Питер Сигер: Халық әншісі және әлеуметтік белсендісі

Кіріспе

Американдық халық әншісі және әлеуметтік белсенді (1919–2014)

Питер Сигер (3 мамыр 1919 – 27 қаңтар 2014) – американдық халық әншісі және әлеуметтік белсенді. Ол 1940 жылдары бүкіл ел бойынша радиода жиі естілді, ал 1950 жылдардың басында The Weavers тобының құрамында "Goodnight, Irene" әнімен танымал болды. Бұл ән 1950 жылы 13 апта бойы хит-парадтарда көш бастады. The Weavers тобының мүшелері Маккарти дәуірінде қара тізімге енгізілді. 1960 жылдары Сигер халықаралық қарусыздану, азаматтық құқықтар, контрмәдениет, жұмысшылардың құқықтары және қоршаған ортаны қорғау мақсатындағы наразылық әндерімен танымал болды. Көптеген әндердің авторы болған ол, "Where Have All the Flowers Gone?" (Джо Хикерсон қосымша сөздерімен), "Егер менде балға болса" (The Weavers тобынан Ли Хейспен бірге), "Шараптан тәтті сүйіс", және "Айнал, айнал, айнал! (Барлық нәрсеге уақыты бар)" әндерімен ең көп танылды. Бұл әндерді халықтық музыка қозғалысының қатысушылары да, одан тысқары да көптеген әртістер орындады. "Flowers" әні The Kingston Trio (1962), Марлен Дитрих (1962, ағылшын, неміс және француз тілдерінде) және Джонни Риверс (1965) үшін хит болды. "If I Had a Hammer" әні Питер, Пол және Мэри (1962) мен Трини Лопес (1963) тобының хиттеріне айналды, ал The Byrds тобы 1965 жылы "Turn! Turn! Turn!" әнімен көш бастады. Сигер "We Shall Overcome" рухани әнін танымал етуге үлкен үлес қосты (әнді Джоан Баез және тағы да басқа әнші-белсенділер орындады). Бұл ән азаматтық құқықтар қозғалысының ресми әнұранына айналды. Халық әншісі және белсенді Гай Караван бұл әнді 1960 жылы Студенттік зорлық-зомбылықсыз үйлестіру комитетінің (SNCC) құрылтай жиналысында таныстырды. PBS American Masters телебағдарламасындағы "Пит Сигер: Әннің күші" эпизодында Сигер бұл әннің мәтінін дәстүрлі "We will overcome" дегеннен "We shall overcome" деп өзгерткенін айтты.

Алғашқы жұмыстар

Төрт жасында Сигер интернатқа жіберілді, бірақ ата-анасы оның қызылқызыл жеңіліне шалдыққандығын білгеннен кейін екі жылдан соң үйге қайтып келді, себебі мектеп оларға бұл туралы хабарламаған екен. Ол Нью-Йорктегі Ньяк қаласындағы бірінші және екінші сыныптарға қатысты, анасы тұрған жерде, содан кейін Коннектикут штатының Риджфилд қаласындағы интернатқа түсті. Классикалық музыканттар болғанымен, ата-анасы оны аспап ойнауға мәжбүрлемеді. Өзінен бастап, әдетте кітап оқуға құштар және өзіне жабысқан бала укулелеға қызығушылық танытты, онымен сыныптастарын көңіл көтеріп, кейіннен оның тамаша аудиториямен байланыс орнатуына негіз салды. Он үш жасында Сигер Коннектикут штатының Авон қаласындағы Эвон ескі ферма мектебіне қабылданды, одан 1936 жылы бітірді. Ол Джордж Э. Джонас қорының халықаралық жазғы көшбасшылық бағдарламасына қатысуға таңдалды. 1936 жылдың жазында әкесі мен әйелімен бірге саяхаттап жүрген Пит Солтүстік Каролинаның батысындағы Ашвилл қаласына жақын жердегі таулы би және халық фестивалінде бес саптық банджоны алғаш рет естіді. Фестиваль жабық бейсбол алаңында өтті. Онда Сигерлер: Bear Wallow, Happy Hollow, Cane Creek, Spooks Branch, Cheoah Valley, Bull Creek және Soco Gap-тің шаршы би командаларын көрді; бес саптық банджо ойнатушы Саманта Бамгарнерді естіді; және отбасылық саптық оркестрлер, соның ішінде Чероки резервациясынан шыққан саптық аспаптарда ойнаған және балладалар айтқан үндістер тобы. Олар алаңның шетінде шатыр тігіп, музыка тыңдап отырған халық арасына араласты. Лансфордтың қызы кейінірек еске түсіргендей, сол ауыл тұрғындары "әкем ашқан байлықты ұстап тұрды. Олар ән шырқап, скрипка ойнайды, банджо мен гитараны ойнайды. Мен әлі күнге дейін сол әндердің футбол алаңында айтылып жүргенін естимін". Сигерлер үшін осы музыканың сұлулығын өз көзімен көру "өзгеріс тәжірибесі" болды. Пит қатты әсерленді және Лансфордтан негізгі соққыларды үйренгеннен кейін, келесі төрт жылдың көп бөлігін бес сапты банжоны меңгеруге арнады. Сигер Гарвард колледжіне ішінара стипендиямен қабылданды, бірақ саясатқа және халық музыкасына көбірек араласып, бағасы төмендеп, стипендиясынан айырылды. 1938 жылы колледжден шығып кетті. Ол журналистика мамандығын армандап, сонымен қатар өнер курстарын да оқыды. Оның алғашқы музыкалық өнері - оның әпкесі директор болған Далтон мектебінде халық әндерін орындауда студенттерге жетекшілік ету. Ол өзінің өнер шеберлігін Нью-Йорк штатында "революциядан кейінгі Мексиканың ауылдық білім беру науқандарынан шабыт алған" көшпелі қуыршақ театры Vagabond Puppeteers (Джерри Обервагер, 22; Мэри Уоллес, 22; және Харриет Холцман, 23) тобымен бірге турнеде болған жазғы уақытта жетілдірді. Олардың бір қойылымы сүт шаруаларының ереуілімен сәйкес келді. Топ қазан айында Нью-Йоркте қайтадан өнер көрсетті. 1939 жылғы 2 қазанда шыққан "Дейли Уоркер" газетінде Кукловодтардың алты апталық турнесі туралы былай деп жазылған: Бүкіл сапар барысында топ бірде-бір рет мейрамханада тамақтанған жоқ. Олар түнде жұлдыздардың астында ұйықтап, ашық жерде тамақ пісіріп, көбінесе фермерлердің қонақтары болды. Ауылдық шаралар мен кәсіподақ жиналыстарында шаруа әйелдері "кешкі ас" әкеліп, кім топты көбірек тамақтандыруға болатынын көру үшін бір-бірімен жарысады, ал шарадан кейін шаруалар оларды түнде үйге алып кету құрметіне ие болатындар туралы пікір алысады. "Олар бізді тым жақсы тамақтандырды", - деп қыздар хабарлады. "Біз бір аптаға фермада тұру үшін барлық ұсыныстарды пайдаланып, бүкіл қысты өткізе аламыз". Шаруалардың үйлерінде олар саясат пен шаруалардың проблемалары, антисемитизм мен одақтастық, соғыс пен бейбітшілік және әлеуметтік қамтамасыздандыру туралы сөйлеседі. "Барлық уақытта", - деп хабарлайды қуыршақшылар, "шаруалар өздері мен қалалық жұмысшылар арасында нық бірлік құру үшін не істеу керектігін білгісі келді". Олар бұған бұрынғыдан да қатты мұқтаждық сезінді, ал CIO-ның сүт ереуіліне қолдау көрсетуі оларға жаңа түсінік пен ынтымақтастықтың күшін сыйлауға мүмкіндік берді. Бір жаз бізді қала ұйымдарының, кәсіподақтардың, тұтынушылар ұйымдарының, Америка еңбек партиясының және осыған ұқсас топтардың аздап ұйымдасқан күш-жігерінің шаруаларға жетуі ғана емес, оларды қала тұрғындарымен жақсы тұтастай фронтқа біріктіре алатынына сендірді. Бұл прогрестің ең жақсы кепілдемелерінің бірі болады. Сол күзде Сигер Вашингтонға жұмысқа орналасты. Ол Конгресс кітапханасының Америка халық әндерінің мұрағатында әкесімен дос болған Алан Ломаксқа көмектесті. Сигердің жұмысы Ломаксқа коммерциялық "жарыс" және "көкөмірлік" музыканы саралап, американдық халық музыкасын ең жақсы көрсететін жазбаларды таңдауға көмектесу болды. Бұл жобаны ...

At four, Seeger was sent away to boarding school, but came home two years later when his parents learned the school had failed to inform them he had contracted scarlet fever. He attended first and second grades in Nyack, New York, where his mother lived, before entering boarding school in Ridgefield, Connecticut. Despite being classical musicians, his parents did not press him to play an instrument. On his own, the otherwise bookish and withdrawn boy gravitated to the ukulele, becoming adept at entertaining his classmates with it while laying the basis for his subsequent remarkable audience rapport. At thirteen, Seeger enrolled in the Avon Old Farms School in Avon, Connecticut, from which he graduated in 1936. He was selected to attend Camp Rising Sun, the George E. Jonas Foundation's international summer leadership program. During the summer of 1936, while traveling with his father and stepmother, Pete heard the five string banjo for the first time at the Mountain Dance and Folk Festival in western North Carolina near Asheville, organized by local folklorist, lecturer, and traditional music performer Bascom Lamar Lunsford, whom Charles Seeger had hired for Farm Resettlement music projects. The festival took place in a covered baseball field. There the Seegers:

watched square dance teams from Bear Wallow, Happy Hollow, Cane Creek, Spooks Branch, Cheoah Valley, Bull Creek, and Soco Gap; heard the five string banjo player Samantha Bumgarner; and family string bands, including a group of Indians from the Cherokee reservation who played string instruments and sang ballads. They wandered among the crowds who camped out at the edge of the field, hearing music being made there as well. As Lunsford's daughter would later recall, those country people "held the riches that Dad had discovered. They could sing, fiddle, pick the banjos, and guitars with traditional grace and style found nowhere else but deep in the mountains. I can still hear those haunting melodies drift over the ball park." For the Seegers, experiencing the beauty of this music firsthand was a "conversion experience". Pete was deeply affected and, after learning basic strokes from Lunsford, spent much of the next four years trying to master the five string banjo. Seeger enrolled at Harvard College on a partial scholarship, but as he became increasingly involved with politics and folk music, his grades suffered and he lost his scholarship. He dropped out of college in 1938. He dreamed of a career in journalism and took courses in art as well. His first musical gig was leading students in folk singing at the Dalton School, where his aunt was principal. He polished his performance skills during a summer stint of touring New York state with the Vagabond Puppeteers (Jerry Oberwager, 22; Mary Wallace, 22; and Harriet Holtzman, 23), a traveling puppet theater "inspired by rural education campaigns of post revolutionary Mexico". One of their shows coincided with a strike by dairy farmers. The group reprised its act in October in New York City. An article in the October 2, 1939, Daily Worker reported on the Puppeteers' six week tour this way:

During the entire trip the group never ate once in a restaurant. They slept out at night under the stars and cooked their own meals in the open, very often they were the guests of farmers. At rural affairs and union meetings, the farm women would bring "suppers" and would vie with each other to see who could feed the troupe most, and after the affair the farmers would have earnest discussions about who would have the honor of taking them home for the night. "They fed us too well", the girls reported. "And we could live the entire winter just by taking advantage of all the offers to spend a week on the farm". In the farmers' homes they talked about politics and the farmers' problems, about antisemitism and Unionism, about war and peace and social security—"and always", the puppeteers report, "the farmers wanted to know what can be done to create a stronger unity between themselves and city workers". They felt the need of this more strongly than ever before, and the support of the CIO in their milk strike has given them a new understanding and a new respect for the power that lies in solidarity. One summer has convinced us that a minimum of organized effort on the part of city organizations—unions, consumers' bodies, the American Labor Party and similar groups—can not only reach the farmers but weld them into a pretty solid front with city folks that will be one of the best guarantees for progress. That fall, Seeger took a job in Washington, D. C., assisting Alan Lomax, a friend of his father's, at the Archive of American Folk Song of the Library of Congress. Seeger's job was to help Lomax sift through commercial "race" and "hillbilly" music and select recordings that best represented American folk music, a project funded by the music division of the Pan American Union (later the Organization of American States), of whose music division his father, Charles Seeger, was head (1938–1953). Lomax also encouraged Seeger's folk singing vocation, and Seeger was soon appearing as a regular performer on Alan Lomax and Nicholas Ray's weekly Columbia Broadcasting show Back Where I Come From (1940–41) alongside Josh White, Burl Ives, Lead Belly, and Woody Guthrie (whom he had first met at Will Geer's Grapes of Wrath benefit concert for migrant workers on March 3, 1940). Back Where I Come From was unique in having a racially integrated cast. The show was a success, but was not picked up by commercial sponsors for nationwide broadcasting because of its integrated cast. During the war, Seeger also performed on nationwide radio broadcasts by Norman Corwin. From 1942 to 1945, Seeger served in the Army, as an Entertainment Specialist. In 1949, Seeger worked as the vocal instructor for the progressive City and Country School in Greenwich Village, New York.

Испаниядағы Азамат соғысы әндері

Сигер Испания Азамат соғысында республикашылдарды ынталы түрде қолдаған. 1943 жылы Том Глейзер, Бесс және Болдуин Хоуеспен бірге Мо Аштың Stinson лейблінде "Линкольн батальонының әндері" деп аталатын 78-айқынды альбом жазды. Оған "Испанияда Жарма атымен белгілі бір аңғар бар" және "Viva la Quince Brigada" сияқты әндер кірді. 1960 жылы Мо Аш бұл жинақты "Линкольн және Халықаралық бригадалар әндері" атты Folkways LP-нің бір жағы ретінде қайта шығарды. Екінші жағында Эрнст Буш пен Германиядан келген еріктілерден құралған Тельман батальонының хоры орындаған "Демократия үшін алты ән" (алғаш рет 1938 жылы Барселонада бомбалар төгілген кезде жазылған) қайта басылды. Әндердің ішінде "Moorsoldaten" ("Торфты дала сарбаздары", неміс концлагерьдерінің саяси тұтқындарының шығармасы); "Die Thaelmann Kolonne", "Hans Beimler", "Das Lied von der Einheitsfront" ("Біртұтас майдан әні" Ханс Эйслер мен Бертольд Брехт жазған), "Lied der Internationalen Brigaden" ("Халықаралық бригадалар әні") және "Los cuatro generales" ("Төрт генерал", ағылшын тілінде "Төрт бүлікші генерал" деп белгілі) бар.

Топтық жазбалар

Өзін "аралас тенор" (тенор мен контртенордың арасында) деп сипаттаған Пит Сигер екі өте ықпалды фольклорлық топтың негізін қалаушы мүшесі болды: Almanac Singers және Weavers. 1941 жылы Миллард Лэмпеллмен және Арканзас штатының әншісі, белсендісі Ли Хейспен бірге құрылған "Алманах әншілері" – бұл тақырыптық топ, өнеркәсіптік кәсіподақтар қозғалысын, нәсілдік және діни кемелділікті және басқа да прогрессивті мақсаттарды насихаттауға арналған "әнші газет" ретінде жұмыс істеді. Оның құрамына әр түрлі уақытта: Вуди Гатри, Бесс Ломакс Хоуес, Сис Каннингем, Джош Уайт және Сэм Гэри кірді. 21 жастағы Сигер әкесінің мемлекеттік қызметіне зиян келтірмеу үшін "Пит Бауэрс" сахналық есімімен өнер көрсетті. 1950 жылы "Алманахтар" Герхард Хауптманның 1892 жылғы "Тоқымашылар" атты пьесасының атынан алған "Weavers" тобы ретінде қайта құрылды (бұл пьеса жұмысшылар ереуілі туралы және "Бұдан былай төтеп бере алмаймыз, не болса да!" деген сөздерді қамтиды). Олар ереуілшілерге көмек көрсетті, онда "Кәсіподақ туралы әңгіме" ("Talking Union") сияқты әндерді орындады, бұл ән кеншілер мен автомобиль жұмысшылары сияқты өнеркәсіптік жұмысшылардың кәсіподақ құру күресі туралы айтады. Пит Сигерден (өз атымен өнер көрсететін) басқа, Weavers тобына Almanac тобының мүшесі Ли Хейс, Ронни Гилберт және Фред Хеллерман кірді; кейіннен Фрэнк Гамильтон, Эрик Дарлинг және Берни Крауз кезегімен Сигердің орнын басты. 1950 жылдардағы "қызыл үрей" атмосферасында Weavers тобының репертуары Almanac тобына қарағанда тікелей тақырыптық мәселелерге аз тоқталды, ал оның прогрессивті хабары жанама тілмен жеткізілді, бұл оны одан да күшті етті. Weavers кейде смокинг киіп (Almanacs тобының бейресми киімдерінен өзгеше) өнер көрсетті, ал олардың менеджерлері оларға саяси шараларда өнер көрсетуге рұқсат бермеді. Weavers тобының сәтті әндері "On Top of Old Smoky" және Lead Belly-нің "Goodnight, Irene" вальсінің аранжировкасымен басталды, ол 1950 жылы 13 апта бойы хит-парадтардың төбесінде тұрды және көптеген басқа поп-әншілермен қайта орындалды. "Irene" әнінің екінші жағында "Tzena, Tzena, Tzena" израильдік әні жазылған. Дунавейдің хабаршысы ескірген, әлсіз стильді сипаттағанымен, Сигер бұл стильге тән ритмдік сапаны сақтап, кейбір перкуссиялық күрделіліктерді алып тастау арқылы оны кең көрермендер үшін қабылдауға ыңғайлырақ еткендігін көрсетеді. 1950 жылдардың соңынан бастап Сигер 12 кыллы гитарамен де өзін сүйемелдеді, бұл аспап мексикалық және Lead Belly-мен байланысты болды, ол өзін "12 кыллы гитараның королі" деп атады. Сигердің арнайы жасалған гитаралары үшбұрышты резонаторлық тесігіне ие болды. Ол ұзын мензурасы (шамамен 28 дюйм) және банджодағы сүйікті әдістерін, сондай-ақ D (DADGBE) құрамын екі тонға төмендетіп, өте ауыр ішектермен ойнады.

As a self described "split tenor" (between a tenor and a countertenor), Pete Seeger was a founding member of two highly influential folk groups: the Almanac Singers and the Weavers. The Almanac Singers, which Seeger co founded in 1941 with Millard Lampell and Arkansas singer and activist Lee Hays, was a topical group, designed to function as a singing newspaper promoting the industrial unionization movement, racial and religious inclusion, and other progressive causes. Its personnel included, at various times: Woody Guthrie, Bess Lomax Hawes, Sis Cunningham, Josh White, and Sam Gary. As a controversial Almanac singer, the 21 year old Seeger performed under the stage name "Pete Bowers" to avoid compromising his father's government career. In 1950, the Almanacs were reconstituted as the Weavers, named after the title of an 1892 play by Gerhart Hauptmann, about a workers' strike (which contained the lines "We'll stand it no more, come what may!"). They did benefits for strikers, at which they sang songs such as "Talking Union", about the struggles for unionisation of industrial workers such as miners and automobile workers. Besides Pete Seeger (performing under his own name), members of the Weavers included charter Almanac member Lee Hays, Ronnie Gilbert, and Fred Hellerman; later Frank Hamilton, Erik Darling, and Bernie Krause serially took Seeger's place. In the atmosphere of the 1950s red scare, the Weavers' repertoire had to be less overtly topical than that of the Almanacs had been, and its progressive message was couched in indirect language—arguably rendering it even more powerful. The Weavers on occasion performed in tuxedos (unlike the Almanacs, who had dressed informally) and their managers refused to let them perform at political venues. The Weavers' string of major hits began with "On Top of Old Smoky" and an arrangement of Lead Belly's signature waltz, "Goodnight, Irene", which topped the charts for 13 weeks in 1950 and was covered by many other pop singers. On the flip side of "Irene" was the Israeli song "Tzena, Tzena, Tzena". Although what Dunaway's informant describes is the age old droned frailing style, the implication is that Seeger made this more acceptable to mass audiences by omitting some of its percussive complexities, while presumably still preserving the characteristic driving rhythmic quality associated with the style. From the late 1950s on, Seeger also accompanied himself on the 12 string guitar, an instrument of Mexican origin that had been associated with Lead Belly, who had styled himself "the King of the 12 String Guitar". Seeger's distinctive custom made guitars had a triangular soundhole. He combined the long scale length (approximately 28") and capo to key techniques that he favored on the banjo with a variant of drop D (DADGBE) tuning, tuned two whole steps down with very heavy strings, which he played with thumb and finger picks.

Steelpan-ға қызығушылық

1956 жылы "Питер" Сигер (фильмнің тізімдерін қараңыз) және оның әйелі Тоши Тринидадтың Порт-оф-Испания қаласына стальдық таба, кейде "болат барабан" немесе "пинг-понг" деп аталатын аспап туралы мәлімет алу үшін сапар жасады. Олар жергілікті панно жетекшісі Исайяны тауып, Тринидад пен Тобагоның сол кездегі жаңа ұлттық аспабын жасау, реттеу және ойнау процесін түсіре бастады. Оның мақсаты – американдық халық музыкасына сталь табаның ерекше үнін енгізу болатын.

Маккарти дәуірі

1950 жылдары, және шын мәнінде өмірінің соңына дейін, Сигер азаматтық және еңбек құқықтарын, нәсілдік теңдікті, халықаралық түсіністікті және әскериленуге қарсылықты (барлығы Уоллес науқанының сипаттамасы болған) қолдауын жалғастырды, сондай-ақ әндердің адамдарға осы мақсаттарға жетуге көмектесе алатынына сенді. Алайда, Иосиф Сталинның жасаған қылмыстарының көбінесе жариялануы және 1956 жылғы Венгрия төңкерісі оны кеңестік социализмге көңілі толуға алып келді. Ол 1949 жылы КПСС-дан шығып кетті, бірақ одан кетпегендермен достық қарым-қатынаста болды, бірақ олармен осы мәселеде пікір таластырды. 1955 жылдың 18 тамызында Сигер Америка Құрама Штаттарының Өкілдер палатасының Американдық еңбекқорлыққа қарсы іс-қимыл комитетіне (HUAC) куәлік беруге шақырылды. 1950 жылы Голливуд ондығының Конгрестің беделін түсіргені үшін сотталып, түрмеге қамалуынан кейін көптеген куәгерлердің арасында жалғыз Сигер өзін кінәлі деп тануы мүмкін екенін білдіретін Бесінші түзетуді пайдаланудан бас тартты және Голливуд ондығы сияқты, Бірінші түзету құқығын бұзуға әкелетін негізде жеке және саяси байланыстарын атаудан бас тартты: "Мен өзімнің байланыстарым, философиялық немесе діни сенімдерім, саяси көзқарастарым, немесе қандай да бір сайлауда қалай дауыс бергенім, немесе осы жеке мәселелердің ешқайсысы туралы ешқандай сұрақтарға жауап бермеймін. Менің ойымша, мұндай мәжбүрлеумен, әсіресе осындай жағдайда, кез келген американдыққа осындай сұрақтар қою өте дұрыс емес." Сигердің өзінің негізгі конституциялық құқықтарын бұзуға әкелетін сұрақтарға жауап беруден бас тартуы 1957 жылдың 26 наурызында Конгрестің беделін түсіргені үшін айыптауға әкелді; бірнеше жыл бойы ол Нью-Йорк штатының оңтүстік округінен кету кезінде қайда бара жатқанын федералды үкіметке хабарлауға міндетті болды. Ол 1961 жылдың наурыз айында Конгрестің беделін түсіргені үшін сотталып, он жылға бас бостандығынан айырылды (біріктірілген мерзімде), бірақ 1962 жылдың мамыр айында апелляциялық сот айыптауды заңсыз деп танып, оның үкімін жоққа шығарды. 1960 жылы Сан-Диего мектеп кеңесі оған концертті коммунистік идеологияны немесе үкіметті құлатуды насихаттау үшін пайдаланбайтынына ант беруге қол қоймаса, жоспарланған концертте өнер көрсетуге рұқсат етілмейтінін мәлімдеді. Сигер бас тартты, ал Американдық азаматтық бостандықтар одағы мектеп округіне қарсы бұйрық алды, бұл концертті жоспарланғандай өткізуге мүмкіндік берді. Шамамен 50 жыл өткен соң, 2009 жылдың ақпан айында Сан-Диего мектеп округінің басшылары Сигерден өздерінің алдыңғыларының әрекеттері үшін ресми түрде кешірім сұрады.

In the 1950s, and indeed consistently throughout his life, Seeger continued his support of civil and labor rights, racial equality, international understanding, and anti militarism (all of which had characterized the Wallace campaign), and he continued to believe that songs could help people achieve these goals. However, with the ever growing revelations of Joseph Stalin's atrocities and the Hungarian Revolution of 1956, he became increasingly disillusioned with Soviet Socialism. He left the CPUSA in 1949, but remained friends with some who did not leave it, although he argued with them about it. On August 18, 1955, Seeger was subpoenaed to testify before the House Un American Activities Committee (HUAC). Alone among the many witnesses after the 1950 conviction and imprisonment of the Hollywood Ten for contempt of Congress, Seeger refused to plead the Fifth Amendment (which would have asserted that his testimony might be self incriminating) and instead, as the Hollywood Ten had done, refused to name personal and political associations on the grounds that this would violate his First Amendment rights: "I am not going to answer any questions as to my association, my philosophical or religious beliefs or my political beliefs, or how I voted in any election, or any of these private affairs. I think these are very improper questions for any American to be asked, especially under such compulsion as this." Seeger's refusal to answer questions that he believed violated his fundamental constitutional rights led to a March 26, 1957, indictment for contempt of Congress; for some years, he had to keep the federal government apprised of where he was going any time he left the Southern District of New York. He was convicted in a jury trial of contempt of Congress in March 1961, and sentenced to ten one year terms in jail (to be served simultaneously), but in May 1962, an appeals court ruled the indictment to be flawed and overturned his conviction. In 1960, the San Diego school board told him that he could not play a scheduled concert at a high school unless he signed an oath pledging that the concert would not be used to promote a communist agenda or an overthrow of the government. Seeger refused, and the American Civil Liberties Union obtained an injunction against the school district, allowing the concert to go on as scheduled. Almost 50 years later, in February 2009, the San Diego School District officially extended an apology to Seeger for the actions of its predecessors.

Халық музыкасының қайта жаңғыруы

1950 жылдардың соңы мен 1960 жылдардың басында қара тізімге алынған кезеңде ақша табу үшін Сигер мектептерде және жазғы лагерьлерде музыка сабақтары берді, сондай-ақ колледждерде концерттер өткізді. Ол сонымен қатар Моу Эштің Folkways Records лейблі үшін жылына бес альбомға дейін жазды. 1950 жылдардың соңы мен 1960 жылдардың басында ядролық қаруды жою қозғалысы күшейген кезде, Сигердің соғысқа қарсы әндері, мысалы, Джо Хикерсонмен бірлесіп жазған "Барлық гүлдер қайда кетті?", Экклесиаст кітабынан бейімделген "Бұрыл! Бұрыл! Айнал!", және 1957 жылғы Уэльс ақыны Идрис Дэвистің "Римни қоңыраулары" кеңінен танылды. Сигер 1956 жылы "Last Night I Had the Strangest Dream" әнін студияда жазған алғашқы адам болды. Сигер Азаматтық құқықтар қозғалысымен де тығыз байланысты болды және 1963 жылы Теннессидегі Хайлендер фольклорлық мектебіне көмек ретінде жас Freedom Singers тобының қатысуымен Карнеги залында тарихи концерт ұйымдастыруға көмектесті. Бұл оқиға және сол жылдың тамызында Мартин Лютер Кингтың жұмыс және бостандық үшін Вашингтондағы науқаны азаматтық құқықтар гимні "Біз жеңіске жетеміз" әнін көптеген адамдарға жеткізді. Ол Сельмадан Монтгомериге дейінгі 50 шақырымдық науқан кезінде 1000-нан астам шерушімен бірге осы әнді шырқады. Осы кезде Сигер Гринвич-Виллидждегі 1960 жылдардағы фольклорлық қайта жанданудың маңызды тұлғасы болды, "Sing Out!" журналының көп жылдық авторы (бұл журнал "People's Songs Bulletin" журналының жалғасы) және "Broadside" тақырыптық журналының негізін қалаушысы. Саяси көзқарастары берік фольклорлық әншілердің жаңа буынын сипаттау үшін ол "Вудидің балалары" деген сөз тіркесін ойлап тапты, бұл оның серігі және саяхаттасқан досы Вуди Гатриге сілтеме жасады, ол осы кезде аңызға айналған еді. Бұл қалалық фольклорлық қайта жандану қозғалысы, 1930 және 1940 жылдардағы белсенділік дәстүрінің және "People's Songs" қозғалысының жалғасы болды, бұл әлеуметтік өзгерістерге қол жеткізу үшін дәстүрлі әуендер мен мәтіндерді бейімдеуді пайдаланды, бұл практика Өнеркәсіптік жұмысшылар әлемі немесе "Wobblies" ұйымының "Кішкентай қызыл ән кітабына" (швед туған кәсіподақ ұйымдастырушысы Джо Хилл құрастырған, 1879–1915) дейін жетеді (Вуди Гатри осы "Кішкентай қызыл ән кітабын" өте жақсы көріп, әрдайым өзімен бірге алып жүретін). 1963 жылы Сигер Австралияда гастрольдік сапармен болды. Малвина Рейнольдс жазған оның "Little Boxes" синглы елдегі Top 40 тізімінде бірінші орынға шықты. Бұл гастроль елде фольклорлық музыканың өркендеуіне ықпал етті, Кеннедиге жасалған қастандықтан кейін халық музыкасы, серфинг және Битлз бен Роллинг Стоунз сияқты топтарды әлемге танытқан британдық рок-бум арасында бәсекелестік болды. Елдегі әртүрлі жерлерде фольклорлық клубтар ашылды, фольклорлық орындаушылар белгілі бір орындарда қабылданды, австралиялық орындаушылар австралиялық фольклорлық әндерді орындады (олардың көптеген әндері өздерінің шығармалары болды) концерттерде, фестивальдерде, теледидарда және жазбаларда пайда болды, ал шетелдік орындаушылар Австралияда гастрольдік сапарлар жасауға шақырылды. Сигердің ұзақ жылдарға созылған теледидардағы қара тізімі 1960 жылдардың ортасында, ол аймақтық білім беруді мақсат еткен "Rainbow Quest" атты фольклорлық музыкалық телешоуын жүргізген кезде аяқталды. Оның қонақтары Джонни Кэш, Джун Картер, Преподобный Гэри Дэвис, Миссисипи Джон Херт, Док Уотсон, Стэнли ағайындылары, Элизабет Коттен, Патрик Скай, Баффи Сент-Мари, Том Пакстон, Джуди Коллинз, Хеди Уэст, Донован, Клэнси ағайындылары, Ричард Фаринья және Мими Фаринья, Сонни Терри және Браунни МакГи, Маму Каджун тобы, Бернис Джонсон Рейгон, Биерс отбасы, Роско Холкомб, Малвина Рейнольдс, Соня Малкин және Шон Филлипс болды. Отыз тоғыз.

To earn money during the blacklist period of the late 1950s and early 1960s, Seeger worked gigs as a music teacher in schools and summer camps, and traveled the college campus circuit. He also recorded as many as five albums a year for Moe Asch's Folkways Records label. As the nuclear disarmament movement picked up steam in the late 1950s and early 1960s, Seeger's anti war songs, such as "Where Have All the Flowers Gone?" (co written with Joe Hickerson), "Turn! Turn! Turn!" adapted from the Book of Ecclesiastes, and "The Bells of Rhymney" by the Welsh poet Idris Davies (1957), gained wide currency. Seeger was the first person to make a studio recording of "Last Night I Had the Strangest Dream" in 1956. Seeger also was closely associated with the Civil Rights Movement and in 1963 helped organize a landmark Carnegie Hall concert, featuring the youthful Freedom Singers, as a benefit for the Highlander Folk School in Tennessee. This event, and Martin Luther King Jr.'s March on Washington for Jobs and Freedom in August of that same year, brought the civil rights anthem "We Shall Overcome" to wide audiences. He sang it on the 50 mile walk from Selma to Montgomery, Alabama, along with 1,000 other marchers. By this time, Seeger was a senior figure in the 1960s folk revival centered in Greenwich Village, as a longtime columnist in Sing Out!, the successor to the People's Songs Bulletin, and as a founder of the topical Broadside magazine. To describe the new crop of politically committed folk singers, he coined the phrase "Woody's children", alluding to his associate and traveling companion, Woody Guthrie, who by this time had become a legendary figure. This urban folk revival movement, a continuation of the activist tradition of the 1930s and 1940s and of People's Songs, used adaptations of traditional tunes and lyrics to effect social change, a practice that goes back to the Industrial Workers of the World or Wobblies' Little Red Song Book, compiled by Swedish born union organizer Joe Hill (1879–1915) (the Little Red Song Book had been a favorite of Woody Guthrie, who was known to carry it around). Seeger toured Australia in 1963. His single "Little Boxes", written by Malvina Reynolds, was number one in the nation's Top 40. That tour sparked a folk boom throughout the country at a time when popular music tastes, post–Kennedy assassination, competed between folk, the surfing craze, and the British rock boom that gave the world the Beatles and The Rolling Stones, among others. Folk clubs sprang up all over the nation; folk performers were accepted in established venues; Australian performers singing Australian folk songs—many of their own composing—emerged in concerts and festivals, on television, and on recordings; and overseas performers were encouraged to tour Australia. The long television blacklist of Seeger began to end in the mid 1960s when he hosted a regionally broadcast educational folk music television show, Rainbow Quest. Among his guests were Johnny Cash, June Carter, Reverend Gary Davis, Mississippi John Hurt, Doc Watson, the Stanley Brothers, Elizabeth Cotten, Patrick Sky, Buffy Sainte Marie, Tom Paxton, Judy Collins, Hedy West, Donovan, The Clancy Brothers, Richard Fariña and Mimi Fariña, Sonny Terry and Brownie McGhee, Mamou Cajun Band, Bernice Johnson Reagon, the Beers Family, Roscoe Holcomb, Malvina Reynolds, Sonia Malkine, and Shawn Phillips. Thirty nine

1976 жылдың қараша айында Сигер өлім жазасына қарсы "Delbert Tibbs" әнін жазып, орындады, бұл ән кейіннен ақталып шыққан өлім жазасына кесілген тұтқын Делберт Тиббс туралы болды. Сигер әннің музыкасын жазды және Тиббс жазған өлеңдерден мәтіндерді таңдады. Сигер еврей лагерь қозғалысын да қолдады. Ол жаз бойы Нью-Йорк штатының Колд-Спринг қаласындағы Сюрприз-Лейк лагеріне көп рет келді. Ол ән шырқап, көптеген лагерьшілерге шабыт берді.

Пит Сигер мен Боб Дилан

Пит Сигер Боб Диланды ерте қолдағандардың бірі болды; ол A&R менеджері Джон Хаммондты Диланның алғашқы LP-ін Columbia лейблында шығаруға және оны Сигердің мүшесі болған Ньюпорт фольклорлық фестивалінде өнер көрсетуге шақыруға ықпал етті. Көп тараған әңгімеге сәйкес, Сигер 1965 жылғы Ньюпорт фольклорлық фестивалінде Диланның Butterfield Blues Band мүшелерімен бірге әкелген өте қатты күшейтілген дыбыстан қатты ашуланып, жабдықты ажыратумен қорқытқан. Оқиғаның көптеген нұсқалары бар, олардың кейбіреулері қияли. Бір анық нәрсе – Диланның менеджері Альберт Гроссман мен фестиваль кеңесінің мүшелері (Сигерден басқа Теодор Бикель, Брюс Джексон, Алан Ломакс, фестивальдің жүргізушісі Питер Ярроу және Джордж Вайн) арасында орындаушылардың кестесі және басқа да мәселелер бойынша шиеленіс күшті болды. Екі күн бұрын Гроссман мен Алан Ломакс арасында жанжал болды, тіпті қысқаша төбелес те болды. Кеңес шұғыл отырыста Гроссманды фестиваль аумағына кіргізбеуге дауыс берді, бірақ Джордж Вайн Гроссманның сонымен қатар өте танымал Одетта, Питер, Пол және Мэриді де басқаратынын еске салғанда, бұл шешімнен бас тартылды. Сигерді фольклордың «пуристі» ретінде бейнеледі, ол Диланның «электрге өтуіне» қарсы болғандардың бірі болды, бірақ 2001 жылы электр стиліне қатысты «көзқарасын» қалай еске түсіргенін сұрағанда, ол былай деді:

Мен сөздерін түсінбедім. Мен сөздерін естігім келді. «Мэггидің шаруашылығы» деген керемет ән болды, бірақ дыбыс бұрмаланған. Мен басқару пультінің жанына жүгіріп барып: «Дыбысты түзетіңіз, сөздерін естісек болды» дедім. Ол жауап ретінде: «Олар осылай қалайды» деді. Мен: «Егер менде балта болса, кабелді бірден кесіп тастайтын едім» дедім. Бірақ кінәлі менмін. Мен жүргізуші болдым, мен Бобты сықырлаған көпшілікке: «Кеше Howlin' Wolf-ты сықырламадыңдар. Ол да электрлі болды!» деуге болар едім. Мен әлі де Диланның акустикалық әндерін ұнатамын, бірақ оның кейбір электрлі әндері де керемет. Электр музыкасы – менің әкемнің ескі терминімен айтқанда, XX ғасырдың екінші жартысының тілі.

Вьетнам соғысы және одан кейінгі кезеңдер

Қарулы қарулану жарысына және Вьетнам соғысына ұзақ уақыт бойы қарсылас болған Сигер сол кездегі президент Линдон Джонсонға сатирикалық шабуыл жасады. Ол 1966 жылы «Dangerous Songs!» альбомында жазған, Лен Чендлердің «Бал құлағымда» атты балалар әнін. Чендлердің сөзінен өзге, Сигер «Мисс Джейдің кішкентай ұлы Албидің» құлағында «бұршақ» бар екенін айтты, бұл, әннің мәтініне сәйкес, адамға айтылғанды естімейтінін қамтамасыз етеді. Вьетнам соғысын тоқтатуға қарсы болғандар үшін бұл тіркес Джонсонның «LBJ» деген лақап атының еркін айтылуы «Алби Джей» соғысқа қарсы наразылықтарды естімейтінін білдірді, себебі ол да «құлағында бұршақ бар» еді. 1966 жылы Сигер мен Малвина Рейнольдс қоршаған ортаны қорғауға бағытталған шараларға қатысты. «God Bless the Grass» альбомы сол жылдың қаңтар айында шықты және қоршаған орта мәселелеріне толық арналған тарихтағы алғашқы альбом болды. Олардың саясаты ұлтшылдық, халықтық популизм және ірі бизнесті сынау идеологиясымен қалыптасты. 1967 жылы «Waist Deep in the Big Muddy» әнінен бастап Сигерге кеңінен назар аударылды. Бұл әнде екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Луизианада жаттығулар кезінде суға батып кеткен капитан туралы айтылады. Әннің сөзінде білімсіз капитан әскерді қауіпке тікелей ұшыратып жібергені туралы айтылғандықтан, оның соғысқа қарсы хабары айқын болды. «Үлкен ақымақ алға жылжуды бұйырды» деген жол бірнеше рет қайталанды. CBS басшылығымен әннің саяси маңызы «Smothers Brothers Comedy Hour» бағдарламасының көңіл көтеруге бағытталған сипатына сәйкес келе ме деген пікірталас болғаннан кейін, соңғы жолдар «Кез келген газетті оқығанда / сол ескі сезімдер қайта оянады / Біз үлкен саздықта белге дейін батып, үлкен ақымақ алға жылжуды бұйырды» деп өзгертілді. Әннің мәтіні Джонсонды «үлкен ақымақ» ретінде және Вьетнам соғысын болжамды қауіп ретінде бейнелейтін аллегория ретінде түсіндірілуі мүмкін. 1967 жылдың қыркүйек айында көрсетілімнен алынып тасталғанымен, кеңінен жарияланғаннан кейін, 1968 жылдың 25 ақпанында Сигер «Smothers Brothers» бағдарламасында қайта пайда болғанда көрсетілді. 1969 жылдың 15 қарашасында Вашингтонда өткен Вьетнам соғысына қарсы науқанда Сигер 500 000 наразылық білдірушіні Джон Леннонның «Give Peace a Chance» әнін шырқауға жетекшілік етті. Олар Ақ үйдің алдында жиналды. Сигердің дауысы көпшіліктің арасында «Никсон, тыңдап тұрсыз ба?» деген сөздерді қосып, «Біз тек бейбітшілікке мүмкіндік беруді сұраймыз» деп ән салатын наразылық білдірушілердің хорымен араласты. Вуди Гатридің гитарасындағы «Бұл машина фашистерді өлтіреді» деген жазудан шабыттанған Сигердің банджосында «Бұл машина жеккөрушілікті қоршап, оны жеңілуге мәжбүрлейді» деген ұран жазылған. «The Power of Song» деректі фильмінде Сигер 1972 жылы отбасымен Солтүстік Вьетнамды зерттегенін айтады. Прогрессивті еңбек одақтарын қолдаушы болғандықтан, Сигер Американың Біріккен болат жұмысшыларының президенттігіне үміткер болған Эд Садловскині қолдады. 1977 жылы Сигер Пенсильвания штатының Хоумстед қаласында өткен қайырымдылық шарасына қатысты. 1978 жылы Сигер Нью-Йорктегі көмір шахтасындағы ереуілшілерді қолдау митингісіне американдық фолк, блюз және джаз әншісі Барбара Дэнмен бірге қосылды. Ол сондай-ақ 1979 жылдың 8 маусымында Вашингтондағы Лиснер аудиториясында Кентукки штатының Стернс қаласындағы көмір шахтасындағы ереуілшілерге арналған концертте блюграсс әртісі Хейзел Диккенспен бірге бас әнші болды. 1980 жылы Пит Сигер Массачусетс штатының Кембридж қаласында өнер көрсетті. Бұл өнер көрсетілімі кейіннен Smithsonian Folkways арқылы «Singalong Sanders Theater, 1980» альбомы ретінде шығарылды.

A longstanding opponent of the arms race and of the Vietnam War, Seeger satirically attacked then President Lyndon Johnson with his 1966 recording, on the album Dangerous Songs! ?, of Len Chandler's children's song "Beans in My Ears". Beyond Chandler's lyrics, Seeger said that "Mrs. Jay's little son Alby" had "beans in his ears", which, as the lyrics imply, ensures that a person does not hear what is said to them. To those opposed to continuing the Vietnam War, the phrase implied that "Alby Jay", a loose pronunciation of Johnson's nickname "LBJ", did not listen to anti war protests as he too had "beans in his ears". During 1966, Seeger and Malvina Reynolds took part in environmental activism. The album God Bless the Grass was released in January of that year and became the first album in history wholly dedicated to songs about environmental issues. Their politics were informed by the same ideologies of nationalism, populism, and criticism of big business. Seeger attracted wider attention starting in 1967 with his song "Waist Deep in the Big Muddy", about a captain—referred to in the lyrics as "the big fool"—who drowned while leading a platoon on maneuvers in Louisiana during World War II. With its lyrics about a platoon being led into danger by an ignorant captain, the song's anti war message was obvious—the line "the big fool said to push on" is repeated several times. In the face of arguments with the management of CBS about whether the song's political weight was in keeping with the usually light hearted entertainment of the Smothers Brothers Comedy Hour, the final lines were "Every time I read the paper/those old feelings come on/We are waist deep in the Big Muddy and the big fool says to push on." The lyrics could be interpreted as an allegory of Johnson as the "big fool" and the Vietnam War as the foreseeable danger. Although the performance was cut from the September 1967 show, after wide publicity, it was broadcast when Seeger appeared again on the Smothers' Brothers show on February 25, 1968. At the November 15, 1969, Vietnam Moratorium March on Washington, DC, Seeger led 500,000 protesters in singing John Lennon's song "Give Peace a Chance" as they rallied across from the White House. Seeger's voice carried over the crowd, interspersing phrases like "Are you listening, Nixon?" between the choruses of protesters singing, "All we are saying is give peace a chance." Inspired by Woody Guthrie, whose guitar was labeled "This machine kills fascists",photo Seeger's banjo was emblazoned with the motto "This Machine Surrounds Hate and Forces It to Surrender." In the documentary film The Power of Song, Seeger mentions that he and his family visited North Vietnam in 1972. Being a supporter of progressive labor unions, Seeger had supported Ed Sadlowski in his bid for the presidency of the United Steelworkers of America. In 1977, Seeger appeared at a fundraiser in Homestead, Pennsylvania. In 1978, Seeger joined American folk, blues, and jazz singer Barbara Dane at a rally in New York for striking coal miners. He also headlined a benefit concert—with bluegrass artist Hazel Dickens—for the striking coal miners of Stearns, Kentucky, at the Lisner Auditorium in Washington, D. C., on June 8, 1979. In 1980, Pete Seeger performed in Cambridge, Massachusetts. The performance was later released by Smithsonian Folkways as the album Singalong Sanders Theater, 1980.

Хадсон өзеніндегі шлюп - Клервотер

1966 жылы Сигер және оның әйелі Тоши Нью-Йорк штатының Пуккипси қаласында орналасқан коммерциялық емес ұйым – Хадсон өзенінің Sloop Clearwater-ін құрды, ол Хадсон өзенін және оны қоршаған ылғалды жерлер мен су жолдарын қорғау мақсатында адвокациялық жұмыс жүргізіп, халыққа білім берумен айналысты. Олар осы экологиялық миссияның жүзетін елшісі – Клервотер шлюпін салып, жыл сайынғы музыка және экологиялық фестивальді бастады, ол бүгінде Ұлы Хадсон өзенінің қайта жаңғыруы фестивалі деп белгілі.

Кейінгі жұмыстар

Сигер 1997 жылы 1988 және 1995 жылдар аралығында түсірілген "Аң-сезім актісі" атты деректі фильмде көрінеді. Фильмде Сигер соғысқа қарсылық танытып, әскери шығындарды жою мақсатында федералды табыс салығын төлеуден бас тарған Рэнди Келер мен Бетси Корнерге қолдау білдірген наразылық акциясына қатысады. Олардың үйін Ішкі кірістер қызметі (IRS) тәркілеген соң, Сигер оларға демеу көрсеткен. 2007 жылдың 16 наурызында Пит Сигер, оның қарындасы Пегги, ағалары Майк пен Джон, әйелі Тоши және басқа да отбасы мүшелері Америкалық фольклорлық орталықтың ұйымдастыруымен өткен симпозиум мен концертте сөз сөйлеп, өнер көрсетті. Бұл шара Сигер отбасының құрметіне арналған еді. 2008 жылдың қыркүйегінде Appleseed Recordings "At 89" альбомын шығарды, бұл Сигердің 12 жылдан кейінгі алғашқы студиялық альбомы болды. 2008 жылдың 29 қыркүйегінде 89 жастағы әнші-активист, бұрын коммерциялық теледидардан тыйым салынған, Дэвид Леттерменнің кеш шоуында "Take It From Dr. King" әнін орындап, ұлттық теледидарда сирек көрінді. 2009 жылдың 18 қаңтарында Сигер мен оның немересі Тао Родригес Сигер Брюс Спрингстинмен бірге Вашингтондағы Барак Обаманың инаугурациялық концертінің финалында Вуди Гатридің "This Land Is Your Land" әнін шырқады. Ән аяқталуындағы "Бұл жер сендер үшін жаратылған" деген жол "Ол жақ сендер үшін жаратылған" деп өзгертілді. Жылдар бойы ол өзінің атағын көптеген экологиялық ұйымдарға, соның ішінде Оңтүстік Джерсидің Бейшор орталығына, Нью-Джерси штатының биік кемесі, устрица шхунасы А. Дж. Мёрвальдқа қолдау көрсетті. Сигердің қайырымдылық концерттері осы ұйымдарға білім беру және экологиялық сананы арттыру үшін қаржы жинауға көмектесті. 2009 жылдың 3 мамырында Клирвотер концертінде Нью-Йорктегі Мэдисон Сквер Гарденде Сигердің 90 жылдық мерейтойын атап өту үшін ондаған музыканттар жиналды (кейін жаз бойы PBS телеарнасында көрсетілді). Олардың арасында Дейв Мэтьюз, Джон Мелленкамп, Билли Брагг, Брюс Спрингстин, Том Морелло, Эрик Вайсберг, Ани ДиФранко, Роджер МакГинн, Джоан Баез, Ричи Хавенс, Джоан Шенноа, Р. Карлос Накай, Билл Миллер, Джозеф Файр Кроу, Марго Тандэрберд, Том Пакстон, Рэмблин Джек Эллиот және Арло Гатри болды. Кубалық әнші-күйші Сильвио Родригес те шақырылған еді, бірақ АҚШ үкіметі оның визасын уақтылы бекітпеді. Сигердің экологиялық мәселелерді ұзақ жылдар бойы қолдауына сәйкес, шарадан түскен қаражат 1966 жылы Сигер құрған коммерциялық емес ұйым, Гудзон өзенін қорғау және қайта жаңғыртуға бағытталған Гудзон өзенінің Sloop Clearwater пайдасына жұмсалды. Сигердің 90 жылдық мерейтойы 4 мамырда Стейтен Айленд колледжінде де атап өтілді. 2009 жылдың 19 қыркүйегінде Сигер 52-ші Монтерей джаз фестивалінде алғаш рет өнер көрсетті, бұл фестивальде халық әртістері көбінесе қатыспайтындықтан ерекше оқиға болды. 2010 жылы 91 жасында әлі де белсенді болған Сигер Deepwater Horizon мұнай ағынына қатысты пікір білдіріп, Лорре Уайтпен "God's Counting on Me, God's Counting on You" әнін жазды және орындады. Сигер, Уайт және достарының орындауы тамыз айында Клирвотер шлюпінде жазылып, түсірілді. Ричард Барон мен Мэтью Билли шығарған сингл мен видео 2012 жылдың 6 қарашасында сайлау күні жарық көрді. 2011 жылдың 21 қазанында 92 жасында Пит Сигер Нью-Йорктегі Колумбус шеңберіне Уолл-стритті басып алушылармен ынтымақтастық жүрісіне қатысты. Жүріс Сигер мен оның музыканттары Симфониялық кеңістіктен (95-ші және Бродвей) шығып, олар Сигердің Клируотер ұйымының пайдасына өнер көрсеткеннен кейін басталды. Колумбус шеңберіне жеткен кезде мыңдаған адам Сигерді қоршап алды, онда ол немересі Тао Родригес Сигер, Арло Гатри, Дэвид Амрам және басқа да әйгілі музыканттармен бірге өнер көрсетті. OccupyTheCircle деген атпен ұйымдастырылған бұл шара тікелей эфирде көрсетілді және кейбіреулер оны "Пит Сигер науқаны" деп атады. 2012 жылдың қаңтар айында Сигер өзінің досы Боб Диланға құрмет көрсету үшін Ривертаун Кидс-ке қосылып, Amnesty International альбомындағы "Chimes of Freedom" альбомында Диланның "Forever Young" әнін орындады. Бұл ән, Сигердің соңғы синглі, оның жалғыз музыкалық видеосы болды, ол екі жылдан кейін қайтыс болғаннан кейін кеңінен таралды. 2012 жылдың 14 желтоқсанында Сигер Гарри Белафонте, Джексон Браун, Комон және басқалармен бірге Американың жергілікті белсендісі Леонард Пелтиердің 37 жылдық сынағына назар аудару үшін концертте өнер көрсетті. Концерт Нью-Йорктегі Бикон театрында өтті. 2013 жылдың 9 сәуірінде Hachette Audio Books "Pete Seeger: The Storm King; Stories, Narratives, Poems" атты аудиокітап шығарды. Бұл екі дискілік сөздік жұмыс белгілі перкуссионист Джефф Хейнстің идеясы және туындысы болды және Пит Сигер өзінің өмірінің оқиғаларын 40-тан астам түрлі жанрдағы музыканттардың музыкалық сүйемелдеуімен баяндады. Аудиокітаптың таныстырылымы 2013 жылдың 11 сәуірінде Dia:Beacon-да шамамен екі жүз адамның ынталы қатысуымен өтті, онда жобадан көптеген музыканттар (олардың арасында Самите, Дар Уильямс, Дэйв Эггар және Horse Flies тобынан Ричи Стирнс және Натали Мерчант) продюсер және перкуссионист Хейнстің жетекшілігімен тікелей өнер көрсетті. 2013 жылдың 15 сәуірінде Sirius XM Book Radio Dia:Beacon концертін Мэгги Линтон мен Ким Александердің "Pete Seeger: The Storm King and Friends" атты Cover to Cover Live арнайы эпизоды ретінде ұсынды. 2013 жылдың 9 тамызында, әйелі қайтыс болғаннан бір ай өткен соң, Сигер Ирокездер мен голландтар арасындағы Екі қатарлық Вампум шартының 400 жылдығын атап өту үшін Нью-Йорк қаласында болды. Осы күні Democracy Now! телеарнасына берген сұхбатында Сигер "I Come and Stand at Every Door" әнін орындады, өйткені ол күні Нагасаки бомбалануының 68 жылдығы да еді. 2013 жылдың 21 қыркүйегінде Пит Сигер Нью-Йорктегі Саратога қаласындағы Саратога Performing Arts Center-де Farm Aid шарасында өнер көрсетті. Вилли Нельсон, Нил Янг, Джон Мелленкамп және Дэйв Мэтьюзбен бірге ол "This Land Is Your Land" әнін орындады және бұл концерт үшін арнайы жазған деп айтқан бір шумақты қосты.

Seeger appears in the 1997 documentary film An Act of Conscience, which was filmed between 1988 and 1995. In the film, Seeger joins a group of demonstrators protesting in support of war tax resisters Randy Kehler and Betsy Corner, whose home was seized by the Internal Revenue Service (IRS) after the couple openly refused to pay their federal income taxes as a protest against war and military spending. On March 16, 2007, Pete Seeger, his sister Peggy, his brothers Mike and John, his wife Toshi, and other family members spoke and performed at a symposium and concert sponsored by the American Folklife Center in honor of the Seeger family, held at the Library of Congress in Washington, D. C., where Pete Seeger had been employed by the Archive of American Folk Song 67 years earlier. In September 2008, Appleseed Recordings released At 89, Seeger's first studio album in 12 years. On September 29, 2008, the 89 year old singer activist, once banned from commercial TV, made a rare national TV appearance on the Late Show with David Letterman, singing "Take It From Dr. King". On January 18, 2009, Seeger and his grandson Tao Rodríguez Seeger joined Bruce Springsteen and the crowd in singing the Woody Guthrie song "This Land Is Your Land" in the finale of Barack Obama's inaugural concert in Washington, D. C. The performance was noteworthy for the inclusion of two verses not often included in the song, one about a "private property" sign the narrator cheerfully ignores, and the other making a passing reference to a Depression era relief office. The former's final line, however, "This land was made for you and me", is modified to "That side was made for you and me". Over the years, he lent his fame to support numerous environmental organizations, including South Jersey's Bayshore Center, the home of New Jersey's tall ship, the oyster schooner A. J. Meerwald. Seeger's benefit concerts helped raise funds for groups so they could continue to educate and spread environmental awareness. On May 3, 2009, at the Clearwater Concert, dozens of musicians gathered in New York at Madison Square Garden to celebrate Seeger's 90th birthday (which was later televised on PBS during the summer), ranging from Dave Matthews, John Mellencamp, Billy Bragg, Bruce Springsteen, Tom Morello, Eric Weissberg, Ani DiFranco and Roger McGuinn to Joan Baez, Richie Havens, Joanne Shenandoah, R. Carlos Nakai, Bill Miller, Joseph Fire Crow, Margo Thunderbird, Tom Paxton, Ramblin' Jack Elliott, and Arlo Guthrie. Cuban singer songwriter Silvio Rodríguez was also invited to appear, but his visa was not approved in time by the United States government. Consistent with Seeger's longtime advocacy for environmental concerns, the proceeds from the event benefited the Hudson River Sloop Clearwater, a non profit organization founded by Seeger in 1966, to defend and restore the Hudson River. Seeger's 90th birthday was also celebrated at The College of Staten Island on May 4. On September 19, 2009, Seeger made his first appearance at the 52nd Monterey Jazz Festival, which was particularly notable because the festival does not normally feature folk artists. In 2010, still active at the age of 91, Seeger co wrote and performed the song "God's Counting on Me, God's Counting on You" with Lorre Wyatt, commenting on the Deepwater Horizon oil spill. A performance of the song by Seeger, Wyatt, and friends was recorded and filmed aboard the sloop Clearwater in August for a single and video produced by Richard Barone and Matthew Billy, released on election day, November 6, 2012. On October 21, 2011, at age 92, Pete Seeger was part of a solidarity march with Occupy Wall Street to Columbus Circle in New York City. The march began with Seeger and fellow musicians exiting Symphony Space (95th and Broadway), where they had performed as part of a benefit for Seeger's Clearwater organization. Thousands of people crowded Pete Seeger by the time they reached Columbus Circle, where he performed with his grandson, Tao Rodríguez Seeger, Arlo Guthrie, David Amram, and other celebrated musicians. The event, promoted under the name OccupyTheCircle, was livestreamed, and was dubbed by some "the Pete Seeger March". In January 2012, Seeger joined the Rivertown Kids in paying tribute to his friend Bob Dylan, performing Dylan's "Forever Young" on the Amnesty International album Chimes of Freedom. This song, Seeger's last single, marked Seeger's only music video, which went viral in the wake of his death two years later. On December 14, 2012, Seeger performed, along with Harry Belafonte, Jackson Browne, Common, and others, at a concert to bring awareness to the 37 year long ordeal of Native American activist Leonard Peltier. The concert was held at the Beacon Theatre in New York City. On April 9, 2013, Hachette Audio Books issued an audiobook entitled Pete Seeger: The Storm King; Stories, Narratives, Poems. This two CD spoken word work was conceived of and produced by noted percussionist Jeff Haynes and presents Pete Seeger telling the stories of his life against a background of music performed by more than 40 musicians of varied genres. The launch of the audiobook was held at the Dia:Beacon on April 11, 2013, to an enthusiastic audience of around two hundred people, and featured many of the musicians from the project (among them Samite, Dar Williams, Dave Eggar, and Richie Stearns of the Horse Flies and Natalie Merchant) performing live under the direction of producer and percussionist Haynes. April 15, 2013, Sirius XM Book Radio presented the Dia:Beacon concert as a special episode of Cover to Cover Live with Maggie Linton and Kim Alexander, entitled "Pete Seeger: The Storm King and Friends". On August 9, 2013, one month widowed, Seeger was in New York City for the 400 year commemoration of the Two Row Wampum Treaty between the Iroquois and the Dutch. On an interview he gave that day to Democracy Now!, Seeger sang "I Come and Stand at Every Door", as it was also the 68th anniversary of the bombing of Nagasaki. On September 21, 2013, Pete Seeger performed at Farm Aid at the Saratoga Performing Arts Center in Saratoga Springs, New York. Joined by Wille Nelson, Neil Young, John Mellencamp, and Dave Matthews, he sang "This Land Is Your Land", and included a verse he said he had written specifically for the Farm Aid concert.

Мұра

Сигердің қайтысына жауап пен реакция жылдам тарады. Президент Барак Обама Сигерді "Американың домбырасы" деп атағандарын және ол "әннің күшіне" сенгенін, оның әлеуметтік өзгерістерге жеткізуге болатынын айтты. "Осы жылдар бойы Пит жұмысшылардың және азаматтардың құқықтары үшін күресіп, дауысы мен күшімен соқтығысты; әлемдік бейбітшілік пен қоршаған ортаны сақтауға атсалысты, және ол бізді әрдайым бірге ән салуға шақыратын. Бізге қайдан келгенімізді еске салып, қайда бару керектігін көрсеткені үшін Пит Сигерге мәңгілік алғыс айтамыз". Халық әншісі және белсенді Билли Брэгг: "Пит музыка өзгеріс жасай алады деп сенді. Әлемді өзгертемін демеді, мұндай талап қоймады – бірде музыка әлемді өзгерте алса, тек музыкамен ғана айналысатынын айтқан. Бірақ музыканың өздігінен күші болмаса да, өзгертуге қабілетті екеніне сенді" деді. Брюс Спрингстин Сигердің қайтысы туралы: "Кеше мен үлкен досымды және үлкен батырымды, Пит Сигерді жоғалттым" деді, содан кейін Оңтүстік Африкада гастрольдік сапарда жүргенде "Мы біз жеңіске жетеміз" әнін орындады.

Құрметтеулер

2009 жылы Гудзон өзені үстіндегі жолға оның құрметіне ат қою туралы ұсыныс жасалды. Сигердің есімін Гудзон өзені үстінен салынып жатқан Таппан Зи көпіріне беру туралы ұсынысты жергілікті қала басшысы жасады. Сигердің қайығы, "Клирвотер" шлюпы, Нью-Йорктегі Бейкон қаласында орналасқан, көпірден өзен жоғарысында және жиі Манхэттенге дейін Сигердің идеяларын және музыкасын тарату үшін жүзіп тұрады. Нью-Йорк штатының Паукипси қаласында орналасқан Оуквуд достар мектебінде, Сигердің үйінен шалқары орналасқан "Гүлдер қайда кетті?" қойылымы өтті. Бұл шараға үш мұғалім (гитарада ойнап, ән айта) және бір студент гармоникада, тағы бір студент вокалда қатысты. 2014 жылдың 17-21 шілдесі аралығында "Сигер Фест" атты бес күндік тегін естелік шара өтті, онда Джуди Коллинз, Питер Ярроу, Гарри Белафонте, Anti Flag, Майкл Глабицки (Rusted Root тобынан), Стив Эрл, Холли Нир, Фред Хеллерман, Гай Дэвис, DJ Logic, Пол Винтер Консорты, Дар Уильямс, DJ Kool Herc, The Rappers Delight Experience, Тиокасин Гросхорс, Дэвид Амрам, Майк + Рути, Том Чапин, Джеймс Мэддок, The Chapin Sisters, Rebel Diaz, Сара Ли Гутри және Джонни Ирион, Элизабет Митчелл, Emma’s Revolution, Тони Блэкман, Ким және Реджи Харрис, Magpie, Abrazos Orchestra, Nyraine, Джордж Вайн, The Vanaver Caravan, White Tiger Society, Лорре Уайатт, AKIR, Адира және Алана Амрам, Аврора Барнс, The Owens Brothers, The Tony Lee Thomas Band, Джей Унгар және Молли Мейсон, New York City Labor Chorus, Роланд Мусса, Roots Revelators, Кристен Грейвс, Боб Рид, Hudson River Sloop Singers, Walkabout Clearwater Chorus, Betty & The Baby Boomers, Work O' The Weavers, Jacob Bernz & Sarah Armour, және Аманда Палмер қатысты. 2006 жылы Брюс Спрингстин Пит Сигерді танымал еткен он үш халық әнін өз студиялық альбомы "We Shall Overcome: The Seeger Sessions" альбомында жаңаша орындады. 2014 жылы Wepecket Island Records Пит Сигерге арналған "For Pete's Sake" альбомын жазды. 2020 жылы Kronos Quartet "Long Time Passing" альбомын шығарды, ол FreshGrass Foundation тапсырысымен жасалған және Smithsonian Folkways арқылы жарық көрген Пит Сигер музыкасының жаңа аранжировкаларын қамтиды. 2022 жылдың 21 шілдесінде АҚШ пошта қызметі Пит Сигердің "Мәңгілік" маркасын шығарды. Маркада Сигердің ұлы Дэниелдің 1960 жылдардың басында түсірген, ұзақ мойынды банжода ойнап жатқан суреті бейнеленген. Бұл "Музыкалық иконалар" сериясының естелік маркасы, одан 22 000 000 дана басылды.

A proposal was made in 2009 to name the Walkway Over the Hudson in his honor. A posthumous suggestion that Seeger's name be applied to the replacement Tappan Zee Bridge being built over the Hudson River was made by a local town supervisor. Seeger's boat, the sloop Clearwater, is based at Beacon, New York, just upriver from the bridge and frequently sails down to Manhattan to continuing spreading Seeger's message and music. Oakwood Friends School, located in Poughkeepsie New York, not far from Seeger's home, performed "Where Have All the Flowers Gone?" at one of their worship meetings. The collaboration was with three teachers (playing guitar and vocals) as well as a student harmonica player and a student vocalist. A free five day memorial called Seeger Fest took place on July 17–21, 2014, featuring Judy Collins, Peter Yarrow, Harry Belafonte, Anti Flag, Michael Glabicki of Rusted Root, Steve Earle, Holly Near, Fred Hellerman, Guy Davis, DJ Logic, Paul Winter Consort, Dar Williams, DJ Kool Herc, The Rappers Delight Experience, Tiokasin Ghosthorse, David amram, Mike + Ruthy, Tom Chapin, James Maddock, The Chapin Sisters, Rebel Diaz, Sarah Lee Guthrie & Johnny Irion, Elizabeth Mitchell, Emma's Revolution, Toni Blackman, Kim & Reggie Harris, Magpie, Abrazos Orchestra, Nyraine, George Wein, The Vanaver Caravan, White Tiger Society, Lorre Wyatt, AKIR, Adira & Alana Amram, Aurora Barnes, The Owens Brothers, The Tony Lee Thomas Band, Jay Ungar & Molly Mason, New York City Labor Chorus, Roland Moussa, Roots Revelators, Kristen Graves, Bob Reid, Hudson River Sloop Singers, Walkabout Clearwater Chorus, Betty & The baby Boomers, Work O' The Weavers, Jacob Bernz * Sarah Armour, and Amanda Palmer. In 2006, thirteen folk music songs made popular by Pete Seeger were reinterpreted by Bruce Springsteen on his fourteenth studio album, We Shall Overcome: The Seeger Sessions. In 2014, Wepecket Island Records recorded a Pete Seeger tribute album called For Pete's Sake. In 2020, Kronos Quartet released Long Time Passing, an album of all new arrangements of Pete Seeger's music commissioned by the FreshGrass Foundation and released on Smithsonian Folkways. On July 21, 2022, the United States Postal Service issued a Pete Seeger "Forever" stamp. The stamp is based on a photograph of Seeger playing a long neck banjo, taken by Seeger's son Daniel some time in the early 1960s. It's a commemorative in the Music Icons series, with a print quantity of 22,000,000.