Роберт Берри: Англия крикетшісінің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Роберт Берри (29 қаңтар 1926 – 2 желтоқсан 2006) – ағылшын крикетшісі. 1950 жылы екі тестілік матчта ойнаған. 1948 жылдан 1954 жылға дейін Ланкашир, 1955 жылдан 1958 жылға дейін Ворстершир және 1959 жылдан 1962 жылға дейін Дербишир округтері үшін графтық крикетте ойнады. Ол үш түрлі округтен құрамаға шақырылған алғашқы крикетші болды.

Өмір және мансап

Берри Ланкаширдің Манчестер қаласындағы Гортон қаласында туды, ол 10 баланың ең кішісі болған. 1948 жылы Ланкашир құрамасы үшін тұңғыш рет ойнағанға дейін, ол Ланкашир және Чеширде Лигалық крикетпен айналысты. Екі жылдың ішінде, 50-ден аспайтын бірінші сыныптық қақпаларды алғаннан кейін, ол Англия құрамасына шақырылды, тестілік ойынға қатысуға дейін сынақ матчинде 5 қақпа алды. 1950 жылы Вест-Индияға қарсы бірінші тестілік матчқа өз үйі Олд Траффордта таңдалды, онда спиннерлерге қолайлы жағдай жасалған болатын – әр командадан үш ойыншы қатысты. Берри бірінші иннингте 5–63, екінші иннингте 4–53 алып, матчты 9–116 есебімен аяқтады. Эрик Холлис Англия үшін тағы 8 қақпа алды (3–70 және 5–63), ал Вест-Индия құрамасының жаңа ойыншысы Альф Валентин 11–204 (Вест-Индия үшін 8–104 және 3–100) алды. Англия 202 ұпаймен жеңіске жетті. Берри Лордстағы екінші тестіге де қатысты. Бұл жердегі жағдай спиннерлерге онша қолайлы болмағандықтан, ол Олд Траффордтағы жетістігін қайталай алмады. Ол экономикалық түрде доп тастады, бірақ бірде-бір қақпа ала алмады (19 оверде 0–45, 32 оверде 0–67). Керісінше, Вест-Индия спиннерлері Сонни Рамадин мен Альф Валентин Манчестердегі жетістіктерін жалғастырып, барлығы 18 қақпа алды, ал Вест-Индия Англиядағы алғашқы жеңісін одіс етті. Осы матчтан кейін Берри құрамадан шығарылды. 1950 жылғы маусымның соңында Берри Ланкашир құрамасында сол қолмен айналдыра доп тастаушы ретінде бірінші нөмірлі ойыншы болмады, оның көп жылдық досы Малкольм Хилтон, Рой Таттерсалдың доп тастау стиліне балама ретінде көбінесе артықшылыққа ие болды. Хилтон бұрылыс алаңда ең қауіпті доп тастаушы деп есептелді, сонымен қатар Берриден тегіс және жылдам доп тастай білді, сондықтан кейде матчтің басында оны алаңға түсіретін. Берри допты айналдырып, ұшқындап тастаумен танымал болды, бірақ Хилтонға қарағанда оның доптары қымбатқа түсетін. Дегенмен, 1950–51 жылдары Фредди Браун басқаратын Мэрилебон Крикет Клубының (MCC) Австралия және Жаңа Зеландияға жасаған турына Берри шақырылды. Ол спинге қолайлы емес алаңдарда нашар ойнады және ешбір тестілік матчқа қосылмады, Дуг Райт артықшылыққа ие болды. Хилтон 1951–52 жылдары Үндістанға сапарға қатысты, ал Берри енді тестілік крикетпен айналыспады. Берри Ланкаширде тағы төрт маусым ойнады, бірақ көбінесе Хилтоннан екінші нөмірлі ойыншы саналды, 1953 жылы Хилтон бақылауын жоғалтқаннан кейін, ол мансабын аяқтады. Сол маусымда Берри 98 қақпа алды, оның ішінде Ланкашир үшін Ворстерширге қарсы Блэкпулда өткен матчта барлық 10 қақпаны алды. Ол 1953–54 жылдары қыста Commonwealth XI құрамында Үндістанға сәтті сапар жасады, бірақ Хилтонның оралуымен Ланкашир оны 1954 жылы тек алты округтік чемпионат матчына ғана шақырды, ал ол маусым соңында Ворчестерширге қосылды. Берри Ворчестерширмен төрт маусым бойы үлкен жетістіктерге қол жеткізді, содан кейін 1959 жылы Дербиширге ауысты. Ол 1962 жылға дейін тағы төрт маусым ойнады. Ол үш түрлі бірінші сыныптық округтен округтік шапка алған алғашқы крикетші болды. Берри сол қолмен айналдыра доп тастаушы болды және 703 бірінші сыныптық қақпа алды. Ол өте жақсы аутфильдер болды, бірақ соңғы қатардағы сол қолмен доп соққысын беруші. Барлық бірінші сыныптық крикетте оның ең жоғары көрсеткіші 40 ұпайды құрады. Берри кәсіби крикеттен кеткеннен кейін, Бертон, Дерби, Мансфилд және Фарнсфилд қалаларында пабтар ашты. Ол Фарнсфилд крикет клубының және Ланкашир ойыншылар қауымдастығының президенті болды. Ол көгершіндерді өсірген деген қаңқу көптеген адамдардың арасында бар, бірақ бұл қате түсінік Дербиширге қарсы матчта Квинс-парктегі Честерфилдте Берринің алаңнан көгершінді құтқарып алған оқиғасынан туындады. Ол екі рет үйленді. 1992 жылы алғашқы әйелі Айлин қайтыс болғаннан кейін, Берри 1990 жылы қайтыс болған өзінің ұзақ жылдық досы және бәсекелесі Малкольм Хилтонның жесірі Вера Хилтонға үйленді. 2004 жылы ол Олдхэмге жақын Гринфилдке зейнеткерлікке шықты, ал Манчестерде қайтыс болды. Оның екінші әйелі одан кейін де тірі қалды.

Berry was born in Gorton, Manchester, Lancashire, the youngest of 10 children. He played League cricket in both Lancashire and Cheshire before making his debut for Lancashire in 1948. Within two years and having taken barely more than 50 first class wickets, he was in the England Test side, having taken 5 wickets in a Test trial. He was picked for the 1st Test against the West Indies at his home ground of Old Trafford in 1950, on a pitch made for spinners – each side played three. Berry took 5–63 in the first innings and 4–53 in the second, to finish with match figures of 9–116. Eric Hollies took another 8 wickets for England (3–70 and 5–63), and West Indian debutant Alf Valentine took 11–204 (for West Indies 8–104 and 3–100). England won by 202 runs. Berry retained his place for the 2nd Test at Lord's. On a much less helpful pitch to spinners, he was unable to match his Old Trafford success. He bowled economically, but took no wickets (0–45 in 19 overs, and 0–67 in 32 overs). By contrast, the West Indian spinners Sonny Ramadhin and Alf Valentine continued their success from Manchester, taking 18 wickets between them, and the West Indies won the match, their first Test victory in England. Berry was dropped after this match. By the end of the 1950 season, Berry was not even first choice left arm spinner for Lancashire, his long time friend Malcolm Hilton being often preferred as the spin alternative to the off spin of Roy Tattersall. Hilton was reckoned as the more devastating bowler on a turning wicket, and could also bowl flatter and faster than Berry, which meant that he was at times used to open the bowling. Berry was known for flight and spin, but was also inclined to be more expensive than Hilton. Nonetheless, it was Berry who was picked for the 1950–51 Marylebone Cricket Club (MCC) tour to Australia and New Zealand under Freddie Brown. He had a poor tour on pitches not designed for spin and was not chosen for any of the Test matches, with Doug Wright being preferred. Hilton was picked for the 1951–52 tour to India, and Berry did not play Test cricket again. Berry stayed with Lancashire for four more seasons, but was usually considered as second choice to Hilton, except in 1953, when Hilton had the first experience of the loss of control that was eventually to end his career. In that season, Berry took 98 wickets at an average of 18.97, including all 10 in an innings for Lancashire against Worcestershire at Blackpool. He toured India successfully in the winter of 1953–54 with a Commonwealth XI, but with the return of Hilton, Lancashire picked him for only six County Championship matches in 1954, and he left at the end of the season to join Worcestershire. Berry enjoyed considerable success in his four seasons with Worcestershire, before leaving to join Derbyshire in the 1959 season He played four further seasons until the 1962 season. He was the first cricketer to receive a county cap from three different first class counties. Berry was an orthodox slow left arm spin bowler and took 703 first class wickets. He was an excellent outfielder, but a tail end left handed batsman. In all first class cricket, his highest first class score was 40. Berry became a publican after he retired from professional cricket, running pubs in Burton, Derby, Mansfield and Farnsfield. He was president of Farnsfield Cricket Club and of the Lancashire Players' Association. It is often claimed that he bred pigeons, but that misapprehension originates from an incident at a match against Derbyshire at Queen's Park, Chesterfield, when Berry rescued a pigeon from the pitch. He married twice. After his first wife, Eileen, died in 1992, Berry married Vera Hilton, the widow of his long time friend and rival Malcolm Hilton, who had died in 1990. He finally retired to Greenfield near Oldham in 2004, and died in Manchester. He was survived by his second wife.