Кіріспе

Итальяндық актриса (1936–2014)

Вирна Лиза Пьерализи (8 қараша 1936 – 18 желтоқсан 2014), жай ғана Вирна Лизи деп танымал, итальяндық актриса болған. Оның халықаралық кинодағы түскен фильмдерінің ішінде «Әйеліңді қалай өлтіру керек» (1965), «Менің әйеліммен емес, сен!» (1966), «Санта-Виторияның құпиясы» (1969), «Жақсылық пен жамандықтан тыс» (1977) және «Жүрегіңе ілесің» (1996) бар. 1994 жылы түсірілген «La Reine Margot» фильмі үшін ол Канн кинофестивалінде «Үздік актриса» сыйлығын және «Цезарь» сыйлығын «Үздік екінші пландағы актриса» номинациясы бойынша жеңіп алды.

Ерте мансап

Италияның Анкона қаласында туған Лизи кинодағы мансабын жасөспірім шағында бастады. Римде екі неаполитандық продюсер, Антонио Ферриньо мен Этторе Песче оны таныстырып, «La corda d'acciaio» («Стальной арқан», 1953) фильмінде дебют жасады. Бастапқыда ол «E Napoli canta» («Наполи ән салады», 1953) және «Questa è la vita» («Өмір мен махаббат туралы», 1954, Тотомен бірге) сияқты музыкалық фильмдерде ойнады. Дегенмен, оның сұлулығы талантынан гөрі жоғары бағаланды, бұл «Le diciottenni» («Он сегіз жасар») және «Lo scapolo» («Бакалавр») фильмдерінде көрінді, екеуі де 1955 жылы шықты. Бұған қарамастан, ол «La donna del giorno» (1956), «Eva» (1962) және «Romolo e Remo» (1961) фильмдеріндегі сияқты қиын рөлдерді де орындады. 1950 жылдардың соңында Лизи Миланның «Piccolo Teatro di Milano» театрында Федерико Зардидің «I giacobini» пьесасын Джорджио Стрехлердің режиссерлігімен сахналады. 1960 жылдары Лизи комедияларда ойнады және Италияда кеңінен танымал болған теледрамаларға қатысты. Сонымен қатар, Лизи телеарнада бір тіс пастасы брендін «con quella bocca può dire ciò che vuole» («осындай ауызбен ол қалағанын айта алады») деген ұранмен жарнамалады, бұл сөз итальяндықтар арасында қанатты сөз болып кетті.

Голливудтық мансап

Ол "Орысстандан махаббатпен" (1963) Татьяна Романова рөлінен бас тартса да, Голливуд продюсерлері жаңа Мэрилин Монро іздеді. Сөйтіп, Лизи Джек Леммонмен бірге "Қалай әйеліңді өлтіруге болады" (1965) комедиясында көк көзді сұлу ретінде дебют жасады және Тони Кертиспен "Менің әйеліммен емес!" (1966) фильмінде ойнады. Содан кейін Лизи Франк Синатрамен "Каралеваға шабуыл" (1966) фильмінде, Род Стайгермен бірге "Қыз және генерал" фильмінде, ал Энтони Квиннмен бірге екі фильмде ойнады: Стэнли Крамер режиссерлік еткен "Санта-Виторияның құпиясы" және соғыс драмасы "25-ші сағат". Ол 1965 жылғы наурыз айында Esquire журналының мұқабасында жарияланған, бетін қырып тұрған суретімен көптің назарын аударды.

Еуропадағы кейінгі мансабы

Еліктіруші ролдермен байланысты стереотиптерден арылу үшін Лизи жаңа типтегі рөлдер іздеді, мысалы, зұлым әйелдерді немесе жас айырмасы бар қарым-қатынастағы сүйіктілерді сомдау. Сол жылдары ол итальяндық туындыларға қатысты, олардың ішінде "Casanova 70" және "Le bambole" (1965), "Arabella" (1967) және "Le dolci signore" (1968) фильмдері бар еді. Ол сондай-ақ Роджер Вадимнің "Барбарелла" (1968) фильміндегі Джейн Фонданың рөлінен бас тартты. Лизи "Құстар, аралар және итальяндықтар" (1966) фильмінде де ойнады, ол сол жылы Канн кинофестивалінде "Адам және әйел" фильмімен бірге Гран-приді (сол кездегі Алтын пальма сыйлығымен тең, бірақ ол уақытта берілмеген) бөлісті. The New York Sunday Times газетіне берген сұхбатында ол итальяндық құрылысшы және сәулетші Франко Песчиге үйленгеннен кейін, 1970 жылдардың басында күйеуі мен ұлы Коррадомен көбірек уақыт өткізу үшін актерлік мансабынан уақытша бас тартқанын айтты. Ол сонымен қатар "Үздік қосалқы әйел рөлі" үшін "Күміс лента" сыйлығын алды. 2002 жылы Лизи "Il più bel giorno della mia vita" фильмінде түсті. Вирна Лизи кейін көптеген ситкомдар мен телесериалдарға қатысты. Оның соңғы фильмі 2014 жылы, өлімінен аз уақыт бұрын шыққан итальяндық комедиялық драма "Latin Lover" болды.

Жеке өмір және өлім

Ол итальяндық жылжымайтын мүліктерді дамытушы және сәулетші Франко Песчиге үйленді. Олар 53 жыл бірге өмір сүрді, ол одан бір жыл бұрын қайтыс болды. Ол үйленгеннен кейін қысқа ғана уақытқа актерлік қызметтен шеттеді, былай деп мәлімдеді: "Менің күйеуім менің мансабыма риза болған жоқ, Франко - қызғанышпен қарайтын адам, құдайға шүкір! Біз үйленгеннен кейін ол мені осы кино индустриясынан алшақтатуға тырысты." Ол соңында ол кешірім еткенін айтты. Оның артында ұлы Коррадо Песчи және үш немересі қалды.

Мұра

Аргентиналық Sumo тобы (Лука Продан жетекшілік еткен) оны үшін "es" (1986) әнін жазды, авторы Лука Продан. Оның ағасы, актер Андреа Продан, онымен бірге "I ragazzi di via Panisperna" (1988) фильмінде ойнады. Бразилиялық рок-тобына Вирна Лизи деген ат берілді (1989–1997). 1989 жылы Meilland International SA компаниясы оның құрметіне роза гүлін атады.