Ричард Симонтон: Көп қырлы кәсіпкер және өнерді сақтаушы

Кіріспе

Ричард Симонтон (1915–1979), сондай-ақ «Даг Мэллой» псевдонімімен де белгілі, Голливуд бизнесмені және кәсіпкері. Ол Голливуд қауымдастығына қатысқандығымен, «Delta Queen» кемесін құтқаруымен, «Welte Mignon» фортепиано роликтеріндегі музыканттардың мұрасын сақтау жұмысымен және «American Theatre Organ Society» қоғамын құрғандығымен танымал. Дене тесуді ұнататындар арасында ол дене тесудің қазіргі заманғы қайта жандануының алғашқы төңкерушісі ретінде де белгілі.

Ерте өмір және кәсіби мансап

Ричард Симонтон 1915 жылы Иллинойс штатының Эванстон қаласында дүниеге келді. Оның әкесі үш жасында қайтыс болды, ал анасы кейін Сиэтлге көшіп, ол Ұлы депрессияның қиын жағдайларында өсті. Ол музыка мен аудиоинженерияға ертеден бейімділігін көрсетті, орта мектепте құбырлы органдарды реттеу арқылы ақша тапты. Кейін ол жаңа сөйлейтін фильмдерге ауысқан үнсіз театрларға дыбыс жүйелерін орнататын Masterphone Sound Company компаниясында жұмыс істеді. Ол әрқашан өнертапқыш және кәсіпкерлікке ұмтылған, жиырма жасқа дейін электрондық органдарға арналған схеманы патенттеді. Соңынан Оңтүстік Калифорнияға келді, онда штат лицензиясымен кәсіби инженер болып жұмыс істеді, алдымен Peerless Transformers, кейін RCA компанияларында. 1939 жылы Симонтон Нью-Йоркке барып, бес жыл бұрын құрылған Muzak Corporation компаниясының негізін қалаушыларымен кездесті. Ол Muzak компаниясына бұрын жасалмаған франчайзинг жүйесін енгізуді ұсынды және жеті батыс штаты бойынша франшизаны сатып алды, оны 1970 жылға дейін сақтап қалды. Осы жетістігінің арқасында ол KRKD радиостанциясы (Лос-Анджелес) және Гавайидегі KULA радио және телеарнасы, ABC филиалы сияқты теле- және радиостанциялардың үлесін сатып ала бастады. Ол табысты кәсіпкер атанды және Лос-Анджелестегі Толука көлінде сәнді үй салып, 1979 жылы 64 жасында қайтыс болғанға дейін сонда тұрды. Үйде екі орган мен 63 орындық үй кинотеатры болды, онда ол көп жыл бойы апта сайын үлкен көрермендерге фильмдер көрсетті. Көңілді және әлеуметтік Симонтон Голливуд қауымдастығында танымал болды. Достары мен қонақтарының арасында Граучо Маркс, Лоуренс Оливье және композитор Арам Хачатурян сияқты тұлғалар болды. Оның көп жылдық ең жақсы досы – үнсіз кино жұлдызы Гарольд Ллойд болды; ол Ллойдтың мүлігіне қамқор болды. Симонтон мен оның әйелі Хеленаның төрт баласы болды: Ричард кіші, Роберт, Мэри және Маргарет. Ол отбасына жақын болды, бірнеше ай бойы отбасын Гавайиге алып, басқа да сапарлар жасады. Олар жазда "Дельта Куин" кемесімен жүзеді. 1958 жылы балалары оны "Дельта Куин" кемесін сақтап қалуға көндірді, өйткені кеме қаржылық қиындыққа тап болған және брондауды қабылдамайтын еді. Балаларының талабы бойынша Симонтон компанияның бақылау үлесін сатып алып, оны табысты етті. Ол сондай-ақ Pacific Network Inc. (PNI) және California Communications (CCI) компанияларын құрды, олар киностудияларға дыбыс жабдығын жалға берді. 1970 жылдардың басында Симонтонға апендициттің асқынуларына байланысты шұғыл операция жасалды; операция сәтті өтпеді және ол миына зақым алды. Ол бірнеше жыл бойы негізгі дағдыларын, соның ішінде сөйлеу қабілетін қалпына келтіруге тырысты. Ол көптеген жылдар бойы қоғамдық өмірден шеттеді, бірақ уақыт өте келе саяхаттауға және достарының кең даиырына орала алды. Ол 1979 жылы операция кезінде алған зақымдануына байланысты жүрек ауруынан қайтыс болды.

Richard Simonton was born in Evanston, Illinois, in 1915. His father died when he was three, and his mother subsequently moved to Seattle, where he grew up in the difficult conditions of the Great Depression. He showed an early aptitude for music and audio engineering, earning money in high school by tuning pipe organs. He later worked for the Masterphone Sound Company, which installed sound systems in silent theatres adapting to the new talking pictures. Always of an inventive and entrepreneurial mindset, before the age of twenty he had patented a circuit for electronic organs. In time he made his way to Southern California, where he was licensed as a professional engineer by the state and worked for Peerless Transformers and subsequently for RCA. In 1939, Simonton went to New York to meet with the founders of the Muzak Corporation, which had been founded some five years before. He proposed that Muzak begin franchising, which it had not previously done, and ended up buying the franchise for the seven Western states, which he held until the 1970s. On the strength of this success, he began acquiring holdings in TV and radio stations, which included KRKD radio in Los Angeles and KULA radio and TV in Hawaii, the ABC affiliate. He became a successful businessman and built an elaborate home in Toluca Lake, Los Angeles, where he lived until his death in 1979 at the age of 64. The house included two organs and a 63 seat home theatre, where he showed movies to large audiences every week for many years. Outgoing and sociable, Simonton was popular in the Hollywood community. Friends and visitors included people such as Groucho Marx, Laurence Olivier, and the composer Aram Khachaturian. His best friend for many years was the silent film star Harold Lloyd; He was a trustee of Lloyd's estate. Simonton and his wife Helena had four children: Richard Jr., Robert, Mary, and Margaret. He was an involved family man, taking his family to live in Hawaii for some months and on other travels. They regularly spent summers on board the Delta Queen. The children convinced him to save the Delta Queen in 1958 when they learned that the boat was in financial distress and was not accepting reservations. Due to his children's demands, Simonton bought a controlling interest in the company and made it profitable. He also founded Pacific Network Inc. (PNI) and California Communications (CCI), firms that rented motion picture sound equipment to studios. In the early 1970s, Simonton had an emergency operation for complications of appendicitis; the operation went wrong and he suffered brain damage. He spent several years struggling to regain full command of basic skills, including his speech. He largely retired from public life, although in time he was able to continue his love of travel and his wide community of friends. He died in 1979 from a heart problem, possibly related to the damage sustained in the operation.

Америка театрлық орган қоғамы

Театр орган музыкасының үлкен жанкүйері болғандықтан, Симонтон 1955 жылдың 8 ақпанында өз үйінде жиын өткізді, онда ол және бірнеше басқа орган әуесқойлары «Америка театр орган әуесқойлары» қауымдастығын құрды, кейіннен ол «Америка театр орган қоғамы» деп қысқартылды, ол бүгінге дейін өте белсенді. Өмірінің соңына дейін ол театр органдарын және оларда ойналатын музыканы сақтауға және насихаттауға көмектесті. Оның үйінде екі орган болды: Вергиль Фокс арнаған шіркеу стиліндегі Aeolian Skinner құбырлы органы және төменгі қабаттағы театрда кәсіби жазба жабдықтарымен жабдықталған Wurlitzer театр органы. Оның үйінде көрсетілетін фильмдерге көбінесе тікелей органмен сүйемелдеме жасалды, сол заманғы көрнекті театр органшылары, соның ішінде Гейлорд Картер, Джесси Кроуфорд, Гордон Кибби және Корла Пандит орындап, жазбаларын жасады. Симонтон үшінші органның да иесі болды – Нью-Йорк Paramount театрының Wurlitzer құбырлы органы, ол құрылған ең ұлы Wurlitzer құбырлы органы деп есептеледі. Бұл Джесси Кроуфордтың сүйікті аспабы болған. Симонтон оны Лос-Анджелестегі Belmont театрын сатып алып, орган орнату ниетімен алды, бірақ театрды сатып алу жобасы сәтсіз аяқталды және орган Лос-Анджелесте орнатылмады. Қазір ол Канзас штатының Уичита қаласындағы мәдени орталықта орналасқан. Бір кезде Симонтон Rogers гастрольдік органына да ие болды. Бұл Вирджил Фокс қолданған гастрольдік органдардың бірі еді.

Дельта патшайымы

1957 жылы Симонтон отбасымен "Дельта Квин" кемесімен өзен саяхатына шықты, ол Миссисипи және Огайо өзендерінде жүретін 285 футтық бу кемесі болатын. 1920 жылдары салынған "Дельта Квин" бастапқыда Сан-Франциско мен Сакраменто арасында жүретін Калифорния өзен кемесі ретінде пайда болды. Симонтонның круизінен кейін "Дельта Квин" иелері бизнесді жалғастыра алмайтындарын түсінді. Симонтон кемедегі саяхатын қатты ұнатып, 1957-1958 жылдары компанияның бақылау үлесін сатып алып, оны құтқарды. Э. Дж. Куинби сияқты серіктестерімен бірге ол кәсіпорынды жаңартты және тіпті батып кеткен "Айленд Квин" кемесінен құтқарылған 1897 жылғы бу каллиопасын қосты. Қырық екі жыл бойы кеме Конгресс берген Теңіздегі қауіпсіздік заңдарынан босатылды. 1966 жылы Симонтон қызметкері Билл Мастерді алғашқы босату үшін Вашингтонға жіберді. Кеме теңізге шықпаса да, ол судан жоғарыға дейін ағаштан салынғандықтан Теңіздегі қауіпсіздік заңдарына бағынуға тиіс болған. Билл Мастер және компания вице-президенті Бетти Блейк 1970 жылы "Дельта Квин" кемесін Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізу үшін күш салды. Президент Картер "Дельта Квин" кемесінен сайлауалды науқанын жүргізді және 1979 жылы Симонтон қайтыс болған күні кемеде болды.

Велте-Миньонның фортепиано орамалары

Велте Миньонның қайта жатқа пианиносы – пианиноның бір түрі, механикалық аспап, ол қағаз рулондары арқылы шебер пианиношылардың стильдерінің ең ұсақ детальдарын қайта жасай алатын. Эдвин Велте мен оның жеңістігі Карл Бокиш 1904 жылы Фрайбургта (Германия) ойлап тапқан бұл жүйе 1912 жылы «Велте Филармониялық органы» үшін қолданылды. 1904-1932 жылдар аралығында жазылған бұл рулондар қазір Велте Миньон мұрасының және түпнұсқада ойнаған көрнекті музыканттардың ойнау стилінің бірегей куәсі ретінде тарихи маңызы бар. Олардың ішінде Малер, Дебюсси, Форе, Равель, Скрябин және тағы басқалар өздерінің шығармаларын орындайды, бұл тарихи құндылығы зор материал. (Олар өз шығармаларын орындағанда қателік жібергенде әсіресе қызықты болады.) Велте фирмасы мен оның негізін қалаушылары Екінші дүниежүзілік соғыста ауыр қанағаттар көрді. Соғыстан кейін Симонтон Эдвин Велтеге өзінің орган үшін музыкалық рулондарды табуға көмектесу үшін хат жазды. Велте тек он алтыға жуық орган рулонын сақтап қалғанын және оларды азық-түлікке айырбастауға дайын екенін жауап берді. Ол Бокишпен бірге соғыста барлық нәрсені жоғалтқанын, бірақ кейбір пианино рулондарын Қара Ормандағы сарайда жасырып қойғанын айтты. 1948 жылы Симонтон Германияға сапар шегіп, Велтемен бірге 1944 жылы бомбалаудан толығымен қираған зауыттың қалдықтарына барды. Ештеңе сақталмады, тек Қара Орманда жасырылған шебер рулондар ғана аман қалды. Симонтон Велте мен Бокишпен бірге рулондардың мұрасын құтқару үшін жұмыс істеді. Олар рулондарды Бокиштің Steinway Welte пианиносында орындады, ал Симонтон дыбысты магнитофонға жазды, бұл сол кезде өте сирек кездесетін өнертабыс еді. Бұл жазбалар 1950 жылы Columbia Records компаниясымен LP түрінде шығарылды. Велте мен Бокиш 1948 жылы ең жақсы рулондарды таңдап, Симонтонға сатты; кейбір қораптар әлі де сарайдан келген сабанмен бірге болды. 1952 жылы ол Бокиштің әйелінен тағы да рулондар сатып алды. Симонтон көп жылдар бойы Велте мен Бокишпен хат алмасып, азық-түлік және басқа да жабдықтар жіберді, ал Велтедің қызы біраз уақыт Симонтон отбасында тұрды. Бастапқы сатып алудан кейін Велте мен Бокиш Симонтон үшін Steinway Welte пианиносын тапты. Көптеген рулондар сол пианинодан қайта жазылып, CD түрінде шығарылды. Симонтон соңында рулондарды Оңтүстік Калифорния университетінің музыкалық кітапханасына сыйға берді.

The Welte Mignon Reproducing Piano was a sophisticated cousin of the player piano, a mechanical instrument that could reproduce the subtleties of master pianists' styles by means of paper rolls. Invented by Edwin Welte and his brother in law Karl Bockisch in Freiburg, Germany, in 1904, the system was applied to organs with the "Welte Philharmonic Organ" in 1912. The rolls, recorded between 1904 and 1932, are now historically significant as part of the Welte Mignon legacy and as unique witnesses to the playing styles of the prominent musicians who played for the originals. These include Mahler, Debussy, Fauré, Ravel, Scriabin, and others, playing their own compositions, a historically invaluable resource. (They are particularly interesting when they make mistakes playing their own works.) The Welte firm and its founders suffered heavily in World War II. After the war, Simonton wrote to Edwin Welte in an attempt to locate music rolls for his pipe organ. Welte answered that he had only managed to save about sixteen organ rolls, which he would exchange for food. He added that he and Bockisch had lost nearly everything in the war, but had managed to hide some of the piano rolls in a barn in the Black Forest. In 1948 Simonton travelled to Germany and went with Welte to the remains of the factory, which had been completely destroyed by bombing in 1944. Nothing remained standing; only the hidden master rolls in the Black Forest had survived. Simonton worked with Welte and Bockisch to rescue the legacy of the rolls. They played the rolls on Bockisch's Steinway Welte piano and Simonton recorded the sound onto a tape recorder, an invention which was also extremely rare at the time. These tapes were released as LPs by Columbia Records in 1950. Welte and Bockisch selected and sold the best of the rolls to Simonton in 1948; some of the boxes arrived with straw from the barn still in them. He bought more from Bockisch's widow in 1952. Simonton remained in correspondence with Welte and Bockisch for many years, sending food parcels and other supplies, and Welte's daughter lived with the Simonton family for a time. After the initial purchase, Welte and Bockisch also found a Steinway Welte piano for Simonton. Many of the rolls have since been re recorded from that piano and issued on CD. Simonton ultimately donated the rolls to the music library at the University of Southern California.

Денені тесудің жаңашылы және ілгерілеушісі

Ричард Симонтон белгілі бір топтарда балама өмір салтына деген қызығушылығымен танымал. 1932 жылы ол Эрнест Холмспен танысып, оның "Ақыл ғылымы" кітабының авторы және "Діни ғылым" метафизикалық қозғалысының негізін қалаушысынан шабыттанды. Өмірі бойы Симонтон осыған ұқсас тақырыптарға қызығушылық танытып, Батыс емес идеяларды зерттеу үшін Үндістан мен Филиппинге саяхат жасады. Оның денеге тесуге деген қызығушылығы сол кезде де таңғажайып саналды, ал ол өмірінің кейінгі кезеңдерінде осы қызығушылықтарын зерттегенде, жеке өмірін сақтау үшін Дуг Маллой деген атты қабылдады. Оның отбасы көбінесе оның пирсинг қозғалысына және гомосексуалдық немесе бисексуалдық өмір салтының түрлеріне қатысуынан қорғалды. Дуг Маллой ретінде ол алғашқы дене өзгерту саласының ынталы қолдаушысы және демеушісі болды. 1975 жылы ол өзінің толыққанды емес, көбінесе ойдан шығарылған автобиографиясын "Тесілген фриктердің күнделігі" деген атпен жариялады, ол фетиш баспасына сатылып, "Тесілген мүшелердің өнері және әшекейлі татуировкалар" деген атпен жұмсақ мұқабамен шығарылды. Ол сондай-ақ Лос-Анджелесте және бүкіл әлемде дене тесуге құмар адамдармен байланыс орнатты, олардың ішінде лондондық татуировка шебері Алан Оверсби (әрі Mr. Sebastian ретінде танымал), Роланд Лумис (әрі Fakir Musafar ретінде танымал), Sailor Sid Diller және Джим Уорд болды. Ол және Уорд "T&P Group" деп аталатын, негізінен Лос-Анджелесте орналасқан татуировка және пирсинг энтузиастарының қауымдастығын құрды. 1977 жылы Маллой Франкфурт-на-Майн қаласында неміс татуировка шебері және пирсинг саласындағы пионер Хорст "Сэми" Стрекенбахқа барды. Ол осы кездесуді таспаға жазып алып, ол сақталған. Дене тесуге деген қызығушылықтың артуы Джим Уордқа, сол кезде суретші болып жұмыс істеген, дене тесу бизнесін ашу керектігін айтуға жеткілікті болды. 1975 жылы Симонтон Уордқа бастапқыда үйде орналасқан Gauntlet бизнесін бастау үшін ақша берді, ал Джим денеге тесу әшекейлерін жасауды бастады және тесуді үйренді. Бұл бизнес 1975 жылдың қараша айында басталды және ол АҚШ-тағы осы сияқты алғашқы кәсіп деп есептеледі.

Richard Simonton is best known in certain communities for his interest in alternative lifestyles. In 1932, he met and became inspired by Ernest Holmes, the author of The Science of Mind and founder of Religious Science, a metaphysical movement. Throughout his life Simonton was interested in similar topics, travelling to India and the Philippines to explore non Western ideas. His interest in body piercing would also have been considered shocking at the time, and as he explored these interests later in life he adopted the name Doug Malloy to preserve his privacy. His family was largely sheltered from his involvement in the piercing movement and in aspects of the gay or bisexual lifestyle. As Doug Malloy, he was an instrumental supporter and patron of the early body modification scene. By 1975, he had published a short, largely fictional autobiography entitled Diary of a Piercing Freak under his assumed name, which was sold to a fetish publisher and released in softback under the title The Art of Pierced Penises and Decorative Tattoos. He had also established contacts amongst body piercing enthusiasts both in Los Angeles and on a global scale, including London tattooist Alan Oversby (also known as Mr. Sebastian), Roland Loomis (also known as Fakir Musafar), Sailor Sid Diller, and Jim Ward. He and Ward started what they called the T&P Group—short for tattooing and piercing—an association of tattoo and piercing enthusiasts based primarily in Los Angeles. In 1977 Malloy visited the German tattooist and piercing pioneer Horst "Samy" Streckenbach in Frankfurt am Main. He documented this meeting by means of a tape recording, which has been preserved. The upsurge in interest in body piercing had created enough interest that Simonton advised Jim Ward, who was working as a picture framer at the time, that he should start a body piercing business. In 1975, Simonton advanced Ward the money to start Gauntlet, originally a home based business, and Jim began to produce body piercing jewelry and learn how to pierce. This business began in November 1975, and it is considered the first of its type in the United States

Симонтонның әуесқой пирсинг жасау тәжірибесі сол кездегі қарапайым техникалардың негізін құрады, ал оның байланыс желісі дене тесудің танымалдылығын таратуда маңызды рөл атқарды. Уорд осы техникаларды жетілдіріп, бүкіл әлемде стандартқа айналдырды. 1978 жылы Gauntlet сауда орнын ашты. Дуг сонымен қатар Уордқа толық мақалаларға айналдырған кеңінен жазбаларды ұсынды, олар "Piercing Fans International Quarterly (PFIQ)" журналында жарияланды, бұл дене тесу тақырыбына арналған алғашқы журнал және Gauntlet басылымы болды. Симонтонның қазіргі қоғамда дене тесудің дамуына жасаған тағы бір маңызды үлесі - оның "Дене және жыныс мүшелерін тесу туралы қысқаша ақпарат" атты буклеті, ол көптеген тесулердің, әсіресе жыныс мүшелерінің пайда болуы туралы мифтердің көп бөлігіне жауапты. Симонтонның дене тесуді эротикалық практика ретінде жеке құштарлығы және фантастикаға деген сүйіспеншілігі осы құжатта біріктірілді, онда кейбір ойдан шығарылған және/немесе болжамды ақпарат бар. Осы құжаттың немесе оны сілтеме жасайтын кейінгі құжаттардың кең таралуымен әртүрлі тесулердің практикасы мен тарихына қатысты көптеген теориялар бұрмаланды.