Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бостон көркемсурет мұражайының хатшысы
Secretary of the Boston Museum of Fine Arts
Бенджамин Айвс Гилман (1852–1933) 1893 жылдан 1925 жылға дейін Бостон көркемсурет мұражайының хатшысы қызметін атқарғанымен танымал. Ол мұражайда куратор және кітапханашы болып бастап, осы кезеңде түрлі лауазымдарда болды. Хатшы ретінде ол коммуникация мәселелеріне және директор мен кеңеске мұражайға келушілердің тәжірибесін жақсарту бойынша кеңес беруге баса назар аударды. Ол түпнұсқа өнер туындыларын көрсетуді ынталандырды және келушілердің өнермен байланысын күшейту үшін экскурсоводтарды (гидтерді) пайдалануды енгізді.
Benjamin Ives Gilman (1852–1933) was notable as the Secretary of the Boston Museum of Fine Arts from 1893 to 1925. Beginning with the museum as a curator and librarian, he held a variety of positions during this time. As Secretary, he focused on communications and advising the Director and Board on enhancing the museum experience for visitors. He encouraged the display of original art and introduced the practice of having docents aid visitors in their engagement with art.
Өмірбаян
Бенджамин Айвс Гилман 1852 жылы Нью-Йорк қаласында, Уинтроп Сарджент Гилман мен бұрынғы Абия Свифт Липпинкоттің ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Уильямс колледжінде (1872 жылғы түлектер тобы) оқыды, бірақ денсаулығының нашарлауына байланысты бітіре алмады. Ол отбасының Нью-Йорктегі банк ісіне қатысты. Уильямс колледжіне жоғары білім алу үшін оралғаннан кейін, 1880 жылы магистр дәрежесін алды. Келесі жылы ол Джонс Хопкинс университетінде философия бағдарламасына қабылданды, математика мен логикаға ерекше назар аударды. Ол қазіргі заманғы математикалық логиканың негізін қалаушылардың бірі Чарльз Сандерс Пирспен бірге оқыды. "Б. И. Гилман" деген атпен ол Пирстің "Логика бойынша зерттеулер" (1883) жинағында жарияланған мақаланың авторы болды. Гилман бір жылдан кейін Джонс Хопкинс университетінен Германияға оқуға кетіп, денсаулығына байланысты қайта оралмады. Ол Гарвард университетінің философия факультетінде Уильям Джеймстің шәкірті болды және 1883–1885 жылдары онда оқыды. Ол эстетика, әсіресе музыка эстетикасы саласында маманданған. 1890–1892 жылдары Колорадо колледжінде, Гарвард, Принстон және Колумбия университеттерінде музыка психологиясы бойынша курстар оқыды. Гилман музыкадағы экспрессивтілік бойынша тәжірибелік зерттеулер жүргізді және сол кездегі Батыс әлемі анықтағандай, "примитивті музыканы" зерттеді. Хеменвей Оңтүстік-Батыс археологиялық экспедициясының этнологы Джесси Уолтер Фьюкспен бірге ол американдық халық музыкасының алғашқы жазбаларын жасады және оларды талдады. Ол халықтың Батыс гармониялық шкаласына ұқсамайтын музыкалық интервалдарды қолданғанын көрсетті. Гилман қытай музыкасы туралы да жазды. Ол Нью-Йорктің Чайнатаунына барып, олардың музыкасын жаздырды. Сонымен қатар, 1893 жылғы Көлемдік әлемдік көрмесінде Фиджи, Самоа, Увеа, Ява, Түркия және басқа да орындаушылардың музыка жазбалары Конгресс кітапханасында сақтаулы. 1892 жылы Гилман Кларк университетінде психология пәнінің оқытушысы болды. Ол онда "Ауырсыну мен ләззат психологиясы" курсын оқытты.
Benjamin Ives Gilman was born in New York in 1852, the son of Winthrop Sargent Gilman and the former Abia Swift Lippincott. He attended Williams College (class of 1872) but did not graduate on account of health problems. He joined his family's banking business in New York. After returning for graduate work to Williams, in 1880 he received a master's degree. The next year he entered the Ph. D. program at Johns Hopkins University as a philosophy student, focusing on mathematics and logic. He studied with Charles Sanders Peirce, one of the founders of modern mathematical logic. As "B. I. Gilman", he authored a paper published in Peirce's Studies in Logic (1883). Gilman left Johns Hopkins after one year to study in Germany, and did not return to the university, citing health reasons. He became a student of William James at the Philosophy Department of Harvard University, enrolling there 1883–1885. He specialized in aesthetics, especially the aesthetics of music. Between 1890 and 1892, he taught courses in the psychology of music at Colorado College, Harvard, Princeton, and Columbia. Gilman also undertook experimental research on expressiveness in music and studied "primitive music," as the West then defined it. Together with ethnologist Jesse Walter Fewkes of the Hemenway Southwestern Archaeological Expedition, he made some of the first recordings and analyses of recordings of Native American music. He demonstrated that the people used musical intervals unlike those in the Western tempered scale. Gilman also wrote about Chinese music. He visited New York's Chinatown to make recordings of their music. In addition, his recordings of music from Fijian, Samoan, Uvean, Javanese, Turkish and other performers at the World's Columbian Exposition of 1893 are held by the Library of Congress. In 1892 Gilman became an instructor in psychology at Clark University. There he taught a course on the 'Psychology of Pain and Pleasure'.
Көркемсурет мұражайы
1893 жылы Гилман Бостонның Көркем өнер мұражайында куратор және кітапханашы болып жұмысқа қабылданды, және ол өмірінің соңына дейін сол жерде жұмыс істеді. Ол түрлі лауазымдарды атқарды, оның ішінде куратор (1893–1894?); кітапханашы (1893–1904); директордың көмекшісі (1901–1903); және уақытша директор (1907). Ол сонымен қатар, дерлік барлық уақыт бойы хатшы қызметін атқарды (1894–1925), жарияланымдарға жауапты болды және директор мен кеңеске кеңес берді. Гилман кеңес отырыстарындағы сөздері мен жарияланымдарында көркем өнер мұражайларының түпнұсқа шедеврлерді көрсету керектігін, көшірмелерді емес, және келушілерге олармен танысуды жеңілдету керектігін, келушілердің ыңғайлылығын ескеру керектігін (оның енгізген "музейлік шаршау" термині) және өнер тарихына емес, эстетикаға назар аудару керектігін айтты. Ол сондай-ақ мұражайға экскурсия жетекшілерін (доценттерді) енгізді және осы сөзді өзі ойлап тапты. Оның маңызды еңбегі – "Мақсат және әдіс тұрғысынан мұражай идеалдары" (1918) – мұражай туралы осы ұғымды кеңінен дәлелдейді.
In 1893 Gilman was hired as Curator and Librarian at the Museum of Fine Arts, Boston, where he would work for the remainder of his career. He held a variety of titles, including curator (1893 1894? ); Librarian (1893 1904); Assistant Director, (1901–1903); and Temporary Director (1907). For almost the entire time, he also served as Secretary (1894 1925), with responsibility for publications and advising the Director and the Board. In his remarks to the board and in his publications, Gilman urged that art museums display original masterpieces of art, not reproductions, and make it easy for the visitor to engage with them; to consider the visitor's comfort (he coined the term "museum fatigue"); and to focus on aesthetics, not on art history. He also introduced the use of docents to the museum, coining that word. His major work, Museum Ideals of Purpose and Method (1918), is an extended argument for this concept of the museum.