Британдық «Блэквуд» журналының тарихы

Кіріспе

Британдық журнал Blackwood's Magazine – 1817 және 1980 жылдар аралығында басылған британдық журнал және әртүрлі мақалалар жинағы. Оны баспагер Уильям Блэквуд құрды, алғашқыда «Эдинбург айлық журналы» деп аталды. Бірінші саны 1817 жылдың сәуір айында Томас Прингл мен Джеймс Клегорнның редакторлығымен жарық көрді. Журнал сәтті болмады, сондықтан Блэквуд Прингл мен Клегорнды қызметтен босатып, журналды өзінің редакторлығымен «Блэквудтың Эдинбург журналы» ретінде қайта іске қосты. Журнал ақырында қысқартылған атауды қабылдады және қайта іске қосылғаннан кейін өзін жиі «Maga» деп атады. Журналдың титулдық бетінде 16 ғасыр шотланд тарихшысы, діни және саяси ойшылы Джордж Бьюкененнің суреті бейнеленген.

Сипаттама

Блэкуд Уигтің «Эдинбург шолуына» қарсылас ретінде құрылды. «Торілердің» тағы бір маңызды басылымы – «Төртжақты шолумен» салыстырғанда, «Мага» өте қатыгез және ұрысқақ болды. Бұл, негізінен, оның бас жазушысы Джон Уилсонның, Кристофер Норт псевдонимімен жазған жұмысына байланысты. Ол редакторлыққа ешқашан толық сенім артылмағанмен, Джон Гибсон Локхарт және Уильям Магинн сияқты басқа да маңызды авторлармен бірге журналдың көп бөлігін жазды. Олардың сатиралық, шолулары мен сындық тұжырымдарының өткірлігі мен тереңдігі өте танымал болды және журнал тез арада көптеген оқырмандарды қамтыды. Консервативтік қағидаларына қарамастан, журнал Перси Биш Шелли мен Сэмюэл Тейлор Кольридж сияқты британдық романтизмнің радикалдарының еңбектерін, сондай-ақ американдық Джон Нилдің ерте феминистік эсселерін жариялады. Уилсонның арқасында журнал Уильям Вордсвортты ынталы түрде қолдады, Еуропада кең таралған Байронға құмарлықты пародиялады және Джон Китс, Ли Хант және Уильям Хазлиттің туындыларын «Кокни поэзия мектебі» деп атап, оларды ашуға себеп болды. Журналдың қаушатыр стилі 1821 жылы «Лондон шолуының» редакторы Джон Скотттың, «Блэкудта» жарияланған жалақорлық мәлімдемелерге байланысты Джонатан Генри Кристимен дуэльге түскенде қиындыққа ұшырады. Джон Скотт оқтан қайтыс болды. 1820-жылдардың ортасында Локхарт пен Магинн Лондонға кетіп, біріншісі «Төртжақты шолуды» редакциялады, екіншісі көптеген журналдарға, әсіресе Фрейзер шолуына жазды. Осыдан кейін Джон Уилсон журналдың ең маңызды жазушысы болды және оған өзінің ерекше стилін, танымалдылығын және жаңғырығын сыйлады. Осы кезеңде «Блэкуд» американдық автордың еңбегін жариялаған алғашқы британдық әдеби журналы болды – 1824 жылғы Джон Нилдің эссесі, ол бүкіл Еуропа бойынша қайта басылды. Келесі бір жарым жыл ішінде журнал Нилдің «Америка жазушылары» сериясын жариялады, ол американдық әдебиеттің алғашқы жазба тарихы болып табылады. «Блэкудтың» Нилмен қарым-қатынасы 1825 жылы Нилдің «Бауыр Джон» романын үлкен қаржылық шығынмен жариялағаннан кейін нашарлады. 1840 жылдары Уилсонның үлесі азайғанда, оның таралымы төмендеді. Эсселерден басқа, журнал көптеген қорқынышты әңгімелерді де басып шығарды, олар Чарльз Диккенс, Бронте әпкелері және Эдгар Аллан По сияқты кейінгі викториандық жазушыларға маңызды әсер етті; По тіпті журналдың мінез-құлқына «Тыныс алудың жоғалуы: Блэкуд стиліндегі әңгіме» және «Блэкуд мақаласын қалай жазу керек» атты сатиралық туындыларында сын айтты. Бронте әпке-бауырлары журналды жақсы оқыды және балалық шақтағы ойын әлемінде, соның ішінде «Шыны қала» мен «Ангрияда» олардың стилі мен мазмұнына еліктеді. Журнал алғашқы табысына толыққанды қайта оралмады, бірақ Британ империясының барлық жеріндегі отарлық қызметкерлер арасында адал оқырмандарды сақтап қалды. XIX ғасырдың соңындағы бір сәттілік – Джозеф Конрадтың «Жүректің қараңғылығы» туындысының журналдың 1899 жылғы ақпан, наурыз және сәуір айларындағы санында алғаш рет жариялануы болды. Маңызды авторларының қатарында: Джордж Элиот, Джозеф Конрад, Джон Бухан, Джордж Томкинс Чесни, Сэмюэл Тейлор Кольридж, Фелисия Хеманс, Джеймс Хогг, Чарльз Нейвс, Томас де Квинси, Элизабет Клементина Стетман, Уильям Мадфорд, Маргарет Олифант, Хью Клиффорд, Мэри Маргарет Буск және Фрэнк Светтенхэм болды. Роберт Макниш «Қазіргі пифагорей» деген атпен жазды. Чарльз Уиблидің «Методсыз ойлар» атты туындысын журналға 25 жылдан астам уақыт бойы анонимді түрде бергені жасырын емес еді. Т. С. Элиот оларды «соңғы уақытта мен білетін ең үздік әдеби журналистика» деп сипаттады. Журнал 1980 жылы жабылды, өзінің барлық тарихы бойында Блэкуд отбасының меншігінде болды. Майк Блэкуд фирманы басқарған соңғы отбасы мүшесі болды және қазір әйелі Джейнмен бірге Англияда зейнеткерлікпен өмір сүреді. «Блэкуд» есімі Глостер Плейс, Эдинбургтегі Нира Каледония қонақ үйіндегі бардың атында сақталған, бұл Джон Уилсонның 1827 жылдан 1854 жылы қайтыс болғанға дейін тұрған бұрынғы үйі.

Blackwood's was conceived as a rival to the Whig supporting Edinburgh Review. Compared to the rather staid tone of The Quarterly Review, the other main Tory work, Maga was ferocious and combative. This is due primarily to the work of its principal writer John Wilson, who wrote under the pseudonym of Christopher North. Never trusted with the editorship, he nevertheless wrote much of the magazine along with the other major contributors John Gibson Lockhart and William Maginn. Their mixture of satire, reviews and criticism both barbed and insightful was extremely popular and the magazine quickly gained a large audience. For all its conservative credentials the magazine published the works of radicals of British romanticism such as Percy Bysshe Shelley and Samuel Taylor Coleridge, as well as early feminist essays by American John Neal. Through Wilson the magazine was a keen supporter of William Wordsworth, parodied the Byronmania common in Europe and angered John Keats, Leigh Hunt and William Hazlitt by referring to their works as the "Cockney School of Poetry". The controversial style of the magazine got it into trouble when, in 1821, John Scott, the editor of the London Magazine, fought a duel with Jonathan Henry Christie over libellous statements in the magazine. John Scott was shot and killed. By the mid 1820s Lockhart and Maginn had departed to London, the former to edit the Quarterly and the latter to write for a range of journals, though principally for Fraser's Magazine. After this, John Wilson was by far the most important writer for the magazine and gave it much of its tone, popularity and notoriety. In this period Blackwood's became the first British literary journal to publish work by an American with an 1824 essay by John Neal that got reprinted across Europe. Over the following year and a half the magazine published Neal's "American Writers" series, which is the first written history of American literature. Blackwood's relationship with Neal eroded after publishing Neal's novel Brother Jonathan at a great financial loss in 1825. By the 1840s when Wilson was contributing less, its circulation declined. Aside from essays it also printed a good deal of horror fiction and this is regarded as an important influence on later Victorian writers such as Charles Dickens, the Brontë sisters, and Edgar Allan Poe; Poe even satirised the magazine's obsessions in "Loss of Breath: A Tale A La Blackwood," and "How to Write a Blackwood Article." The four surviving Brontë siblings were avid readers and mimicked the style and content in their Young Men's Magazine and other writings in their childhood paracosm, including Glass Town and Angria. The magazine never regained its early success but it still held a dedicated readership throughout the British Empire amongst those in the Colonial Service. One late nineteenth century triumph was the first publication of Joseph Conrad's Heart of Darkness in the February, March, and April 1899 issues of the magazine. Important contributors included: George Eliot, Joseph Conrad, John Buchan, George Tomkyns Chesney, Samuel Taylor Coleridge, Felicia Hemans, James Hogg, Charles Neaves, Thomas de Quincey, Elizabeth Clementine Stedman, William Mudford, Margaret Oliphant, Hugh Clifford, Mary Margaret Busk and Frank Swettenham. Robert Macnish contributed under the epithet, Modern Pythagorean. It was an open secret that Charles Whibley contributed anonymously his Musings without Methods to the Magazine for over twenty five years. T. S. Eliot described them as "the best sustained piece of literary journalism that I know of in recent times". The magazine finally ceased publication in 1980, having remained for its entire history in the Blackwood family. Mike Blackwood was the last family member to manage the firm and now enjoys retirement in England with his wife Jayne. The Blackwood's name lives on in the name of the bar at the Nira Caledonia Hotel in Gloucester Place, Edinburgh, the former home of John Wilson from 1827 until his death in 1854.