Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1992 жылы түсірілген американдық фильм, жануарлар құқықтары туралы кітап.
1992 American film
the book about animal rights
«Жаңбырсыз дауыл» – 1993 жылы түсірілген американдық ғылыми-фантастикалық фильм. Режиссері – Гэри О. Беннетт, басты рөлдерді Бетти Бакли және Джефф Дэниелс сомдаған. Фильмнің оқиғасы фильм түсірілген кезден бастап 50 жыл өткен кезде орын алады. «Planned Parenthood v. Casey» ісі аталып көрсетілмесе де, бұл шешім фильм түсірілген жылмен бірге қабылданды және бейнеленген қоғамның көптеген ерекшеліктері сол кездегі аборт құқықтарын шектеу мүмкіндіктеріне реакция болып табылады. Фильм Голдринг ісі туралы деректі фильм ретінде ұсынылады, онда анасы мен қызы АҚШ-тан тыс жерде аборт жасауға тырысқандары үшін Уокер Пойнт орталығына қамауға алынады. Беверли (Бетти Бакли) мен Эллисон (Али Томас) оқиғаның басты кейіпкерлері болғанымен, журналист (Кэролин МакКормик) Голдринг ісінің және 2042 жылғы қоғамдағы аборттың жалпы салдарын талқылайтын түрлі көзқарастағы көптеген адамдармен сұхбат алады.
Rain Without Thunder is a 1993 American science fiction film directed by Gary O. Bennett, and starring Betty Buckley and Jeff Daniels. The film is set fifty years in the future from the time of production. Although the Planned Parenthood v. Casey case is not mentioned by name, the decision took place in the same year as the film was made and many characteristics of the society portrayed are clearly a reaction to the growing possibilities of restricting abortion rights at the time of production. The film is presented as a documentary about the Goldring case, a mother and daughter imprisoned at the Walker Point Center for seeking an abortion outside of the United States. Although Beverly (Betty Buckley) and Allison (Ali Thomas) are the main focus, the journalist (Carolyn McCormick) also interviews numerous people with varying viewpoints discussing the ramifications of the Goldring case and abortion in general in 2042 society.
Сюжет
Эллисон Голдринг, жоғары сыныптағы ақ студент, жігіті Джереми Таннерден жүкті болады. Таннермен және отбасымен кеңескен соң, ол жүктілікті тоқтату үшін шетелге баруды шешеді, себебі АҚШ-та аборт "ұрықты өлтіру" ретінде қудаланады. Эллисон мен анасы Беверлидің айтуынша, Таннер де оның шешімін қолдаған. Таннер кейіннен мұны жоққа шығарады, бірақ фильм оның жоққа шығаруын күмәнді етеді. Эллисонның әкесі мен әжесі оларды ашық қолдайды. Әкесі бастапқыда олармен бірге баруды жоспарлағанын, ал Беверлиді қудалау шешімінің кездейсоқ екенін айтады. Ақырында, Беверлидің Эллисонға көбірек әсер ететіні анықталады. Кейінгі сұхбаттар қоғам туралы толық мәлімет береді: азаматтық бостандықтар "гиперқылмысқа" қарсы күресу үшін уақыт өте келе біртіндеп және жүйелі түрде шектеледі. ХХІ ғасырдың басында ордерлерге қатысты талаптар жеңілдетіліп, бірнеше штат абортты қылмыстық қылық деп жариялайтын заңдар қабылдайды. Бастапқыда заңдар аборт жасайтындарға ғана бағытталған, ал бейжай феминистер жағдайдың нашарлайтынын жоққа шығарады. Рим-католик шіркеуінің контрацепцияға келісімі феминизмді әлсіретеді, содан кейін абортқа қарсы заңдардың толқыны қабылданады, нәтижесінде АҚШ Конституциясына адамның тұқымдану кезінде тұлға ретінде танылатын жаңа түзету енгізіледі. Содан кейін аборт іздеген әйелдерге бағытталған заңдар қабылданады, феминизм саяси тұрғыдан ғана емес, сонымен қатар оның әсерін жоққа шығаратын тарихи ревизионизмге де ұшырайды. Нью-Йорк штаты жақында шетелге барып аборт жасауды "ұрықты ұрлау" деп санайтын заң қабылдады. Беверли бұл өзгеріс туралы білгенін мойындайды, бірақ оның күшке енуіне уақыт керек деп ойлаған. Эллисон мен Джереми заң өзгергенін қаншалықты білгені белгісіз. Бұл заң – ұрықты өлтіру туралы заңдарды жоюға бағытталған сот процесіне жауап, себебі олар негізінен кедей және аз ұлт өкілдеріне қарсы қолданылады. Мұндай әйелдердің мысалдары Уокер Пойнтта сұхбатқа алынды. Бірі "бала бомбасы" деп аталатын аборт тудыратын препаратты қолданған. Ол препаратты дұрыс қолданбағаннан кейін қан кетуден қаза тапқан кезде тұтқындалды. Екіншісі аборт жасаған деген күдікпен тұтқындалды, бірақ заңсыз деп саналатын спиральді қолданғаны үшін сотталды. Оның "ууу" деген сөзді қалай алғанын айтуы оның медициналық жағдайдың да қауіпті болғанын көрсетеді. Африкалық-американдық округ прокуроры Андреа Мердок Голдрингтердің не істегенін анықтап, оларды жаңа заң бойынша қудалайды, себебі олар заңның бағытталған әйелдерінің типіне сәйкес келеді. Қылмыстық іс жүргізу кезінде дәрігер-науқас құпиялылығының сақталмайтыны анықталды. Голдрингтердің адвокаты Джонатан Гарсон Мердоктың мотивациясын күдікпен қарайды, оның жоғары лауазымға ұмтылып жатқанын айтады, бірақ оның әдептілігіне күмән келтірмейді. Мердоктың өзінің мәлімдемесінен оның нәсілдік және әлеуметтік теңсіздікке ашуланғаны байқалады, бірақ ол ұрықты өлтіру заңының дұрыстығына күмән келтірмейді. Сот барысында Эллисон куәгерлер алдына шығып, жасаған ісін мойындайды. Ол сол кезде өкініш білдірмейді, кейін де өкінгенін айтпайды. Ол бәрін айтып болғаннан кейін жеңілдегенін айтады. Беверли мен Гарсон оның шешіміне ашуланып, оның Эллисон мен Беверлиді түрмеге қамауға себеп болатынын түсінеді. Фильмнің соңында швед клиникасы Эллисонның патологиялық есептерін тексеріп, ұрықтың процедурадан үш апта бұрын қайтыс болғанын анықтайды. Голдрингтер босатылады, бірақ Мердок оларды ұрықты ұрлауға әрекеттенгені үшін соттауға ниетті екенін жариялайды, себебі олар қылмысты жасауға ниеттенген, тіпті оны жасауға мүмкіндік болмаса да.
Allison Goldring, an upper class, white college student, becomes pregnant from her boyfriend Jeremy Tanner. After discussing her options with both Tanner and her family, she makes the decision to travel abroad to terminate the pregnancy, as abortion is prosecuted as "fetal murder" in the United States. According to Allison and her mother Beverley, everyone – including Tanner – supported her decision. Tanner later denies this, though the film makes his denial seem improbable. Allison's father and grandmother are interviewed and openly support both Allison and Beverly. Allison's father says that he originally intended to go along with them and that the choice to prosecute Beverly is arbitrary; ultimately, Beverly is perceived to have a greater influence on Allison. Later interviews give further background on the society: civil liberties are slowly and methodically curtailed over time in order fight "hypercrime". In the early twenty first century, restrictions on warrants are loosened, and several states pass laws criminalizing abortion. At first, only abortionists are targeted by the laws, and complacent feminists dismiss the idea that the situation will get worse. When the Roman Catholic Church accepts barrier contraception, feminism becomes further weakened, and a wave of anti abortion legislation is passed, culminating in a new amendment to the United States Constitution that defines personhood at conception. Following that, laws are enacted that target women seeking abortions, and feminism becomes not only politically incorrect but also subject to historical revisionism that denies its impact. The state of New York has recently passed a law that classifies going abroad to seek a termination as "fetal kidnapping". Beverly admits to being aware of the change but assumed it would be some time before it would be enforced. It is not clear how aware Allison and Jeremy were of the legal change. The law is a reaction to a lawsuit aimed at overturning fetal murder statutes because they are enforced almost exclusively against poor minority women. Examples of such women are interviewed at Walker Point. One had used some abortifacient called a "baby bomb". She was arrested as she bled out after improperly administering the drug. The other was initially arrested on suspicion of having a termination, but is convicted of using an IUD, which is also illegal. Her descriptions of how she obtained the "uudee" suggest that she was also in a potentially dangerous medical situation. African American district attorney Andrea Murdoch discovers what the Goldrings have done and prosecutes them under the new law, in large part because they are exactly the type of women targeted by the law. The criminal procedures show that doctor patient confidentiality is no longer guaranteed. Murdoch's motivations are questioned by Jonathan Garson, the Goldrings' attorney, who suggests she is seeking higher office, although he doesn't question her ethics. Murdoch's own statements suggest that she is angered by the racial and class disparities in enforcement, but she does not question the propriety of fetal murder law. During the trial, Allison decides to take the stand and confesses to what she did. She does not express remorse at the time nor does she express any regret later. She says that she felt relieved to get everything out. Beverly and Garson are frustrated by her decision, since it condemns both Allison and Beverly to prison. At the end of the film, the Swedish clinic checks their pathology reports on Allison and determines that the fetus had been dead for almost three weeks prior to the procedure. The Goldrings are released, but Murdoch declares her intention to prosecute them on attempted fetal kidnapping, on the grounds that they had intended to commit the crime even if they had not been able to commit it.
Өндіріс
Жазушы және режиссер Гэри Беннетт 1988 жылы экономикалық саясаты үшін консервативті республикашылдарға дауыс берген, өзімен пікірлес емес достарына ашуланғаннан кейін "Жалпы жаңбырсыз жаңбыр" фильмін жазуға кірісті. Фильмді өзекті ету үшін ол айқын ғылыми-фантастикалық тақырыптардан қашып, бір жақты хабарлама жасамас үшін қарсы пікірлерді де қосты. "Жалпы жаңбырсыз жаңбыр" фильмінің бюджеті екі миллион доллардан аспады.
Writer and director Gary Bennett began writing Rain Without Thunder in 1988 after he became frustrated with pro choice acquaintances who voted for conservative Republicans due to their economic policies. He wanted to avoid overt science fiction themes to keep the film relevant, and he included arguments for the opposing side to avoid creating a one sided message. Rain Without Thunder was budgeted at under two million dollars.
Шығару
Orion Classics 1993 жылдың 5 ақпанында Лос-Анджелесте «Rain Without Thunder» фильмін шығарды. 1995 жылы ол бейнекассеттада жарық көрді.
Orion Classics released Rain Without Thunder on February 5, 1993, in Los Angeles. It was released on video in 1995.
Қабылдау
Rotten Tomatoes, шолулар жинақтаушы, сауалнама жасалған алты сыншының 50%-ы фильмге оң баға бергенін, ал орташа бағасы 5.7/10 болғанын хабарлайды. Роджер Эберт фильмге 1/4 жұлдыз берді және оны "Мен көрген ең ұзақ 85 минуттық фильм" деп атады. The New York Times газетінің журналисі Джанет Маслин оны "көңілсіз, драмалық емес жазба" деп сипаттады, онда "жарқын емес, әңгіме айтатын адамдардың аяқталмайтын шеруі" бар. The Washington Post газетінің Хэл Хинсон оны "1984" романын еске түсіретін "керемет, есте қаларлық мақалалық фильм" деп сипаттады. Philadelphia Inquirer газетінің Десмонд Райан фильмнің "құпия эмоционалды және саяси тұрақсыз мәселені құрғақ пікірталасқа дейін төмендетіп" көрсеткенін, "әңгіме айтатын адамдардың аяқталмайтын тізімі" арқылы айтты. Entertainment Weekly журналының Мелисса Пирсон фильмге C− бағасын берді және оны "көңілсіз қиял" деп атады, тіпті оның идеясына келісетіндерге де сату қиын. Los Angeles Times газетінің Майкл Уилмингтон фильмнің "ойға қонымды" екенін, бірақ барлық уақытын өздері білетін жандарға ғалам тарихын түсіндіруге, сондай-ақ күмәнді таптық көзқарастарды қалыптастыруға жұмсайтынын жазды. The Christian Science Monitor газетінің Дэвид Стеррит оны тым амбициялық, бірақ ойлы және теңдестірілген фильм деп атады. Orlando Sentinel газетінің Джей Бояр оны "интеллектуалды тұрғыдан ынталандыратын" деп сипаттады, бірақ оның іс-қимылдары жеткіліксіз екенін және манипуляциясыз көрермендерді сендіруге қабілетіне сенімсіздік білдірді.
Rotten Tomatoes, a review aggregator, reports that 50% of six surveyed critics gave the film a positive review; the average rating was 5.7/10. Roger Ebert rated the film 1/4 stars and called it "the longest 85 minute movie I have ever seen." Janet Maslin of The New York Times called it "a dreary, nondramatic tract" with "a drab parade of earnest talking heads". Hal Hinson of The Washington Post described it as a "brilliant, haunting mock documentary" that invokes Nineteen Eighty Four. Desmond Ryan of the Philadelphia Inquirer wrote that the film "reduces an intensely emotional and politically volatile issue to a sterile debate" by an "endless succession of talking heads". Melissa Pierson of Entertainment Weekly rated it C− and called it a "dreary fantasy" that is too unpleasant to sell even to those who agree with its message. Michael Wilmington of the Los Angeles Times wrote the film is "thought provoking" yet spends all its time preaching to the converted, explaining in universe history to people who already know it, and setting up questionable class prejudice. David Sterritt of The Christian Science Monitor called it a thoughtful, balanced film that is too ambitious. Jay Boyar of the Orlando Sentinel called it "intellectually stimulating" but lacking in action and faith in its ability to convince viewers without manipulation.