Джордж Уоллес Лайл: Канадтық хоккейшінің өмірі мен мансабы
George Lyle (ice hockey)
Джордж Уоллес Лайл: канадский хоккеист (1953). NHL, WHA лигаларында өнер көрсеткен, 1975 ж. NCAA чемпионы. Биографиясы, статистикасы. Хоккейші туралы ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Канадалық хоккейші (1953 жылы туған)
Canadian ice hockey player (born 1953)
Джордж Уоллес Лайл (1953 жылғы 24 қарашада туған) – канадалық бұрынғы кәсіби хоккейші. 1976 жылдан 1983 жылға дейін ол Ұлттық хоккей лигасынде «Детройт Ред Уингс» және «Хартфорд Уэйлерс» командаларымен 99 ойын, ал Дүниежүзілік хоккей қауымдастығында «Нью-Ингланд Уэйлерс» командасымен 202 ойын өткізді.
George Wallace Lyle (born November 24, 1953) is a Canadian former professional ice hockey player. Between 1976 and 1983 he played 99 games in the National Hockey League with the Detroit Red Wings and Hartford Whalers, as well as 202 games in the World Hockey Association with the New England Whalers.
Ойын мансабы
Лайл 1973 жылы Мичиган Техникасына ауысқаннан кейін жалпы тізімде 123-ші нөмірмен таңдалды. Одан кейін ол Мичиган Техникасында үш жыл ойнады, онда олар 1975 жылы NCAA чемпионы атанды және 1974 және 1976 жылғы NCAA турнирінде күміс жүлдегер болды. 1975-76 жылдары ол WCHA бірінші жұлдыздар құрамына енді және 1975-76 маусымында 43 ойында 47 гол соққаннан кейін All American атағын жеңіп алды. Лайл 1976-77 жылдары WHA лигасының «Нью-Ингланд Уэйлерс» командасымен кәсіби карьерасын бастады. Команда үшін 39 гол соққаннан кейін ол лиганың үздік жаңа ойыншысы ретінде Лу Каплан кубогымен марапатталды. 1979 жылғы НХЛ кеңейту драфтында «Детройт Ред Уингс» клубы оны таңдағанша ол тағы екі маусым бойы жақсы өнер көрсетті. Келесі екі маусымды ол НХЛ және АХЛ лигаларының «Адирондак Ред Уингс» командалары арасында бөлісті. 1981 жылы ол «Калдер» кубогын жеңуге көмектескен плей-офф ойындарында 18 ұпай жинады. 1981-82 маусымының басында жақсы ойнамағаннан кейін Лайлға рұхсат берілді және «Хартфорд» клубы оны қабылдады. Жаңа командасы үшін 14 ойында ол орташа есеппен ойын сайын бір ұпайдан жинады, бірақ маусымын аяқтауға мүмкіндік бермейтін көзіне жарақат алды. Тәжірібелі шабуылшы 1983 жылы «Хартфорд» үшін 16 ойын ойнағаннан кейін және қалған уақытын АХЛ лигасының «Бингемтон Уэйлерс» командасында өткізгеннен кейін карьерасын аяқтады.
Lyle was selected 123rd overall in 1973 after transferring to Michigan Tech. He then spent three years at Michigan Tech where they were NCAA Champions in 1975 and runner up in both 1974 and 1976 NCAA tournament. In 1975 76 he was placed on the WCHA first all star team and earned All American honors after scoring 47 goals in 43 games during the 1975–76 schedule. Lyle opted to begin his pro career with the WHA's New England Whalers in 1976–77. After scoring 39 goals for the club [team record] he was presented the Lou Kaplan Trophy as the league's top rookie. He continued to be a solid worker for another two seasons before the Detroit Red Wings reclaimed him as a part of the 1979 NHL Expansion Draft. He split the next two seasons between the NHL and the AHL's Adirondack Red Wings. In 1981 he scored 18 points in as many playoff games when he helped the Wings capture the Calder Cup. After a slow start in 1981–82, Lyle was placed on waivers and picked up by Hartford. He averaged a point per game in 14 contests for his new club before sustaining a season ending eye injury. The veteran scorer retired in 1983 after playing 16 games for Hartford and spending the rest of his time with the Binghamton Whalers of the AHL.