Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Wrightsville Beach – Солтүстік Каролина штатының Нью-Ханувер округіндегі АҚШ қаласы. Wrightsville Beach Уилмингтон қаласының шығысында орналасқан және Уилмингтон метрополитендік статистикалық аймағының бір бөлігі. 2010 жылғы халық санауы бойынша қаланың халқы 2477 адамды құрады. Қала 6 километрлік жағажай аралынан, Harbor Island деп аталатын ішкі аралдан және материктегі шағын коммерциялық аумақтардан тұрады. Бұл қала «Доусон Крик» сериалының түсірілім алаңы болған.
Wrightsville Beach is a town in New Hanover County, North Carolina, United States. Wrightsville Beach is just east of Wilmington and is part of the Wilmington Metropolitan Statistical Area. The population was 2,477 at the 2010 census. The town consists of a 4 mile (6 km) long beach island, an interior island called Harbor Island, and pockets of commercial property on the mainland. It served as a filming location of Dawson's Creek.
Құру
Қазіргі Урайтсвилл жағалауының алғашқы құжатталған тарихы 1725 жылы Лордтың меншік иесі Чарльз Харрисонға жер бергеннен басталды. Жер гранты қазіргі Хайд Траск көпірінің солтүстігінде орналасқан, ол ішкі су жолынан өтеді және жағажай маңындағы мүліктің алғашқы ресми меншігі болды. 1700 және 1800 жылдары гамактарға құрлықтан жаяу көпірі арқылы кіруге болатын, бірақ жағажайдың өзіне тек қайықпен ғана қол жеткізуге болады еді. 1883 жылы Каролина Яхта клубын жеті жергілікті адам құрды, олар желкенмен жүзуді және қайықтармен жарысуды ұнататын. Қазіргі уақытта ол Америкадағы жетінші ең көне яхта клубы ретінде танымал. Бұл жағажайдағы алғашқы тұрақты құрылыс болды және оған тек қайықпен ғана қол жетімді еді. Одан кейін бірнеше шашыраңқы коттедждер мен коммерциялық ғимараттар сол кездегі Оушен Вью Бич деп аталған жерде пайда бола бастады. Қала Вилмингтонның жергілікті риэлтор компаниясын құрған Джошуа Г. Райттың (1842-1890) есімін алып тұр. 1881 жылы Урайтсвилл деп аталған пошта бөлімі ашылды. Жағажайға қолжетімділік 1887 жылы Уилмингтоннан қазіргі ішкі су жолының жиегіне дейін созылатын Шелл жолы аяқталғаннан кейін жақсарды. Қала 1899 жылы Урайтсвилл Бич деп аталып, Уилмингтонның Райт отбасы мен Харбор аралының құрлық жағындағы Урайтсвилл қауымдастығының құрметіне құрылды.
The first documented history of present day Wrightsville Beach began when the Lord's Proprietor granted land to Charles Harrison in 1725. The land grant was for located north of the present day Heide Trask Bridge that runs over the Intracoastal Waterway and was the first formal ownership of property near the beach. In the 1700 and 1800s the Hammocks were accessible by a footbridge from the mainland, but the beach itself was only accessible by boat. In 1883, the Carolina Yacht Club was founded by seven local men who loved to sail and race boats. It is currently known as the seventh oldest Yacht club in America. It was the first permanent structure on the beach and was only accessible by boat. This was followed by a few scattered cottages and commercial buildings began springing up on what was then known as Ocean View Beach. The town bears the name of Joshua G. Wright of Wilmington (1842 1890), who developed a local realtor company. A post office called Wrightsville was subsequently established in 1881. Accessibility to the beach improved in 1887 when Shell Road was completed, running from Wilmington to the edge of the current Intracoastal Waterway. The town was incorporated in 1899 as Wrightsville Beach, in honor of the Wright family of Wilmington and the community of Wrightsville on the mainland side of Harbor Island.
Даму
1800 жылдардың соңына қарай жердің меншігі Уилмингтон қаласының МакРей отбасына өтті. 1887 жылы Уилмингтон теңіз жағалауы теміржолында жолаушылар тасымалы Уилмингтоннан басталды, бұл адамдарды Уилмингтон қаласының орталығынан Брэдли Криктің шетіне дейін жеткізді. 1889 жылы Оушен-Вью теміржолы Банкс каналы арқылы жолаушыларды теңіз жағасына жеткізу үшін жол салды. 1902 жылы, электр энергиясын өндіру компаниясын құрғаннан кейін, Хью МакРей (30 наурыз 1865 ж. – 20 қазан 1951 ж.) Консолидацияланған теміржол, электр және жарық компаниясын (CRPLCo – кейіннен Tidewater Power Company деп аталды, ол 1952 жылы МакРейдің қайтысынан кейін Carolina Power & Light Company құрамына кірді) құрып, Уилмингтон қаласының коммуналдық қызметтерін өз бақылауына алды. Оушен-Вью теміржолы кейіннен электрлі трамвайға айналдырылды. МакРей кейіннен Уилмингтон теңіз жағалауы теміржолын алғаннан кейін, аймақтың барлық желілерін біріктіріп, бір электрлі трамвай жүйесін құрды, ол адамдарды Уилмингтон қаласының орталығынан Оңтүстік Люмина даңғылындағы жеті станцияның біріне жеткізді. 1930 жылға дейін Райтсвилл жағажайына автомобильдерге тыйым салынды, бұл CRPLCo трамвайларына көлік тасымалында монополия құруға мүмкіндік берді. Трамвайлар сондай-ақ бейімделген жүк вагондарымен жүк тасымалын жүргізді, көбінесе операциялардың басты бөлігі жабық мұздатудың қолжетімді болмай тұрып, мұз тасымалдауға арналған, бұл жағажайдың бойындағы тағамдық дүкендер мен сусын сататын дүкендердің дамуына жағдай жасады. CRPLCo электрлі трамвайлары іске қосылғаннан кейін, МакРей отбасы трамвай желісі бойымен және Райтсвилл жағажайында жағажай курорты ретінде жер учаскелерін игеруге кірісті. Жағалаудағы екі қонақ үй жаңартылды, ал жағалаудағы алғашқы қоғамдық ойын-сауық орны салынды, оны ғимаратты жарықтандырған 6000 сыртқы шам үшін Lumina деп атады. Ол 1905 жылы би және әлеуметтік жиын, ойын-сауық, тамақ және ойын-сауық үшін ашылды. Ол көптеген әртістер мен музыканттарды, соның ішінде 1930 және 40 жылдардағы биг-бендтерді тартты. 1913 жылы Lumina би алаңын кеңейтіп, серфте киноэкранын орнатты, онда үнсіз фильмдер көрсетілді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, 1940 жылы жағажайға трамвай қызметінің тоқтатылуына және аймақтағы басқа ойын-сауық орындарының көбеюіне байланысты оның танымалдылығы азайды. Соғыстан кейін Лумина бірнеше рет қожайындары ауысты, адамдар оны жағажайдағы ең танымал орынға айналдырудың әртүрлі жолдарын сынады. Ол 1972 жылы жабылып, кейіннен шатыр тігілді. Денсаулық сақтау департаменті Луминаны жарамсыз деп таныды. Ол 1973 жылы жағажайдағы кондоминиумдарға орын жасау үшін бұзылды. 1923 жылы Шелл аралын "Home Realty Company" компаниясы сатып алып, афроамерикалықтарға арналған курортты салуға кірісті. Олар павильон, жағажайлар, сауда орындары және моншалар салды. Келушілер Харбор аралына дейін трамваймен барып, кейін паромға отырып, Шелл аралына өте алатын. Бірақ 1926 жылы үлкен өрт аралдағы барлық құрылыстарды өртеп жіберді. Қайтадан салынбағандықтан, Шелл аралына тасымалдау да тоқтатылды. 1937 жылы Солтүстік Каролинадағы үшінші айлақ – Оушен-Вью айлағы салынды. 1939 жылы оны Джонни Мерсер сатып алып, жаңа иесінің атымен атады. Дауылдар айлаққа көп зиян келтірді. Ол Хазел, Конни, Берта және Фран дауылдарынан зардап шекті. 1996 жылы Фран даулынан кейін айлақ қатты зақымдалып, 2002 жылға дейін жабылып, жаңаша көрініспен қайта ашылды. Қазіргі Джонни Мерсердің айлағы темір бетоннан жасалған және әлі күнге дейін тұр. 1938 жылы Флойд Кокс екінші айлақты салып, Мира Мар балық аулау айлағы деп атады. Ол 1864 жылы Азаматтық соғыста алғашқы сапарында суға батып кеткен Конфедерация блокадалық жүгірушісі Фэнни мен Дженнидің апатының үстінде салынған. Апаттан пайда болған риф балық аулауға қолайлы жағдай жасады. Бастапқыда Мира Мардың ұзындығы 305 метр болатын, онда боулинг алаңы мен мейрамхана бар еді. Кейіннен ол сатып алынып, қысқа уақытқа Луна балық аулау айлағы, содан кейін Кристалл балық аулау айлағы деп аталды. Бұл жаңа ғимараттардың құрылысы мен танымалдылығы 1935 жылы жағажайға автомобиль жолы мен көпір салу арқылы мүмкін болды. 1926 жылы құрлықтан Харбор аралына дейін тас жол салынды. Бұл адамдардың жағажайдың бірінші бөлігіне көлікпен баруына мүмкіндік берді. Банкс каналы арқылы көпір арқылы құрлықтан жағажайға дейінгі жолдың ашылуы тұрғындар мен қонақтардың қалаға жол арқылы оңай кіруіне мүмкіндік берді. 1939 жылы 18 сәуірде Уилмингтон қаласында алғашқы электрлі трамвайды жүргізген және соңғы трамвайды Райтсвилл жағажайына қайтарған В. Р. "Так" Саваж.
By the late 1800s, ownership of the land had passed to the MacRae family of Wilmington. In 1887 passenger service began on the Wilmington Sea Coast Railroad from Wilmington, bringing people from downtown Wilmington to the edge of Bradley Creek. In 1889, the Ocean View Railroad built a track across Banks Channel to carry visitors to the oceanfront. Having already established a power generation company, in 1902 Hugh MacRae (March 30, 1865 October 20, 1951) took control of the city of Wilmington's utilities by forming the Consolidated Railroad, Power & Light Company (CRPLCo subsequently renamed the Tidewater Power Company, which became part of the Carolina Power & Light Company in 1952 post MacRae's death). The Ocean View Railroad was subsequently converted to an electric streetcar. After MacRae subsequently took over the Wilmington Sea Coast Railroad, he consolidated the area's lines into one electric streetcar system, carrying people from downtown Wilmington to one of seven stations along South Lumina Avenue. Automobiles were banned from Wrightsville Beach until the 1930s, giving the CRPLCo streetcar a virtual monopoly on transportation. The streetcar operations also carried freight with adapted freight cars, often part of the operations consist mainly of carrying ice in an era before indoor refrigeration was available, allowing the subsequent development of far more snack stands and soda shops along the beach. With the CRPLCo electric streetcar now in operation, the MacRae family began developing plots of land both along the streetcar line and Wrightsville Beach as a beach resort. The two hotels on the beach were renovated, and the first public entertainment venue on the beach was built, named Lumina, because of the 6,000 exterior lights that illuminated the building. It was opened in 1905 with a venue for dancing and socializing, games, food, and entertainment. It attracted many entertainers and musicians, including the Big Bands of the 1930s and 40s. In 1913, Lumina enlarged the dance floor and added a movie screen in the surf from which they showed silent films. After World War II, its popularity slowly declined due to the cancellation of the trolley service to the beach in 1940 and the growing number of other entertainment venues in and around the area. Lumina changed hands a few times after the war as people tried various ways to make it the hottest spot on the beach. It was a skating alley and then a bar before it was closed in 1972. The health department then condemned lumina. It was torn down in 1973 to make room for condominiums along the beach. In 1923 Shell Island was purchased by the Home Realty Company to build a resort for African Americans in the community. They built a pavilion, boardwalks, concessions, and bathhouses. Visitors could ride the streetcar to Harbor Island and board the ferry, taking them over to Shell Island. But in 1926, a massive fire burned every structure on the island. Never rebuilt, transportation to Shell Island also hence ceased. In 1937 the third pier in North Carolina, the Ocean View Pier, was constructed. In 1939 it was bought by Johnnie Mercer and renamed after its new owner. Hurricanes have really taken a toll on the pier. It was hit by hurricanes Hazel, Connie, Bertha, and Fran. After Fran in 1996, the pier was so damaged that it was closed until 2002, reopening with a whole new look. The current Johnnie Mercer's Pier is made of reinforced concrete and still stands today. A second pier was constructed in 1938 by Floyd Cox and named the Mira Mar Fishing Pier. It was built on top of the wreck of the Fanny and Jenny, a Confederate blockade runner that ran aground during its maiden voyage in the Civil War in 1864. The wreckage created a natural reef, making for good fishing. Originally Mira Mar was 1000 feet (305 m) long and boasted a bowling alley and restaurant. The pier was later bought and briefly renamed the Luna Fishing Pier and then the Crystal Fishing Pier. The construction and popularity of these new buildings were made possible in part by constructing a highway and car bridge to the beach in 1935. A causeway from the mainland to Harbor Island was built in 1926. This allowed people to drive to the first part of the beach. The opening of a road all the way from the mainland to the beach, with a bridge over Banks Channel, allowed residents and visitors to access the town via road easily. On April 18, 1939, W. R. "Tuck" Savage, who had operated the first electric streetcar in Wilmington, also piloted the city's last one on a return trip to Wrightsville Beach.
Дауылдың белсенділігі
Райтсвилл жағажайлары көптеген дауылдарды бастан кешірген. 1899 жылы екі қатты дауыл соқты. Бірінші дауыл 17 тамызда соқты, Хаттерас аралына құлап, Райтсвилл жағажайында кең ауқымда зақым келтірді. Екінші дауыл 1 қарашада, толқынның жоғары нүктесінде Райтсвилл жағажайының оңтүстігіне жақын келді. Арадағы көптеген құрылыстар мен ғимараттар зақымдалды. Жағажайдағы коттедждер жойылды, пойыздың тіректері зақымдалды, ал Каролина Яхта клубы толығымен қайта жаңартылды. 20 ғасырдың басында бірнеше кішкентай дауылдар болды, бірақ ешқайсысы көп зиян келтірмеді. Келесі үлкен соққы 1954 жылы Холден Бичке соққан «Хазел» дауылынан болды. Бұл аймаққа жеті апта ішінде соққан үшінші дауыл және Солтүстік Каролинада құрлыққа шыққан 4-санаттағы жалғыз дауыл. Дауыл жағалау бойымен өрлеп, Яупон Бич, Лонг Бич және Саутпорт қалаларын қиратып, содан кейін Каролина Бич пен Райтсвилл Бичке жетті. 1955 жылы «Конни» дауылы жағажайға соқтығысып, Джонни Мерсердің пирсіне және жағажайдағы басқа да үйлерге зақым келтірді. 1996 жылы аймаққа бірнеше айдың ішінде «Берта» және «Фран» атты екі дауыл соқты. Дауылдар жағажайдағы балық аулау пирстерін қиратып, жүздеген мың долларлық зиян келтірді. 1999 жылы аймаққа «Деннис» дауылы зақым келтірді, ол қатты жаңбырлар жаудырып, Райтсвиллде желдің жылдамдығын тіркеді, бұл жақын арада «Флойд» дауылының құрлыққа шығуынан туындаған апатты су тасқынының алғы шарты болды. 2018 жылы «Флоренс» дауылы Райтсвилл Бичке 1-санаттағы дауыл ретінде, ең жоғары желмен соқты.
Wrightsville Beach has weathered many storms. Two devastating hurricanes hit in 1899. The first hurricane hit on August 17, making landfall at Hatteras with widespread destruction at Wrightsville Beach. The second storm came just south of Wrightsville Beach on November 1 at high tide. Many structures and buildings on the island were damaged. Cottages were wiped off the beach, the train trestle was damaged, and the Carolina Yacht Club had to be completely rebuilt. A few smaller storms hit in the early 1900s, but none did extensive damage. The next big hit came in 1954 from Hurricane Hazel, which made landfall at Holden Beach. This was the third named hurricane to hit the area within seven weeks and is the only category 4 hurricane to make landfall in North Carolina. The storm headed up the coast devastating Yaupon Beach, Long Beach and Southport before hitting Carolina Beach and Wrightsville Beach. Hurricane Connie hit the beach in 1955 and caused damages to Johnnie Mercer's Pier and other houses along the beach. In 1996, the area was hit by two hurricanes, Bertha and Fran, within months of each other. The storms destroyed the beaches' fishing piers and caused hundreds of thousands of dollars worth of damage. In 1999, the area was affected by Hurricane Dennis, which dumped heavy rains and recorded gusts up to at Wrightsville and set up the catastrophic flooding disaster that would be the result of Hurricane Floyd's landfall nearby just weeks later. Hurricane Florence made landfall in Wrightsville Beach in 2018 as a Category 1 storm with maximum winds.
География
Бұл аймақтың географиясы екі түрлі су көлемімен бөлінген екі аралдан тұрады. Брэдли Крик материк пен Хаммак (қазіргі уақытта Харбор аралы деп аталады) арасында ағып өтеді. Хаммактар Банкс каналы арқылы жағажайдан бөлінген. Райтсвилл жағажайы Фигура Сегіз аралының оңтүстігінде, Мейсон шығанағымен, ал Мейсонборо аралының солтүстігінде Мейсонборо шығанағымен бөлінген. АҚШ Халық санағы бюросы мәліметтері бойынша, қаланың жалпы ауданы 6 шаршы километрді құрайды, оның 3,4 шаршы километрі құрлық, ал 3 шаршы километрі (44,40%) су.
The area's geography is composed of two islands separated by two different bodies of water. Bradley Creek runs between the mainland and the Hammocks (currently known as Harbor Island). The Hammocks are then separated from the beach by Banks Channel. Wrightsville Beach lies south of Figure Eight Island, separated by Mason's Inlet, and north of Masonboro Island, separated by Masonboro Inlet. According to the United States Census Bureau, the town has a total area of 2.4 square miles (6 km2), of which 1.3 square miles (3.4 km2) is land and 1.1 square miles (3 km2) (44.40%) is water.
2020 жылғы халық санағы
+Райтсвилл Бичтің нәсілдік құрамы Раса саны Пайыздық үлесі Ақ (испан тілді емес) 2,322 93,89% Қара немесе африкалық америкалық (испан тілді емес) 11 0,44% Азиялық 15 0,61% Тынық мұхиты аралдарынан шыққандар 1 0,04% Басқа/Аралас 89 3,6% Испандық немесе латиноамерикандық 35 1,42% 2020 жылғы АҚШ халық санағы бойынша, қалада 2,473 адам, 1,166 шаруашылық және 531 отбасы тұрады.
+Wrightsville Beach racial composition Race Number Percentage White (non Hispanic) 2,322 93.89% Black or African American (non Hispanic) 11 0.44% Asian 15 0.61% Pacific Islander 1 0.04% Other/Mixed 89 3.6% Hispanic or Latino 35 1.42%
As of the 2020 United States census, there were 2,473 people, 1,166 households, and 531 families residing in the town.
2000 жылғы халық санағы
2000 жылғы санақ бойынша қалада 2593 адам, 1275 үй шаруашылығы және 566 отбасы тұрды. Халық тығыздығы көрсетілмеген. 3050 тұрғын үй бірлігі орташа тығыздықпен орналасқан. Қаланың нәсілдік құрамы: 98.11% ақ нәсілді, 0.27% афроамерикандық, 0.31% американдық үндістер, 0.54% азиялық, 0.08% Тынық мұхиты аралдарынан шыққандар, 0.19% басқа нәсілдер және 0.50% екі немесе одан көп нәсілділер. Халықтың 0.66% -ы испан немесе латын американдықтары. 1275 үй шаруашылығының ішінде 10.7% -ында 18 жасқа дейінгі балалар тұрады, 37.6% -ы бірге тұратын некедегі жұбайлар, 4.0% -ы күйеуі жоқ әйелдер басқарады, ал 55.6% -ы отбасы емес. Барлық үй шаруашылықтарының 32.0% жеке адамдардан тұрады, ал 7.1% -ында 65 жастан асқан жалғыз адамдар тұрады. Үй шаруашылығының орташа мөлшері 2.02 адамды, ал отбасының орташа мөлшері 2.47 адамды құрайды. Жас бойынша бөлінісі: 18 жасқа дейінгілер 8.9%, 18-ден 24 жасқа дейінгілер 16.8%, 25-тен 44 жасқа дейінгілер 34.0%, 45-тен 64 жасқа дейінгілер 25.3%, ал 65 жастан асқандар 15.0% құрайды. Орташа жас 37 жас. Әр 100 әйелге 125.3 еркек келеді. 18 және одан жоғары жастағы әр 100 әйелге 126.1 еркек келеді. Үй шаруашылығының орташа табысы 55 903 доллар, ал отбасының орташа табысы 71 641 доллар. Ер адамдардың орташа табысы 35 388 доллар, ал әйелдердің орташа табысы 36 083 доллар. Қаланың жан басына шаққандағы орташа табысы 36 575 доллар. Отбасылардың 2.0% және халықтың 9.5% кедейлік шегінен төмен өмір сүреді, оның ішінде 18 жасқа дейінгілердің 9.4% және 65 жастан асқандардың 2.2% кедейлікте.
At the 2000 census, there were 2,593 people, 1,275 households and 566 families residing in the town. The population density was There were 3,050 housing units at an average density of The racial makeup of the town was 98.11% White, 0.27% African American, 0.31% Native American, 0.54% Asian, 0.08% Pacific Islander, 0.19% from other races, and 0.50% from two or more races. Hispanic or Latino of any race were 0.66% of the population. There were 1,275 households, of which 10.7% had children under the age of 18 living with them, 37.6% were married couples living together, 4.0% had a female householder with no husband present, and 55.6% were non families. 32.0% of all households were made up of individuals, and 7.1% had someone living alone 65 years of age or older. The average household size was 2.02, and the average family size was 2.47. Age distribution was 8.9% under the age of 18, 16.8% from 18 to 24, 34.0% from 25 to 44, 25.3% from 45 to 64, and 15.0% who were 65 years of age or older. The median age was 37 years. For every 100 females, there were 125.3 males. For every 100 females age 18 and over, there were 126.1 males. The median household income was $55,903, and the median family income was $71,641. Males had a median income of $35,388 versus $36,083 for females. The per capita income for the town was $36,575. About 2.0% of families and 9.5% of the population were below the poverty line, including 9.4% of those under age 18 and 2.2% of those age 65 or over.