Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жерді бақылау спутнигі
Earth observation satellite
NASA-ның QuikSCAT (Quick Scatterometer) спутнигі – Жерді бақылау спутнигі, ол SeaWinds шашыраңқылығын өлшегіш құрылғысын орналастырған. Оның басты міндеті – мұз жатқан аймақтарды қоспағанда, жаһандық мұхиттардағы желдің жылдамдығы мен бағытын су толқындарына тигізетін әсері арқылы өлшеу еді. QuikSCAT-тан алынған мәліметтердің қолданылу саласы кең болды және климаттық зерттеулерге, ауа райы болжамына, метеорологияға, океанографиялық зерттеулерге, теңіз қауіпсіздігіне, коммерциялық балық аулауға, ірі мұз тауларын қадағалауға, сондай-ақ құрлық және теңіз мұздарын зерттеуге үлкен үлес қосты. Бұл SeaWinds шашыраңқылығын өлшегіші, ADEOS 2 спутнигіндегі шамамен осыған ұқсас SeaWinds шашыраңқылығын өлшегіш құрылғысынан ерекшелену үшін QuikSCAT шашыраңқылығын өлшегіші деп аталады.
The NASA QuikSCAT (Quick Scatterometer) was an Earth observation satellite carrying the SeaWinds scatterometer. Its primary mission was to measure the surface wind speed and direction over the ice free global oceans via its effect on water waves. Observations from QuikSCAT had a wide array of applications, and contributed to climatological studies, weather forecasting, meteorology, oceanographic research, marine safety, commercial fishing, tracking large icebergs, and studies of land and sea ice, among others. This SeaWinds scatterometer is referred to as the QuikSCAT scatterometer to distinguish it from the nearly identical SeaWinds scatterometer flown on the ADEOS 2 satellite.
Миссияның сипаттамасы
QuikSCAT 1999 жылдың 19 маусымында 3 жылдық міндеттемемен ұшырылды. QuikSCAT – бұл NASA Scatterometer (NSCAT) құрылғысын ауыстырған “жылдам қалпына келтіру” миссиясы, ол 1997 жылдың маусымында 9,5 ай жұмыс істегеннен кейін мерзімінен бұрын істен шықты. QuikSCAT, алайда, осы жобалаудан күткен нәтижелерден әлдеқайда асып, он жылдан астам уақыт бойы жұмыс істеді. 2009 жылдың 23 қарашасында антенналық қозғалтқышындағы подшипник бұзылуына дейін QuikSCAT-тың жер үстіндегі желді анықтау қабілеті тоқтатылды. QuikSCAT-тың геофизикалық деректері 1999 жылдың 19 шілдесінен 2009 жылдың 21 қарашасына дейін сақталған. Осы күннен кейін антенна айналу мүмкіндігін жоғалтса да, оның радиолокациялық қабілеттері толығымен сақталды. 2018 жылдың 2 қазанында миссияны толық тоқтатуға дейін осы режимде жұмысын жалғастырды. Миссияның осы режиміндегі деректер басқа Ku жолақты шашыраңқылықтарымен салыстыру арқылы басқа спутниктік жел деректерінің дәлдігін жақсарту үшін пайдаланылды. QuikSCAT 1800 км ені бар өлшемді жолақтарда желді өлшеді, бұл өлшемдер спутниктің жер бетіндегі траекториясымен центрленген және NSCAT сияқты желді сәулелендіретін құрылғыларда кездесетіндей тік бұрыштың болмауына ие. Кең жолағы мен жолақтағы саңылаулардың болмауының арқасында QuikSCAT әлем мұхиттарының 93%-ынан күн сайын кемінде бір векторлық жел өлшемін жинауға мүмкіндік алды. Бұл NSCAT-тың 77%-ға жуық қамту деңгейінен едәуір жоғары. Күн сайын QuikSCAT желдің жылдамдығы мен бағытын 400 000-нан астам рет тіркеді. Бұл кемелер мен буйлардан әдеттегіден жүздеген есе көп өлшемдерді құрайды. QuikSCAT 25 км кеңістіктік ажыратымдылықпен теңіз бетінен 10 метр биіктікте желдің жылдамдығы мен бағытын өлшеді. Жел туралы ақпаратты жағалаудан 15-30 км қашықтықта немесе теңіз мұзы болған жағдайда алу мүмкін емес. Жауын-шашын өлшемдердің дәлдігін төмендетсе де, орта ендіктер мен тропикалық циклон аймақтарында бақылау мақсатында пайдалы жел және жаңбыр туралы ақпарат алуға болады. QuikSCAT сияқты шашыраңқылықтар мұхит үстіндегі желді өлшеуден басқа, теңіз мұзының жабылу деңгейі туралы ақпарат бере алады, 5 км-ден ұзын мұзтауларды қадағалай алады, мұз бен қардың түрлерін ажырата алады және полярлық аймақтардағы тоңу-еру шегін анықтай алады. Айналатын антенна енді жобаланғандай айнала алмайтын болса да, құралдың қалған бөлігі жұмыс істейді және деректерді беру мүмкіндігі сақталған, бірақ ол беткі желдің векторлық өлшемдерін анықтай алмайды. Алайда ол әлі де белгілі бір азимут бұрышында радиолокациялық кері шашырауды өлшеуге болады. QuikSCAT осы төмендетілген режимде басқа шашыраңқылықтарды салыстыру үшін пайдаланылады, бұл орбитадағы шашыраңқылық платформаларында ұзақ мерзімді және тұрақты жел деректерін қамтамасыз етуді көздейді, соның ішінде Еуропалық метеорологиялық спутниктік ұйымның (EUMETSAT) MetOp A және MetOp B спутниктеріндегі Advanced Scatterometer (ASCAT), Үндістанның ISRO басқаратын Oceansat 2 шашыраңқылығы және Қытайдың Ұлттық спутниктік мұхит қолдану қызметі басқаратын HaiYang 2A (HY 2A) шашыраңқылығы, сондай-ақ әзірленіп жатқан NASA-ның болашақ шашыраңқылық миссиялары. 2011 жылы NASA-ның Жоғары деңгейдегі комиссиясы QuikSCAT миссиясын осы өзгертілген мақсаттармен 2018 жылға дейін жалғастыруды бекітті. QuikSCAT 2018 жылдың 2 қазанында толықтай тоқтатылды деп жарияланды.
QuikSCAT was launched on 19 June 1999 with an initial 3 year mission requirement. QuikSCAT was a "quick recovery" mission replacing the NASA Scatterometer (NSCAT), which failed prematurely in June 1997 after just 9.5 months in operation. QuikSCAT, however, far exceeded these design expectations and continued to operate for over a decade before a bearing failure on its antenna motor ended QuikSCAT's capabilities to determine useful surface wind information on 23 November 2009. The QuikSCAT geophysical data record spans from 19 July 1999 to 21 November 2009. While the dish could not rotate after this date, its radar capabilities remained fully intact. It continued operating in this mode until full mission termination on October 2, 2018. Data from this mode of the mission was used to improve the accuracy of other satellite surface wind datasets by inter calibrating other Ku band scatterometers. QuikSCAT measured winds in measurement swaths 1,800 km wide centered on the satellite ground track with no nadir gap, such as occurs with fan beam scatterometers such as NSCAT. Because of its wide swath and lack of in swath gaps, QuikSCAT was able to collect at least one vector wind measurement over 93% of the World's Oceans each day. This improved significantly over the 77% coverage provided by NSCAT. Each day, QuikSCAT recorded over 400,000 measurements of wind speed and direction. This is hundreds of times more surface wind measurements than are collected routinely from ships and buoys. QuikSCAT provided measurements of the wind speed and direction referenced to 10 meters above the sea surface at a spatial resolution of 25 km. Wind information cannot be retrieved within 15–30 km of coastlines or in the presence of sea ice. Precipitation generally degrades the wind measurement accuracy, although useful wind and rain information can still be obtained in mid latitude and tropical cyclones for monitoring purposes. In addition to measuring surface winds over the ocean, scatterometers such as QuikSCAT can also provide information on the fractional coverage of sea ice, track large icebergs (>5 km in length), differentiate types of ice and snow, and detect the freeze–thaw line in polar regions. While the rotating dish antenna can no longer spin as designed, the rest of the instrument remains functional and data transmission capabilities remain intact, although it cannot determine the surface vector wind. It can, however, still measure radar backscatter at a fixed azimuth angle. QuikSCAT is being used in this reduced mode to cross calibrate other scatterometers in hopes of providing long term and consistent surface wind datasets over multiple on orbit scatterometer platforms, including the operational European Organisation for the Exploitation of Meteorological Satellites (EUMETSAT) Advanced Scatterometer (ASCAT) on MetOp A and MetOp B, India's Oceansat 2 scatterometer operated by the Indian Space Research Organization (ISRO), and the China's HaiYang 2A (HY 2A) scatterometer operated by China's National Satellite Ocean Application Service, as well as future NASA scatterometer missions in development. A NASA Senior Review panel in 2011 endorsed the continuation of the QuikSCAT mission with these modified objectives through 2018. QuikSCAT was declared fully decommissioned on October 2, 2018.
Құралдың сипаттамасы
SeaWinds екі фокусталған сәулелі айналмалы табақша антеннаны пайдаланды, олар шеңбер тәрізді үлгімен қозғалады. Антеннаның диаметрі 1 метр болатын айналатын табақтан құралады, ол екі фокусталған сәуле шығарады, олар шеңбер тәрізді үлгіде қозғалады. Ол 189 Гц импульстік қайталану жиілігінде (PRF) 110 Вт микротолқын импульстарын сәулелендіреді. QuikSCAT 13,4 ГГц жиілігінде жұмыс істейді, бұл микротолқын жиіліктерінің Ku диапазонында. Бұл жиілікте атмосфера жауын-шашын жасамаған бұлттар мен аэрозольдерге көбінесе өткізгіш, бірақ жаңбыр сигналдың маңызды өзгерісін тудырады. Ғарыш аппараты Күнмен синхронды орбитада, экваторды кесіп өту уақыты шамамен 06:00 жергілікті уақыт (LST) ±30 минут. Экватор бойындағы тікелей жолақтар 2800 км қашықтықта орналасқан. QuikSCAT Жерді 802 км биіктікте және секундтына шамамен 7 км жылдамдықпен айналып өтеді.
SeaWinds used a rotating dish antenna with two spot beams that sweep in a circular pattern. The antenna consists of a 1 meter diameter rotating dish that produces two spot beams, sweeping in a circular pattern. It radiates 110 W microwave pulses at a pulse repetition frequency (PRF) of 189 Hz. QuikSCAT operates at a frequency of 13.4 GHz, which is in the Ku band of microwave frequencies. At this frequency, the atmosphere is mostly transparent to non precipitating clouds and aerosols, although rain produces significant alteration of the signal. The spacecraft is in a Sun synchronous orbit, with equatorial crossing times of ascending swaths at about 06:00 LST ±30 minutes. Along the equator, consecutive swaths are separated by 2,800 km. QuikSCAT orbits Earth at an altitude of 802 km and at a speed of about 7 km per second.
Өлшеу қағидаттары
Шашырағыштар, мысалы QuikSCAT, төмен қуатты микротолқынды сәулелендіру импульстарын шығарады және желдің құрғақ бетінен кері шашыраған қуатты қабылдағыш антеннасына өлшейді. Желдің тудырған теңіз бетіндегі гравитациялық және капиллярлық толқындар, негізінен Брагг резонансы жағдайында, шашырағыш радардан шығарылған қуатты шашыратады немесе кері шашыратады. Бұл толқындардың ұзындығы шамамен 1 см және әдетте жергілікті желмен тепе-теңдікте болады. Су бетінде микротолқынды кері шашырау желдің жылдамдығы және бағытымен тығыз байланысты. Беттік толқындардың нақты ұзындығы шашырағыш радарынан шығарылатын микротолқынды сәулеленудің ұзындығымен анықталады. QuikSCAT белсенді микротолқынды радардан тұрады, ол радарлық кері шашырау қимасының өлшеулеріне негізделген (σ0 деп белгіленеді) теңіз бетінің құрғақтығынан жер үсті желдерін анықтайды. σ0 антенна азимуты, түсу бұрышы, поляризация және радар жиілігіне қатысты беттік желдің жылдамдығы мен бағытына байланысты өзгереді. QuikSCAT екі сәулелі, конустық сканерлеу антеннасын пайдаланады, ол әр антенна айналымы кезінде азимут бұрыштарының толық диапазонын қамтиды. Кері шашырау өлшеулері 46° және 54° тұрақты түсу бұрыштарында жүзеге асырылады, бұл әртүрлі түсу бұрыштарында беттің әр аймағын төрт рет көруге мүмкіндік береді. QuikSCAT өлшеулерінің стандартты өңдеуі шамамен 25 км кеңістіктік ажыратымдылықты қамтамасыз етеді. 12,5 км кеңістіктік ажыратымдылық арнайы өңдеу арқылы да қол жеткізіледі, бірақ өлшеу шуы айтарлықтай жоғары. Сонымен қатар, 5 км кеңістіктік ажыратымдылық та қол жеткізіледі, бірақ тек шектеулі аймақтарда және ерекше жағдайларда ғана. σ0 бақылаулары теңіз бетінен 10 метр биіктіктегі желдің жылдамдығы мен бағытына калибрленеді.
Scatterometers such as QuikSCAT emit pulses of low power microwave radiation and measure the power reflected back to its receiving antenna from the wind roughened sea surface. Gravity and capillary waves on the sea surface caused by the wind reflect or backscatter power emitted from the scatterometer radar primarily by means of a Bragg resonance condition. The wavelengths of these waves are roughly 1 cm and are usually in equilibrium with the local surface wind. Over water surfaces, the microwave backscatter is highly correlated with the surface wind speed and direction. The particular wavelength of the surface waves is determined by the wavelength of the microwave radiation emitted from the scatterometer's radar. QuikSCAT consists of an active microwave radar that infers surface winds from the roughness of the sea surface based on measurements of radar backscatter cross section, denoted as σ0. σ0 varies with surface wind speed and direction relative to the antenna azimuth, incidence angle, polarization, and radar frequency. QuikSCAT uses a dual beam, conically scanning antenna that samples the full range of azimuth angles during each antenna revolution. Backscatter measurements are obtained at fixed incidence angles of 46° and 54°, providing up to four views of each region of the surface at different incidence angles. Standard processing of the QuikSCAT measurements yields a spatial resolution of about 25 km. A higher spatial resolution of 12.5 km is also achieved through special processing, but has significantly more measurement noise. An even higher spatial resolution of 5 km is also produced, but only for limited regions and special cases. The σ0 observations are calibrated to the wind speed and direction of the wind at a reference height of 10 meters above the sea surface.
Құрылыс және іске қосу
1996 жылы NASA Scatterometer (NSCAT) спутнигі Жапонның Жерді қадағалауға арналған кеңейтілген спутнигі (ADEOS 1) арқылы ұшырылды. Бұл спутник әлемдік су бетіндегі желдің жылдамдығын бірнеше жыл бойы тіркеу үшін жасалған. Алайда, 1997 жылы болған күтпеген ақаулық NSCAT жобасын мерзімінен бұрын тоқтатуға әкеп соқты. Осы қысқа ғана сәттілікten кейін, NASA бұзылған спутниктің орнына жаңа спутник құрастыруды бастады. Екі спутник арасындағы деректердің үзілісін азайту үшін оны мүмкіндігінше жылдам жасап, ұшыруға дайындау жоспарланды. Тек 12 айдың ішінде Quick Scatterometer (QuikSCAT) спутнигі құрастырылып, ұшыруға дайын болды, бұл 1950 жылдардан бергі NASA-ның кез келген басқа миссиясынан жылдам болды. QuikSCAT жобасының бастапқы бюджеті 93 миллион долларға бағаланды, ол физикалық спутник, ұшыру ракетасы және оның ғылыми миссиясын қолдауды қамтыды. 1998 жылдың қараша айындағы бірнеше ракета апаттары Titan (ракеталар отбасы) ұшыру құрылғыларын тоқтатты, QuikSCAT-тің ұшырылуын кешіктірді және бастапқы құнға 5 миллион доллар қосты. Жаңа құрастырылған спутник Калифорниядағы Ванденберг әуе базасынан Titan II ракетасымен ұшырылуға дайындалды. Ракета 1999 жылдың 19 маусымында сағат 19:15-те ұшырылды. Ұшырылғаннан кейін шамамен екі минут 30 секунд өткен соң, бірінші қозғалтқыш өшіріліп, екіншісі Баха-Калифорния түбегінің үстінен өтетін кезде іске қосылды. Бір минуттан кейін, ракетаның жоғарғы бөлігіндегі мұрындық бөлігі екіге бөлінді. 16 секундтан кейін, спутникті күннен қорғау үшін ракета бағыты өзгертілді. Келесі 48 минут ішінде екі аппарат Антарктидадан, содан кейін Мадагаскардан өтіп, ракета 805 шақырым (500 миль) биіктікке жетті. Ұшырылғаннан кейін 59 минут өткен соң, спутник ракетадан бөлініп, Жер төңірегіндегі тұрақты орбитаға шығарылды. Содан кейін күн батареялары ашылды және сағат 20:32-де Норвегиядағы бақылау станциясымен байланыс орнатылды. Келесі екі аптада спутник өзінің орнын нақтылау және қажетті траекторияны түзету үшін қозғалтқыштарын пайдаланды. 7 шілдеде, ұшырылғаннан кейін 18 күн өткен соң, шашыраңқылық өлшегіш іске қосылды және 12 адамнан тұратын команда QuikSCAT-тің жұмысын егжей-тегжейлі қарады. Орбитаға шыққаннан кейін бір ай өткен соң, команда тексерулерді аяқтады және QuikSCAT кері шашырау өлшемдерін жинауды және таратуды бастады. АҚШ-тың Ұлттық қоршаған ортаны болжау орталығы (NCEP) және Еуропалық орта мерзімдік ауа-райы болжау орталығы (ECMWF) 2002 жылдың 13 қаңтары мен 22 қаңтарында QuikSCAT желдерін пайдалануды бастады. QuikSCAT жер үстіндегі желдері 2000 жылдан бері АҚШ Ұлттық дауылдар орталығында талдау және болжам жасау үшін маңызды құрал болды. QuikSCAT жел өрістері АҚШ-тың Мұхитты болжау орталығы мен АҚШ Ұлттық ауа-райы қызметінде тропикалық аймақтан тыс экстратропикалық циклондарды және теңіз ауа-райын талдау және болжау үшін де қолданылды. Деректер сонымен қатар мұз жабылмаған жаһандық мұхиттардың көп бөлігі бойынша, оның ішінде Оңтүстік мұхит және шығыс тропикалық Тынық мұхиты сияқты деректердің аз жиналған аймақтарында да нақты уақытта берілді. QuikSCAT бақылаулары осы пайдаланушыларға метеорологиялық деректерді екілік әмбебап форматта (BUFR) ұсыну үшін Ұлттық мұхит және атмосфералық басқармасы / Ұлттық қоршаған ортаны қадағалау спутниктік деректер және ақпарат қызметі (NOAA/NESDIS) арқылы дерлік нақты уақытта (NRT) берілді. Деректерді күту мерзімі 3 сағат, ал барлық деректердің көбі 3,5 сағат ішінде қол жетімді. Осы талаптарды орындау үшін QuikSCAT NRT деректерді өңдеу алгоритмдері ең жоғасырақ дәлдіктегі кері шашырау өлшемдерін ғылыми деректер алгоритмдеріне қарағанда аз сандағы композиттерге біріктіреді. Басқа жағдайларда QuikSCAT NRT өңдеу алгоритмдері ғылыми деректер алгоритмдерімен бірдей.
In 1996, the NASA Scatterometer (NSCAT) was launched aboard the Japanese Advanced Earth Observing Satellite (ADEOS 1). This satellite was designed to record surface winds over water across the world for several years. However, an unexpected failure in 1997 led to an early termination of the NSCAT project. Following this briefly successful mission, NASA began constructing a new satellite to replace the failed one. They planned to build it and have it prepared for launch as soon as possible to limit the gap in data between the two satellites. In just 12 months, the Quick Scatterometer (QuikSCAT) satellite was constructed and ready to be launched, faster than any other NASA mission since the 1950s. The QuikSCAT project was originally budgeted at $93 million, including the physical satellite, the launch rocket, and ongoing support for its science mission. A series of rocket failures in November 1998 grounded the Titan (rocket family) launcher fleet, delayed the launch of QuikSCAT, and added $5 million to this initial cost. The newly constructed satellite was set to launch on a Titan II rocket from Vandenberg Air Force Base in California. The rocket lifted off at 7:15 pm PDT on 19 June 1999. Roughly two minutes and thirty seconds after launch, the first engine was shut down and the second was engaged as it moved over the Baja California Peninsula. A minute later, the nose cone, at the top of the rocket, separated into two parts. Sixteen seconds later, the rocket was re oriented to protect the satellite from the sun. For the next 48 minutes, the two crafts flew over Antarctica and later over Madagascar, where the rocket reached its desired altitude of 500 mile (805 km). At 59 minutes after launch, the satellite separated from the rocket and was pushed into its circular orbit around Earth. Shortly after, the solar arrays were deployed and connection was established with the satellite at 8:32 pm PDT with a tracking station in Norway. For the next two weeks, the shuttle used bursts from its engine to fine tune its location and correct its course to the desired motion. On July 7, eighteen days after take off, the scatterometer was turned on and a team of 12 personnel made detailed reviews of function of QuikSCAT. A month after entering orbit, the team completed the checks, and QuikSCAT began collecting and transmitting backscatter measurements. The U. S. National Centers for Environmental Prediction (NCEP) and the European Centre for Medium Range Weather Forecasts (ECMWF) led the way by initiating assimilation of QuikSCAT winds beginning, respectively, on 13 January 2002 and 22 January 2002. QuikSCAT surface winds were an important tool for analysis and forecasting at the U. S. National Hurricane Center since becoming available in near–real time in 2000. QuikSCAT wind fields were also used as a tool in the analysis and forecasting of extratropical cyclones and maritime weather outside the tropics at the U. S. Ocean Prediction Center and the U. S. National Weather Service. Data was also provided in real time over most of the ice free global oceans, including traditionally data sparse regions of the ocean where few observations exist, such as in the Southern Ocean and the eastern tropical Pacific Ocean. QuikSCAT observations are provided to these operational users in near real time (NRT) in binary universal form for the representation of meteorological data (BUFR) format by the National Oceanic and Atmospheric Administration/National Environmental Satellite, Data, and Information Service (NOAA/NESDIS). The data latency goal is 3 hours, and almost all data are available within 3.5 hours of measurement. To meet these requirements, the QuikSCAT NRT data processing algorithms combine the finest grained backscatter measurements into fewer composites than the science data algorithms. Otherwise the QuikSCAT NRT processing algorithms are identical to the science data algorithms.
Тропикалық циклон
QuikSCAT спутнигінің тропикалық циклонды талдау және болжау жөніндегі Ұлттық дауылдар орталығындағы қолданылуы тропикалық циклонның ортасын анықтау, оның қарқындылығын бағалау және жел радиусын талдауды қамтиды. 2007 жылы сол кездегі Ұлттық дауылдар орталығының басшысы Билл Проенза QuikSCAT спутнигінің жоғалтылуы дауылдар болжамының сапасына нұқсан келтіретінін жариялады. Ол QuikSCAT спутнигінен айырылғаннан кейін үш күндік болжамдардың шамамен 16%-ға дәлдігі төмендеуі мүмкін екенін айтты. Спутник дауылдың орны мен қарқындылығын болжауға көмектессе де, бұл функцияны ол ғана атқара алмайды.
Applications of QuikSCAT in operational tropical cyclone analysis and forecasting at the National Hurricane Center include identifying and locating the center of tropical cyclones, estimating its intensity, and wind radii analysis. In 2007, Bill Proenza, the head of the National Hurricane Center at the time, stated in a public message that the loss of the QuikSCAT satellite would harm the quality of hurricane forecasts. He claimed that three day forecasts would be roughly 16% less accurate following the loss of QuikSCAT. Although the satellite aids in forecasting hurricane position and intensity, it does not do so exclusively.
2009 жылғы подшипниктің істен шығуы
[[Файл:QuikSCAT соңғы суреті.gif|thumb|left|QuikSCAT деректерінен алынған соңғы сурет (екі GOES суретінің үстіне орналасқан), антенна айналуын тоқтатуға аздай қалғанда түсірілген. Суреттегі көрсетілген аумақпен салыстырғанда жел деректерінің қаншалықты шағын бөлігін байқаңыз. Іс жүзінде жұмыс істемей қалғаннан кейін, спутниктің миссиясы аяқталғаны және одан әрі қолданылмауы мүмкін екені жарияланды. Спутниктің сенсоры шамамен 0700 UTC уақытында істен шыққандығы расталды. Бұл ақаулық тек дереу сканерлеу жабдықтарына ғана әсер етті, ал ұзақ мерзімді деректерді жинау тоқтатылмай, жұмыс істеуін жалғастырды. NASA мәлімдемесіне сәйкес, бұл ақаулық спутниктің өмірлік мерзімінің аяқталуына байланысты болды. Айналу механизмі бес жылға есептелген, бірақ ол шамамен он жыл бойы, күтілгеннен екі есе ұзақ жұмыс істеді. 24 қарашада NASA басшылары спутниктің қаншалықты зардап шеккенін және айналатын антеннаны қайта іске қосуға болатынын бағалауға кірісті. Сондай-ақ, QuikSCAT істен шыққан жағдайда қолданылатын жоспарлар да қарастырылды.
[[File:Final QuikSCAT image. gif|thumb|left|The last image produced from QuikSCAT data (placed on top of two GOES images) shortly before the antenna stopped spinning. Note the small area where wind data is present in comparison the area covered by the image. Upon failing, it was announced that the satellite was likely at the end of its mission and would no longer be used. The sensor on the satellite was confirmed to have failed around 0700 UTC. The loss only affected the real time scanning equipment; the long term data collection remained intact and operational. According to NASA, the failure resulted from the age of the satellite. The mechanism that seized was designed to last only five years; however, it remained operational for roughly ten years, twice its expected use. On November 24, NASA managers began to assess how extensively affected the satellite was and if it was possible to restart the spinning antenna. Contingency plans for what to do in the event of QuikSCAT's failure were also reviewed.