Шотланд футболшысы Джеймс МакМенаминнің өмірі мен карьерасы

Кіріспе

Шотланд футболшысы Джеймс Макменамин (11 қазан 1880 – 23 маусым 1965),

Ерте өмір

Джеймс 1880 жылғы 11 қазанда Ланаркширдің Ратгерглен қаласында Джон Макменамин мен Ханна Риганның отбасында дүниеге келді; оның әкесі Шотландияға Тайрон графтығынан көшіп келгеннен кейін «Макменамин» есімін қабылдады. Джонның інісі, сондай-ақ Джеймс, сол кезеңде әйелі Энн Смитпен бірге Ратгергленде қоныстанды, бірақ дәстүрлі «Макмени» орфографиясын сақтады. Бұл – және сонымен қатар ойыншының өзі екі стильді де пайдаланғаны – ойыншының туған күнін оның туысымен шатастыруға әкелді (Джеймс МакМенеми, Ратгергленде 1880 жылғы 23 тамызда туған). Алек Беннетпен бірге. 1902 жылғы маусымда Наполеон Бонапартқа ұқсас болғанымен қатар, ол «алдамшы қозғалыстың шебері» деп те айтылды, ол «ойынның физикалық жағымен көбінесе айналыспайтын, оған мұқтаждығы болмаған». Оның алғашқы маңызды әрекеттерінің бірі – Беннетті клубқа қосылуға көндірген кезде алаңнан тыс болды; бұл жұп Дэви Гамильтон (басқа бұрынғы Камбусланг Хибс ойыншысы), Джимми Куинн және Питер Сомерспен бірге «Селтик» клубының алғашқы атақты шабуыл шебін құрады. МакМенеми 1904 жылғы Шотландия кубогының финалында 2:0 есебімен жеңілгеннен кейін «Рейнджерс» клубын 3:2 есебімен жеңген командада болды, сондай-ақ 1904–05 жылғы лига титулын шешу үшін плей-офф матчында ойнады және гол соқты. Кейінгі үш титулды алған, бірақ МакМенеми «Селтик» клубында қалды, ал басқалары ауыстырылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс қарсаңында 1913–14 маусымда клуб тағы да чемпион атанды және Кубок жеңімпаздары атанды. Бұл команда жаңа жұлдыздар Патси Галлачер, Джимми Макколл және Энди МакАти, сонымен қатар Алек МакНейр және «Санни Джим» Янг сияқты бұрынғы табысты команданың аман қалғандары тағы үш титулды жеңіп, 62 лига ойындарында жеңіліссіз болды (65-і кіші Гласгоу кубогы мен Гласгоу Мерченттер қайырымдылық кубогы). Қазір 30-дан асқан МакМенеми, соғыс кезінде резервте тұрған жұмыста жұмыс істеген «Селтик» клубының ойыншыларының бірі болды, сондықтан ол майданға шақырылмады және мүмкіндігінше футбол ойнауды жалғастыра алды (оның 1918 жылы жазда шақырылуы керек еді, бір ағасы соғыста қаза тауып, екіншісі жарақат алды, бірақ тұмаумен ауырып, сол жылдың қарашасында қарулы келісімге дейін Шотландиядан шықпады). 1918–19 маусымға дейін 38 жастағы МакМенеми ойыншыдан зейнеткерлікке шықты, тек маусымның жартысында «Селтикке» оралды (ол гол соққан жалғыз финал 1912 жылы «Клайдқа» қарсы болған болса да), 1909 жылы трофейді ұстап қалуды және соғыста бес нұсқада өткізілмегенін ескерсек, бірдей әсерлі көрсеткіш. МакМенеми «Селтик» үшін Лига мен Шотландия кубогында 515 кездесуде ойнап, 166 гол соқты. Ол сондай-ақ клубтың ең қарт гол соққан ойыншысы (39 жыл, 56 күн, «Матервеллға» қарсы, 6 желтоқсан 1939). 1920 жылғы маусымда МакМенеми «Селтикті» тастап, «Партик Тистел» клубына қосылды, онда 1921 жылы сәуірде 40 жасында ол оларға «Селтик Паркте» өткен финалда «Рейнджерсті» 1:0 есебімен жеңіп, олардың жалғыз Шотландия кубогы жеңісіне көмектесті. Ол 1923 жылы зейнеткерлікке шыққаннан кейін тағы екі жыл «Фирхиллде» ойнады.

James was born in Rutherglen, Lanarkshire, on 11 October 1880 to John McMenamin and Hannah Regan; his father adopted the name 'McMenamin' after he moved to Scotland from County Tyrone. John's brother, also called James, settled in Rutherglen during the same period with his wife Ann Smith but maintained the traditional spelling 'McMenemy'. This – and also due to the player himself using both styles – has led to some mis attributing of the player's date of birth to that of his cousin (James McMenemy, born at Rutherglen on 23 August 1880). alongside Alec Bennett. In June 1902, as well as an apparent resemblance to Napoleon Bonaparte, he was also said to be "a master of the deceptive movement" who "seldom troubled himself with the physical side of the game – he had no need." One of his first important actions was away from the pitch when he successfully persuaded Bennett to join him at the club; the pair would form Celtic's first famous forward line, along with Davie Hamilton (another former Cambuslang Hibs player), Jimmy Quinn and Peter Somers. McMenemey was in the team that defeated Rangers 3–2 in the 1904 Scottish Cup final after being down 2–0, and also played and opened the scoring in a playoff match against the same opposition to decide the 1904–05 league title. which took the next three titles, but McMenemy remained with Celtic while others were replaced. On the eve of World War I in season 1913–14, the club were again crowned champions and Cup winners. This team, including new stars Patsy Gallacher, Jimmy McColl and Andy McAtee plus survivors from the earlier successful squad such as Alec McNair and 'Sunny Jim' Young would win a further three titles, and set a sequence of 62 league games unbeaten (65 including the minor Glasgow Cup and Glasgow Merchants Charity Cup) which would not be surpassed for a century. McMenemy, now in his mid 30s, was one of the Celtic players who worked in reserved occupations during the conflict – in his case manufacturing munitions – so was not called to frontline action and able to continue to playing football whenever possible (in summer 1918 he was due to be called up, with one brother having been killed and another wounded on the battlefield, but fell ill with influenza and did not leave Scotland before the armistice in November of that year). Prior to season 1918–19, 38 year old McMenemy retired from playing, only to return to Celtic by the halfway point of the season, (although the only final in which he scored was 1912 against Clyde), an equally impressive total considering the trophy was withheld in 1909 and five editions were not contested during the war. McMenemy made 515 appearances for Celtic in the League and Scottish Cup, scoring 166 goals. He is also the club's oldest goalscorer (39 years, 56 days v Motherwell, 6 December 1939)

In June 1920, McMenemy left Celtic and joined Partick Thistle where, in April 1921, aged, 40, he helped them to their one and only Scottish Cup victory, beating Rangers 1–0 in the final which was held at Celtic Park. He played on at Firhill for two more years, retiring in 1923.

Халықаралық

Макменими Шотландия құрамасында 12 рет ойнап, бес гол соқты, сондай-ақ Шотландия лигасының XI құрамасында 14 рет ойнап, екі гол соқты. 40 жасында ол 1921 жылы Солтүстік Америкаға жасалған жазғы турнеге "Трэд Ланарк Шотландия XI" құрамында қатысты (туралы "Трэд Ланарк" ұйымдастырған және жеті түрлі клубтың ойыншыларынан құралған). Ол бұрынғы командаласы және қарсыласы Алек Беннетпен қайта кездесті, ол кейіннен "Трэд Ланарк" клубының басқарушысы болды.

Коучинг және кейінгі өмір

Ойыншылық карьерасын аяқтағаннан кейін Макмени футболдан бірнеше жыл қашықтап, публикан ретінде жұмыс істеді. Ол «Партик Тистл» клубына жаттықтырушы болып қайта оралды, содан кейін 1934 жылы Уилли Мэлиге (үш он жыл бұрын оны клубқа әкелген сол менеджер) көмекші жаттықтырушы ретінде «Селтикке» оралды. Джимми Делани мен Уилли Бучан сияқты ойыншылардың дамуына көмектесіп, 1938 жылы Империя көрмесінің кубогын жеңіп алған және сол жылы Лига титулын қамтыған команданы басқарды. 1940 жылы Мэли зейнеткерлікке шықты, бірақ Макмени оның орнын басуға таңдалмады, бұл рөлге Джимми МакСтей ие болды. 2013 жылы «Evening Times» газеті оны «Селтик» клубының ең ұлы ойыншыларының тізімінде 12-ші орынға қойды. 2014 жылы «Celtic Graves Society» Макмениге арнау рәсімін Далбет Сент-Петерс зиратында өткізді, онда отбасы мүшелері мен бұрынғы ойыншылар қатысты. Бұл оның әкесінің соңғы жеңісінен алты жыл өткен соң болды, сондай-ақ 1932 жылы «Мадэрвелл» клубымен Шотландия лигасының чемпионаты; Гарри «Ньюкасл Юнайтед» сапында ойнады, онда 1932 жылы Англия кубогын жеңді; Франк «Гамильтон Академикал» және «Кристал Пэлас» клубтарында өнер көрсетті; ал Джеймс («Мэрихилл») және Джо («Стратклайд») жасөсперімдер арасында көзге түсті, бірақ кәсіби деңгейде ойнаған жоқ. Джо Макмени Слайгодағы демалыс кезінде Шон Фэллонның қарындасын судан құтқарып, осы оқиғадан кейін отбасылар танысты; Фэллон көп жылдар бойы «Селтик» клубында ойыншы және жаттықтырушы ретінде қызмет етті. Лаури Макмени, «Саутгемптон» және басқа да көптеген командалардың бұрынғы бас жаттықтырушысы, отбасының алыс туысы болып табылады.