Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ренато Виллальта (3 ақпан 1955 жылы туған) – Италияның бұрынғы кәсіби баскетболшысы. Ол 13 маусым бойы «Виртус Болонья» клубында ойнап, үш рет Италия чемпионатында жеңіс тұтып, екі рет ұлттық кубокты ұтты. Виллальта – барлық уақыттағы ең үздік еуропалық алдыңғы қатарлы ойыншылардың бірі саналады және 2013 жылы Италия баскетбол даңқы залына енгізілді.
Italian basketball player
Renato Villalta (born 3 February 1955) is a former professional basketball player from Italy. He played for Virtus Bologna for 13 seasons, winning three Italian championships and two national cups. Villalta is considered one of the greatest European power forwards of all time and was inducted into the Italian Basketball Hall of Fame in 2013.
Ерте өмір
Виллальта 1955 жылы Венето облысының Тревизо провинциясындағы Мазерада-суль-Пьяве қаласында туған.
Villalta was born in 1955 in Maserada sul Piave, in the province of Treviso, Veneto.
Баскет-Местере (1971-1976)
Виллальтаны баскетболға Аугусто Джиомо таныстырды, ол Basket Mestre командасының жастар құрамаларында өсті. 1971–1972 жылғы маусымда 16 жасында Италияның екінші лигасы – Серия B-де дебют жасады. Mestre құрамында Виллальта 1973–1974 жылдары Серия А-ға жолдама алды, маусым ішінде 536 ұпай жинады. Ол 1974 жылы Серия А-да дебют жасады, күшті шабуылшы және орталық ретінде ойнады. Виллальта 1976 жылға дейін Mestre-де қалды, содан кейін ол "Виртус Болонья" клубымен 400 миллион лираға келісім шарт жасасты, бұл сол кезде өте үлкен сома еді.
Villalta was introduced to basketball by Augusto Giomo, growing up in the youth teams of Basket Mestre, a team with which he made his debut in Serie B, the second Italian league, at only 16 years old during the 1971–72 season. Within Mestre, Villalta reached the promotion to Serie A in 1973–74, scoring 536 points during the season. He made his debut in Serie A in 1974, playing both as power forward and center. Villalta remained in Mestre until 1976, when he was signed by Virtus Bologna for 400 million lire, a huge amount for the time.
Virtus Bologna (19761989)
Виртуспен алғашқы жылдары Виллальта жаттықтырушы Дэн Петерсонның арқасында ойын стилін түбегейлі өзгертті, ол оған керемет орта қашықтықтан соққы жасауға көмектесті. 1976–77 жылдары «Виртус» тұрақты маусымда бірінші орынды иеленді, бірақ чемпионат финалында «Паллаканестро Варезеге» 2:0 есебімен ұтылып қалды. Келесі маусымда «Қара V» ұлттық финалға жетті, бірақ осының бәріне қарамастан, ол тағы да «Варезеге» 2:1 есебімен жеңілді. Команда сондай-ақ Кубок иегерлерінің кубогының финалына жетті, бірақ «Габетти Кантудан» 84–82 есебімен жеңілді. 1978 жылы екі рет екінші орын алғаннан кейін жаттықтырушы Петерсон «Қара V» командасынан кетіп, оның тарихи қарсыласы «Олимпия Миланоға» қол қойды. Петерсонның кетуінен кейін Терри Дрисколл жаңа бас бапкер болып тағайындалды. Ұлттық финалда «Виртус» өзінің бұрынғы жаттықтырушысы Дэн Петерсонмен және оның жаңа командасы «Олимпиямен» кездесті. Қатал финалға зор үміт артылғанмен, «Қара V» командасы тек екі ойында жеңіске жетті. Команда сондай-ақ Кубок иегерлерінің кубогының жартылай финалына жетті, онда голландиялық «EBBC» командасынан бір ұпай айырмасымен шығарылды. Виллальта команданы «Кантуға» қарсы тоғызыншы титул жеңісіне жеткізді. Команда Еуропа чемпиондар кубогына да қатысты, бірақ жартылай финалдық кезеңде тоқтады. 1980–81 маусымда «Виртус» командасы тағы да ұлттық финалға жетті, бірақ плей-офф сериясында «Кантудан» 2:1 есебімен жеңілді. Италиядағы көшбасшылыққа оралған «Қара V» Еуропада да маңызды командаға айналуға тырысты, ал 1981 жылы «Виртус» Страсбургте өткен FIBA Еуропа чемпиондар кубогының финалына жетті, бірақ «Маккаби Тель-Авивке» қарсы бір ұпай айырмасымен жеңілді. Виллальта 1980 және 1981 жылдары FIBA Еуропалық құрамасының құрамында болды. 1983 жылы 35 жастағы болониялық Альберто Буччи жаңа бас бапкер болып тағайындалды. «Виртус» тұрақты маусымды Петерсонның «Олимпиясынан» кейін екінші орында аяқтады. Екі команда итальян баскетбол тарихындағы ең жақсы финалдардың бірі саналған тарихи финалда кездесті, онда «Виртус» «Олимпияны» 2:1 есебімен жеңіп, 10-шы ұлттық титулын жеңіп алды, бұл титул «Жұлдыз» (La Stella) деп те аталады, себебі он ұлттық чемпионатты жеңіп алған командаларға жұлдыз беріледі. Сол жылы команда Ұлттық кубокты жеңіп алып, отандық «дубльге» қол жеткізді. Виллальта «Виртус» командасымен 1988–1989 маусымға дейін 13 маусым қатарынан ойнап, үш чемпионат және екі Италия кубогын жеңіп алды, осылайша оның тарихындағы маңызды тұлғалардың біріне айналды. Бүгінгі күнгі көрсеткіш бойынша 7306 ұпаймен «Виртус» клубының барлық кездесулердегі үздік мергені болып табылады. Сонымен қатар, 2004 жылы «Виртус» Виллальтаның клубтағы мансабында киген 10-шы нөмірін зейнеткерлікке шығарды.
In his first years with Virtus, Villalta deeply changed his style of play thanks to coach Dan Peterson, who helped him build a terrific mid range shot. In 1976–77, Virtus ended first in the regular season, however, it lost the championship finals against Pallacanestro Varese, by 2–0. In the following season, the Black V succeeded in reaching the national finals, but nonetheless, it lost 2–1 against Varese again. The team also reached the final of the Cup Winner's Cup, but lost 84–82 against Gabetti Cantù. In 1978, after two consecutive second places, coach Peterson left the Black V to sign with its historic rival, Olimpia Milano. After Peterson's departure, Terry Driscoll was appointed new head coach. In the national finals, Virtus faced its former coach, Dan Peterson and his new team, Olimpia. Despite the great expectations around a hard fought final, the Black V easily won the title in only two games. The team also reached the semi finals of the Cup Winners' Cup, where it was eliminated for only one point by the Dutch EBBC. and Villalta led the team achieving a back to back, winning its ninth titles against Cantù. The team took part also in the European Champions Cup, where it was eliminated in the semi finals group stage. In the 1980–81 season, the Virtus team reached once again the national finals, but it slightly lost the playoff series by 2–1 against Cantù. Returning to the top in Italy, the Black V attempted to become a major team in Europe too, and in 1981, Virtus reached the final of the FIBA European Champions Cup in Strasbourg, which lost by only one point against Maccabi Tel Aviv. Villalta was a member of the FIBA European Selection, in 1980 and 1981. In 1983, the 35 years old Alberto Bucci, from Bologna, became the new head coach. Virtus ended the regular season second, after Peterson's Olimpia. The two teams faced themselves in a historic final, always remembered as one of the best in Italian basketball history, in which Virtus defeated Olimpia by 2–1, reaching its 10th national title, also known as La Stella ("The Star"), due to the star which is attributed to teams that manage to win ten national championships. In the same year, the team completed a domestic double by adding a National Cup. Villalta played 13 consecutive seasons with Virtus, until the 1988–1989 season, winning three championships and two Italian cups, thus becoming one of the men symbols of its history. As of today, is also Virtus's all time top scorer with 7,306 points. Moreover, in 2004, Virtus retired the number 10, used by Villalta during all his career with the club.
Тревизо (1989-1991)
Карьерасын "Бенетон Тревизо" клубында аяқтады, олармен екі маусым, 1989–1990 және 1990–1991 жылдары ойнады.
He ended his career with Benetton Treviso, with whom he played in two seasons, in 1989–1990 and 1990–1991.
Ұлттық құрама мансабы
Виллальта 1980 жылғы Мәскеу жазғы Олимпиадасында Италия ұлттық баскетбол құрамасымен күміс медаль жеңіп алды.
Villalta won the silver medal with the senior Italian national basketball team, at the 1980 Moscow Summer Olympic Games.