Руби Росс Вуд: Америкалық интерьер декораторының өмірі мен қызметі

Кіріспе

Американдық интерьер декораторы Руби Росс Вуд (26 қазан 1881 – 18 ақпан 1950) – Нью-Йорктегі көрнекті интерьер декораторы және 1920 жылдары құрылған Ruby Ross Wood, Inc. компаниясының иесі болған.

Өмірбаян

Ол Мотицеллода (Джорджия штаты) Руби Росс Поуп болып дүниеге келді, мақта брокерінің үлкен қызы және Американың отаршылдық дәуірінен бері танымал болған бірнеше әулеттердің ұрпағы, соның ішінде Вирджиниялық Вашингтон және Мэрилендтік Кэрролл әулеттері. Оның бірінші күйеуі Уоллес Филд Гудноу, Массачусетс штатының Кейп-Код аймағынан шыққан белгілі инженер болды; одан Филипп есімді бір ұлы болды, ол нәресте кезінде қайтыс болды. Екінші күйеуі Чалмерс Вуд, жоғары қоғамдағы байланыстары бар акция брокері және түлкі аулаушы еді. Олар Нью-Йорк штатының Сиоссет қаласындағы Little Ipswich имениесінде тұрды, оны сәулетші Уильям Адамс Делано олар үшін жобалаған. 1990 жылдардың басында үй мен шаруашылық ғимараттары бұзылып, орнына қазір Pironi Estates деп аталатын 21 үйден тұратын тұрғын үй кешені салынды.

Журналист және интерьерлік дизайнер

Вуд өзінің кәсіби өмірін журналист ретінде бастады. 1900 жылдардың басында Нью-Йоркке, кейін Бостонға көшіп, Руби Росс Гудноу (оның алғашқы некелі аты) деген псевдониммен жазғаннан кейін, ол көркем әдебиет, поэзия және интерьер дизайны туралы мақалалар жазды. Ол «Delineator» әйелдер журналы үшін жазып, редакторы Теодор Драйзер болды. Сондай-ақ, ол сәулет туралы мақалалар сериясын жазды, ол «Адал үй» атты бірдей танымал кітаптың негізі болды. Оның интерьер декораторы Элси де Вулфтың атымен жазған «Delineator» мақалалары де Вулфтың «The House in Good Taste» декорациялық нұсқаулығының негізін құрады, оның Goodnow сонымен қатар көмекші авторы болды. Ол де Вулфтың «Ladies Home Journal» мақалаларын да жазды, олар кейіннен «The House in Good Taste» үшін бейімделді және өліміне дейін баспана тақырыбындағы басылымдарға мақалалар жазуды жалғастырды. 1914 жыл шамасында Гудноу «Modernist Studios» деп аталатын дизайн компаниясын құрды. Алайда, бұл жоба сәтсіз аяқталды, себебі Нью-Йорк қаласының үй иелері Wiener Werkstätte-нің авангардтық стиліне қызығушылық танытпады. Дегенмен, ол өзінің шақыруын тапқан еді. Көп ұзамай ол Нью-Йорктегі Джон Ванамейкер дүкенінің безендірушілер тобына қосылды, онда ол компанияның ішіндегі «Belmaison» безендіру бөлімін басқарды және дүкеннің «Au Quatrième» антиквариат бөлімін басқарған Нэнси МакКлелландпен жұмыс істеді. 1920 жылдары ол өзінің жеке безендіру фирмасын құрды. Оның клиенттерінің арасында Альфред Вандербильт, Родман Ванамейкер және Брук Астор болды. Оның ең танымал қызметкері Билли Болдуин болды, ол 1930 жылдары жұмысқа алынып, ақырында «америкалық безендірудің деканы» ретінде танымал болды. Болдуиннің айтуынша, Вудтың кәсіби ұстанымы: «Безендірудегі соңғы үкім – ақылдың логикасы емес, көздің логикасы». Руби Росс Вудты әйел дизайнерлердің жаңа буыны ретінде қарастырды. Ол Дороти Дрейпер сияқты бай да, Роза Камминг сияқты әсем де емес еді. Ол көбінесе темекіге тәуелді, өткір тілді, шыдамсыз және «жұмыс істейтін» қыз ретінде сипатталды. Өмірінің көп бөлігін дизайн журналдарына мақалалар жазумен өткізгеніне қарамастан, ол басқалармен салыстырғанда кем емес дизайнер болды. Өзінің жұмысында Руби Росс Вуд кезеңдер бойынша кең ауқымды стильді ұсынды, 18 ғасыр француз жиһаздары, итальяндық Директория, ағылшын Регенттігі және ағылшын Георгиан стилі, сондай-ақ Жан Мишель Франк және басқа да заманауи дизайнерлердің жұмыстарын қолданды, бірақ оларды сирек қолданды. «Ол заманауи заманның салыстырмалы қатаңдығына қарағанда, өткеннің жайлылығын бағалаған дизайнер еді». (Sherrill Whiton және Stanley Abercrombie-дің «Interior Design and Decoration», 5-басылым; Upper Saddle River, NJ. Pearson Education, Inc.: 2002. 575-бет). Руби Росс Вуд сондай-ақ этрус стиліндегі жиһаздарды қолданған алғашқы дизайнерлердің бірі болды, оны көбінесе естілмейтін француз дизайнері Марк дю Николас дю Плантье жасаған. Ол сондай-ақ қоңыр және ақ геометриялық марокко кілемдерін ұнатты және Пауль Мароттың мақтадан жасалған дизайндарын импорттаған алғашқылардың бірі болды. Дизайн әлеміндегі танымалдылығы шағын болғанымен, ол Нью-Йорк дизайн саласына үлкен әсер етті. Руби Росс Вуд өкпе рагынан қайтыс болды.

Wood began her professional life as a journalist. After moving to New York City and later Boston in the early 1900s and using the byline Ruby Ross Goodnow (her first married name), she wrote fiction, poetry, and articles about interior design for The Delineator, a popular women's magazine, where her editor was Theodore Dreiser. She also wrote a well regarded series of articles about architecture that became the basis of an equally popular book, The Honest House. Her Delineator articles under the byline of the interior decorator Elsie de Wolfe formed the basis of de Wolfe's decorating manual The House in Good Taste, for which Goodnow also was the ghostwriter. She also ghostwrote de Wolfe's Ladies Home Journal articles, which later were adapted for The House in Good Taste and continued to contribute articles to leading shelter publications until her death. Around 1914, Goodnow founded a design company called the Modernist Studios. Unfortunately, the undertaking failed due to New York City homeowners not being enamored of interiors inspired by the cutting edge Wiener Werkstätte. However, she had found her calling. She soon joined the decorating staff of the John Wanamaker store in New York City, where she ran Belmaison, a decorating division within the company, and worked with Nancy McClelland, who ran the Au Quatrième antiques department of the store. She established her own decorating firm in the 1920s. Among her clients were Alfred Vanderbilt, Rodman Wanamaker, and Brooke Astor. Her best known employee was Billy Baldwin, whom she hired in the 1930s and who eventually became known as "the dean of American decorating". According to Baldwin, Wood's professional credo was: "The final judgement in decorating is not the logic of the mind, but the logic of the eye." Ruby Ross Wood was seen as somewhat a new breed of female designer. She was not a wealthy socialite like Dorothy Draper or as glamorous as Rose Cumming. She was often said to be a chain smoker, sharp tongued, impatient, and a "working" girl. Although she spent much of her life writing articles for design magazines, she was just as much of a designer then any of the others she is compared to. In her own work Ruby Ross Wood ranged widely in terms of period, espousing 18th century French furniture, Italian Directoire, English Regency, and English Georgian, as well the work of Jean Michel Frank and other modern designers, though sparingly. "She was a designer that chose the comforts of the past rather than the relative austerity of modernism." (Interior Design and Decoration, 5th ed. by Sherrill Whiton and Stanley Abercrombie; Upper Saddle River, NJ. Pearson Education, Inc.: 2002. p. 575). Ruby Ross Wood was also one of the first designers to use the Etruscan style furniture that was designed by a seldom heard, French designer Marc du Nicolas du Plantier. She also loved brown and white geometric Moroccan rugs, and one of, if not the first to import cotton print designs by Paule Marrot. Although her popularity in the design world seems small, she has had quite an impact in the New York City design scene. Ruby Ross Wood died of lung cancer.