Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1894–1897 жылдар аралығындағы британдық әдеби мерзімдік басылым
1894–1897 British literary periodical
"Сары кітап" – 1894 жылдан 1897 жылға дейін Лондонда жарық көрген британдық тоқсан сайын шығатын әдеби мерзімдік журнал. Ол The Bodley Head Publishing House баспасында Элкин Мэтьюс пен Джон Лейн, кейін Джон Лейн жеке жариялаған, ал американдық Генри Харланд редакциялаған. Журналдың бағасы 5 шиллинг (£, ) құрады және ол "Сары тоқсандар" деп аталатын онжылдыққа есім берді, бұл журнал қызмет еткен кезеңге сілтеме жасайды.
The Yellow Book was a British quarterly literary periodical that was published in London from 1894 to 1897. It was published at The Bodley Head Publishing House by Elkin Mathews and John Lane, and later by John Lane alone, and edited by the American Henry Harland. The periodical was priced at 5 shillings (£, ) and lent its name to the "Yellow Nineties", referring to the decade of its operation.
Маңыздылығы
"Сары кітап" 1890 жылдардағы британдықтардың жетекші журналы болды. Эстетизм мен декаданспен байланысты, журнал әдеби және көркем жанрларды, поэзияны, әңгімелерді, эсселерді, кітап иллюстрацияларын, портреттерді және суреттердің көшірмелерін қамтыды. Обри Бердсли оның алғашқы көркем редакторы болды және ол сары мұқаба идеясын, сол кездегі заңсыз француз әдебиетімен байланыстырды. Ол Чарльз Кондер, Уильям Ротенштейн, Джон Сингер Сарджент, Уолтер Сикерт және Филип Вильсон Стир сияқты суретшілердің туындыларын алды. Әдеби мазмұны да жоғары деңгейде болды; Макс Бербом, Арнольд Беннетт, "Барон Корво", Эрнест Даусон, Джордж Гиссинг, сэр Эдмунд Госс, Генри Джеймс, Ричард Ле Галлиен, Шарлотта Мью, Артур Саймонс, Х.Г. Уэллс, Уильям Батлер Йейтс және Фрэнк Светтенхэм журналға үлес қосты. Оскар Уайльд өзінің беттерінде ештеңе жарияламаса да, ол Бердслинің "Саломесін" суреттегендіктен және көптеген авторлармен достық қарым-қатынаста болғандықтан оған байланысты болды. Журнал туралы оның әдебиетінде де айтылады. Уайльдтың "Дориан Грейдің портреті" (1891) романында Дорианға үлкен әсер еткен "сары кітап" - Лорд Генридің оның бірінші махаббатының өлімінен кейін оны көңіл көтеру үшін берген кітабы. Сыншылар "Дориан Грейдің портреті" романындағы "сары кітапты" Жоррис-Карл Гюйсманстың "À rebours" романы деп түсіндіреді, бұл британдық эстеттерге, мысалы Бердслиге үлкен әсер еткен париждік декаданстың көрнекті туындысы. Парижде мұндай кітаптар оқырманды олардың құмарлық мазмұны туралы ескерту үшін сары қағазға оралған. Алайда, "Дориан Грей" романы рецензия атауының тікелей көзі емес. "Сары кітапқа" жасырын сілтеме Уайльдтың "Идеал күйеуі" (1895) драмасында да бар. Миссис Шевли "Көк кітапты" ешқашан оқымағанын, сары түсті кітаптарды артық көретінін айтады. Бұл ескерту 1890 жылдардың "сары" кітаптарын, статистикалық және ақпараттық "көк" кітаптардан ажыратады. Драманың 1895 жылы қойылғанын ескерсек, Миссис Шевлидің сөздері 1894 жылы жарық көрген "Сары кітап" журналына қатысты болуы мүмкін. 1895 жылы Уайльдті Кадоган қонақүйінде тұтқындаған кезде оның "Сары кітаптың" көшірмесі болғаны туралы хабарлар тарады. Бұл хабардың дұрыстығын анықтау қиын, бірақ Уайльдтің Пьер Луистің сары мұқабалы "Афродита" романының көшірмесі болмауы керек, өйткені ол кітап 1896 жылға дейін жарық көрмеген. Уайльд тұтқындалғаннан кейін Бердсли журналдың көркем редакторы қызметінен босатылды, оның орнына баспагер Джон Лейн, Паттен Уилсонның көмегімен келді. Сыншылар Бердсли кеткеннен кейін журналдың сапасы төмендегенін, "Сары кітаптың" Лейннің авторларының жұмысын насихаттау құралына айналғанын айтса да, 1897 жылдың көктемінде журнал жабылатынға дейін өнер мен әдебиетте жоғары стандарт сақталды. Ерекшелігі - әйел жазушылар мен суретшілердің еңбектерін басып шығару, олардың ішінде Элла Д'Арси, Этель Колберн Мэйн (екеуі де Харландтың редакторларының орынбасары болды), Джордж Эгертон, Шарлотта Мью, Розамунд Мариотт Уотсон, Ада Леверсон, Этель Рид және Нетта Сирет, Мейбел Сирет, Нелли Сирет болды. "Сары кітаптың" сол кездегі әдеби ортадағы маңыздылығын көрсететін мысал - оның жарықтан тоқтағаннан кейін отыз үш жыл өткен соң, ойдан шығарылған туындыда айтылуы. Америкалық жазушы Уилла Кэтэр "Қос туған күн" атты әңгімесіндегі кейіпкерлерінің кітапханасында оның бар екенін атап өтті, сонымен қатар ол "әсер ету және ынталандыру күшінен" айырылғанын айтты. "Сары кітап" басқа журналдардан матамен қапталып шығарылуымен, әдеби және көркем мазмұн арасында қатаң айырма жасауымен (бір-екі рет қана байланыс болды), сериалдық әңгімелерді қамтымауымен және тек баспагерлердің тізімдерінен басқа жарнамалардың болмауымен ерекшеленді.
The Yellow Book was a leading journal of the British 1890s; to some degree associated with aestheticism and decadence, the magazine contained a wide range of literary and artistic genres, poetry, short stories, essays, book illustrations, portraits, and reproductions of paintings. Aubrey Beardsley was its first art editor, and he has been credited with the idea of the yellow cover, with its association with illicit French fiction of the period. He obtained works by such artists as Charles Conder, William Rothenstein, John Singer Sargent, Walter Sickert, and Philip Wilson Steer. The literary content was no less distinguished; authors who contributed were: Max Beerbohm, Arnold Bennett, "Baron Corvo", Ernest Dowson, George Gissing, Sir Edmund Gosse, Henry James, Richard Le Gallienne, Charlotte Mew, Arthur Symons, H. G. Wells, William Butler Yeats and Frank Swettenham. Though Oscar Wilde never published anything within its pages, it was linked to him because Beardsley had illustrated his Salomé and because he was on friendly terms with many of the contributors. The magazine is also alluded to across his literature. In Wilde's The Picture of Dorian Gray (1891), a major corrupting influence on Dorian is "the yellow book" which Lord Henry sends over to amuse him after the suicide of his first love. In The Picture of Dorian Gray, the "yellow book" is understood by critics to be À rebours by Joris Karl Huysmans, a representative work of Parisian decadence that heavily influenced British aesthetes like Beardsley. Such books in Paris were wrapped in yellow paper to alert the reader to their lascivious content. It is not clear, however, whether Dorian Gray is the direct source for the review's title. A covert allusion to the “Yellow Book” can also be found in Wilde's drama, An Ideal Husband (1895). The character Mrs Cheveley states that she has “never read a Blue Book. I prefer books in yellow colours.” This remark also appears to contrast the statistical and informational blue books almanacs with the artistic and literary “yellow” books of the 1890s. Considering the later date of this drama's debut, 1895, than that of The Picture of Dorian Gray, it can be inferred that it is perhaps more likely that Mrs Cheveley's own allusion is to the actual “Yellow Book” magazine, seeing as its publication began in 1894. There were reports that Wilde was carrying a copy of the "Yellow Book" when he was arrested, at the Cadogan Hotel, in 1895. This report may or may not be correct, though Wilde cannot have been carrying a copy of Pierre Louÿs’s racy, yellow bound novel Aphrodite, as has also been suggested, because this book was not published until 1896. Soon after Wilde was arrested Beardsley was dismissed as the periodical's art editor; his post taken over by the publisher, John Lane, assisted by another artist, Patten Wilson. Although critics have contended that the quality of its contents declined after Beardsley left and that The Yellow Book became a vehicle for promoting the work of Lane's authors, a remarkably high standard in both art and literature was maintained until the periodical ceased publication in the spring of 1897. A notable feature was the inclusion of work by women writers and illustrators, among them Ella D'Arcy and Ethel Colburn Mayne (both also served as Harland's subeditors), George Egerton, Charlotte Mew, Rosamund Marriott Watson, Ada Leverson, Ethel Reed and the sisters Netta Syrett, Mabel Syrett and Nellie Syrett. Perhaps indicative of The Yellow Book past significance in literary circles of its day is a reference to it in a fictional piece thirty three years after it ceased publication. American author Willa Cather noted its presence in the personal library of one of her characters in the short story, "Double Birthday", noting that it had lost its "power to seduce and stimulate". The Yellow Book differed from other periodicals in that it was issued clothbound, made a strict distinction between the literary and art contents (only in one or two instances were these connected), did not include serial fiction, and contained no advertisements except publishers' lists.
Бастапқы қабылдау
"Сары кітаптың" жарқын түсі журналды бірден француздық тыйым салынған романдармен байланыстырды – көптеген адамдар оның ішіндегі ұятсыз мазмұнға ұқсас күткен. Бірінші томда Макс Бербомның "Косметиканы қорғау" мақаласы жарық көрді, ол қызығушылық тудырып, оның айбарына септі. Дегенмен, "Сары кітаптың" алғашқы авторлар тізімі радикалды емес, көбінесе консервативті жазушылардың жиынтығын көрсетті: Эдмунд Госс, Уолтер Крейн, Фредерик Лейтон және Генри Джеймс сияқтылар. Оскар Уайльд "Сары кітапты" "мүлде сары емес" деп еске салды. "Романтикалық 90-шы жылдар" еңбегінде, декаданс жаңа әдебиетімен байланысты ақын Ричард Ле Галлиен "Сары кітапты" былай деп сипаттады: "Сары кітап, әрине, жаңа, тіпті көзге түсетін болды, бірақ Бирдслидің суреттері мен әшекейлерінен басқа, алғаш рет көріп, көптеген адамдарға табиғи түрде таңғажайып, жағымсыз және қызықты әсер еткенімен, неліктен осылай таңғажайып көрінгенін түсіну қиын. Бірақ жұртшылық – инстинктке ие жаратылыс, көбінесе ойлағаннан гөрі ақымақ емес. Ол, әрине, осы жаңа, ерекше тоқсандықтың бірдеңесін сезіп, қорқынышты деп санады, сондықтан оны бірден жаңа қозғалыстардың символы ретінде қарастырды, оны тек ішінара ғана бейнеледі".
The Yellow Book brilliant colour immediately associated the periodical with illicit French novels an anticipation, many thought, of the scurrilous content inside. The article 'A Defence of Cosmetics' by Max Beerbohm appeared in the first volume, causing something of a sensation and establishing his reputation. Yet generally The Yellow Book first list of contributors bespoke a non radical, typically conservative collection of authors: Edmund Gosse, Walter Crane, Frederick Leighton, and Henry James among others. Upon its publication, Oscar Wilde dismissed The Yellow Book as "not yellow at all". In The Romantic '90s, Richard Le Gallienne, a poet identified with the New Literature of the Decadence, described The Yellow Book as the following: "The Yellow Book was certainly novel, even striking, but except for the drawings and decorations by Beardsley, which, seen thus for the first time, not unnaturally affected most people as at once startling, repellent, and fascinating, it is hard to realize why it should have seemed so shocking. But the public is an instinctive creature, not half so stupid as is usually taken for granted. It evidently scented something queer and rather alarming about the strange new quarterly, and thus it almost immediately regarded it as symbolic of new movements which it only partially represented".
Обри Бердслидің ықпалы
"Сары кітап" өзінің танымалдылығының көп бөлігін Обри Бердслиге қарызды болды, ол Джон Лейннің қарсылығына қарамастан, көпшілік пікірін дүрліксітуге бірнеше рет тырысты. Лейн әр жарияланым алдында Бердслидің суреттерін мұқият тексеріп отыратын, себебі Бердсли өзінің туындыларында тиіссіз бөлшектерді жасырумен белгілі болды. Бердслинің "Сары кітапқа" қосқан үлесі кезінде екеуі көңіл көшіру ойынына тартылды. Лейннің Бердслидің суреттерін мұқият қарауы, оның "Сары кітапты" Декаденстің таңғажайып эстетикасымен ғана байланысты басылым ретінде көруін көрсетеді. Шындығында, Лейн үнемі бұл туындының кез келген оқырманға лайықты оқу материалы болуын қалағанын баса айтты. Алайда, Бердсли викториялық көркемдік идеалды ашық күлдірді, оны ол тар және екіжүзді деп есептеді. Бердслинің өнері "Сары кітаптың" ең даулы жағы болды; оның стилі өте жасанды және жағымсыз деп саналды және ол замандас басылымдарда ашық пародияланды. Жауап ретінде Бердсли өзінің стилінен өзгеше екі суретті – Филип Броутон және Альберт Фоштер аттарымен "Сары кітаптың" үшінші томында жариялады. "Saturday Review" Броутонның туындысын "сапалы сурет" деп, ал Фоштердікіні "шебер зерттеу" деп бағалағанмен, Бердслинің өзінің атымен жасалған суреттерін "бұрынғыдан да ерекше" деп сынады. Бердслинің үлесі "Сары кітапты" ғасыр сотының декаденттік көзқарастарымен байланысты мерзімді басылымға айналдырды. Осы кітапты француз романының үлгісімен жасау Бердсли мен Генри Харландтың бірлескен шешімі болды. Осы шешім Бердслидің журналдан алынуына себепкер болды. БАҚ Оскар Уайльдтың сотқа алып барған сары кітабының өзі "Сары кітап" екенін хабарлады. Салли Леджер "Уайльд әйелдері және Сары кітап: Эстетизм мен Декаденстің жыныстық саясаты" еңбегінде: "[Газеттерде Уайльд сотқа "Сары кітаппен" бірге барған, және осы БАҚ хабарлары 1890-шы жылдардың мәдени санасында "Сары кітап", эстетизм және Декаденс, сондай-ақ 1895 жылдың сәуір және мамыр айларынан кейін гомосексуализм арасындағы байланысты нығайтты" деп жазды. Бердслинің Саломеяның суреттері арқылы Уайльдпен байланысы болғандықтан, поэзияға үлес қосқан Уильям Уотсон оны көркемдік редакторы лауазымынан босатуды талап етті. Осы ішкі және (Бодли Хедтің кеңсесіне вандализм жасап, ғимаратты қиратқан наразылық толқуынан кейін) сыртқы қысыммен баспагерлер V томнан кейін суретшінің барлық іздерін алып тастады, бірақ VI томға жарнама бар, онда оның туындылары көрсетілген. Стенли Вайнтраубтың сөзіне сүйенсек, "Сары кітаптың түсі "Сары тоқсандардың" дұрыс бейнесі болды, онжылдық викториялық дәуірден регенттік көзқарастар мен француздық ықпалға көшкен кезде; сары – викториялық регенттікке дейінгі әйгілі және дэндилік сән-салтанаттың ғана емес, сонымен қатар, зұлым және декаденттік француз романының түсі болды". Егер "Сары кітап" өзінің проспектісінде жариялағандай "батыл" болмаса да, ол "Сары тоқсандардың" негізгі күресін бейнелейтін мәдени пікірсайыстың алдыңғы қатарында болды. Оның алуан түрлі авторлары "Сары кітапты" "импрессионизм, феминизм, натурализм, дэндизм, символизм және классицизммен байланыстырды, олардың барлығы тоқсан жылдардағы декаденттік саясатқа қатысты". Сабина Доран (The Culture of Yellow, or, The Visual Politics of Late Modernity) еңбегінде: "Өзінің тұжырымдалуынан бастап, "Сары кітап" өзін аңызға толы мәдениетпен тығыз байланысты деп көрсетеді; шындығында, ол осы мәдениеттің бастаушыларының бірі" деп жазады.
The Yellow Book owed much of its reputation to Aubrey Beardsley, who, despite John Lane's remonstrations, repeatedly attempted to shock public opinion. Lane would painstakingly peruse Beardsley's drawings before each publication as Beardsley was known for hiding inappropriate details in his work. Throughout Beardsley's contribution to The Yellow Book, the two were caught in a game of hide and seek. Lane's scrutiny of Beardsley's drawings suggests that he wished The Yellow Book to be a publication only slightly associated with the Decadence's shocking aesthetic. Indeed, Lane continually emphasized that he desired the work to be suitable reading material for any audience. However, Beardsley openly mocked the Victorian artistic ideal, which he considered to be both prudish and hypocritical. Beardsley's artwork was perhaps the most controversial aspect of The Yellow Book; his style was thought both highly unnatural and grotesque and he was openly caricatured in contemporary periodicals. In response, Beardsley cleverly published two drawings stylistically divergent to his own under the names Phillip Broughton and Albert Foschter in The Yellow Book third volume. While Saturday Review termed Broughton's piece "a drawing of merit" and Foschter's "a clever study", they decried the drawings under Beardsley's own name, deeming them "as freakish as ever". Beardsley's contribution transformed The Yellow Book into a periodical associated with the more decadent attitudes of the fin de siecle. It was the decision of both Beardsley and Henry Harland to design the book in accordance with the French novel. This decision was the key factor in causing Beardsley's removal from the periodical. The media reported the yellow book which Oscar Wilde carried to his trial to be The Yellow Book itself. Sally Ledger writes in "Wilde Women and The Yellow Book: The Sexual Politics of Aestheticism and Decadence", "[A]s far as the newspapers were concerned, Wilde was accompanied to his trial by The Yellow Book, and such media reports cemented in the cultural imagination of the 1890s an association between The Yellow Book, aestheticism and Decadence and, after April and May 1895, homosexuality". Due to Beardsley's associations with Wilde through his illustrations of Salome, poetry contributor William Watson demanded he be fired as art editor. With this internal and (after Bodley Head's premises were set upon by a mob who vandalised the building) external pressure, publishers removed all traces of the artist in the quarterly after Volume V, though an advertisement exists for Volume VI exhibiting his work. According to Stanley Weintraub, "The color of The Yellow Book was an appropriate reflection of the 'Yellow Nineties', a decade in which Victorianism was giving way among the fashionable to Regency attitudes and French influences; For yellow was not only the decor of the notorious and dandified pre Victorian Regency, but also of the allegedly wicked and decadent French novel". If The Yellow Book was not as "daring" as its prospectus advertised, it was still a part of the vanguard of cultural debate which typified the main struggles of the "Yellow Nineties". Its variegated array of contributors associated The Yellow Book with the "impressionism, feminism, naturalism, dandyism, symbolism and classicism [which] all participate[d] in the politics of decadence in the nineties". Sabine Doran writes (in her The Culture of Yellow, or, The Visual Politics of Late Modernity) that "from the moment of its conception, The Yellow Book presents itself as having a close relationship with the culture of scandal; it is, in fact, one of the progenitors of this culture."
Мәтінді суретке салу
"Сары кітап" 1890 жылдардағы ең коммерциялық сәтті және типографиялық тұрғыдан маңызды журнал ретінде танылды. [Ол] графикалық суретшілердің әдебиетке және өнердің коммерцияға қарсы екі жақты қарсылығын толыққанды білдірді, бұл екі күрес "Сары кітаптардың" мазмұнындағы жұпталған сөздерде бейнеленген: қаріп басу және суреттер, әдебиет және өнер. "Сары кітаптың" мазмұны Виктория дәуіріндегі өнерге қатысты қалыпты көзқарастардан өзгеше болды, онда "мәтіндер суреттерді анықтады, ал емес керісінше". Жозеф Пеннелл "Кітаптарды иллюстрациялау: Студенттерге арналған нұсқаулық" еңбегінде: "Иллюстрация – түсіндіретін өнер туындысы", – деп түсіндіреді. "Сары кітаптың" алғашқы басылымы жарыққа шығар алдында Харланд пен Бирдсли суреттің мақсаты тек түсіндіру ғана деген пікірмен келіспеді: "[Мәтін мен суреттер арасында] ешқандай байланыс болмауы керек. Олар толығымен бөлек болады". "Сары кітапта" өнер мен мәтін арасындағы тепе-теңдік әр туындының алдындағы жеке тақырыптық беттермен көрсетіледі, ол әдеби немесе көркемдік шығарма болсын. Тақырыптық беттерді пайдалану, көрермен туындыны көруге үлкермес бұрын оны бөлектеп, басқа материалдардан ажыратып, әр жеке туындыны маңызды және тұтас жұмыстан тәуелсіз ретінде ұсынады.
The Yellow Book has been credited as " commercially the most ambitious and typographically the most important of the 1890s periodicals. [It] gave the fullest expression to the double resistance of graphic artists against literature, and Art against commerce, the double struggle symbolized by the paired words on the contents pages of the Yellow Books: Letterpress and Pictures, Literature and Art." The Yellow Book contents pages diverged from Victorian ideas concerning art, where "[t]exts prescribed pictures and not the other way round". In the Illustration of Books: A Manual for the Use of Students, Joseph Pennell explains that "an illustration really is a work of art which is explanatory". Interviewed before the appearance of The Yellow Book first publication, Harland and Beardsley rejected the idea that the function of artwork was merely explanatory: "There is to be no connection whatever [between the text and illustrations]. [They] will be quite separate". The equilibrium which The Yellow Book poses between art and text is emphasized by the separate title pages before each individual work whether literary or pictorial. The use of title pages announces the piece before the viewer's eye is allowed to glimpse it, separating the work from the other contributions and presenting each individual work as both serious and independent from the whole.
Беттің макети
"Сары кітаптың" беттеуі қазіргі Виктория дәуірінің мерзімді басылымдарынан күрт ерекшеленді: "оның асимметриялық орналасқан тақырыптары, кең шеттері, көп мөлшердегі бос орын және салыстырмалы түрде шаршы беттері "Сары кітаптың" Уистлерге нақты және маңызды қарыз екенін көрсетеді". "Сары кітап" журналындағы бос орынды көп пайдалану журналға қарапайымдық пен әсемдік сыйлады, стильдік тұрғыдан "викториялық беттердің әдеттегі масқаралық тәртіпсіздігін" басып өтті. Бос орынды пайдалану теріс емес, керісінше, оқырманның назарын бос бетке эстетикалық және жасалған нысан ретінде аударады. "Сары кітап" журналының бірінші санындағы мақаласында ол "кітап нысанында, кітап мазмұнында; көруге әдемі және қолдануға ыңғайлы кітап; стилі бар, өңделуі бар кітап; әрбір кітап сүйгіштің бірден ғашық болатын кітап; қазір кітапқа бейжай қарайтындардың да кітап сүйгіштерге айналатын кітап" деп таныстырылды. Әдетте діни және шіркеу жұмыстары үшін сақталатын шрифт, "Сары кітаптың" беттерінде қолданылуы оны бірден "Әдемілік дінімен" байланыстырды. Әр беттегі қайталама сөздердің қолданылуы "Сары кітаптың" ескірген нәрселермен байланысын күшейтті. Ескірген және көзді алаңдататын қайталама сөздер оқудың танымдық процесін бөліп, "оқу актісін құрайтын физикалық белгіні ашыққа шығарады; осылайша, қайталама сөздер типографияның бейнелеуіне қатысады". Оқырманды мағынасы жоқ мәтін арқылы тоқтатып, қайталама сөздер басылған сөздерге әдетте назар аударусыз қалатын формалық беріктік сыйлайды. "Сары кітаптың" соңғы санының мұқабасын (1897 жылдың сәуір айында жарық көрген) Мейбел Сирет жасаған.
The Yellow Book mise en page differed dramatically from current Victorian periodicals: " its asymmetrically placed titles, lavish margins, abundance of white space, and relatively square page declare The Yellow Book specific and substantial debt to Whistler". The copious amount of blank space utilized by The Yellow Book brought the magazine simplicity and elegance, stylistically overshadowing the "anaesthetic clutter of the typical Victorian page". The use of white space is positive rather than negative, simultaneously drawing the reader's eye to the blank page as an aesthetic and essentially created object. The first issue of The Yellow Book prospectus introduces it "as a book in form, a book in substance; a book beautiful to see and convenient to handle; a book with style, a book with finish; a book that every book lover will love at first sight; a book that will make book lovers of many who are now indifferent to books". A type face generally reserved for devotional and ecclesiastical work, its use in the pages of The Yellow Book at once identified it with the "Religion of Beauty". The use of catch words on every page enhanced The Yellow Book link to the obsolescent. Both antiquated and obtrusive, the catch phrase interrupts the cognitive process of reading: “making transparent the physical sign which constitutes the act of reading; and in doing this, catch words participate in the ‘pictorialization’ of typography”. By interrupting readers through the very use of irrelevant text, catch words lend the printed word a solidity of form which is otherwise ignored. The cover for the final edition of the Yellow Book (published in April 1897) was designed by Mabel Syrett.