Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық фотограф
British photographer
Джо Спенс (15 маусым 1934, Лондон – 24 маусым 1992, Камден) – британдық фотограф, жазушы, мәдениет қайраткері және фототерапевт. Ол мансабын коммерциялық фотосурет саласында бастады, бірақ көп ұзамай отбасылық портреттер мен тойлық фотосуреттерге маманданған жеке агенттік құрды. 1970 жылдары ол қызметін деректі фотосуретке қайта бағыттап, өнеріне саяси көзқарас енгізді, және мансабы бойы социалистік және феминистік тақырыптарды зерделеді. Күресін бейнелеген өзінің сүт безі қатерлі ісігі туралы автопортреттері "фототерапия" саласындағы жобаларға түрткі болды, бұл ортаны психологиялық денсаулықты жақсарту үшін пайдалану тәсілі.
Jo Spence (15 June 1934, London – 24 June 1992, Camden) was a British photographer, a writer, cultural worker, and a photo therapist. She began her career in the field of commercial photography but soon started her own agency which specialised in family portraits, and wedding photos. In the 1970s, she refocused her work towards documentary photography, adopting a politicized approach to her art form, with socialist and feminist themes revisited throughout her career. Self portraits about her own fight with breast cancer, inspired projects in 'photo therapy', a means of using the medium to work on psychological health.
Ерте өмір
Джо Спенс 1934 жылдың 15 маусымында Лондонда жұмысшы отбасында дүниеге келді.
Jo Spence was born on 15 June 1934 in London to working class parents.
Мансап
Ол үйлену тойына фотограф ретінде бастап, 1967–1974 жылдары студиясын басқарды. 1970-ші жылдардың басында ол саяси көзқарастарының ықпалымен деректі фильмдер түсіруге кірісті. Социалист және феминист ретінде, ол фотосурет арқылы осы мәселелерді көрсетуге ұмтылды, алдымен 1974 жылы құрылған «Хакни Флэшерлер» тобының негізін қалаушы мүшесі болды. Бұл топ кең ауқымды феминистік және социалистік көзқарастағы әйелдерден құралған және «Әйелдер мен еңбек» және «Баланы кім ұстап тұр?» сияқты көрмелер ұйымдастырды. Ол өмірінің соңына дейін осымен ынтымақтастығын жалғастырды. 1979 жылы Спенс фототеоретик Виктор Бургинмен бірге Орталық Лондон политехникалық институтында фотосурет теориясы мен практикасын оқыды. Ол үздік дипломмен бітіріп, фотосурет туралы бұрынғы түсініктерінен бас тартып, ортада көрінетін визуальды семиотикаға көбірек мән берді. Спенс Мэри Энн Кеннеди, Джейн Манро және Шарлотта Пембрей сияқты студенттермен бірге «Полиснэпперлер» тобын құрды. 1970-ші жылдардың соңы мен 1980-ші жылдардың басында оның жұмысы негізінен отбасы және тұрмыстық өмір тақырыбына қатысты болды. 1982 жылы оған сүт безінің қатерлі ісігі диагнозы қойылды. Диагноз қойылғаннан кейін Спенс жеке тұлға, субъективтілік, психикалық және физикалық денсаулыққа назар аудара бастады. Ол дәстүрлі емдеуден бас тартып, холистикалық емдеуді және қатерлі ісікпен өмір сүрудің жеке және феминистік саяси аспектілерін зерттеді. Ауруханадағы емделуі мен ауруын фотосурет арқылы бейнелеудің тиімділігін сезінгеннен кейін, Спенс Рози Мартинмен бірге «фототерапияны» әзірледі, онда адам өзінің бейнесін бақылау арқылы жасырылған сезімдер мен ойларын ашып, көрсете алатын болды. Ынтымақтастықпен жұмыс істеу арқылы камера алдындағы адам суреттің авторы да, нысаны да болды. Басқа да ынтымақтас әріптестер мен терапевттердің қатарында Яаков Кан, Дэвид Робертс және доктор Тим Ширд болды. Фотосурет саласындағы қызметімен қатар, Спенс педагог, жазушы және диктор ретінде де жұмыс істеді. Ол өзінің жұмысымен Австралия, Канада және АҚШ-қа үш айлық турнеге шықты. Кейін ол лейкемияға шалдыққанын білді және 1992 жылдың маусым айында Лондонда қайтыс болды. Ол мамыр айында Дэвид Робертспен заңды некеге тұрғаннан аз уақыт өткен соң дүние салды. Терри Деннет, Спенстің бұрынғы әріптесі және досы, Джо Спенс еске алу мұражайының кураторы болды.
She started off as a wedding photographer and ran a studio from 1967–1974. Soon afterwards, she began documentary work in the early 1970s, motivated by her political concerns. Both a socialist and feminist, she worked to represent these issues through her practice of photography, first as a founding member of the Hackney Flashers (1974), a collective of broadly feminist and socialist women who produced exhibitions such as 'Women and Work' and 'Who's Holding the Baby'. with whom she continued to collaborate for the rest of her life. In 1979, Spence studied the theory and practice of photography at the Polytechnic of Central London with photo theorist Victor Burgin. She gained a first class Honours Degree and moved on from her previous notions of photography, taking greater account of visual semiotics manifested in the medium. With fellow students Mary Ann Kennedy, Jane Munro and Charlotte Pembrey, Spence co founded The Polysnappers. During the late 1970s and into the early 1980s her work became more focused on themes of domesticity and family life. In 1982, she was diagnosed with breast cancer. After her diagnosis, Spence started to focus on identity, subjectivity, mental and physical health. She rejected conventional therapy and explored holistic therapy and the personal and feminist political dimension of living with cancer. It was through experiencing the effectiveness of using photography in confronting and documenting her hospitalisation and illness that Spence, with Rosy Martin, developed 'photo therapy' in which the subject was empowered to control their image to discover and represent unexpressed or repressed feelings and ideas. By working collaboratively the person in front of the camera was both subject and author of the image. Other collaborators/ therapists included Ya’acov Kahn, David Roberts and Dr Tim Sheard. Alongside her photography, Spence maintained a career as an educator, writer, and broadcaster and undertook a three month tour with her work to Australia, Canada, and the United States before discovering that she had leukemia from which she later died in London in June 1992, shortly after a civil marriage in May formalising her partnership with David Roberts. Terry Dennett, who was a former collaborator and friend of Spence, was the curator of the Jo Spence Memorial Archive.