Джеймс Чешнат кіші: Американ саяхатшысы және Конфедерациялық қайраткері

Кіріспе

Америка саясаткері

Джеймс Чеснут кіші (18 қаңтар 1815 – 1 ақпан 1885) – американдық заңгер және саясаткер, сондай-ақ Конфедерацияның лауазымды тұлғасы. Оңтүстік Каролина штатының саясатында белгілі заңгер болған Чеснут 1858–1860 жылдары демократ сенаторы болып қызмет етті, онда ол құлдық мәселесінде умеренный көзқарас танытты. Бірақ 1860 жылы Линкольн сайланғаннан кейін, Чеснут АҚШ Сенатынан отставкаға кетіп, Оңтүстік Каролинаның сецессиялық конвенциясына қатысты, соңынан Конфедерация штаттарының Конституциясын жасауға көмектесті. 1861–1862 жылдары ол Конфедерация штаттарының Уақытша Конгресіне Оңтүстік Каролинадан депутат ретінде сайланды. Сонымен қатар, ол Америка Азамат соғысының Шығыс майданында Конфедерация армиясының жоғары шенді офицері болды. Генерал П. Г. Т. Борегардтың көмекшісі ретінде ол Форт Самтерге оқ атуға бұйрық берді және Бірінші Манассас шайқасына қатысты. Кейін ол Джефферсон Дэвистің көмекшісі болды және бригада генералы шеніне көтерілді. Соғыстан кейін Чеснут заңгерлік тәжірибесіне оралды. Оның әйелі – Мэри Бойкин Чеснут, оның жарияланған күнделіктері Чеснуттардың жанды әлеуметтік өмірін және Джон Белл Худ, Луис Т. Вигфолл, Уэйд Хэмптон III және Джефферсон Дэвис сияқты белгілі достарын көрсетеді.

Ерте өмір және білім

Джеймс Чеснут-младший он төрт баланың ең кішісі және Джеймс Чеснут-старшының (1773–1866) және оның әйелі Мэри Кокстың (1775–1864) жалғыз (өмірде қалған) ұлы ретінде Оңтүстік Каролина штатының Камден қаласына жақын орналасқан Мулберри плантациясында дүниеге келді. Чеснут-старшы Оңтүстіктегі ең бай плантаторлардың бірі болды, Азамат соғысы басталар алдында 448 құлы мен бес шаршы мильге жуық аумақты құрайтын көптеген ірі плантацияларына ие болды. Чеснут-младший 1835 жылы Нью-Джерси колледжінің (қазіргі Принстон университеті) құқық факультетін бітірді және бастапқыда Оңтүстік Каролина штатының саясатында көзге түсті.

Саяси мансап

1837 жылы адвокаттық алқаға қабылданған Чеснут-младший сол жылы Камденде практикасын бастады. Кейіннен ол Оңтүстік Каролина штатының Өкілдер палатасының (1840–52) және Оңтүстік Каролина штатының Сенатының (1852–58) мүшесі болып сайланды, сондай-ақ 1856–58 жылдары Сенаттың президенті қызметін атқарды. 1850 жылы ол Теннесси штатының Нэшвилл қаласында өткен оңтүстік штаттарының конвенциясына делегат ретінде қатысты. 1858 жылы Оңтүстік Каролина заң шығарушы органы Чеснутты Джозиа Дж. Эванстың орнына демократ ретінде АҚШ Сенатына сайлады. Ол Оңтүстік Каролина штатының сенаторы Джеймс Генри Хаммондпен бірге екі жыл қызмет етті. Құлдық пен штаттардың құқықтарын қорғағанмен, Чеснут африкалық құл саудасын қайта ашуға қарсы болды және Оңтүстік Каролинаның көптеген саясаткерлерінен гөрі сепаратизмге онша ұмтылмады. Саяси көзқарастары орташа болғандықтан, ол одақта қалып, құлдықтың батысқа қарай кеңеюіне қорғауды кеңейтуге сенді. Бірақ 1860 жылғы президенттік сайлауға қарай саяси жағдай шиеленісе түсті, себебі Республикалық партия және оның президенттік үміткері Авраам Линкольн құлдыққа қарсы болды. Сайлау қорытындысы белгілі болғаннан кейін Чеснут Сенаттағы лауазымында қала алмайтынына шешім берді. Линкольн сайланғаннан кейін ол Сенаттан алғашқы оңтүстік сенаторы ретінде кетті. Ол өзінің отставкасын білдіретін бір ғана сөйлемді жазба түрінде ұсынды, ол 1860 жылдың 10 қарашасында Оңтүстік Каролина Сенатының алдында оқылды. (Келесі жылы ол Сенаттан қатысқан жоқ деп шығарылды.) Чеснут 1860 жылдың желтоқсанында Оңтүстік Каролинаның сецессиялық конвенциясына қатысып, кейін Конфедерациялық штаттардың Уақытша Конгресіне сайланды. Ол Конфедерациялық штаттар Конституциясын жазған комиссияның мүшесі болды. АҚШ оңтүстік штаттарының сецессиясына қарсы тұрмайды деп сенген Чеснут, кейінгі Азамат соғысында төгілетін барлық қанды ішетінін айтқан.

Америка Азаматтық соғысы

1861 жылдың көктемінде ол генерал П. Г. Т. Борегардтың лагерь көмекшісі болып қызмет етті және генералдың бұйрығымен Чарльстондағы Форт Самтердің тапсырылуын талап етуге жіберілді. Форттың командирі, АҚШ армиясының майоры Роберт Андерсон тапсырудан бас тартқаннан кейін, Чеснут жақын орналасқан Форт Джонсонға Форт Самтерге атуды бұйырды. Осының салдарынан 1861 жылдың 12 сәуірінде Азамат соғысының алғашқы оқтары атылды. 1861 жылдың жазында Чеснут Борегардтың көмекшісі ретінде Манассас шайқасының бірінші кезегіне қатысты. 1862 жылы Чеснут Оңтүстік Каролинаның Атқарушы кеңесінде қызмет етті. 9 қаңтарда ол әкімшілік бөлімдер құру туралы ұсыныс енгізді, оның ішінде Оңтүстік Каролинаның әскери департаментінің бастығы болды. Бұл қызметте Чеснуттың әскери істер жөніндегі билігі губернатор Фрэнсис Пикенстің билігінен жоғары болды. 1862 жылдың 5 наурызында ол әскери қызметке шақыру туралы жарлық шығарды, онда егер 20 наурызға дейін штат 5000 еріктіні тіркемесе, Оңтүстік Каролина әскери міндеттеме енгізетінін ескертті. Әскери департаменттің бастығы ретінде Чеснут Оңтүстік Каролинаның соғыс қажеттіліктері үшін құлдарды мәжбүрлеп алуды қадағалады. Наурыз бен шілде аралығында Чеснут Чарльстонның қорғанысы үшін және полковник Артур Манигоның Винья бухтасында қолдануы үшін мәжбүрлеп алынған құлдарды пайдалануға рұқсат берді. 1862 жылдың 28 шілдесінде кеңес Чеснуттың штат бойынша мәжбүрлеп алуды жүзеге асыру туралы ұсынысын бекітті, бұл әскерилерді төрт ай бойы айына үш мың адаммен қамтамасыз ететін болды. Чеснут мәжбүрлеп алынған құлдардың, әсіресе жағалау аймағындағы қорғаныс жұмыстарында жұмыс істегенде, безгекке шалдығу қаупі жоғары екенін білген. 1862 жылдың 22 тамызында ол «Чарльстон Меркьюри» газетіне құл иелерінің мүліктерінің адамдық қажеттіліктеріне немқұрайлы қарау салдарынан мәжбүрлеп алуға «нақты қарсылығы» бар екенін жазды және «негрлерді бақылау және қорғау үшін лайықты офицер тағайындалатынына» уәде берді. Алайда «Чарльстон Дэйли Курьер» газеті кейінірек штат тағайындаған бақылаушыларды әдеттегіден гөрі «жаңа және тәжірибесіз» деп сипаттады және олар құлдардың негізгі қажеттіліктеріне «қамқорлық жасамайтын сияқты» болды. Соғыстың кейінгі кезеңдерінде ол Конфедерация армиясында полковник және Конфедерация президенті Джефферсон Дэвистің көмекшісі болып қызмет етті. 1864 жылы ол бригадир-генерал шеніне көтеріліп, соғыс аяқталғанға дейін Оңтүстік Каролина резервтік күштеріне қолбасшылық етті. Ол Тюлифинни шайқасында Конфедерация күштерінің үшінші бас қолбасшысы болды. Ол генерал-майор Сэмюэл Джонс келгенге дейін жалпы басқаруды жүзеге асырды, содан кейін генерал-бригадир Луциус Гартрелл келді. Соғыстан кейін ол Камденде заңгерлік тәжірибесімен айналысып, Консервативтік партияны құрды.

In the spring of 1861, he served as an aide de camp to General P. G. T. Beauregard and was sent by the general to demand the surrender of Fort Sumter in Charleston. After the commander of the fort, Major Robert Anderson of the U. S. Army declined to surrender, Chesnut gave orders to the nearby Fort Johnson to open fire on Fort Sumter. In consequence the first shots of the Civil War were fired, on April 12, 1861. In the summer of 1861 Chesnut also took part in the First Battle of Manassas as an aide de camp to Beauregard. In 1862 Chesnut served on South Carolina's Executive Council. He introduced the motion on January 9 to create administrative departments, of which he became Chief of the Department of the Military of South Carolina. In this position, Chesnut's authority over military affairs superseded that of governor Francis Pickens. On March 5, 1862, he issued a call for recruitment which warned that South Carolina would institute conscription if the state failed to enlist 5,000 volunteers by March 20. As military department chief, Chesnut oversaw impressment of slaves for South Carolina's war effort. Between March and July, Chesnut authorized the use of impressed slaves for Charleston's defenses and for Colonel Arthur Manigault's use at Winyah Bay. On July 28, 1862, the council approved Chesnut's proposal to implement state wide impressment which would provide the military with three thousand hands per month for four months. Chesnut was aware that impressed slaves would be especially vulnerable to malaria while working on defenses in the coastal region. On August 22, 1862 he wrote to the Charleston Mercury that slaveholders had "a real substantial objection" to impressment, in the form of their properties' human needs being neglected, and promised to appoint "an officer of character to watch over and protect the negroes." However, the Charleston Daily Courier later described the state appointed overseers as even more "raw unaccustomed" than usual, and "not seem[ing] to care" for slaves' basic needs. Later in the war he served the Confederate Army as a colonel and an aide to Confederate President Jefferson Davis. In 1864 he was promoted to brigadier general and given command of South Carolina reserve forces until the end of the war. He was third in command of the confederate forces at the Battle of Tulifinny. He was in overall command before the arrival of Maj. Gen. Samuel Jones and later Brig. Gen. Lucius Gartrell. After the war, he returned to the practice of law in Camden and formed the Conservative Party.

Жеке өмір

Джеймс Чеснут кіші жалғыз ұл болғанымен, әкесі оған өте көп мүлкінен азын берген. Әкесі 90 жасқа дейін өмір сүргендіктен және ұлына аз ғана жәрдем бергендіктен, Джеймс негізгі табысын заңгерлік практикасы арқылы тапқан. Чеснуттың байлығы соғыс барысында азайды, сол себепті 1866 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін ол Малберри және Сэнди Хилл плантацияларына тиген қарыздан басқа ештеңе мұраға алмады. Чеснут 1840 жылдың 23 сәуірінде 17 жасар Мэри Бойкин Миллермен (1823–86) үйленді. Кейіннен ол Азамат соғысы кезіндегі өмірі туралы жазған кітабымен танымал болды, ол күнделік түрінде жарық көргенімен, 1881 жылдан 1886 жылға дейін кеңінен өңделді. АҚШ сенаторы Стивен Декатур Миллердің (1788–1838) және Мэри Бойкиннің (1804–85) қызы болған ол жақсы білім алған, зиялы болған және күйеуінің мансабына белсенді қатысқан. Чеснуттардың некесі кейде мінездің өзгешелігіне байланысты шиеленіскен (ол ыстық мінезді, құштар болған және кейде күйеуін салқын және ұстамды деп санаған). Олардың қарым-қатынастары көбінесе жылы және мейірімді болған, бірақ балалары болмаған. Олар Азамат соғысы кезінде Колумбиядағы Чеснут коттеджінде тұрған. Мэри Чеснут өзінің күнделігінде кеңінен сипаттағандай, Чеснуттардың Оңтүстік және Конфедерация қоғамында көптеген достары мен таныстары болған. Олардың достарының арасында, мысалы, Конфедерация генералы Джон Белл Худ, бұрынғы губернатор Джон Л. Мэннинг, Конфедерация генералы және саясаткер Джон С. Престон мен оның әйелі Кэролайн, Конфедерация генералы және саясаткер Уэйд Хэмптон III, Конфедерация саясаткері Клемент С. Клей мен оның әйелі Вирджиния, және Конфедерация генералы және саясаткер Луис Т. Вигфолл мен оның әйелі Шарлотта болған. Чеснуттар президент Джефферсон Дэвис пен оның әйелі Варина Хауэллмен жақын дос болған. Джеймс Чеснут сонымен қатар Конфедерация генералы Захария С. Диаспен туыс болған.

Өлім

Джеймс Чеснут "жағымды, қарапайым, лайықты мінезді адам" деп есептелді, ол саяси және әскери өмірінде де өз қызметтерін қабілеттілікпен және қадір-қасиетпен атқарды. Ол 1885 жылы Камдендегі үйінде қайтыс болды; жерлеу Оңтүстік Каролина штатының Кершоу округіндегі Чеснут отбасының зиратында өтті.