Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық футболшы (1934–2014)
American football player (1934–2014)
Earl Edwin Morrall (17 мамыр 1934 – 25 сәуір 2014) – 21 маусым бойы Ұлттық футбол лигасының (NFL) қақпашысы болған американдық кәсіби футболшы, негізгі ойыншы да, резервтік ойыншы да болған. Ол алты командада ойнады, ең танымалдары – Балтимор Колтс және Майами Дельфинс. Ол NFL тарихындағы ең үздік резервтік қақпашылардың бірі ретінде танылды, Джонни Юнитас және Боб Грис сияқты екі Даңқ залына енген қақпашыға көмекші болды. 1968 жылы Юнитас жарақат алғанда Морралл маусымды бастады, нәтижесінде Колтс 13–1 есебімен жеңіске жетті (Морралл үшін MVP сыйлығымен) және тоғыз жылдан кейін алғашқы NFL чемпионатын жеңіп алды. Бірақ, Супер Боул III-те тиімсіз ойын көрсеткені үшін Морралл Юнитасқа қарсы алмастырылды. Екі жылдан кейін, Супер Боул V-те Морралл жарақат алған Юнитастың орнына шығып, Колтстың ойынға қалуына көмектесті, бірақ соңғы секундта соғылған голмен команда жеңіске жетті. 1972 жылы Майами командасындағы алғашқы маусымында Грис жыл басында жарақат алғанда Морралл орындықтан шығып, барлық тоғыз ойында жеңіске жетті; Морралл алғашқы екі плей-офф ойынын бастады, ал Грис әр ойында ойнады және Супер Боул VII-ге негізгі ойыншы ретінде тағайындалды, онда Дельфинс NFL тарихындағы жалғыз аяқталған маусымын аяқтады.
Earl Edwin Morrall ('/m//ɔːr//əl/; May 17, 1934 – April 25, 2014) was an American professional football player who was a quarterback in the National Football League (NFL) for 21 seasons, both a starter and reserve. He started for six teams, most notably with the Baltimore Colts and the Miami Dolphins. He became known as one of the greatest backup quarterbacks in NFL history, having served in the capacity for two Hall of Fame quarterbacks in Johnny Unitas and Bob Griese. An injury to Unitas in 1968 saw Morrall step in to start the season that saw the Colts to a 13–1 record (along with an MVP for Morrall) that saw them win their first NFL Championship in nine years before ineffective play in Super Bowl III saw him benched for Unitas. Two years later, in Super Bowl V, Morrall came off the bench for an injured Unitas and kept the Colts in the game before they ultimately won on a last second field goal. In his first season with Miami in 1972, he came off the bench when Griese became injured early in the year, with Morrall winning all nine starts; Morrall started the first two playoff games, with Griese playing in each game before being named the starter for Super Bowl VII, where the Dolphins completed the only perfect season in NFL history.
Кәсіптікке дейінгі мансап
Морралл 1951 жылы Мичиган штатының Мускегон қаласындағы Мускегон орта мектебін мемлекеттік футбол чемпионатына, ал 1952 жылы мемлекеттік бейсбол чемпионатына (онда ол бағанадан ойынды ұрлады) жетектеді. Ол Мичиган мемлекеттік университетінде бас жаттықтырушылар Бигги Манн және Даффи Догерти басшылығымен ойнады. Морралл Мичиган мемлекеттік университетінің "Спартанс" футбол командасында үш маусым ойнап, 1955 жылғы маусымда 9-1 есебімен жеңіске жетті. Ол өзінің соңғы курсында 1956 жылғы Роуз-боулда UCLA Bruins командасын жеңіп, маусымын аяқтады. Морралл Мичиган мемлекеттік университетінде бейсболмен де айналысты және Колледж әлем чемпионатында қысқа тоғыздық және үшінші базалық ойыншы ретінде өнер көрсетті. Оған кәсіби бейсболмен айналысу мүмкіндігі ұсынылды, бірақ ол футбол ойнауды жөн көрді.
Morrall led Muskegon High School in Muskegon, Michigan to a state football championship in 1951 and state baseball championship in 1952 (where he stole home). He attended Michigan State University, where he played under head coaches Biggie Munn and Duffy Daugherty. He played three seasons for the Michigan State Spartans football team, leading them to a 9–1 record in the 1955 season. He capped his senior year with a victory over the UCLA Bruins in the 1956 Rose Bowl. Morrall also played baseball at Michigan State and played in the College World Series as a shortstop and third baseman. He was offered the opportunity to play professional baseball but chose instead to play football.
Ұлттық футбол лигасының мансабы
Екі он жылдықтан астам кәсіби футболда ойнаған Морралл алты түрлі команда сапында доп теуіп, 1956 жылы «Сан-Франциско 49ers» командасының бірінші раундында таңдалып, жаңадан бастаған маусымында дұрысқа салынды, бұл таңдау тізімінде екінші орынды иеленді. Ол 28 қазанда биылғы бесінші ойында алаңға шығуға дайын болғанға дейін алғашқы төрт ойында қатысты. Ол 148 ярдқа 12 лақтырудың 7-сін табысты орындап, бір гол соқты. Келесі үш ойында ойнағаннан кейін, ол тағы екі ойында эпизодты түрде пайда болды. Жалпы, ол 621 ярдқа 78 лақтырудың 38-ін орындады, бір гол соғып, алты допты қарсыласқа ұстатып алды. Пүнттерді лақтыруда ол 45 рет 1705 ярдқа соқты (ол жеті маусым бойы эпизодты түрде ойнап, жалпы 106 рет 3995 ярдқа соқты, бір рет допты тоқтатып алды). 1957 жылдың 16 қыркүйегінде «Питтсбург Стиллерс» командасымен Майк Сандуски және Марв Матузак пен екі бірінші раундтық таңдауға айырбастасты. Ол сол жылы «Стиллерс» сапындағы барлық он екі ойында (он бір рет бастап) қатысып, команданың 6-6 есебіне қол жеткізуіне көмектесті, ал 1900 ярдқа 11 гол соғып, 12 допты қарсыласқа ұстатып алды. Сауда-саттықтың жоғары құнына қарамастан, «Стиллерс» бір жылдан кейін оны болашақ Даңқ залының мүшесі Бобби Лейне үшін «Детройт Лайонс» командасына сатты. Ол 1958 жылғы маусымның алғашқы екі ойынын бастады (екі ойында да жеңіліске ұшырады), содан кейін алты ойында эпизодты түрде пайда болды. Морралл келесі алты жыл бойы «Лайонс» командасымен бірге болды, 1963 жылы 24 гол соғып, 2600 ярдтан астам доп лақтыру арқылы ең жақсы маусымын өткізді. Келесі жылы 18 қазанда «Чикаго Беарс» командасына қарсы өткен ойында иық жарақаты алып, маусымын аяқтады. Маусымды жарақаттан сауығып өткеннен кейін, Морралл 1965 жылдың 30 тамызында Майк Люччи үшін «Лайонс» командасынан «Нью-Йорк Джайентс» командасына ауыстырылды. «Браунс» командасы сауданы аяқтау үшін «Джайентс» командасынан қорғаушы Эрих Барнсты алды. «Джайентс» командасының қайта құру кезеңінде өзінің рөлін атқарып, Морралл сол маусымда 2446 ярдқа 22 гол соқты, бірақ 1966 жылы білегін сындырғаннан кейін «Джайентс» Фран Таркентонды сатып алғаннан кейін келесі екі жыл бойы орындық қызметте болды. 1968 жылдың 25 тамызында ол беймәлім таңдау бойынша «Балтимор Колтс» командасына ауыстырылды. Бутч Уилсон 2 қыркүйекте сегіз күннен кейін мәмілені аяқтау үшін «Джайентс» командасына жіберілді. 1968 жылғы «Балтимор Колтс» маусымында Морралл өзінің мансабындағы ең жақсы ойын көрсетті. Жарақат алған Джонни Юнитастың (бұрынғы маусымда лиганың ең құнды ойыншысы атанған) орнын басып, тәжірибелі квотербек «Колтс» командасын 13-1 есебімен жеңіске жеткізді, 2909 ярдқа 26 гол соқты, бұл оған лиганың ең құнды ойыншысы атағын әкелді. Команда НФЛ Чемпионатын жеңіп алды, бірақ «Нью-Йорк Джетс» командасына қарсы «Суперкубок III» турнирінде көңілі қалды, онда Морралл Юнитастың орнына кеш шығарылды. Морраллдың өткендегі қиындықтарын «Суперкубок V» турнирінде өтеу мүмкіндігі болды. «Колтс» командасы екінші тоқсанда 13-6 есебімен артта қалған кезде, ол қабырға жарақатынан ойыннан шығарылған Юнитастың орнына қадам басуды тапсырды. Ол 147 ярдқа қарсы ұстап алу үшін 15 лақтырудың 7-сін орындады. Алайда, қарсылас команданың айналымдары мен сәттілік (оның қарсыласы Крейг Мортон 127 ярдқа 127 ярдқа, бір гол соғып, үш допты ұстап алды, соңғы екеуі «Колтс» командасының ұпайларын әкелді) «Колтс» командасының өздерін ойында ұстап тұруына әкелді, ал Джим О'Брайен 32 ярдтан алаңға гол соқтырып, «Колтс» командасына 16-13 жеңіске қол жеткізді. Оның кезекті мүмкіндігі 1971 жылы болды, ол 1971 жылғы маусымның алғашқы тоғыз ойынын «Колтс» командасы үшін бастады (бір ойында қатысқан кезде). Ол 1210 ярдқа 7 гол соғып, 12 допты қарсыласқа ұстатып алды, өйткені «Колтс» командасы 10-4 есебімен жеңіске жетті, ал Юнитас плей-офф үшін міндеттерді атқарды. Келесі жылы ол Майами Дельфинс командасына ауысты (оларды 1970 жылға дейін Балтимордан басқарған Дон Шула жаттықтырды). 15 қазанда Сан-Диего Чарджерс командасына қарсы жеңіске жеткен кезде бастаушы квотербек Боб Гризе жарақаттанғаннан кейін, Морралл команда үшін бастауды тапсырды, ол ойынды «Майами» жеңген кезде 86 ярдқа екі гол соғып, 10 лақтырудың 8-ін орындады. «Майами» командасы 5-0 есебімен, ол маусымның қалған тоғыз ойынын бастады, олардың барлығында жеңіске жетіп, 1360 ярдқа 11 гол соғып, жеті допты қарсыласқа ұстатып алды, өйткені команда көбінесе оның асығыс шабуылымен (екі рет оның бастауында гол болмады, ал тағы екеуінде ұстап алу болмады) қолдау тапты. 1972 жылғы команда 1942 жылдан бері НФЛ-де бірінші жеңіліссіз тұрақты маусымға қол жеткізді. Ол Кливленд Браунс командасына қарсы дивизиондық раундты бастады және 88 ярдқа 13 лақтырудың 6-сын орындады, ал «Дельфинс» командасы 20-14 есебімен жеңіске жетті (Чарли Баббтың тосқауылданған соққысының күшімен, екі далалық гол және Джим Киктің голы). Ол Питтсбург Стиллерс командасына қарсы АФК чемпионатында бас қақпашы болды. Ол 51 ярдқа 11 лақтырудың 7-сін орындап, бір гол соғып, бір допты қарсыласқа ұстатып алды. Ол ойынның соңында Гризеге ауыстырылды, ал «Дельфинс» командасы 21-17 есебімен жеңіске жетті; Гризе «Суперкубок VII» турнирін бастады, нәтижесінде «Дельфинс» командасы жеңіске жетіп, «Суперкубок» жүлдесін иеленді. Жалпы, Морралл жарақат алған Боб Гризе үшін он бір ойында орын басты, олардың барлығында жеңіске жетті. Бірге Морралл мен Гризе үш плей-офф ойынын (соның ішінде «Суперкубок VII» турнирін) жеңіп, НФЛ тарихындағы жалғыз жеңіліссіз маусымды аяқтады. Келесі төрт маусымда ол эпизодты түрде ойындарда қатысып, үш рет бастап, ал «Дельфинс» командасы Гризе басшылығымен тағы бір «Суперкубок» жүлдесін жеңіп алды. 1977 жылдың 2 мамырында ол зейнеткерлік туралы хабарлады. Алғашқы Дуг Флути және кейіннен Винни Теставерде шамамен 30 жылдан кейін, Морралл НФЛ-де футбол ойынын бастап, жеңіске жеткен ең үлкен квотербек болды. Осы жиырма бір маусымда ол 255 ойында қатысып, 1379 лақтыруды орындап, 20809 ярдқа 161 гол соқты, ал бастаушы ретінде 63-36-3 есебін көрсетті. 2015 жылы Морралл, Гризе және Дэн Марино «Майами Дельфинс» командасының 50 жылдық тарихындағы 50 ең ұлы ойыншылар тізіміне енді. Морралл 1957 және 1968 жылғы маусымдардан кейін «Про Боул» турниріне қатысты және 1968 жылы НФЛ-дің ең құнды ойыншысы, ал 1972 жылы АФК-нің ең құнды ойыншысы атанды. Ол 1968 жылы лигада, ал 1972 жылы АФК-да доп лақтыру бойынша көшбасшы болды. 2018 жылы Кәсіби футбол зерттеушілер қауымдастығы Морраллды 2018 жылғы PFRA Hall of Very Good класына енгізді.
In his more than two decades on the professional gridiron, Morrall played for six different teams, starting with his rookie year in 1956 as a first round selection by the San Francisco 49ers, the second overall pick in the draft. He made appearances in the first four games before being slated to start the fifth game of the year on October 28. He went 7 of 12 for 148 yards with a touchdown and an interception. He started the next three games before appearing sporadically in two further games. In total, he went 38 of 78 with 621 passing yards with a touchdown and six interceptions. On the punting side, he kicked 45 of them for 1,705 yards (he would make occasional appearances as punter in seven seasons to total 106 for 3,995 yards with one block). On September 16, 1957, he was traded along with guard Mike Sandusky to the Pittsburgh Steelers in exchange for linebacker Marv Matuszak and two first round draft picks. He would appear all twelve games that year for the Steelers (with eleven starts), helping them to a 6–6 record while throwing for 1,900 yards with eleven touchdowns to twelve interceptions. Despite the high cost of the transaction, the Steelers traded him just over a year later to the Detroit Lions in order to obtain future Hall of Famer Bobby Layne. He started the first two games of the 1958 season (both losses) before being traded to the Detroit Lions, for which he would appear sporadically in six games. Morrall was with the Lions for the next six years, having his best season in 1963 by throwing for 24 touchdowns and more than 2,600 yards. The following year, he suffered a season ending shoulder injury in an October 18 contest against the Chicago Bears. After spending the off season rehabilitating from his injury, Morrall was dealt by the Lions to the New York Giants for Mike Lucci who had been acquired from the Cleveland Browns, Darrell Dess and a draft pick as part of a three team transaction on August 30, 1965. The Browns obtained defensive back Erich Barnes from the Giants to complete the trade. Enduring his role during the Giants' rebuilding phase, Morrall threw for 2,446 yards and 22 touchdowns that season, but after breaking his wrist in 1966 found himself seeing spot duty over the course of the next two years after the Giants acquired Fran Tarkenton. He was traded to the Baltimore Colts for an undisclosed draft choice on August 25, 1968. Butch Wilson was sent to the Giants to complete the transaction eight days later on September 2. During the 1968 Baltimore Colts season, Morrall turned in the best performance of his career. As the replacement for an injured Johnny Unitas (who had won league MVP the previous season), the veteran quarterback guided the Colts to 13 1 record, passed for 2,909 yards and a NFL high 26 touchdown passes, all of which earned him league Most Valuable Player honors. The team won the NFL Championship in a shutout victory but were upset in Super Bowl III against the New York Jets, where Morrall was taken out late for Unitas. Morrall had a chance to redeem his past woes with Super Bowl V. With the Colts trailing 13–6 in the second quarter, he was tasked to step in for Unitas, who was knocked out of the game on a rib injury. He would go 7 of 15 while throwing an interception with 147 yards. However, a series of turnovers and luck (Craig Morton, his counterpart, went 12 of 26 with 127 yards, one touchdown, and three interceptions, with the last two resulting in eventual Colt points) resulted in the Colts managing to keep themselves in the game, and Jim O'Brien would kick a field goal from 32 yards out to give the Colts a 16–13 victory. His next chance at regular season starts was in 1971, as he started the first nine games of the 1971 season for the Colts (while appearing in one further game). He threw for 1,210 yards with seven touchdowns and twelve interceptions as the Colts went on to a 10–4 record with Unitas handling the duties for the playoffs. For the following year, he moved on to the Miami Dolphins (coached by Don Shula, who had managed Baltimore until 1970). After starting quarterback Bob Griese was hurt during the October 15 win against the San Diego Chargers, Morrall was tasked to start for the team, and he went 8 of 10 for 86 yards with two touchdowns while Miami won the game. With Miami at a 5–0 record, he proceeded to start the nine remaining games of the season, for which he would win all of them while throwing eleven touchdowns to seven interceptions on 1,360 yards as the team was buoyed mostly by its rushing attack (two of his starts had no touchdowns while two others didn't have an interception). The 1972 team achieved the first undefeated regular season in the NFL since 1942. He started the Divisional Round game against the Cleveland Browns and went 6 of 13 for 88 yards while the Dolphins managed to win 20 14 (on the strength of a blocked punt returned by Charlie Babb, two field goals, and a Jim Kiick touchdown). He started the AFC Championship Game against the Pittsburgh Steelers. He went 7 of 11 for 51 yards while throwing a touchdown and an interception. He was pulled later in the game for Griese while the Dolphins held on to win 21–17; Griese would start Super Bowl VII, which resulted in a victory and a Super Bowl ring for the Dolphins. Overall, he filled in for eleven games for an injured Bob Griese, winning all of them. Together, Morrall and Griese won three postseason games (including Super Bowl VII) to complete the only perfect season in NFL history. Over the next four seasons, he would make occasional appearances in games, starting three combined times while the Dolphins won another Super Bowl with Griese at the helm. He announced his retirement on May 2, 1977. Until first Doug Flutie and then Vinny Testaverde almost 30 years later, Morrall was the oldest quarterback to start and win a football game in the NFL. In those 21 seasons, he was part of 255 games, completing 1,379 passes for 20,809 yards and 161 touchdowns while having a 63 36 3 record as starter. In 2015, Morrall, Griese and Dan Marino were voted to the 50 greatest players in the Miami Dolphins’ 50 year history. Morrall made Pro Bowl appearances following the 1957 and 1968 seasons and was named NFL MVP in 1968 and the AFC MVP for 1972. He led the league in passing in 1968 and the AFC in 1972. In 2018, the Professional Football Researchers Association named Morrall to the PFRA Hall of Very Good Class of 2018.
Жыл Команда Ойындар GP GS Есеп Cmp Att Pct Yds Avg TD Int Lng Rtg 1968 BAL 3 3 2−1 30 64 46.9 520 8.1 2 5 49 52.9 1970 BAL 3 0 − 7 15 46.7 147 9.8 0 1 45 54.0 1971 BAL 2 0 Ойнамады 1972 MIA 3 2−0 13 24 54.2 139 5.8 1 1 35 67.9 1973 MIA 3 0 Ойнамады 1974 MIA 1 0 Ойнамады Мансап 15 5 4−1 50 103 48.5 806 7.8 3 7 49 56.5
Year Team Games Passing GP GS Record Cmp Att Pct Yds Avg TD Int Lng Rtg 1968 BAL 3 3 2−1 30 64 46.9 520 8.1 2 5 49 52.9 1970 BAL 3 0 − 7 15 46.7 147 9.8 0 1 45 54.0 1971 BAL 2 0 Did not play 1972 MIA 3 2 2−0 13 24 54.2 139 5.8 1 1 35 67.9 1973 MIA 3 0 Did not play 1974 MIA 1 0 Did not play Career 15 5 4−1 50 103 48.5 806 7.8 3 7 49 56.5
Кәсіби карьерадан кейінгі кезең
1979 жылы Морралл Майами университетінің квотербек жаттықтырушысы болды. Сол кезде ол Джим Келли, Берни Косар, Винни Теставерде және Марк Рихтпен жұмыс істеді. 1989 жылы Флорида штатының Дэви қалалық кеңесіне сайланып, кейін қала әкімі болды. Морралл 1992 жылы Флорида штатының 97 округіндегі Өкілдер палатасына республикашыл кандидат ретінде түсті, бірақ сайлауда жеңіліске ұшырады. 1989 жылғы сұхбатта Морралдан ойынға қосылып, тиімді квотербек және командаға жетекші болу үшін не қажет екені сұралды. Ол: "Мүмкіндік келгенде, жұмысты істеу керек. Басқа сөз жоқ" деді. Ол 79 жасқа толды. Қайтыс болғаннан кейін миын зерттеу кезінде 4-ші сатыдағы (ең ауыр сатысы) созылмалы травматикалық энцефалопатиясы анықталды. Ол – бұл аурудан кейін қайтыс болғаннан кейін диагнозы қойылған кем дегенде 345 NFL ойыншысының бірі. Бұл ауру басына қайталап соққан соққылардың нәтижесінде пайда болады.
Morrall became the quarterback coach at the University of Miami in 1979. During his time there, he worked with Jim Kelly, Bernie Kosar, Vinny Testaverde and Mark Richt. In 1989, he was elected to the Davie, Florida city council and eventually became mayor. Morrall ran for the Florida House of Representatives District 97 seat as a Republican in 1992 and lost. During a 1989 interview, Morrall was asked what it took to come off the bench and be an effective quarterback and team leader. His response was, "When you get the chance to do the job, you have to do the job. That's all there is to it." He was 79. After death, examination of his brain disclosed that he had grade 4 (the most serious stage) chronic traumatic encephalopathy. He is one of at least 345 NFL players to be diagnosed after death with this disease, which is caused by repeated hits to the head.