Америкалық халық әншісі Сэмюэл Гибсон өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық халық әншісі (1931–1996)

Сэмюэл Роберт Гибсон (16 қараша 1931 – 28 қыркүйек 1996) – американдық халық әншісі және 1950-ші жылдардың соңы мен 1960-шы жылдардың басында халық музыкасының қайта жандануының негізгі тұлғасы. Оның басты аспаптары – банджо және 12 кыллы гитара. 1959 жылы Ньюпорт фольклорлық фестивалінде ол сол кездегі беймәлім Джоан Баезді таныстырды. 1956-1965 жылдар аралығында ол бірнеше LP шығарды. Оның ең танымал альбомы – «Gibson & Camp at the Gate of Horn», ол 1961 жылы жарық көрді. Оның әндерін The Limeliters, Peter, Paul and Mary, Simon & Garfunkel ('You Can Tell The World'), The Seekers, The Byrds, The Smothers Brothers, Phil Ochs, The Kingston Trio және Боб Дилан сияқты әртістер орындаған. Оның мансабы есірткі және алкогольге тәуелділігінен тоқтап қалды. 1978 жылы ол қайта оралмаққа тырысты, бірақ музыкалық орта өзгерді және оның дәстүрлі халық музыкасы жас тыңдаушылар үшін сұраныссыз болды. Дегенмен, ол альбомдар, мюзиклдер, пьесалар және телешоулар арқылы өнер жолын жалғастырды. 1993 жылы оған прогрессивті ядролық паралич (PSP) диагнозы қойылды және ол 1996 жылдың 28 қыркүйегінде 64 жасында осы аурудан қайтыс болды.

Өмірбаян

Гибсон 1931 жылғы 16 қарашада Нью-Йорк штатының Бруклин қаласында үлкен әпкесі Энн мен кіші інісі Джимнің арасында дүниеге келді. Ол бауырларымен бірге Нью-Йорк қаласынан тыс жерлерде – Тукахо, Йорктаун-Хайтс және Томпкинс-Корнерс деген елді мекендерде өсті. Оның музыкаға деген қызығушылығы көбінесе вокалдық болды. Ол мектептің соңғы курсын бітірмей, ел аралап автостоппен саяхаттады. 1940 жылдардың соңында Нью-Йоркке оралған Гибсон жылдам оқуды үйрететін фирмада жұмысқа орналасты, онда ол сату және жарнамалау ісіне жауапты болды. 1952 жылы ол әйелі Розамен танысып, үйленді, ол үш қыз туды – Барбара (кейін Meridian Green есімін қабылдады), Пати және Сьюзан. 1953 жылы ол Пит Сигермен танысып, үйін қайта жаңартуға көмектесті. Гибсон Сигердің және оның музыкасының әсеріне қатты риза болғандықтан, "жалдауға жинаған ақшамды" (Розаның наразылығына қарамастан) банджо сатып алды. Ол жұмысынан кетіп, халық музыкасын зерттеуге берілді және келесі жылы банджо ойнауды өзі үйренді. 22 жасында ол Нью-Йорк, Майами, Кливленд қалаларындағы мектептерде, әйелдер клубтарында, лаунждарда және кабарелерде, сондай-ақ Кариб теңізіндегі түрлі аралдарға саяхаттайтын круиздік кемелерде өнер көрсетті. Соңында оны Чикагодан 80 шақырым қашықтықтағы Индиана штатының Мичиган-Сити қаласындағы "Грин-Дор" клубына жұмысқа алды. 1955 жылы ол Чикагодағы Off Beat Room клубында өнер көрсетіп, Альберт Гроссманмен танысты. 1956 жылы Гроссман Чикагоның солтүстік жағында Gate of Horn фольклорлық клубын ашты, онда Гибсон он бір ай бойы өнер көрсетті, бастапқыда көптеген артистердің ашылуы ретінде, кейіннен басты жұлдызға айналды. Гроссман Gate of Horn клубына Джош Уайт, Гленн Ярборо, Одетта, Гамильтон Камп, Джуди Коллинз және Джоан Баиз сияқты көптеген талантты орындаушыларды шақырды. Гибсон Баизді 1959 жылғы Ньюпорт фольклорлық фестиваліне алып келді және оны алғаш рет ұлттық көрерменге таныстырды. Гибсон 1960 жылдардың басында Чикагода танымал болды. 1961 жылы олардың дебюттік альбомы "Gibson and Camp at the Gate of Horn" Elektra Records лейблінде шықты. 1958 жылы Арт Д'Лугафф Нью-Йоркте аңызға айналған Village Gate клубын ашты, ал Гибсон мен Камп онда тұрақты орындаушыларға айналды. Олар Д'Лугаффтың дуэттеріне әйел дауысын қосу туралы ұсынысын қабылдамағаннан кейін, ол Питер Ярроу мен Пол Стоукиге де осындай ұсыныс жасады; нәтижесінде құрылған Peter, Paul and Mary триосы Гибсонның музыкасымен үлкен әсер алды. Кейінірек Ярроу досы туралы: "PPM-ді тыңдағанда, сіз Боб Гибсонды естисіз" деді. Шел Сильверштейн, сол кезде Playboy журналында карикатурист болып жұмыс істеген, Гибсонның тұрақты жанкүйері болды және ол Гибсонның аяқталмаған әніне сөз жазғанда оның назарын аударды. Гибсон мен Сильверштейн жақын досқа айналып, бірлесіп ән жазуға кірісті, келесі 35 жылда 200-ден астам ән жазды. Олардың соңғы бірлескен жобасы 1993 жылы Нэшвиллде Сильверштейн мен Кайл Ленинг продюсерлік еткен және Asylum Records арқылы шығарылған Makin' A Mess альбомы болды. "Сыңғырлап, жонглерлеп, ән айтып ән салғандар" атты соңғы трек Сильверштейн досының қаншалықты ауырып қалғанын түсінген соң соңғы минутта ауыстырылды. Ол "өткендегі үштік туралы", әншіні әрқашан жақсы көрген және ол қайтыс болғанға дейін бірнеше жыл бұрын бірге болған қыз туралы жазылған.

Gibson was born on November 16, 1931, in Brooklyn, New York, between his older sister, Anne, and younger brother, Jim. He and his siblings grew up in various communities outside New York City – Tuckahoe, Yorktown Heights, and Tompkins Corners. His early interest in music was, primarily, vocal. He left high school in his senior year and hitchhiked around the country. Back in New York City in the late 1940s, Gibson took a job at a firm that taught speed reading, where he was responsible for sales and public relations. In 1952, he met and married his wife, Rose, who quickly bore three daughters – Barbara (who changed her name to Meridian Green), Pati, and Susan. In 1953, he met Pete Seeger, and helped him rebuild his house. So impressed was Gibson with Seeger and his music that he "took the money I had set aside for rent" (to Rose's chagrin) and bought a banjo. He quit his job, became immersed in the study of folk music, and taught himself to play the banjo over the next year. At the age of 22 he began performing at schools, ladies' social clubs, lounges, and cabarets in New York, Miami, Cleveland, and aboard cruise ships traveling to various Caribbean islands. Eventually he was hired at the Green Door in Michigan City, Indiana, 50 miles east of Chicago. In 1955, he was booked into the Off Beat Room in Chicago, where he met Albert Grossman. In 1956, Grossman opened the folk club Gate of Horn on the near north side of Chicago, where Gibson performed for eleven months, starting as an opener for many of the acts, and later becoming the headliner. Grossman booked numerous talented performers into Gate of Horn, including Josh White, Glenn Yarborough, Odetta, Hamilton Camp, Judy Collins, and Joan Baez. Gibson brought Baez to the 1959 Newport Folk Festival and introduced her, for the first time, to a national audience. Gibson steadily gained recognition in Chicago in the early 1960s, aided by Camp. In 1961 their debut album, Gibson and Camp at the Gate of Horn, was released on Elektra Records. Art D'Lugoff opened the iconic Village Gate in New York City in 1958, and Gibson and Camp became regular performers there. After they rejected D'Lugoff's suggestion that they add a female voice to their duo, he gave the same recommendation to Peter Yarrow and Paul Stookey; the resulting trio, Peter, Paul and Mary, was deeply influenced by Gibson's music. Yarrow later said of his friend, "When you listen to PPM, you are hearing Bob Gibson." Shel Silverstein, then a cartoonist at Playboy, was a regular fan and captured Gibson's attention when he completed lyrics to an unfinished Gibson tune. Gibson and Silverstein became close friends and writing partners, writing over 200 songs over the next 35 years. Their last joint project, in Nashville in 1993, was the album Makin' A Mess, produced by Silverstein and Kyle Lehning and released on Asylum Records. The last cut, "Whistlers and Jugglers and Singers of Song," was a last minute substitution when Silverstein realized how ill his friend was. It was written about the relationship of "the trio from out of our past", about a girl who always loved a singer, and got together with him several years prior to his death.

Есірткі қолдану

Гибсон жасөспірім шағында есірткі мен ішімдікке құмарлана бастады. Чикагода табысқа жеткен кезде ол амфетамин көп мөлшерде қолданды. "Мен үшін есірткілер ешқашан ойын-сауық болған емес", - деп жазды ол. "Бастапқыда қолданған кезде-ақ, мен оларды зиянды пайдалануға бейім болдым". Оның есірткіге құмарлығы героин тапқаннан кейін күшейді. Гибсон есірткіге байланысты түрлі айыптармен Канадада, (соның нәтижесінде оның Рождестволық әні "Конфет және жеміс қорабы") Чикаго және Кливлендтегі түрмелерде отырып-шықты. 1960 жылдардың ортасында ол үш жыл бойы толық оқшауланған кезеңді бастан өткерді, онда есірткі оның жалғыз мақсаты болды. 1969 жылдан 1978 жылға дейін ол өнекерін қайта жандандыруға бірнеше рет тырысты, бірақ оның тәуелділігі бұған мүмкіндік бермеді. 1978 жылы ол Кливлендте Анонимді алкоголиктер клубының жиналысына қатысып, соңында сауығып кетті. Дегенмен, музыкалық қайта оралу жоспары іске аспады. Ол 1960 жылдары танымал және белгілі бір деңгейдегі орындаушы болған, сондай-ақ басқа музыканттарға үлкен әсер еткенімен, 1978 жылға қарай оның таза акустикалық фолк стиліндегі музыкасына деген қызығушылық айтарлықтай азайды. Көптеген адам Гибсонды еске алғанымен, ол келесі бірнеше жылда жаңа музыкадан бірнеше альбомдар жазды, бірақ ол 1960 жылдар басындағыдай кең жұртшылықтың ықыласына ие бола алмады.