Кіріспе
Австралияның Корольдік әуе күштерінің (RAAF) тарихы 1911 жылы Лондонда өткен Императорлық конференцияға дейін жетеді, онда Британ империясының қарулы күштерінде авиацияны дамыту туралы шешім қабылданды. Австралия бұл шешімді іске асырды, мұндай жасаған жалғыз ел болып, 1912 жылы Орталық ұшу мектебін (CFS) құруға келісім берді. Мектептің орналасқан жері бастапқыда Австралия астанасының аймағындағы Дантронда болуы жоспарланған, бірақ 1913 жылдың шілдесінде Виктория штатының Пойнт Кук қаласы басымдыққа ие деп жарияланды. CFS ұшақтарының алғашқы ұшулары 1914 жылдың наурыз айында осы жерде өтті. Австралиялық ұшу корпусы (AFC) қарулы күштердің қосымша бөлімі ретінде құрылды, оның құрамына қызметкерлер мен студенттер азаматтық күштерден іріктелді. 1914 жылдың соңында Австралияның әскери-теңіз экспедициялық күшінің құрамында Германияның Жаңа Гвинеясына жасалған сәтсіз сапардан кейін, ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Аустралия императорлық күштерінің (AIF) құрамында Палестинада және Францияда айрықша беделге ие болды. Австралиялық ұшу корпусы 1919 жылға дейін Австралия армиясының құрамында болды, содан кейін AIF-пен бірге таратылды. Орталық ұшу мектебі Пойнт Кукта жұмысын жалғастырғанмен, 1920 жылға дейін әскери авиация дерлік тоқтатылды, одан кейін Австралия әуе корпусы құрылды. Австралия әуе күштері 1921 жылдың 31 наурызында құрылды. Король Георг V 1921 жылдың маусымында «Royal» префиксін бекітті, ол 1921 жылдың 31 тамызынан бастап күшіне енді. Содан кейін RAAF Британдық Корольдік әуе күштерінен кейін Британ достастығында құрылған екінші Корольдік әуе күшіне айналды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қызмет қарқынды түрде кеңейтілді және өрбу кезеңінде Тынық мұхитында орналасқан 53 эскадрильядан және Еуропада тағы 17 эскадрильядан тұратын әлемдегі төртінші ірі әуе күшіне айналды.
Құрылысы, 1912 жыл
1911 жылы Лондонда өткен Императорлық конференцияда Британ империясының қарулы күштеріне авиациялық бөлімше дамыту қажеттігі анықталды. Ол кезде ұшақтар жаңа ғана пайда бола бастаған технология болғандықтан, Австралия бұл шешімді қабылдаған жалғыз ел болды. Үкімет 1912 жылы Орталық ұшу мектебін (CFS) құруға келісім берді. Алғашқыда мектепті 1911 жылы Корольдік әскери колледжі құрылған Австралия астанасы аумағындағы Дантронда орналастыру жоспарланған, бірақ 1913 жылдың шілдесінде Виктория штатындағы Пойнт Кук мекені басымдыққа ие болды. Австралиялық ұшу корпусы (AFC) кейіннен Азаматтық күштер қатарынан іріктелген қызметкерлер мен студенттермен милиция бөлімшесі ретінде құрылды, ал CFS ұшақтарының алғашқы рейстері 1914 жылдың наурыз айында орындалды.
Бірінші дүниежүзілік соғыс және соғыс аралығы
1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін көп ұзамай, Әуе күштері (AFC) Австралияның әскери-теңіз экспедициялық күштеріне қазіргі Жаңа Гвинеяның солтүстік-батысындағы неміс колонияларын басып алуға көмектесу үшін ұшақтар жіберді. Алайда, бұл колониялар ұшақтар тіпті ашылмастан бұрын тез тапсырылды. Бірінші операциялық ұшулар 1915 жылдың 27 мамырында Месопотамиялық жартылай эскадрильясының шақырылуымен жүзеге асты, ол британдық мұнай мүдделерін қорғау үшін Үндістан армиясына көмектесті (қазіргі Ирак). Содан кейін корпус Бірінші дүниежүзілік соғыстың қалған бөлігінде Мысырда, Палестинада және Батыс майданда әрекет етті. Соғыс аяқталған кезде төрт эскадрилья – №1, №2, №3 және №4 – белсенді қызметте болды; ал тағы төрт эскадрилья – №5, №6, №7 және №8 – Ұлыбританияда оқыту мақсатымен құрылды. AFC 1919 жылы Австралия императорлық күштерінің қалған бөлігімен бірге, жаулық әрекеттердің тоқтатылуынан кейін таратылды. Орталық ұшу мектебі Пойнт-Кукта жұмысын жалғастырды, бірақ 1920 жылға дейін әскери ұшулар дерлік тоқтатылды, ол кезде Австралия әуе корпусы құрылды. Келесі жылы, 1921 жылдың 31 наурызында, Австралия әуе күштері тәуелсіз күш ретінде құрылған кезде армиядан бөлінді; сол жылдың мамыр айында король Георг V қызметке «Royal» префиксін беруге келісім берді, ол 1921 жылдың 13 тамызында күшіне енді. Құрылған кезде RAAF-та персоналдан гөрі ұшақтар көп болды: 21 офицер, 128 басқа шенділер және 170 ұшақ. Бастапқыда күшті 1500 адамға дейін кеңейту жоспарланған, олардың үштен бірі тұрақты штат, ал төрттен бірі резервтер болар еді. Олар алты эскадрильяда қызмет ететін: екі истребитель эскадрильясы, екі барлау эскадрильясы және екі гидроэскадрильясы. Бұл жоспарлар бюджеттік шектеулерге байланысты құрылғаннан кейін бір жылдан кейін тоқтатылды, ал 1924 жылға дейін күш тек 50 офицер мен 300 басқа шенділерден тұрақты болды; жоспарланған алты эскадрильяның тек бесеуі ғана құрылды, бірақ кадрлық күшпен, содан кейін олар 1925 жылға дейін бір аралас эскадрильяға біріктірілді. 1925 жылы экономикалық жағдайдың сәл жақсаруы №1 және №3 эскадрильяларды қайта құруға мүмкіндік берді, олар бастапқыда истребительдермен және бомбалаушылармен жабдықталған құрамдас бөлімшелер болды. Онжылдықтың соңында №1 эскадрилья тек бомбалаушы эскадрильясына айналды, ал №3 армиямен ынтымақтастық рөлдеріне бағытталды; RAAF-тың ұшу оқу бөлімінде, №1 Ұшу оқу мектебінде (Пойнт-Кукта құрылған) истребительдер мен гидроэскадрильяларының кішігірім эскадрильялары (іс жүзінде тек топтар) құрылды. RAAF-тың Ұлыбританияда бір эскадрильясы болды, №10 эскадрилья RAAF, ол жыл басында тоғыз Short Sunderland ұшақ қайығын иелену үшін және оларды Австралияға қайтару үшін жіберілді. Олар 1939 жылдың 10 қазанында Туниске ұшуды жүзеге асырған кезде алғашқы операциялық миссиясын орындады. Осы бағдарлама бойынша ұшу экипаждары Канадаға немесе Родезияға жоғары оқу орнына бару алдында Австралияда негізгі оқудан өтті. Бұл экипаждар кейіннен операциялық бөлімшелерге жіберілді. RAAF-тың 17 бомбалаушы, истребитель, барлау және басқа эскадрильялары бастапқыда Ұлыбританияда және/немесе Шөлдік әуе күштерімен Солтүстік Африка мен Жерорта теңізінде қызмет етті. Британдық өндіріс Люфтваффе нысанаға алғандықтан, Австралия үкіметі Комонвелл әуе күштерін жабдықтау үшін Әуе кемесін өндіру департаментін (DAP) құрды, ол кейін Үкіметтік әуе кемесін жасау зауыты деп аталды. RAAF-қа ақырында британдық Beaufort торпедалық бомбалаушы сияқты жергілікті жерде жасалған британдық жобалардың көптеген нұсқалары берілді. Екінші дүниежүзілік соғыстың Еуропа театрында RAAF персоналы RAF Бомбардировка командасында ерекше көзге түсті: олар соғыста RAAF персоналының тек екі пайызын құраса да, олар іс-әрекет кезінде қаза тапқандардың жалпы санының 23% -ын құрады. Бұл статистиканы №460 эскадрилья RAAF, негізінен Avro Lancasters ұшақтарымен ұшу, 200-ге жуық ұшақ экипажының ресми құрамы болды, бірақ 1018 жауынгерлік өлім болды. Сондықтан эскадрилья бес рет жойылып кетті. Тынық мұхиты соғысының басталуы және жапон әскерлерінің жылдам алға жылжуы алғаш рет Австралия құрлығын қауіпке ұшыратты. RAAF төтенше жағдайға дайын емес еді және бастапқыда Тынық мұхитында қызмет етуге аз күш бар еді. Оның төрт эскадрильясы Малайяда орналасқан – №1, №8, №21 және №453 – Hudson, Wirraway және Buffalo ұшақтарымен жабдықталған, олар бірінші болып соғысқа шықты, бірақ олар Малайя кампаниясы кезінде және Сингапурдағы соғыстар кезінде жапондықтарға қарсы қатты зардап шекті, бұл жапондықтардың әуеде басымдықты ұстағанын көрсетті. 1942 жылдың 19 ақпанында Дарвинге жасалған шабуылдар – Тимор теңізінде орналасқан төрт ұшақ тасымалдағыштан жасалған – жағдайды түсіндірді. Дарвиннің қорғанында тек 18 Wirraway және 14 Hudson ұшағы бар екі эскадрилья – №12 және №13 – болды, қала ауыр зардап шекті, 10 кеме, 23 ұшақ жойылды және жүздеген адам қаза тапты. Британдық Әуе министрлігі Дарвиннің қорғаны үшін №452 және №457 эскадрильяларын, сондай-ақ №54 эскадрильясын RAF-тан Австралияға жіберді. Соғыстың соңына дейін қалған 15 эскадрилья солтүстік жартышарда қалды. Истребительдер мен жердегі шабуылдаушы ұшақтардың жетіспеуі АҚШ жасаған P-40 Kittyhawk ұшақтарын сатып алуға әкелді. RAAF Kittyhawk ұшақтары, мысалы, №75, №76 және №77 эскадрильяларында пайдаланылған, Жаңа Гвинея және Соломон аралдары кампанияларында, әсіресе Милне-Бей шайқасында және Кокода жолы кампаниясында маңызды рөл атқарды. RAAF Командирі Австралияны қорғауға, солтүстік-шығыстағы жерлерді қоспағанда, Жаңа Гвинеяға теңіз жолдарын қорғауға және Голланд Индонезиясындағы жапондық кемелерге, әуежайларға және басқа да нысандарға операциялар жүргізуге жауапты болды. Оның рөлі бастапқыда «негізінен қорғаныс» болды, сондай-ақ «Австралияның солтүстігі мен солтүстік-батысында жағдайлар дамыған жағдайда бұл өзгертіледі» деген күтілім болды. Босток әуе операцияларын RAAF аймақтық командалық жүйесі арқылы басқаруға тиіс болды, оған Солтүстік-Батыс, Батыс, Оңтүстік, Шығыс және Солтүстік-Шығыс аймақтық командалары кірді. 1945 жылдың соңына қарай RAAF 500-ге жуық P-51 Mustang ұшақтарын алды немесе тапсырыс берді, истребительдер/жердегі шабуыл мақсатында. Commonwealth Aircraft Corporation бастапқыда АҚШ жасаған Mustang ұшақтарын құрастырды, бірақ кейіннен көптеген ұшақтарды өндірді. RAAF-тың басты операциялық құрамы, Бірінші тактикалық әуе күштері, 18 000-нан астам адамнан және 20 эскадрильядан тұрды; олар Филиппин және Борнео кампанияларына қатысты және жапон құрлығына басып кіруге, Operation Downfall операциясына қатысуға жоспарланған. Еуропадағы RAAF бомбалаушы эскадрильялары да жоспарланған Tiger Force аясында қатысуға тиіс болды. Алайда, соғыс АҚШ-тың Жапонияға жасаған ядролық шабуылдарынан кейін күрт аяқталды. Empire Air Training Scheme нәтижесінде шамамен 20 000 австралиялық қызметкерлер Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Еуропада басқа Комонвелл әуе күштерімен қызмет етті. Барлығы 216 900 ер және әйел RAAF-та қызмет етті, олардың 9 780-і қаза тапты. Соғыс аяқталған кезде Тынық мұхитында 53 RAAF эскадрильясы, ал Еуропада тағы 17 эскадрилья қызмет етіп тұрды.
Вьетнам соғысы
Вьетнам соғысы кезінде, 1966–1972 жылдары, RAAF Карибу STOL көлік ұшақтарының эскадрильяларын (No. 35 эскадрилья), UH 1 Ирокез тікұшақтарын (No. 9 эскадрильясы) және English Electric Canberra бомбалаушыларын (No. 2 эскадрилья) жұмылдырды. "Канберра" ұшақтары көптеген бомбалау миссияларын орындады, олардың екеуі (1970 және 1971 жылдары) жоғалып кетті. Екі экипаж мүшесі қаза тапты, екі эскадрилья мүшесі аурудан көз жұмды, ал үш адам соғыс кезінде апатқа ұшырап қайтыс болды. Жоғалған "Канберра" ұшақтарының бірі (A84 228) жер-әуе зымыратымен атылып түсірілді, экипажы (эскадрилья командирі, аға лейтенант Фрэнк Даунингті қоса) қауіпсіз түрде катапульданып, тікұшақпен құтқарылды. Екіншісі (A84 231) Дананг қаласының жанында бомбалау миссиясы кезінде жоғалып кетті. Оның нақты орналасқан жері және экипажының (флайт-лейтенант Майкл Герберт және пилот-лейтенант Роберт Карвер) тағдыры 28 жыл бойы белгісіз болды, содан кейін ол табылғанда олардың мәйіттері Австралияға қайтарылды. RAAF көлік ұшақтары антикоммунистік жер күштеріне де көмек көрсетті. UH 1 тікұшақтары Dustoff (медициналық эвакуация) және Bushranger Gunships (жауынгерлік тікұшақтар) сияқты түрлі мақсаттарда, соның ішінде қарулы қолдау үшін пайдаланылды.
Бейбітшілік сақтау және Ирак
Сол жылдар аралығында әскери әуе тасымалдары түрлі мақсаттармен жүзеге асырылды, мысалы, 1999 жылдан бастап Шығыс Тимордағы бейбітшілік сақтау операциялары. Австралияның соғыс ұшақтары 2003 жылғы Ирак соғысына дейін қайта қолданылмады, онда No. 75-ші эскадрильядан келген F/A 18 ұшақтары сүйемелдеу және жердегі нысандарға шабуыл рөлінде жұмыс істеді.