Ричард Эмерсон Смит (26 маусым 1922 – 30 шілде 2014) – американдық арнайы макияж эффектілерін жасаушы және автор, ("Макияждың әкесі" деген лақап атымен белгілі). Ол "Little Big Man", "The Godfather", "The Exorcist", "Taxi Driver", "Scanners" және "Death Becomes Her" сияқты фильмдердегі жұмысымен танымал. Ол 1985 жылы "Амадеус" фильміндегі жұмысы үшін "Оскар" сыйлығын жеңіп алды және 2012 жылы өмірінің толық жолы үшін "Оскар" арнаулы сыйлығымен марапатталды.
Richard Emerson Smith (June 26, 1922 – July 30, 2014) was an American special make up effects artist and author, (nicknamed "The Godfather of Make Up") known for his work on such films as Little Big Man, The Godfather, The Exorcist, Taxi Driver, Scanners and Death Becomes Her. He won a 1985 Academy Award for Best Makeup for his work on Amadeus and received a 2012 Academy Honorary Award for his career's work.
Ерте өмір
Смит Нью-Йорк штатының Ларчмонт қаласында Корал (құрметті әкесі Браун) және Ричард Рой Смиттің ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Коннектикут штатының Денбери қаласындағы Вустер мектебінде және Йель университетінде оқыды, онда медицинаға дайындалу мамандығын таңдады, тіс дәрігері болу ниетімен, бірақ зоология мамандығы бойынша білім алды. "Paint, powder and make up; the art of theater make up from the amateur and classroom viewpoint" (Страус, Ивард) атты театрлық макияж техникасы туралы кітапты оқығаннан кейін,
Smith was born in Larchmont, New York, the son of Coral (née Brown) and Richard Roy Smith. He attended the Wooster School in Danbury, Connecticut and Yale University, where he studied pre med, with the intention of entering dentistry, although he majored in zoology. After reading a book on theatrical make up techniques titled Paint, powder and make up ; the art of theater make up from the amateur and class room viewpoint (Strauss, Ivard),
Теледидардағы алғашқы мансабы
Смит соғыс аяқталғаннан кейін толық уақытпен жұмыс істеуге кірісіп, өзіндік біліммен қаруланды. Ол өзінің жұмысының фотосуреттерін киноиндустриясына жіберді, бірақ оның жұмысын қабылдамады. Әкесі оған жаңадан пайда болып келе жатқан теледидар саласын сынап көруді ұсынғанға дейін жағдай өзгермеді. Ол WNBC (Нью-Йорк қаласындағы NBC станциясы) телеарнасының алғашқы грим директоры болып тағайындалды және онда он төрт жыл бойы, көбінесе продюсер Дэвид Саскиндтің жетекшілігімен жұмыс істеді. Сол кездегі көптеген кәсіби гримерлердің бастапқы сын-пікірлеріне қарамастан, Смит жасаған грим техникалары артықшылықтарын көрсетті. Смиттің шәкірті Рик Бейкердің 2007 жылғы сұхбатында айтқанынша, қазіргі кезде бетке протездерді жабыстырудың қалыпты әдістері Смит өңдеген әдістер еді.
Smith entered the field full time after the war, and was entirely self taught. He sent photographs of his work to the film industry, but his work was rejected until his father suggested he might try the emerging new medium of television. He was appointed as the first make up director of WNBC (NBC's station in New York City), working there for fourteen years, often under producer David Susskind. Despite initial criticism from many professional make up artists at the time, Smith's make up techniques proved to be superior. The now standard methods of applying prosthetics to faces are those that Smith invented, according to Smith's protégé Rick Baker in a 2007 interview.
Кинодағы жұмысы (1960-шы жылдардың аяғы 1975)
"Little Big Man" (1970) фильмінде 30-ға жуық Дастин Хоффман фильмнің бірнеше жерінде едәуір қартайған адамды сомдады. Бұл, 40-қа жуық актер Джонатан Фридті "House of Dark Shadows" (MGM, сондай-ақ 1970) фильмінде 175 жасқа дейін қартайту үшін Смит жасаған макияж дизайнына өте ұқсас болды. "Little Big Man" кітабының түпнұсқасында Дастинның кейіпкері 110 жаста болған, - деді Смит, - бірақ режиссер Артур Пенн күтпеген жерден бір күні: "Оның орнына 121 жасайық" деді. Мен қарттық макияжға алты апта жұмсадым, әр әжімге фотосуреттерді пайдаландым". Марлон Брандо уақыт шектеулеріне байланысты протездерді қолдануға келіспегендіктен, "The Godfather" (1972) фильмінде қартайған Дон Корлеоне жасау үшін Смит протездерге балама ретінде басқа әдістерді қолдануға мәжбүр болды. Оның орнына, Смит актердің көздерінен бетіне қарай қозғалатын нүктелі эффекттерді пайдаланды. Брандоның жауырынын түсіру үшін "плампер" деп аталатын тіс құрылғысы қолданылды. Смиттің тәжірибесі "The Exorcist" фильміндегі көптеген эффекттерінің әртүрлілігі мен шеберлігі арқасында кең танылды және бағаланды. "Экзорцист" макияждың арнайы эффекттері үшін шынымен маңызды бетбұрыс болды, - деді Рик Бейкер 2007 жылы "The Washington Post" газетіне берген сұхбатында. "Дик макияждың адамдарды ғана емес, қорқынышты немесе қарт етіп көрсетуге ғана емес, сонымен қатар көптеген қолданулары бар екенін көрсетті. Ол Линданың [Блэрдің] ішіндегі ісінулерді көбейтудің, оның басын айналдырудың және құсу көріністерін жасаудың жолын тапты".
In the film Little Big Man (1970), the 30 something Dustin Hoffman played a man in extreme old age at several points in the film — similar, and with a very similar makeup design, to Smith's work making the 40 something actor Jonathan Frid look 175 years old in the film House of Dark Shadows (MGM, also 1970). "In the original book of Little Big Man, Dustin's character is 110," Smith observed, "but the director Arthur Penn just said out of the blue one day: 'Let's make him 121 instead'. I worked six weeks on the old age make up, using photographic references for every wrinkle." Smith had to use other methods, as an alternative to prosthetics, to create an aged Don Corleone in The Godfather (1972) because Marlon Brando was unwilling to have such appliances applied because of time considerations. Instead, Smith used stipple effects moving across the face from the actor's eyes. A dental device called a "plumper" caused Brando's jowls to droop. Smith's expertise gained prominence and acclaim through the variety and ingenuity of his many effects for The Exorcist. "The Exorcist was really a turning point for make up special effects," Rick Baker told The Washington Post in 2007. "Dick showed that makeup wasn't just about making people look scary or old, but had many applications. He figured out a way to make the welts swell up on Linda [Blair]'s stomach, to make her head spin around, and he created the vomit scenes."
Кинодағы жұмысы (19751989)
Смит сонымен қатар Роберт Де Нироның "Такси жүргізушісі" (1976) фильміндегі Трэвис Бикл кейіпкерінің макияжын жасады, сондай-ақ қанға батқан финалдағы эффекттерді жасады. Смит пен Пол ЛеБланк "Амадеус" (1984) фильміндегі жұмысы үшін "Үздік макияж" номинациясы бойынша "Оскар" сыйлығын жеңіп алды. Ол тағы да фильмдегі басты актерді қартайтуға мәжбүр болды. "Көзімді айнаға қарағанда, менің бетім толыққанды сендіретіндей болды", - деп бірде Абрахам еске алған. Ол соңғы жұмысы болды. Өмірінің соңғы жылдары Смит болашақ макияж суретшілеріне өзінің әдістерін үйретуге көшті.
Smith also created the make up for Robert De Niro's Travis Bickle character in Taxi Driver (1976), as well as creating the effects for the blood drenched finale. Smith and Paul LeBlanc won the Academy Award for Best Makeup for their work on Amadeus (1984). Once again, he had to age a leading actor in the film. "Once I looked into a mirror, at my face, I felt like it was completely convincing," Abraham once commented. his last credit. In later life, Smith concentrated on teaching his methods to up and coming make up artists.