Williams EJ22: Жетіссіздікке ұшыраған ұшақ қозғалтқышының тарихы
Williams EJ22
Williams EJ22 қозғалтқышы: Жеңіл әуе кемелері үшін жасалған турбовентиляторлық қозғалтқыш, NASA AGATE бағдарламасының нәтижесінде дамыды. Жаңа технологиялар, тиімділік.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Williams EJ22 – Уильямс Интернешнл компаниясы өте жеңіл реактивтік ұшақтарға (VLJ) арналған, әзірлеп жатқан шағын турбовентиляторлы қозғалтқыш болды.
The Williams EJ22 was a small turbofan engine that was being developed by Williams International for very light jet (VLJ) aircraft applications.
Даму
Williams International 1960 жылдан бері қанатты зымырандарға арналған шағын турбовентиляторлық қозғалтқыштарды жасап келді және 1992 жылы FJ44 қозғалтқышымен жалпы авиация нарығына сәтті енді. Сол жылы НАСА «Жалпы авиациялық көлік эксперименттері» (AGATE) бағдарламасын бастады, мақсаты – өндірушілермен серіктестік құрып, құлдырап бара жатқан жалпы авиация индустриясын жаңғыртуға көмектесетін технологияларды дамыту. 1996 жылы Williams AGATE-тің General Aviation Propulsion (GAP) бағдарламасына қосылды, FJ44-тен тіпті кішірек болатын, FJX 2 деп белгіленген, жаңадан жобаланған, отынды тиімді пайдаланатын турбовентиляторлық қозғалтқышты жасау үшін. Бұл жаңа қозғалтқыштың ғылыми-зерттеу және дамыту жұмыстарына 100 миллион доллар қаржы бөлінді. Eclipse күштірек Pratt & Whitney Canada PW600 сериясына көшті. Келісімшарт тоқтатылғаннан кейін, дамыту жұмыстары мен FAA сертификациясы да дерлік тоқтатылды. Eclipse бастапқыда қозғалтқыштан FJX 2 көрсеткішінен 10%-ға артық итермелеу күшін талап еткен.
Williams International had been building small turbofan engines for cruise missile applications since the 1960s, and had successfully entered the general aviation market in 1992 with the FJ44 engine. That same year, NASA initiated a program, Advanced General Aviation Transport Experiments (AGATE), to partner with manufacturers and help develop technologies that would revitalize the sagging general aviation industry. In 1996, Williams joined AGATE's General Aviation Propulsion (GAP) program to develop a clean sheet fuel efficient turbofan engine that would be even smaller than the FJ44 and designated the FJX 2 engine. This provided $100 million in research and development funding for the new engine. Eclipse switched to the more powerful Pratt & Whitney Canada PW600 series. Following termination of the contract, development work and FAA certification was halted shortly thereafter. Eclipse initially required the engine to produce thrust, exceeding the rating of the FJX 2 by 10%.
Дизайн
FJX 2 қозғалтқышы бөлшектер санын азайту, өндіріс шығындарын төмендету және 4:1 айналма коэффициентіне қол жеткізу мақсатында көптеген тәжірибелік жүйелермен және өндіріс процестерімен жобаланды. Осының салдарынан бастапқы прототип аппараттық құралында көптеген техникалық қиындықтар мен сәтсіздіктер болды. Дегенмен, кейіннен жасалған қайта жобалаулар және дәстүрлі жүйелерді енгізу нәтижесінде қозғалтқыш NASA-ның талап еткен күшіне жетті. Қажетті күштік қатынастағы жанармай шығынын қамтамасыз ету үшін EJ22 турбожелдеткіші үш шпулді қозғалтқыш ретінде жобаланды, ол желдеткіштен, екі осьтік компрессордан және үш кеңею турбинасынан тұрады. Нәтижесінде, бұл қозғалтқыш бұрынғы Williams International қозғалтқыштарынан әлдеқайда күрделі болды. Сынақ стендінде өте әсерлі болғанымен, EJ22 өзінің екі жылдық даму процесінде өте сезімтал болып шықты және ол жиі іске қосылуда қиындықтарға, қызып кетуге, бөлшектердің бұзылуына және түрлі ішкі жүйелік мәселелерге ұшырады.
The FJX 2 engine was designed with many experimental systems and manufacturing processes to minimize parts count, lower production costs and have a bypass ratio of 4:1. As a result, there were many technical difficulties and failures of the initial prototype hardware. However, subsequent re designs and the incorporation of more conventional systems resulted in the engine eventually meeting the NASA requirement of thrust. To achieve the required thrust specific fuel consumption, the EJ22 turbofan was designed as a three spool engine having a fan, two axial compressors and three expansion turbines. As a result, the engine was significantly more complicated than any prior Williams International engine. While very impressive on the test stand, the EJ22 proved quite temperamental during the two years of its development process and it was frequently subject to problems starting, overheating, part failures and various subsystem issues.