Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Кейпхаус кеніші, бастапқыда Овертон кеніші деп аталған, Англияның Батыс Йоркшир графтығындағы Уэйкфилд қаласына жақын Овертон ауылында орналасқан көмір кеніші. Ол Листер Кей отбасының меншігіндегі Денби Грандж иелігінде болған және 18-шы ғасырдан 1985 жылға дейін пайдаланылған. 1988 жылы ол Йоркшир кен музейі ретінде қайта ашылды, қазір Англияның Ұлттық көмір кен музейі болып табылады.
Caphouse Colliery, originally known as Overton Colliery, was a coal mine in Overton, near Wakefield, West Yorkshire, England. It was situated on the Denby Grange estate owned by the Lister Kaye family, and was worked from the 18th century until 1985. It reopened as the Yorkshire Mining Museum in 1988, and is now the National Coal Mining Museum for England.
Тарих
Кен орны Denby Grange Estate, Lister Kayes үйінде, көптеген жылдар бойы көмір қазылған аймақта орналасқан. Көмір жер бетіне жақын болды және 1793 жылы Флоктонның қалың қабаты қазылып алынды. Көмір өндіруге арналған жалдау құқығын Тимоти Смит жүзеге асырды, ол Флоктонның солтүстігіндегі Denby Grange Colliery және Эмройд пен Олд Флоктоннан көмір өндірген Джеймс Милнеске жалға берді. Көмірдің бір бөлігі жергілікті жерде жеткізілді, бірақ көп бөлігі Кальдер және Хеббл су жолы арқылы Понтефрактың шығысына қарай алыс нарықтарға жіберілді. 1817 жылы Смиттың көмір шұңқырлары сэр Джон Листер Кейдің бақылауында болды және 1820 жылдары кәсіпорынды кеңейтуді қадағалаған Миддлтон кен орындарының Джон Бленкинсоп сияқты иеленуші менеджерлері басқарды. Оның ұлы, сэр Джон Листер Листер Кей 1827 жылы Джеймс Милнестің мұрагерлерінен өз иелігіндегі Овертон кен орнынан көмір алуға жалдау құқығын алды және кен орнын кеңейте бастады. Милнестің шұңқырлары Хорбери көпіріндегі Кальдер және Хеббл су жолымен ағаш вагондар жолы арқылы байланысты, кейіннен темір рельстермен жабдықталды. 1827 жылы Үміт шұңқыры жақын жерде салынды, ал Уэйкфилдтен Аустерлендке дейінгі жолдың қарсы жағындағы Блоссом шұңқыры, A642, 1840 жылға дейін салынды. Хоуп-Пит шахтасы 215 метрге дейін тереңдеді және 1829 жылдан кейін көмір өндірді. Көмір 1920 жылдарға дейін аттармен жұмыс істейтін дөңгелектермен көтерілді. Бұл Йоркширде электрлі көмір кескіштерін қолданған алғашқы көмір шахталарының бірі болды. Инман су шахтасы 1840 жылы Хоуп-Питтен суды шығару үшін 97 метрге дейін тереңдетілді және оның сәулелі машина үйі сақталған. Кейіннен шахта New Hards Seam деп аталатын қабатқа дейін тереңдетілді. Шахталардың түбінде бұрын пештермен желдетілді. Кейпхаус кен орны 1876 жылы қайта дамытылды, осы жылы оның жалғыз иесі Эмма Листер Кей үшін бумен жұмыс істейтін машина үйі, қазандық алаңы, қызыл түсті мұржа, тас үймесі және желдеткіш шахтасы салынды. Бас қарағайдан жасалған, темір тіректерімен нығайтылған, оның түрінің соңғы сақталған мысалы. Капхаус шахтасының диаметрі 11 фут, және тереңдетіліп, кеңейтілгенімен, 1980 жылдары елдегі ең көне жұмыс істейтін шахта шахтасы болуы мүмкін. 1901 жылы кен орнында 93 жұмысшы жұмыс істеді, бұл көрсеткіш 1911 жылы 206-ға, ал 1918 жылы 240-қа дейін өсті. Кен орны 1907 жылы сатылды. Сатудан кейін Denby Grange Colliery деген атау Капхаус және Флоктондағы Нью-Холлдың жанында орналасқан Уэльс принці кен орнына (жергілікті жерде "Вуд Пит" деп белгілі) қатысты. 1937 жылы жуыну бөлмелері мен әкімшілік ғимараты салынды, ал 1943-1946 жылдар аралығында жер үсті ғимараттары жаңартылды. 1947 жылы кен орны ұлттықтандыру нәтижесінде Ұлттық көмір басқармасының бір бөлігіне айналды. 1974 жылы көлденең шахта ашылды. 1978 жылы кен орнында аптасына 4000 тонна көмір өндіретін 230 адам жұмыс істеді. 1988 жылы ол Йоркшир тау-кен музейі ретінде қайта ашылды. 1852 жылдан бастап сэр Джон Листер үшін кен орнын басқарған Джон Марсден Листер Кей жол ақысынан құтылу үшін жолды жобалап, салғызды. Жол Үміт шұңқырының жанынан басталып, Уэйкфилд-Аустерлендс тас жолының астынан өтетін туннельмен жалғасты. Желінің кеме қатынасына немесе темір жолға жетуі үшін екі арқанмен тартылатын еңіс, екіншісі жартылай туннельде орналасқан, қажет болды. Жолды пайдалану үшін екі локомотив, төрт дөңгелекті Солферино және алты дөңгелекті Балаклава сатып алынды. Уэльс принці шұңқыры (кейіннен Denby Grange Colliery деп аталды) 1870 жылы Нью-Холл Вуд маңындағы желіге жақын салынды. 1940 жылдардың соңында автомобиль көлігі темір жолға қарағанда басымдық алғандықтан, минералды темір жол соңғы бөлігінен басқа қолданылмай қалды.
The colliery was on the Denby Grange Estate, home of the Lister Kayes, in an area where coal had been mined for many years. Coal was close to the surface and the Flockton Thick Seam was mined in 1793. Leases for mining coal were held by Timothy Smith who leased the original Denby Grange Colliery north of Flockton and James Milnes who mined coal at Emroyd and Old Flockton. Some coal was supplied locally, but much more was sent to distant markets to the east of Pontefract via the Calder and Hebble Navigation. Smith's coal pits were under the control of Sir John Lister Kaye by 1817 and were managed by estate managers including John Blenkinsop of the Middleton Collieries who oversaw the enlargement of the enterprise in the 1820s. His son, Sir John Lister Lister Kaye took over the lease for getting coal from the Overton Colliery on his own estate from the executors of James Milnes in 1827 and began to expand the colliery. Milnes' pits were linked to the Calder and Hebble Navigation at Horbury Bridge by a wooden wagonway which was later laid with iron rails. Hope Pit was sunk close by in 1827 and the Blossom Pit on the opposite side of the Wakefield to Austerlands turnpike road, the A642, was sunk by 1840. Hope Pit's shaft descends 215 yards and produced coal after 1829. The coal was wound by horse gins until the 1920s. It was one of the earliest Yorkshire coal mines to use electrical coal cutters. The Inman Water Shaft was sunk to 97 yards in about 1840 to pump water from Hope Pit and its beam engine house survives. The shaft was later deepened to the New Hards Seam. The pits were originally ventilated by furnaces at the shaft bottoms. Caphouse Colliery was again developed in 1876 when the steam winding engine house, boiler yard, chimney, stone heapstead and ventilation shaft were completed for Emma Lister Kay, the sole proprietor. The headframe is built of pitch pine with steel braces, a late survivor of its type. The Caphouse shaft is 11 feet in diameter and although it had been deepened and widened may have been the oldest working mine shaft in the country in the 1980s. In 1901 the colliery employed 93 workers and this total rose to 206 in 1911, and 240 in 1918. The colliery was sold in 1907. After the sale, the name Denby Grange Collieries referred to Caphouse and the Prince of Wales Colliery (locally known as Wood Pit) situated near New Hall in Flockton. Pithead baths and an administration block were built around 1937 and surface buildings upgraded between 1943 and 1946. The colliery became part of the National Coal Board on nationalisation in 1947. A drift mine opened in 1974. In 1978 the colliery employed 230 men winning 4,000 tons of coal per week from the Beeston Seam. It reopened as the Yorkshire Mining Museum in 1988. John Marsden who managed the colliery from 1852 for Sir John Lister Lister Kaye designed and built the line to avoid tolls charged for using the turnpike. The line began near Hope Pit with a tunnel under the Wakefield Austerlands turnpike. Two rope hauled inclines the second partly in a tunnel were needed before the line reached the navigation or the railway. Two locomotives, four wheeled Solferino and six wheeled Balaklava were bought to operate the line. The Prince of Wales Pit (subsequently named Denby Grange Colliery) was sunk close to the line near New Hall Wood in 1870. The mineral railway fell out of use apart from the end section when road transport was favoured over rail in the late 1940s.