Радиоизотопты ренография: Бүйрек функциясын бағалау әдісі
Radioisotope renography
Радиоизотопты ренография – бүйректерді зерттеудің радиобелгілену әдісі. MAG3 сканилеуі арқылы бүйректердің жұмысын бағалауға болады. Технеций-99m қолданылады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Радиоизотоптық ренография – радиобелгілеуді қолданатын бүйректерді медициналық бейнелеудің бір түрі. Ренограмма, сондай-ақ MAG3 сканилеуі деп те аталатын, ядролық медицина дәрігеріне немесе радиологқа бүйректерді визуализациялауға және олардың қалай жұмыс істейтіні туралы көбірек білуге мүмкіндік береді. MAG3 – бұл меркаптоацетил триглициннің аббревиатурасы, ол радиоактивті элемент – техноций 99m-мен хелатталған қосылыс. Ең көп қолданылатын радиоактивті белгіленген екі фармацевтік препарат – 99mTc MAG3 (MAG3 сондай-ақ "меркаптоацетилтриглицин" немесе "мертиатид" деп те аталады) және 99mTc DTPA (диэтилентриаминпентаацетат). Басқа радиоактивті белгіленген препараттарға EC (этилендицистеин) және 131 йодпен белгіленген OIH (орто йодгиппурат) жатады.
Radioisotope renography is a form of medical imaging of the kidneys that uses radiolabelling. A renogram, which may also be known as a MAG3 scan, allows a nuclear medicine physician or a radiologist to visualize the kidneys and learn more about how they are functioning. MAG3 is an acronym for mercapto acetyl tri glycine, a compound that is chelated with a radioactive element – technetium 99m. The two most common radiolabelled pharmaceutical agents used are 99mTc MAG3 (MAG3 is also called "mercaptoacetyltriglycine" or "mertiatide") and 99mTc DTPA (diethylenetriaminepentacetate). Some other radiolabelled pharmaceuticals are EC (Ethylenedicysteine) and 131 iodine labelled OIH (ortho iodohippurate).
Сканерлеу тәртібі
Венаға енгізілгеннен кейін препарат бүйректер арқылы шығарылады, ал оның бүйрек жүйесі арқылы өтуін гамма-камерамен бақылауға болады. Суреттер белгілі бір интервалмен түсіріледі. Одан кейін процессинг кезінде екі бүйректің айналасына қызығу аймағы (ROI) белгіленеді, ал компьютерлік бағдарлама бүйректің ішіндегі радиоактивтіліктің уақытқа қатысты графигін жасайды, бұл әрбір суретте (әр түрлі уақыт мезетін көрсететін) өлшенген санаулар санынан трассердің мөлшерін көрсетеді. Мысалы, егер бүйрекке қан жеткізілмесе, ол медициналық ультрадыбыстық тексеруде немесе магниттік-резонанстық томографияда қалыпты көрінсе де, көрінбейді. Егер бүйрекке қан жеткізіліп жатса, бірақ бүйректен төмендегі несеп жолдарында немесе қуықта кедергі болса, радиоизотоп кедергі деңгейінен артық өте алмайды, ал егер кедергі толық болмаса, MAG3 өтуіне кешігу туындайды. Уақыт-белсенділік қисықтарын есептеу арқылы қосымша ақпарат алуға болады; қалыпты бүйрек қан ағынында ең жоғары белсенділік 3-5 минуттан кейін байқалады. Салыстырмалы сандық мәліметтер әр бүйректің сүзу белсенділігі арасындағы айырмашылықты көрсетеді.
After injection into the veins, the compound is excreted by the kidneys, and its progress through the renal system can be tracked with a gamma camera. A series of images are taken at regular intervals. Processing then involves drawing a region of interest (ROI) around both kidneys, and a computer program produces a graph of radioactivity inside the kidney with time, representing the quantity of tracer, from the number of counts measured inside in each image (representing a different time point). If the kidney is not getting blood for example, it will not be viewed at all, even if it looks structurally normal in medical ultrasonography or magnetic resonance imaging. If the kidney is getting blood, but there is an obstruction inferior to the kidney in the bladder or ureters, the radioisotope will not pass beyond the level of the obstruction, whereas if there is a partial obstruction then there is a delayed transit time for the MAG3 to pass. More information can be gathered by calculating time activity curves; with normal kidney perfusion, peak activity should be observed after 3–5 minutes. The relative quantitative information gives the differential function between each kidney's filtration activity.
Трейсерлер
Жаңа туған нәрестелерде, функциясы нашарлаған науқастарда және өткізуге кедергі болу мүмкіндігі бар науқастарда, тиімдірек сіңірілуіне байланысты MAG3, 99mTc DTPA-дан артық таңдалады. MAG3 клиренсі тиімді бүйрек плазма ағынымен (ERPF) тығыз байланысты, және MAG3 клиренсі бүйрек функциясын бағалаудың тәуелсіз көрсеткіші ретінде қолданылуы мүмкін. Қанға енгізгеннен кейін, MAG3-тың шамамен 40-50% бүйректер арқылы өтетін әрбір айналымда проксимальды түтікшелермен сіңіріледі; содан кейін проксимальды түтікшелер MAG3-ты түтікшелік қуысқа шығарады. 99mTc DTPA гломерула арқылы сүзіледі және гломерулалық сүзу жылдамдығын (GFR) өлшеу үшін (жеке тест ретінде) қолданылуы мүмкін, бұл теориялық тұрғыдан бүйрек функциясын бейнелеу үшін ең жақсы (нақты) таңдау болып табылады. DTPA-ның сіңірілу көрсеткіші шамамен 20%-ды құрайды, бұл MAG3-тың сіңірілу көрсеткішінен екі есе аз.
MAG3 is preferred over 99mTc DTPA in neonates, patients with impaired function, and patients with suspected obstruction, due to its more efficient extraction. The MAG3 clearance is highly correlated with the effective renal plasma flow (ERPF), and the MAG3 clearance can be used as an independent measure of kidney function. After intravenous administration, about 40 50% of the MAG3 in the blood is extracted by the proximal tubules with each pass through the kidneys; the proximal tubules then secrete the MAG3 into the tubular lumen. 99mTc DTPA is filtered by the glomerulus and may be used to measure the glomerular filtration rate (GFR) (in a separate test), making it theoretically the best (most accurate) choice for kidney function imaging. The extraction fraction of DTPA is approximately 20%, less than half that of MAG3.
Клиникалық қолдану
Бұл әдіс бүйректің жұмысын бағалауда өте пайдалы. Радиоизотоптар пассивті кеңею мен кедергіні ажырата алады. Ол бүйрек трансплантациясына дейін трансплантацияланатын бүйректің қан тамырларын бағалау үшін, сондай-ақ донордың екінші бүйрегіндегі бүйрек артериясының тарылуын анықтау үшін каптоприлдің сынақ дозасымен бірге және кейіннен транспланттың жұмысын бағалау үшін кеңінен қолданылады. Трансплантациядан кейінгі ренография қан тамырлары және урологиялық асқынуларды диагностикалау үшін қолданылуы мүмкін. Сондай-ақ, ерте трансплантациядан кейінгі ренография транспланттың кешіккен жұмысын бағалау үшін пайдаланылады. Каптоприлдің (ангиотензин конверттеуші ферментті тежегіш) сынақ дозасынан кейін бүйрек функциясының төмендеуін анықтауға арналған тест бүйрек жеткіліксіздігі бар пациенттердегі гипертонияның себебін анықтау үшін де қолданылған. Бастапқыда бүйрек артериясының тарылуын анықтау үшін оның пайдалылығы немесе ең жақсы тест параметрі туралы күмәндер болды, бірақ соңында консенсусқа келгендер дифференциалды функциядағы өзгеріс ерекше белгі екендігіне келісті.
The technique is very useful in evaluating the functioning of kidneys. Radioisotopes can differentiate between passive dilatation and obstruction. It is widely used before kidney transplantation to assess the vascularity of the kidney to be transplanted and with a test dose of captopril to highlight possible renal artery stenosis in the donor's other kidney, and later the performance of the transplant. Post transplantation renography can be used for the diagnosis of vascular and urological complications. Also, early post transplantation renography is used for the assessment of delayed graft function. The use of the test to identify reduced kidney function after test doses of captopril (an angiotensin converting enzyme inhibitor medication) has also been used to identify the cause of hypertension in patients with kidney failure. Initially there was uncertainty as to the usefulness, or best test parameter to identify renal artery stenosis, the eventual consensus was that the distinctive finding is of alteration in the differential function.
Тарих
1986 жылы MAG3 Юта университетінде доктор Алан Р. Фрицберг, доктор Судакар Касина және доктор Денис Эшима жасады. Препарат 1987 жылы клиникалық сынақтардан өтті және 1988 жылы III фазалық сынақтың нәтижесінде жарамды деп танылды. 99mTc MAG3 сияқты іздеушілер (трассерлер) пайда болғанға дейін, басқа радиофармацевтикалық препараттар қолданылып келді. Бұл тест алғаш рет 1956 жылы йод-131 диодрастты пайдалану арқылы енгізілді. Кейін йод 131 және одан кейін йод 123 қосылған орто-йодохиппур қышқылы (OIH, Hippuran тауарлық атауымен сатылады) пайдаланылды. 99mTc MAG3, бүйрек функциясының деңгейіне қарамастан, сурет сапасының жақсы болуы және сәулелену дозасының төмендеуі себепті 131I OIH-ты ығыстырды.
In 1986, MAG3 was developed at the University of Utah by Dr. Alan R. Fritzberg, Dr. Sudhakar Kasina, and Dr. Dennis Eshima. The drug underwent clinical trials in 1987 and passed Phase III testing in 1988. Before the development of tracers such as 99mTc MAG3, a range of other radiopharmaceuticals were employed. The test was first introduced in 1956, using iodine 131 diodrast. Later developments included iodine 131, and then iodine 123, labelled ortho Iodohippuric acid (OIH, marketed as Hippuran). 99mTc MAG3 has replaced 131I OIH because of better quality imaging regardless of the level of kidney function, and lower radiation doses.