6-шы эскадрилья: Австралия әуе күштерінің тарихы

Кіріспе

Австралияның Корольдік Әуе күштері эскадрильясы

Эскадрилья құрылғаннан кейін бір күн өткен соң Шоубериге, содан кейін 29 маусымда Тернхиллге көшірілді. 1 қыркүйекте ол 1-оқу қанатының құрамына енді, бұл бөлім Англиядағы төрт AFC оқу эскадрильясын басқару үшін құрылды (қалғандары No. 5, No. 7 және No. 8 эскадрильялары). 1918 жылдың қаңтар айында эскадрилья No. 6 эскадрилья АФК болып қайта аталды; сол кезде басқа АФК бөлімшелері де өз атауларын өзгертті. Бұл ұшақтардың көпшілігі ескірген және тек бастапқы ұшу жаттығуларына ғана жарамды болғанмен, S.E.5, Sopwith Pup және Sopwith Camel ұшақтары заманауи болды және Франциядағы жауынгерлік бөлімдерде қолданылып келді. 1-оқу қанатының басқа бөлімдері сияқты, No. 6 эскадрилья соғыс аяқталғаннан кейін де ұшқыштарды даярлауын жалғастырды. Бұл Австралияға қайта оралуды күткен қызметкерлерді жұмыспен қамту және AFC-ні нығайту мақсатында жасалды. No. 6 эскадрилья 1919 жылдың наурыз айында таратылды, ал оның қызметкерлері сол жылдың 6 мамырында Минчингемптондан Австралияға қайтып келді.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1939 жылдың 1 қаңтарында Сиднейдің шетінде орналасқан РААФ станциясы Ричмондта орналасқан және Avro Anson патрульдік ұшақтарымен жабдықталған No. 4 эскадрилья, No. 6 эскадрилья болып қайта аталды. No. 4 эскадрилья Австралияның шығыс жағалауында барлау патрульдерін жүргізуге және Австралия Корольдік теңіз флотымен (RAN) оқу-жаттығу жұмыстарын жүргізуге жауапты болды. Эскадрилья қайта тағайындалғаннан кейін де бұл міндеттер жалғасты, ал 1939 жылдың басында ол жаңа ұшқыштар мен әуе атқыштарына Anson ұшағында қайта даярлау курсын өткізудің қосымша міндетін алды. Эскадрильяның теңіздегі патрульдік қызметіне оның ескірген және жеткіліксіз қашықтығы мен бомба жүктемесі бар Anson ұшақтарының шектеулері кедергі келтірді. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, No. 6 эскадрилья Австралияның шығыс жағалауында конвойларды сүйреп, Австралия армиясы мен RAN-мен оқу-жаттығулар жүргізді. 1940 жылдың сәуір және мамыр айларында эскадрильяның Anson ұшақтарын он екі Mark I Lockheed Hudson жеңіл бомбалаушы ұшақтары алмастырды. Бұл ұшақтар Anson ұшақтарынан әлдеқайда қабілетті болды, олардың қашықтығы ұзын, жылдамдығы жоғары және бомба жүктемесі үлкен болды. No. 6 эскадрилья Ричмондта орналасуын жалғастырды, бірақ эскадрилья әскер конвойын сүйреп бара жатқанда, бөлімдер шығыс жағалаудағы басқа әуежайларға көшірілді. 1940 жылдың тамызында эскадрилья Тасман теңізіндегі неміс рейдерлерін іздеу үшін ұзақ қашықтықты патрульдеу жүргізді, бірақ сәттілікке жетпеді. No. 6 эскадрилья 1941 жылдың желтоқсан айында Тынық мұхитындағы соғыс басталғаннан кейінгі айларда теңіздегі патрульдік қызметін жалғастырды. Желтоқсанның соңында эскадрильяның сегіз Hudson ұшағы Малайядағы шайқаста No. 1 және No. 8 эскадрильяларының жоғалғандарын толықтыру үшін жіберілді. No. 6 эскадрилья 1942 жылдың қаңтарына қарай ұзын қашықтықты Mark IV Hudson ұшақтарымен жабдықталды. Сол айдың басында осы ұшақтардың екеуі Уильям Бостоктың бұйрығымен Тынық мұхитының орталығында орналасқан Труктағы жапон базасының фотосуреттерін түсіру үшін жіберілді. Ұшақтардың бірі Жаңа Ирландиядағы Кавиенгке келгеннен кейін механикалық проблемаларға ұшырады, бірақ екіншісі 8 қаңтарда Трукты сәтті ұшып өтті. Бұл Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде RAAF ұшақтарымен жасалған ең ұзақ фотобарлау ұшуы болды. 1942 жылдың мамыр айынан бастап, Австралияның шығыс жағалауында жапондық су асты кемелері жұмыс істей бастағаннан кейін, эскадрильяның теңіздегі патрульдік рөлі маңызды болды. 5 маусымда No. 6 эскадрильяның Hudson ұшағының экипажы Сиднейдің солтүстік-шығысында су астындағы кеме деп ойлаған нысанаға шабуыл жасады. 1942 жылдың ортасында эскадрилья Mark IV Hudson ұшақтарынан бас тартып, Mark III модельдерімен қайта жабдықталды. 1942 жылдың тамызының соңында No. 6 эскадрилья Торрес бұғазындағы Хорн аралына көшіп, Жаңа Гвинеядағы Милн шығанағындағы Гурни алаңында төрт ұшақтан тұратын жасақ құрды. Милн шығанағындағы одақтастардың жеңісінен кейін, No. 6 эскадрильяның Hudson ұшақтары Милн шығанағы маңындағы аймақты қарауылдауын жалғастырды және 26 қыркүйекте Вудларк аралының жанында жапондық көлік кемесін баттырды. 1943 жылдың 17 қаңтарында түнде 24 жапондық ұшақ Тернбулл аланына шабуыл жасап, No. 6 эскадрильяның Hudson ұшақтарының біреуін жойды және қалғандарына зақым келтірді. Шабуылдан кейін эскадрилья бірнеше апта бойы ешқандай операция жасай алмады, бірақ зақымдалған ұшақтар жөнделді. Наурыз айында No. 6 эскадрилья Бисмарк теңізіндегі шайқасқа баржаларды іздеу және жапондық кемелердің аман қалғандарын тасымалдайтын құтқару қайықтарына шабуыл жасау арқылы қатысты. Жаңа ұшақ алғаннан кейін эскадрильяға кемелерге қарсы шабуыл жасау тапсырылды, және ол 20 қазан күні түнде Сент-Джордж мысығының жанында жапон конвойына шабуыл жасаған 100 эскадрильясымен бірлесіп жұмыс істеді, сол шабуыл кезінде No. 6 эскадрильяның ұшқышы крейсерді зақымдады деп мәлімдеді. Қарашада эскадрилья Гудено аралына көшіп, No. 8 және No. 100 эскадрильяларымен бірге No. 71 RAAF қанатына қосылды. 1943 жылдың қарашасынан 1944 жылдың наурызына дейін No. 6 эскадрилья Рабаулдағы негізгі жапон базасына шабуылға қатысты, сондай-ақ Жаңа Британия науқанына қатысқан теңіз және құрлық әскерлерін қолдау үшін аймақтағы басқа да мақсаттарға соққы берді. Наурыз айынан бастап эскадрилья негізінен конвойды сүйемелдеу және су асты кемелеріне қарсы патрульдік қызметтерді жүзеге асырды, бұл оқиғасыз болды. No. 6 эскадрильяның жұмысына оның Бофорт ұшақтарындағы механикалық проблемалар кедергі келтірді, олар басқа RAAF эскадрильяларымен қызмет еткеннен кейін қайта қалпына келтірілгеннен кейін бірлікке берілді, және бұл проблема қазан айына дейін жалғасты, ол жақында салынған ұшақтарды алды. No. 6 эскадрилья келесі әрекетін 1944 жылдың соңында жасады. Қараша айының соңынан бастап ол және No. 71 қанатының басқа бөлімдері Австралияның 5-ші дивизиясының Жакнот шығанағына түсуіне және аралдағы келесі операцияларға қолдау көрсету үшін Рабаулға және Жаңа Британиядағы басқа да жерлерге шабуылдар жасады. Сәуірдің соңынан мамырдың 13-іне дейін алты ұшақтан тұратын жасақ Вевак маңындағы жапондық позицияларына шабуыл жасау үшін Таджиге жіберілді, сондай-ақ No. 7, No. 8, No. 15 және No. 100 эскадрильяларының Бофорттарымен бірге жұмыс істеді. Эскадрилья мамырдың соңынан бастап аз операциялық ұшулар жасады, ал маусым айында командирі ай сайынғы есебінде No. 6 эскадрильясын тарату немесе қайта жабдықтау және оны белсендірек аймаққа жіберу керектігін ұсынды. RAAF штаб-пәтері бұл ұсынысқа жауап бермеді, және сол кезде көптеген басқа да Австралия эскадрильялары да тиімсіз жұмыс істеді. Эскадрильяның соңғы жауынгерлік операциялары шілде айында Биакқа жіберілген екі Бофорт ұшағымен жүзеге асырылды, бұл ұшақтар No. 120 (NEI) эскадрильясымен жұмыс істейтін P-40 Kittyhawk ұшақтарымен бірге аймақтағы жапондық позицияларын бомбалады. No. 6 эскадрилья 1945 жылдың 18 қазанына дейін Дободурада тұрды, содан кейін ол Австралияға оралды және Квинсленд штатындағы Кингаройда таратылды. Эскадрилья Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 35 адамды жоғалтты. Сол жылдың қазан айында No. 6 эскадрильясының үш Lincoln ұшағы британдық атомдық бомба сынағынан (Operation Hurricane) пайда болған бұлт арқылы әдейі ұшып өтті, ол Батыс Австралиядан тыс Монтебелло аралдарында өтті. Бұл ұшақтар атомдық жарылыстан туындаған радиоактивтіліктің деңгейін анықтау үшін пайдаланылды, және No. 6 эскадрильясы Оңтүстік Австралиядағы Маралингадағы келесі британдық атомдық бомба сынақтары үшін де ұқсас міндеттерді орындады. Көптеген Lincoln ұшақтары осы ұшулар кезінде радиоактивтілікпен соншалықты ластандырылды, оларды қайтадан ұшу мүмкін болмады. Эскадрилья келесі екі жыл ішінде бірнеше апатқа ұшырады, нәтижесінде бірнеше Canberra ұшақтары ұшақтағы ақаулар салдарынан зақымдалды. No. 6 эскадрильясы жаңа ұшақтармен оқу қызметін жалғастырды, оларға Солтүстік территориядағы Дарвинге әуе қорғаныс жаттығуларына қатысу және Малайя мен Жаңа Зеландияға оқу ұшулары кірді. McDonnell Douglas F-4 Phantom II ұшақтары USAF-тан жалға алынды, және No. 6 эскадрильясы 1970 жылдың қыркүйек және қазан айларында осы ұшақтармен қайта жабдықталды. Phantom ұшақтары өте табысты болды, бірақ біреуі Эмберлиде алғашқы рейсі кезінде авариялық қондырылуға тырысқанда және тоқтату кабелі жыртылғанда қиын жағдайға түсті. Ол No. 3 Ұшақ депосымен жөнделді. No. 6 эскадрильясының қалған Phantom ұшақтары 1972 жылдың 4 қазанында F-111C ұшақтары жеткізілгенге дейін USAF-қа қайтарылды. No. 6 эскадрильясының алғашқы F-111C ұшақтары 1973 жылдың 1 маусымында Эмберлиге келді, ал бөлім айдың 13-і күні осы ұшақтармен алғашқы рейсін жасады. Оқу Австралияда және жақын елдерде жүргізілді, ал RF-111C ұшақтары кейде жаттығуларға қатысу үшін АҚШ-қа жіберілді. Эскадрилья әдетте жеті F-111G ұшағын жедел түрде пайдаланды. 2002 жылы Австралия үкіметі F-111 ұшақтарын 2010 жылы зейнеткерлікке шығаруға және оларды 2012 жылдан бастап жеткізілетін деп күтілген Lockheed Martin F-35 Lightning II ұшақтарымен алмастыруға шешім қабылдады. F-35 бағдарламасындағы кешігулерге байланысты, үкімет 2007 жылдың басында No. 1 және No. 6 эскадрильяларын уақытша Boeing F/A-18F Super Hornet ұшақтарымен қайта жабдықтауға шешім қабылдады. No. 6 эскадрильясының…

On 1 January 1939 No. 4 Squadron, which was located at RAAF Station Richmond in the outskirts of Sydney and equipped with Avro Anson patrol aircraft, was redesignated No. 6 Squadron. No. 4 Squadron had been responsible for conducting reconnaissance patrols along Australia's east coast as well as undertaking training exercises with the Royal Australian Navy (RAN). These duties continued after the squadron was re designated, and early in 1939 it gained the additional role of providing conversion training on the Anson for new pilots and air gunners. The squadron's maritime patrol activities were hindered by the limitations of its Ansons, which were obsolete and had an inadequate range and bomb load. Following the outbreak of World War II, No. 6 Squadron escorted convoys off the Australian east coast and undertook training exercises with the Australian Army and RAN. The squadron's Ansons were replaced by twelve Mark I Lockheed Hudson light bombers during April and May 1940. These aircraft were much more capable than the Ansons, having a longer range, higher speed and greater bomb load. No. 6 Squadron continued to be based at Richmond, though detachments moved to other airstrips along the east coast when the squadron escorted troop convoys. In August 1940 the squadron conducted long range patrols searching for German raiders which were present in the Tasman Sea, but without success. No. 6 Squadron continued its maritime patrol tasks in the months after the outbreak of the Pacific War in December 1941. In late December, eight of the squadron's Hudsons were dispatched to Malaya to make good the losses suffered by No. 1 and No. 8 Squadrons in the Malayan Campaign. No. 6 Squadron was re equipped with longer ranged Mark IV Hudsons by January 1942. Early that month, two of these aircraft were dispatched to undertake an urgent photo reconnaissance of the Japanese base at Truk in the Central Pacific on the orders of Air Vice Marshal William Bostock. One of the aircraft suffered mechanical problems after arriving at the forward airfield at Kavieng in New Ireland from where this operation was to be conducted, but the other successfully overflew Truk on 8 January; this was the longest photo reconnaissance flight undertaken by land based RAAF aircraft during World War II. The squadron's maritime patrol role increased in importance from May 1942 when Japanese submarines began operating off the Australian east coast. On 5 June the crew of a No. 6 Squadron Hudson attacked what they believed was a submerged submarine northeast of Sydney. During mid 1942 the squadron gave up its Mark IV Hudsons, and was re equipped with Mark III models. In late August 1942, No. 6 Squadron moved to Horn Island in the Torres Strait and established a detachment of four aircraft at Gurney Field, Milne Bay in New Guinea. Following the Allied victory at Milne Bay, No. 6 Squadron Hudsons continued to patrol the region near Milne Bay, and sank a Japanese transport ship near Woodlark Island on 26 September. On the night of 17 January 1943, 24 Japanese aircraft attacked Turnbull Field, destroying one of No. 6 Squadron's Hudsons and damaging the remainder. The squadron was unable to conduct any operations for several weeks after this attack, but the damaged aircraft were repaired. In March, No. 6 Squadron participated in the Battle of the Bismarck Sea by searching for barges and attacking lifeboats carrying survivors from the Japanese ships which had been sunk. After receiving its new aircraft, the squadron was tasked with anti shipping attacks, and it cooperated with No. 100 Squadron in an attack on a Japanese convoy near Cape St. George on the night of 20 October during which a No. 6 Squadron pilot claimed to have damaged a cruiser. In November the squadron moved to Goodenough Island and became part of No. 71 Wing RAAF alongside No. 8 and No. 100 Squadrons. From November 1943 to March 1944, No. 6 Squadron took part in attacks on the major Japanese base at Rabaul, and also struck other targets in the region to support the naval and ground forces engaged in the New Britain Campaign. From March the squadron mainly undertook convoy escort and anti submarine patrols, which proved uneventful. No. 6 Squadron's operations were hampered by mechanical problems with its Beauforts, which had been issued to the unit after being reconditioned following service with other RAAF squadrons, and this problem continued until October when it received an allocation of recently built aircraft. No. 6 Squadron next saw action in late 1944. From late October it and the other units of No. 71 Wing conducted attacks on Rabaul and other locations in New Britain to support the Australian 5th Division's Landing at Jacquinot Bay and subsequent operations on the island. A detachment of six aircraft was deployed to Tadji between late April and 13 May to participate in attacks on Japanese positions near Wewak alongside Beauforts from No. 7, No. 8, No. 15 and No. 100 Squadrons. The squadron conducted little operational flying from late May, and in June its commander recommended in his monthly report that No. 6 Squadron be either disbanded or re equipped and sent to a more active area. RAAF Headquarters did not respond to this proposal, and many other Australian squadrons were similarly under employed at the time. The squadron's last combat operations were undertaken by a detachment of two Beauforts which were deployed to Biak during July; these aircraft bombed Japanese positions in the area alongside P 40 Kittyhawks operated by No. 120 (NEI) Squadron. No. 6 Squadron remained at Dobodura until 18 October 1945, when it returned to Australia and was disbanded at Kingaroy, Queensland, on the 31st of the month. The squadron suffered 35 fatalities during World War II. During October that year three of No. 6 Squadron's Lincolns were deliberately flown through the cloud resulting from the first British atomic bomb test (Operation Hurricane) which took place in the Montebello Islands off Western Australia. These aircraft had the role of determining the level of radioactivity caused by the atomic blast, and No. 6 Squadron performed similar duties for the subsequent British atomic bomb tests at Maralinga, South Australia. Several Lincolns were so heavily contaminated with radioactivity during these flights that they could not be flown again. The squadron suffered a number of accidents during the next two years in which several Canberras were damaged as a result of defects with the aircraft. No. 6 Squadron continued its training duties with the new aircraft; these included regular deployments to Darwin in the Northern Territory to participate in air defence exercises as well as training flights to Malaya and New Zealand. McDonnell Douglas F 4 Phantom IIs were leased from the USAF, and No. 6 Squadron was re equipped with these aircraft between September and October 1970. The Phantoms proved highly successful, though one was severely damaged on its first flight at Amberley when it attempted an emergency landing and the arrester cable failed. It was repaired by No. 3 Aircraft Depot. No. 6 Squadron's remaining Phantoms were handed back to the USAF on 4 October 1972 prior to the delivery of the F 111Cs. No. 6 Squadron's first F 111Cs arrived at Amberley on 1 June 1973, and the unit flew its first sorties with the aircraft on the 13th of the month. Training was conducted in Australia and nearby countries, and the RF 111Cs occasionally deployed to the United States to take part in exercises. The squadron typically had seven F 111Gs operational at any point. In 2002 the Australian Government decided to retire the F 111s in 2010 and replace them with Lockheed Martin F 35 Lightning II aircraft, which at the time were expected to be delivered from 2012. As a result of delays to the F 35 program, the government decided in early 2007 to re equip both No. 1 and No. 6 Squadrons with Boeing F/A 18F Super Hornet aircraft on an interim basis. No. 6 Squadron's F 111Gs were progressively retired over the next few months as they became due for major servicing, and the last flew on 3 September. For the next two years No. 6 Squadron operated as a bomber and reconnaissance unit. No. 6 Squadron's F 111s were formally retired in a ceremony held at Amberley on 3 December 2010 and No. 1 Squadron was declared operational with its new aircraft several days later. No. 6 Squadron began converting to F/A 18F Super Hornets from January 2011, and became operational with these aircraft on 1 March that year. The squadron's first Super Hornet operational conversion course finished in October 2011.

Электрондық шабуыл жасау бөлімі

2013 жылдың мамыр айында Федералды үкімет Super Hornet эскадрильясын толықтыру үшін он екі Boeing EA 18G Growler ұшағын сатып алу жоспарларын жариялады. 6-шы эскадрилья 2017 жылы Growler ұшақтарын қабылдауға кіріседі деп күтілді; 23 қараша 2016 жылы оның Super Hornet ұшақтары 1-ші эскадрильяға берілді. 2014 жылы эскадрилья 2018 жылдың маусым айында Growler ұшақтарымен бастапқы операциялық қабілеттілікке және 2022 жылы толық операциялық қабілеттілікке жетеді деп күтілді. 2017 жылдың 7 шілдесінде EA 18G Growler ұшақтарының соңғы партиясы жеткізілді. 2018 жылдың қаңтар айында EA 18G ұшағы алғаш рет халықаралық деңгейде АҚШ-тағы "Қызыл ту" әскери оқуларына қатысты. 28 қаңтарда EA 18G A46 311 ұшағы ұшып кеткен кезде өртеніп, көптеген зиян келтірді. 9 күнге ұшу тоқтатылғаннан кейін, қалған EA 18G ұшақтары 8 ақпанда қайта ұшуды бастады. Зақымдалған ұшақ кейіннен экономикалық тұрғыдан жөндеуге келмейтін болып танылды және пайдаланудан шығарылды. Growler күштері 2019 жылдың 30 сәуірінде бастапқы операциялық қабілеттілікке қол жеткізді. 2018 жылы жойылған Growler ұшағының орнын алмастыру үшін 2022 жылы жаңа ұшаққа тапсырыс берілді. Ол 2023 жылдың ақпан айында жеткізілді.