Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық хоккейші (1956 жылы туған)
American ice hockey player (born 1956)
Рид Дэвид Ларсон (1956 жылдың 30 шілдесінде туған) – американдық бұрынғы кәсіби хоккейде қорғаушы және «Детройт Ред Уингс» командасының бұрынғы капитаны. Ол 1976 жылдан 1990 жылға дейін Ұлттық хоккей лигасында 904 рет тұрақты маусым ойындарына қатысқан. 1988 жылы «Брюинс» командасымен Стэнли кубогы финалында өнер көрсеткен. АҚШ Хоккей Даңқы залының құрметті мүшесі және АҚШ-тағы хоккейге қосқан үлесі үшін Лестер Патрик жүлдесінің иегері.
Reed David Larson (born July 30, 1956) is an American former professional ice hockey defenseman and former captain of the Detroit Red Wings who played 904 regular season games in the National Hockey League between 1976 and 1990. He featured in the 1988 Stanley Cup Finals with the Bruins. He is an honoured member of the United States Hockey Hall of Fame and was a recipient of the Lester Patrick Trophy for his contributions to hockey in the United States.
Жастық шақ
Ларсон Миннеаполис қаласының оңтүстігіндегі жұмысшы табының ауданында өскен, ашық мұз айдындарында хоккей ойнап, гаражда допты атуды жаттықтырған. Маусымдық үзілісте ол су шаңғысымен сырғанап, гимнастикамен шұғылданды, бұл оның қол күшін және қуатты шабуылды дамытуға көмектесті. Ол Миннеаполис Рузвельт орта мектебінің құрамында ойнады және 1973-1974 жылғы маусымда штаттағы турнирге қатысқанда команданың ең көп гол соққан ойыншысы болды.
Larson grew up in a working class neighborhood in south Minneapolis, playing hockey at outdoor rinks and practicing his shooting in his garage. In the off season, he water skied and did gymnastics, developing his arm strength and powerful slap shot. He played for Minneapolis Roosevelt High School and was their leading scorer in the 1973 1974 season when they went to the state tournament.
Колледж мансабы
Ларсон 1976 жылғы НХЛ драфтында 22-ші нөмірмен «Детройт Ред Уингс» командасына таңдалғанға дейін, Миннесота университетінің «Миннесота Гоферс» командасында жаттықтырушы Херб Брукспен үш маусым ойнады. 2001 жылы «Мұз үстіндегі легендалар» атты құрмет көрсету шарасында ол Миннесота университетінің хоккей тарихындағы 50 ең үздік ойыншының бірі деп танылды.
Larson spent three seasons under coach Herb Brooks at the University of Minnesota's Minnesota Gophers before being drafted by the Detroit Red Wings with the 22nd pick of the 1976 NHL Entry Draft. He was named one of the 50 greatest players in University of Minnesota hockey history as part of the "Legends on Ice" tribute in 2001.
Кәсіби және халықаралық мансап
Ларсон 1976-77 маусымның соңында Минесота командасы WCHA ойынында төрешіге шабуыл жасағаны үшін оны дисквалификациялағаннан кейін «Детройтқа» қосылды. Ол сол маусымда 14 НХЛ ойынына қатысып, 1977 жылғы Әлем чемпионатында АҚШ құрамасына шақырылды, бірақ иық жарақатына байланысты турнирге қатыса алмады. Оның толыққанды алғашқы НХЛ маусымы (1977-78) өте табысты болды, ол жаңадан келген қорғаушылардың арасында ең көп ұпай (60) жинады. Қатты, шабуылға бағытталған қорғаушы, ол өте күшті шайба лақтыруымен танымал болды. Ларсон 200 гол соққан алғашқы американдық қорғаушы болды және 1978, 1980 және 1981 жылдарғы НХЛ «Жұлдыздар» ойынында «Ред Уингс» командасының өкілі ретінде өнер көрсетті. 1981 жылғы Әлем чемпионатында ол АҚШ ұлттық құрамасы сапында халықаралық аренада тұңғыш рет өнер көрсетті, сондай-ақ 1981 жылғы Канада кубогында АҚШ-ты ұсынды. Ларсон «Ред Уингс» командасы 1986 жылы оны Майк О'Коннеллге айырғанға дейін Детройтте он маусым өткізді. Ол «Бостон Бруинс» үшін тағы екі маусым ойнады, содан кейін 1989-90 маусымда НХЛ мансабын «Буффало Сэйбрс» командасымен аяқтады. Оның кәсіби мансабы Италияда жалғасты, онда ол төрт маусым бойы ойыншы-жаттықтырушы ретінде жұмыс істеді. 1994 жылы ол «Минесота Арктик Бласт» командасының құрамында «Роллер Хоккей» халықаралық лигасының алты ойынына қатысты.
Larson joined Detroit near the end of the 1976–77 season after Minnesota suspended him for assaulting an official during a WCHA game. He appeared in 14 NHL games that season and was also named to Team USA for the 1977 World Ice Hockey Championships but missed the tournament due to shoulder injury. His first full NHL season (1977–78) was highly successful scoring the most points (60) by a rookie defenseman. A tough, offensive defenseman, he was particularly well known for his hard slap shot. Larson became the first American defenseman to score 200 goals and he appeared in the 1978, 1980 and 1981 NHL All Star Game as the Red Wings representative. He finally made his international debut for the United States national team at the 1981 World Ice Hockey Championships tournament and also represented the U. S. at the 1981 Canada Cup. Larson spent ten NHL seasons in Detroit until the Red Wings traded him to the Boston Bruins for Mike O'Connell in 1986. He played another two seasons for the Bruins before ending his NHL career in 1989–90 with the Buffalo Sabres His professional career continued overseas in Italy where he was a player coach for four seasons before returning to his home state for a final nine games for the International Hockey League Minnesota Moose in 1994–95. He also played six games in Roller Hockey International for the Minnesota Arctic Blast in 1994.
Ойыншы карьерасынан кейінгі
Рид Ларсон зейнетке шыққаннан бері көбінесе сақтандыру бизнесімен айналысып келеді. Ол сонымен қатар Ескі мергендердің қайырымдылық хоккей клубында белсенді және бірнеше НХЛ All Star мерекелерінде «Хоккей Батырлары» ойындарында ойнаған. 1996 жылы ол АҚШ Хоккей Даңқы залына сайланды.
Reed Larson has mostly been working for the insurance business since his retirement. He has also been active in Oldtimers' charity hockey and has played in Heroes of Hockey games at several NHL All Star weekends. He was elected to the United States Hockey Hall of Fame in 1996.