Кіріспе

Пенсильвания темір жолының B1 класы 1926 және 1935 жылдар аралығында салынған 42 электрлік локомотивтен тұрды. Олар 700 ат күшімен және Whyte нотациясы бойынша 0-6-0 доңғалақ конфигурациясына ие болды. 1926 жылғы тапсырыс бойынша салынған алғашқы 28 локомотив үш классқа бөлінген, жартылай тұрақты түрде біріктірілген жұптар түрінде жасалған. Біріншісі, BB1 класы, айныма токпен (AC) жұмыс істеді және прототип ретінде пайдаланылды. Екіншісі, BB2 класы, тұрақты токпен (DC) жұмыс істеді және Нью-Йорк терминалдық аймағында, атап айтқанда Саннисайд депосы мен Нью-Йорк Пенн станциясы арасында қызмет етті. Үшіншісі, BB3 класы, айныма токпен (AC) жұмыс істеді және Лонг-Айленд темір жолының Бей-Ридж тармағындағы электрлендірілген жүк тасымалы үшін салынды. 1934 жылы кеңейтіліп жатқан магистральдық айныма ток (AC) электрлендіру жүйесі үшін 14 локомотивтен B1 кластың жеке локомотивтері жасалды. Бұл жаңа локомотивтерге қоса, барлық бұрынғы BB класс локомотивтері жеке локомотивтерге бөлінді, ал BB2 класы айныма токқа (AC) қайта жабдықталды, себебі бұл жүйе Нью-Йорк терминалындағы ескі 650 В тұрақты ток (DC) жүйесін алмастырды. Осыдан кейін барлық 42 локомотив PRR B1 класына қайта жіктелді. B1 локомотивтерінің көп бөлігі Саннисайд депосының маңында немесе сол деподан Пенн станциясына дейін пойызды жылжытумен айналысты. Басқа B1 локомотивтері Филадельфиядағы 30-шы көше станциясындағы Пенн вагондар депосына бекітілді, ал бірнеше локомотив PRR Харрисбург станциясына дейін жетті. 1950-1960 жылдары жолаушылар ағыны төмендегендіктен, арнайы электрлік локомотивтерге деген қажеттілік азайды, тек Саннисайдтағы B1 локомотивтері Penn Central кезеңіне дейін сақталды. Қызметтен шығарылғаннан кейін барлық B1 локомотивтері жойылды, Пенсильвания теміржол музейінде сақталған бір ғана локомотив қалды.