Кіріспе
Confessions of a Pop Group – ағылшын софисти-поп тобы Style Council-дің 20 маусым 1988 жылы Polydor лейблі арқылы шығарылған төртінші студиялық альбомы. The Cost of Loving (1987) альбомының сынға ұшырауынан кейін Polydor мен жетекші вокалист Пол Уэллер арасындағы керіспе күшейді, бірақ Polydor Уэллерге Confessions альбомын жазу үшін айтарлықтай аванс төледі. Бек-вокалист Ди Си Ли жазбалар кезінде толыққанды мүше атанды, ал барабаншы Стив Уайт топтан кетті. Жазбалар "Jezar" есімді инженердің басқаруымен екі 24 тректік цифрлық құрылғыда жүзеге асырылды, бұл топқа бұрын қолданбаған тәсілдермен эксперимент жасауға мүмкіндік берді. Confessions екі бөлімге бөлінген: бірінші бөлімі (The Piano Paintings) джаз және классикалық музыкадан шабыттанған туындыларды қамтиды, ал екінші бөлімі (сонымен қатар Confessions of a Pop Group деп аталады) көбірек таныс, көтеріңкі фанк дыбысына ие. Екі бөлімнің стильдік айырмашылығы алғашқы Café Bleu альбомында қолданылған идеяға ұқсас. Сюиталарды пайдалануы кейбір сыншыларды оны тұжырымдамалық альбомға теңеуге жетеледі. Уэллер альбомда композитор Эрик Сати және The Beach Boys сияқты көптеген артистерден шабыт алды, ал альбомдағы оның әлеуметтік-саналы лирикасы әдеттен тыс өткір және ащы. Альбомдағы әрбір әнге қосымша, Дэн Дэвис салған суреттер линер ноттарында келтірілген. Хит-синглдардың болмауы және ерекше промо-стратегиясының нәтижесінде Confessions тобы үшін коммерциялық сәтсіздікке ұшырады, ол Ұлыбританиялық альбомдар тізімінде 15-орынға ғана ие болды. Альбом аралас пікірлерге ие болды, кейбіреулер оның амбицияларын сәтті деп бағаласа, ал басқалары оларды өзімшілдік деп санады. Шығарылғаннан бері өткен жылдар ішінде альбом көптеген қайта қарауларға ұшырады, кейбір сыншылар оны топтың ең жақсы альбомы және 1980-жылдардың соңындағы Ұлыбританияның көңіл-күйін бейнелеген туынды деп санайды. Уэллер әлі де альбомды жоғары бағалайды. Ол бірнеше рет қайта шығарылды. "How She Threw It All Away" және "Why I Went Missing" әндері Уэллердің жоғалған шедеврлері ретінде жиі аталады, өйткені олар Уэллердің жеке мансабының алғашқы "қайта жаралуынан" (шамамен 1990/91) бері тікелей эфирде орындалмаған. Альбомның маңызды тректерінің бірі – "It's A Very Deep Sea" әні, 2019 жылы тобы қайта біріккен кезде олардың жұмысы туралы түсірілген деректі фильмнің соңында орындалды.
Өмірбаян
1985 және 1986 жылдары сыншылардың жоғары бағасына және коммерциялық табысқа ие болғаннан кейін, The Style Council тобының үшінші студиялық альбомы – The Cost of Loving, 1987 жылдың ақпанында жарық көрді. Альбом коммерциялық сәттілікке қол жеткізіп, Ұлыбританиялық альбомдар тізімінде 2-орынға көтерілді, бірақ музыка сыншыларынан жаулы пікірлер алды. Джимми Джем мен Терри Льюис есімді музыканттардың ықпалымен жазылған соул музыкасы мен американдық R&B стиліндегі әндері бар альбомды кейбір сыншылар "бояусыз" деп сипаттады, ал NME журналы бірнеше жылдан кейін оны "EP ретінде шығуы керек болған" он төрт альбомның тізіміне қосты. 1987 жылдың соңында Пол Уэллер, Style Council тобының әншісі және авторы, жас сайлаушылар арасында Лейбористер партиясына қолдау көрсету мақсатымен жиналған музыканттар ұжымы – Red Wedge, 1987 жылғы жалпы сайлауда Консервативтік партияны ығыстыра алмады және ұжым көп ұзамай таратылды. Топтың танымалдылығы төмендеді және музыка баспасөзінде оларды жиі сынай бастады, әсіресе Уэллерге қарсы сын айтылды. Уэллер мен Polydor лейблі арасындағы шиеленіс те күшейді, лейбль Уэллердің музыкалық бағыты мен көркемдік шешімдеріне шыдамсыздық танытты. Уэллердің музыкалық амбициялары артып, 1988 жылдың басында ол және топ мүшесі Мик Талбот топтың төртінші альбомы – Confessions of a Pop Group үшін әндер жазды, бұл олардың ең қиын жобасы болды. Альбомды жазу үшін Polydor лейблі Уэллерге 500 000 фунт стерлинг көлемінде қаржылай көмек бөлді. Альбомның жаздыру кезеңінде Уэллер мен Polydor арасындағы шиеленіс ерекше байқалды. Ұзақ уақыт бойы топқа шақырылған әнші Ди Си Ли, Уэллердің баласына жүкті болғандықтан және жақын арада оның әйелі болатындықтан, альбомды жазу алдында топтың ресми мүшесі атанды. Осылайша The Style Council тобы Уэллер, Талбот және Ли үштігіне айналды. Дегенмен, Уайт альбомдағы төрт әнде барабан ойнады. Джезар екі бөлек 24 тректі Sony 3324 машинасына қосылған 48 тректі сандық көп тректі диктофондық жүйені құрды, бұл оған және топқа бұрынғы сессияларда қолданбаған жаңа тәсілдерді сынауға мүмкіндік берді. Бір 48 тректі машинаның орнына екі 24 тректі машинаны пайдалану топқа альбомда көбірек өндірістік техникаларды қолдануға мүмкіндік берді, соның ішінде Джезардың айтуынша, "жобалардың толық сақтық көшірмелерін жасау, кросс-талқу шектеулерінің болмауы (уақыт кодын жазған тректерге жақын жазбаларды жоспарлау қажеттігінің жоқ болуы), тректерді уақыт бойынша алға немесе артқа жылжыту мүмкіндігі (музыкалық 'сезімді' өзгерту үшін), көптеген тректердің (мысалы, вокалдардың) сақтық көшірмелерін жасау, оларды бос орынды босату үшін қайта құрастырғаннан кейін, әннің басқа бөліктеріне бір реттік риффтер мен музыкалық бөлімдерді көшіру және қосу, көп тректі бұзбайтын өңдеу [және] өте күрделі, бір-бірімен қабаттасқан көп тректі өңдеулер". Piano Paintings бөлімінде джаз және классикалық музыканың ықпалымен жазылған тыныш әндер жинақталған, ал Confessions бөлімі фанк стиліне жақын поп музыкасын ұсынады. Жазушы Джон Рид альбомның екіге бөлінген мотивінің, субтитрлерді пайдалану арқылы, альбомның концептуалды альбом болуы мүмкін екенін көрсететінін атап өтті, бұл пікірді тағы бір жазушы да қолдады, ол альбомның "концептуалды альбом мәртебесіне жақындағанын" айтты. Альбомның жарнамалық мәтіні оны "біраз концептуалды" деп сипаттады. Шамамен 57 жарым минуттық ұзақтығы бар топтың ең ұзақ альбомы, LP нұсқасын тыңдағанда екінші жақтың дыбысын күшейту ұсынылады, өйткені оның ұзақтығы отыз минуттан асады. Джеймс Мастертон бұл альбом топтың ең әртүрлі альбомы екенін, ол прогрессивті рок, авангард және синтпоп музыкасының "кейде кездейсоқ қоспасын" ұсынатынын жазды. Композитор Эрик Сати альбомға ықпал етті, әсіресе оның композицияларының атмосферасы. Уэллер осы уақытта басқа композиторлармен қатар Сати мен Клод Дебюссидің әндерін жиі ойнайтын. The Beach Boys та альбомға әсер етті. Confessions альбомындағы Уэллердің мәтіндері әлеуметтік мәселелерге назар аударса да, Trouser Press журналы альбомда Уэллердің "ең көңілсіз әндері" бар екенін айтты, оның "көз алдындағы барлық нәрсеге деген жалпы наразылығы ашық және жасырын емес" екенін атап өтті. Trouser Press Music Guide бұл бөлімді "әдемі вокалдық аранжировкалармен жазылған джаз әндерінің жинағы" деп сипаттады. Альбомды "It's a Very Deep Sea" әні ашады, оны бір сыншы "көңілді" деп сипаттады. Шын мәнінде, Уэллер бұл әнді "Брайан Уилсон мақтан тұтатын қазіргі заманғы серф әні ретінде қарастырды, бірақ ол оны басқаша орындар еді". Әннің "эмоционалды түрде ашық лирикасы", Дилан Джонстың сөздерімен айтқанда, "Эльвис Костеллоның үлгісіне ұқсас, дәмді аранжировкамен мүлдем қайшы келеді".
While Weller's lyrics on Confessions are socially conscious, as they had been on previous albums, Trouser Press felt the album contained Weller's "most dispirited lyrics," feeling his "general disgust at everything in sight is vitriolic and undisguised." The Trouser Press Music Guide called this section a "collection of jazzy songs with fancy vocal arrangements,"
The desolate "It's a Very Deep Sea" opens the album, described as "haunting" by one critic. Indeed, Weller saw the song as a "modern surf song Brian Wilson would be proud of, although he would have done it differently." The song's "emotionally explicit lyric" is, in the words of Dylan Jones, "unnervingly at odds with the lush arrangement, much in the vein of Elvis Costello."
Ретроспективті бағалау
"Конфессиялар" бір кезде кеңінен сыналғанмен, кейіннен қарағанда, қайта қарауға тұрарлық нәрсе. Uncut журналының Джон Льюис, 2008 жылы, Дэйв Шулпс және Trouser Press журналының Айра Роббин альбомды "жақсы жарасымды жұмыс" деп атады. Майкл Бут, The Rough Guide to Rock басылымында жазғанда, көбінесе теріс пікір білдіргенмен, екі нәрсені бөліп көрсетті: "Қорғауды өзгерту", оның ойынша, Фрэнк Синатраға лайық еді, және "Ол бәрін қалай жоғалтты", ол топты олардың ерте кезеңінің дыбысына қайтарды. Пол Лестер альбомды Uncut журналында өте жақсы сипаттап, оны журналдың ең сүйікті Style Council альбомы деп атады және былай деді: "Еуропалық меланхолияда (скрипка, фортепиано, синтезаторлар) ләззаттанатын, сезімтал, мұңды романтик – нағыз Пол Уэллердің ең сенімді және тартымды бейнесі; заманауи Америкаға ғашық қалалық жас жігіт". Альбомды талқылаған Джон Рид, альбомның поп-музыкадағы саяси идеалдардың жоғалуымен бір уақытта келгенін және дәуірді керемет бейнелегенін айтты: "Ел үлкен экономикалық дағдарысқа ұшырағанда және Red Wedge бастамасы сәтсіз аяқталғаннан кейін бір жыл өткен соң, Уэллер күңгірт, үмітсіз әлемнің жарқын суретін салды, оның бұрынғы идеалдары пессимизммен және бір түндік кездесулердің, қиын қарым-қатынастардың және кінә мен ұят сезімінің жеке өкініштерімен алмастырылды. Поп-музыкадағы саяси идеалдардың өлімімен бірге, бұл Веллердің ең адал және, иә, жанды туындысы болды. Льюис Uncut журналында жазғандай, альбом "Swingle Singers және Чик Кореа, The Beach Boys және Эрик Сатидің пародилерінен қорқып қалған" Веллердің жақтастарының қанағаттандыруын қамтамасыз етуге көп күш жұмсаған жоқ, сондықтан олар өздерінің альбомдарын қайырымдылық дүкендеріне берді. Веллер 1998 жылы альбомды бағалап, оған бестен төрт жұлдыз берді және былай деді: "Мен сол кезде жазған немесе істеген нәрселер уақытқа сай болмас еді. Бірақ мен әлі де оған сенемін. Мен оған көп уақыт жұмсадым және ол "Сүйіспеншіліктің құнынан" жақсы әсер қалдырды. Тексті жағынан өте жақсы болды". Веллер бұл шешімге ашуланды: "Мен сендердің бәріңді миллиондаған фунтпен қамтамасыз еттім". Polydor компаниясы 2000 жылы "Confessions of a Pop Group" альбомын жаңадан өңдеп шығарды. "Confessions" альбомы 2013 жылы Classic Album Selection жинағында топтың басқа альбомдарымен бірге қайта шығарылды. Альбомның винилдік нұсқасы 2017 жылдың 15 қыркүйегінде Modernism: A New Decade альбомының қос LP нұсқасымен бірге қайта шығарылады. 1991 жылы The Paul Weller Movement тобымен жұмыс істегеннен кейін, Веллер Go! Discs арқылы жеке мансабын бастады, бастапқыда соул музыкасы мен Traffic рок-тобының ықпалын біріктіретін, көбірек табиғи, түбірлі дыбысқа ие болды, бұл оны Style Council-дің амбицияларынан алыстатты. Дегенмен, Веллер кейіннен "Конфессияларға" ұқсас салыстырулар жасаған, көбірек амбициялық жолды таңдады. Record Collector журналына жазған Джон Рид кейіннен Веллердің 22 Dreams (2008) жеке альбомы "Confessions of a Pop Group және The Beatles' White Album сияқты құмарлықпен шизофрениямен бөліседі" деп жазды, бұл пікірді Льюис та қосты, ол 22 Dreams Веллердің "Конфессиялардан" бергі ең тәжірибелі альбомы деп санайды.
Трек тізімі
Барлық тректер Пол Уэллердің авторлығында, ескермелерде көрсетілгендерден басқа. Ескерту: Жоғарыда көрсетілген әндер тізімі Ұлыбританиядағы шығарылым үшін арналған. АҚШ-та альбомның екі бөлігі орны ауыстырылды, яғни B жағы алға, содан кейін A жағы келді.