Кіріспе
Harper's Magazine – әдебиет, саясат, мәдениет, қаржы және өнер салаларына арналған, ай сайын жарық көретін американдық журнал. 1850 жылдың маусымында Нью-Йорк қаласында жарық көрген бұл журнал АҚШ-тағы үздіксіз шығарылып келе жатқан ең көне ай сайынғы журнал болып табылады. Harper's Magazine 22 рет Ұлттық журнал сыйлығына ие болды. 19-шы және 20-шы ғасырлар бойы журналда Герман Мелвилл, Вудро Вильсон және Уинстон Черчилль сияқты аса танымал авторлар мен саяси тұлғалардың еңбектері жарияланды. 1971 жылы Уилли Морристің редакторлық қызметтен қалуы маңызды оқиға ретінде қарастырылды, сондай-ақ журналдың көптеген қызметкерлері оның ізін басты. Журнал 21-ші ғасырға қадам басып, бірнеше блогтармен толықтырылды.
Harper's Magazine is a monthly magazine of literature, politics, culture, finance, and the arts. Launched in New York City in June 1850, it is the oldest continuously published monthly magazine in the United States. Harper's Magazine has won 22 National Magazine Awards. Throughout the 19th and 20th centuries, the magazine published works of hugely prominent authors and political figures, including Herman Melville, Woodrow Wilson, and Winston Churchill. Willie Morris's resignation as editor in 1971 was considered a major event, and many other employees of the magazine resigned with him. The magazine has developed into the 21st century, adding several blogs.
19 ғасыр
Harper's Magazine журналы 1850 жылғы маусым айында Нью-Йорк қаласында Harper & Brothers баспасынан Harper's New Monthly Magazine деген атпен жарық көрді. Бұл компания сонымен қатар Harper's Weekly және Harper's Bazaar журналдарын іске қосып, кейін HarperCollins компаниясына айналды. Harper's Magazine журналының алғашқы таралымы 7500 дананы құрады және ол дереу сатылып түгелдей таусылды. Алты айдан соң журналдың таралымы 50 000 данаға жетті. Журналдың алғашқы нөмірлерінде Чарльз Диккенс, Уильям Макепис Такерей және Бронте әпкелер сияқты ағылшын авторларының материалдары заңсыз көшіріліп жарияланды. Бірақ көп ұзамай журнал американдық суретшілер мен жазушылардың туындыларын, сондай-ақ Уинстон Черчилль мен Вудро Вильсонның пікірлерін де жариялай бастады. Герман Мелвиллдің "Моби Дик" романының бір бөлігі алғаш рет 1851 жылғы қазан айындағы Harper's журналының санында "Таун Хоның әңгімесі" деген атпен, "Моби Дик" романының 54-тарауының атымен жарық көрді.
20 ғасыр
1962 жылы Harper & Brothers Row, Peterson & Company компаниясымен бірігіп, Harper & Row (қазіргі HarperCollins) атанды. 1965 жылы журнал жеке тіркелді және Каулз Медиа Компаниясына тиесілі Миннеаполис Стар және Трибьюн Компаниясының бөлімшесіне айналды. 1970 жылдары Harper's Magazine Сеймур Херштің Вьетнамдағы АҚШ әскерлері жасаған Май Лай қырғыны туралы хабарламасын жариялады. 1971 жылы редактор Уилли Моррис иесі Джон Коулс-тің қысымымен отставкаға кетті, бұл журналдың көптеген белгілі жазушылары мен қызметкерлерінің, соның ішінде Норман Мейлер, Дэвид Халберстам, Роберт Котловиц, Маршалл Фрейди және Ларри Л. Кингтің де отставкаға кетуіне себеп болды. Мейлер, Уильям Стайрон, Гей Талезе, Билл Мойерс және Том Викер Коулз отбасы журналға иелік еткенше Harper's журналын бойкоттайтындарын мәлімдеді, ал Моррис жұмысқа алған төрт жазушы – олардың ішінде Фрейди де болды – оған қолдау көрсету үшін отставкаға кетті. Роберт Шнайерсон, Time журналының аға редакторы, Моррис орнына Harper's журналының тоғызыншы редакторы болып тағайындалды және 1971 жылдан 1976 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті. Льюис Х. Лапхам 1976 жылдан 1981 жылға дейін бас редактор болып жұмыс істеді, кейін 1983 жылдан 2006 жылға дейін қайтадан осы қызметке оралды. 1980 жылдың 17 маусымында Star Tribune 1980 жылғы тамыздық санынан кейін Harper's Magazine журналын шығаруды тоқтату туралы хабарлады, бірақ 1980 жылдың 9 шілдесінде Джон Р. МакАртур (Рик атымен танымал) және оның әкесі Родерик Джон Д. және Кэтрин Т. МакАртур қорының директорлар кеңесінен, Atlantic Richfield компаниясынан және бас директор Роберт Орвилл Андерсоннан Harper's Magazine Foundation журналын құру үшін қажетті 1,5 миллион доллар жинауға уәде алды. Қазір журналды олар шығарады. 1984 жылы Лапхам мен МакАртур, енді тиісінше баспагер және қордың президенті, жаңа атқарушы редактор Майкл Полланмен бірге Harper's журналын жаңадан жобалады және оның көркем әдебиет, очерктер, репортаждар мен сын-ескертпелерін толықтыру үшін статистикалық мәліметтермен "Harper's Index", "Оқылымдар" және "Анотация" бөлімдерін енгізді.
text=Morris's departure jolted the literary world. Mailer, William Styron, Gay Talese, Bill Moyers, and Tom Wicker declared that they would boycott Harper's as long as the Cowles family owned it, and the four staff writers hired by Morris—Frady among them—resigned in solidarity with him.|sign=Scott Sherman
Robert Shnayerson, a senior editor at Time magazine, was hired to replace Morris as Harper's ninth editor, serving in that position from 1971 until 1976. Lewis H. Lapham served as managing editor from 1976 until 1981; he returned to the position again from 1983 until 2006. On June 17, 1980, the Star Tribune announced it would cease publishing Harper's Magazine after the August 1980 issue, but on July 9, 1980, John R. MacArthur (who goes by the name Rick) and his father, Roderick, obtained pledges from the directorial boards of the John D. and Catherine T. MacArthur Foundation, the Atlantic Richfield Company, and CEO Robert Orville Anderson to amass the $1.5 million needed to establish the Harper's Magazine Foundation. It now publishes the magazine. In 1984, Lapham and MacArthur, now publisher and president of the foundation, respectively, along with new executive editor Michael Pollan, redesigned Harper's and introduced the "Harper's Index" with statistics arranged for , "Readings", and the "Annotation" departments to complement its fiction, essays, reportage, and reviews.
21 ғасыр
Лапхэм мен МакАртурдың басшылығымен «Харпер» журналы Джон Апдайк, Джордж Сондерс және тағы басқалардың көркем әдебиеттерін жариялауды жалғастырды. Саяси тұрғыдан алғанда, «Харпер» АҚШ-тың ішкі және сыртқы саясатын өткір сынға алады. Редактор Лапхэмның ай сайынғы «Notebook» бағаналары Клинтон және Джордж Буш әкімшіліктерін сынап жазды. 2003 жылдан бастап журнал Ирак соғысы туралы репортаждарға, оның ішінде Фаллужа шайқасы туралы егжей-тегжейлі мақалаларға және Американың Иракты қайта құрудағы жемқорлыққа арналған материалдарға назар аударды. Басқа да хабарламаларда аборт мәселелері, клондау және жаһандық жылыну талқыланды. 2007 жылы «Харпер» адвокат Скотт Хортонның құқықтық даулар, Орталық Азия саясаты және неміс тануы туралы «No Comment» блогын қосты. 2006 жылдың сәуір айында «Харпер» өзінің веб-сайтында Вашингтон, округ Колумбиясының редакторы Кен Сильверштейннің американдық саясат туралы жазған «Вашингтон Вавилоны» блогын жариялай бастады; ал 2008 жылы «Харпер» әдебиет және көркем проза туралы жазатын редакторы Уайат Мейсонның «Sentences» блогын қосты. Осы екі блог содан бері жариялануын тоқтатты. Сайттың тағы бір мүмкіндігі – авторлардың алмасу кезегімен жарияланатын «Апталық шолу» – аптаның саяси, ғылыми және ерекше жаңалықтарының үш абзасқа сығымдалған нұсқасы. «Harper’s Index» және журналдың баспа нұсқасындағы «Findings» сияқты «Weekly Review» материалдары көбінесе ирониялық қарама-қайшылықпен ұйымдастырылады. 2019 жылдың желтоқсан айындағы санынан бастап Джулиан Лукас журналдың баспа нұсқасындағы «Жаңа кітаптар» бағанын жазады.
Даулар
Редактор Льюис Х. Лапхэм 2004 жылғы қыркүйектегі санында жарияланған «Қасқырдың тіс қанаты: республикалық пропаганданың қысқаша тарихы» атты эссесінде 2004 жылғы республикалық ұлттық конвенция туралы жазғаны үшін сынға ұшырады, бұл конвенция әлі өтпеген болатын. Ол хат арқылы кешірім сұрады. Лапхэм екі жылдан кейін, «Харпердің» бас редакторы ретінде 28 жыл қызмет еткеннен кейін, қызметтен кетіп, «Lapham’s Quarterly» журналын іске қосты. 2004 жылдың тамыз айындағы санында белгілі фотожурналист Питер Тернлидің фоторепортажы жарияланды. 2004 жылдың тамызында таратылған сегіз беттік фотошолуда Ауғанстандағы соғыстың екі жағынан да шыққан өлім, қайғы және жерлеу рәсімдері бейнеленген. АҚШ тарапынан Тернли Оклахома Ұлттық гвардиясының мүшесінің жерлеу рәсіміне қатысты, 21 жастағы Кайл Бринли Ауғанстанда көлігімен жарылғыш құрылғының (IED) үстінен өткен кезде қаза тапқан еді. Жерлеу кезінде Тернли 1200 аза тұтушыны сыйдыру үшін мектеп аудиториясының артқы жағында жатқан ашық табытты суретке түсірді, және бұл фотосурет фоторепортажда пайдаланылды. Бринлидің отбасы кейіннен журналға сотқа шағым түсірді. 2007 жылы АҚШ Жоғарғы Соты заңсыз жарияланымның «дөңгелексіз» болғанын, бірақ журнал отбасының жеке өміріне қол сұқпағанын, себебі отбасы баспасөзді шақырған және соттың пікірінше, «жерлеу рәсімін жұртшылыққа ашқан» деп шешім шығарды. 2006 жылдың наурыз айындағы санында Селия Фарбердің «Бақылаудан шығып кетті: ЖИТС және медицина ғылымының бұзылуы» атты мақаласы жарияланды, онда Питер Дюсбергтің ЖИТС-тің ЖИТС-ке себеп болмайтыны туралы теориясы ұсынылды. Бұл мақала ЖИТС-ке қарсы белсенділер, ғалымдар, дәрігерлер, «Колумбия журналистикасы» және басқалар тарапынан дәл емес және ғылыми тұрғыдан жоққа шығарылған теорияны насихаттағаны үшін қатты сынға ұшырады. Оңтүстік Африкадағы «Емдік әрекеттер» науқаны, ЖИТС-ке қарсы емдеуге кеңінен қол жеткізу үшін жұмыс істейтін ұйым, мақаладағы 50-ден астам қателіктерді көрсететін зерттеушілердің жауабын жариялады. 2006 жылы Лапхэмнің орнына «Харпердің» редакторы Роджер Ходж тағайындалды. Содан бері журналда бірнеше қысқа мерзімді бас редакторлар болды, олардың бірнешеуі түрлі дау-дамайлар кезінде жұмыстан босатылды. МакАртур бастапқыда Ходжтың «жеке себептермен» кетіп жатыр деп мәлімдеді, бірақ кейіннен Ходжты жұмыстан босатқанын мойындады. Эллен Розенбуш 2010 жылдан 2015 жылға дейін редактор болып қызмет етті. Ол 2016 жылдың қаңтарында қайтадан оралды, MacArthur 2015 жылдың қазан айында үш ай бұрын редактор болып тағайындалған Кристофер Коксты жұмыстан босатқаннан кейін. Джеймс Маркус 2016 жылы редактор лауазымына тағайындалды. 2020 жылдың шілдесінде «Харпер» «Әділет және ашық пікірталасқа арналған хат» атты ашық хат жариялады, онда «либерализмге қарсылық» сынға алынып, әртүрлі көзқарастарға төзімділік таныту ұсынылды. Бұл хат Twitter-де әртүрлі пікірлерге ие болды, кейбіреулер көрнекті қол қоюшылардың «басқа адамдарға қарағанда үлкен платформалары мен ресурстары бар» және олар айтқан нәрселері үшін жазаға тартылмауы мүмкін екенін атап өтті, ал басқалары трансгендерлік мәселелер бойынша пікірлері үшін жақында сынға ұшыраған Дж. К. Роулинг сияқты қол қоюшыларға наразылық білдірді.