Кіріспе

Темір жол дауыстық байланыс жүйесі Trainphone – Пенсильвания темір жолының жылжып бара жатқан пойыз экипаждары, диспетчерлер және мұнара операторлары арасындағы дауыстық байланыс жүйесі болған. Бұл жүйе сондай-ақ Канзас-Сити-Саутерн және шамалы дәрежеде Дулут, Миссабе және Айрон-Рейндж темір жолдарында да қолданылған. Ол радио емес, электромагниттік индукцияны пайдаланған. Сол кезде темір жолдарда радио жиіліктері болмаған, ал PRR-дің қарбалас желісі бұрынғы әдістерді (қағаз хабарламаны қолмен жеткізу немесе пойыздың тапсырыс алу үшін тоқтауы қажеттігі) жеткіліксіз деп санаған. Trainphone жүйесі алғаш рет 1936 жылы сынақтан өтіп, 1943 жылы толықтай жетілдірілген.

Жағалаудағы хабар таратушы

Жүйе "жағалау" таратушысы ретінде жолдың өзін немесе жол бойындағы телеграф сымдарын пайдаланды. Пойыз телефоны сигналы – жүздеген килогерц жиіліктің төмен жиілікті тогы – рельстер немесе сымдар арқылы жіберіліп, локомотивтің немесе вагондардың қабылдау антеннасында сәйкес ток тудыратын. Қашықтығы шамамен жүз фут болатын, бірақ бұл жеткілікті еді.

Антенна

Мобильді пойыз телефоны антенналары бу локомотивтерінің тендерінің үстінде, дизель локомотивтерінің корпусында немесе кабиналық вагонның (кабуса деп аталатын вагон үшін PRR термині) бүкіл ұзындығымен орналасқан, қолқап сияқты ұзын құрылымдар болды.

Телефон қоңырауы

Инженер немесе басқа экипаж мүшесі қарапайым телефон тікелей қосылған телефон аппараты арқылы сөйлесетін. Назарға алу үшін дауыс күшейткіш орнатылған, бірақ телефон аппараты арқылы хабарларды жақсырақ естіуге болады.

Қиындықтар

Пойыз телефоны жүйесінің ең басты мәселесі – электрленген аймақтарда жұмыс істемейтін еді, себебі локомотивтегі электр қуаты мен электр жабдықтарынан кедергі туды. Электрленген аймақтар PRR-дің ең қарбалас аймақтарының қатарында болғандықтан, бұл өте үлкен кемшілік еді.

Ауыстыру

Пойыз телефоны жүйесі 1960 жылдары радио таралуымен қолданыстан шығарылды.