Кіріспе
1845-1890 жылдар аралығындағы испан суретшілерінің қозғалысы. Испандық эклектизм – 1845-1890 жылдар аралығында испан суретшілері арасындағы қозғалыс болды. Ол сол дәуірдегі көптеген қалыптасқан стильдерден таңдау жасауға бейімділіктеріне байланысты осылай аталды. Еуропаның қалған бөлігінде жаңару сезімі басым болса, Испанияда реализм мен импрессионизм баяу дамыды. Бұл қозғалыс модельдер мен жаңалықтар өз шегіне жеткен деген идеямен де байланысты екені айтылады.
Spanish Eclecticism was a movement among Spanish painters from 1845 to 1890. It was named after the tendency by artists to select from among multiple established styles of that era. A sensibility of relative renewal dominated the rest of Europe, while in Spain, Realism and Impressionism were slow to take hold. The movement is also said to be associated with the idea that models and innovations had run their course.
Сын
Қарсыластары бұл кезеңді испан суретінің ең сәулетсіз дәуірлерінің бірі деп есептейді, онда шеберліктің жоғары деңгейі болғанмен, форма жағынан маңызды жаңалықтар болмаған. Олар одан әрі, суретшілердің маңызы жоқ нәрсені маңызды көрсету үшін көптеген метрлік үлкен кенептерді қолданғанын айтады.
Тақырыптар
Испания тарихы, әсіресе орта ғасырлар мен Католик монархтарының (Reyes Católicos) тұсындағы билік, басты тақырып болып келді. Ең көп таралғаны – оқиғаларға негіделген және сезімталдыққа толы суреттер, олар испан тарихының маңызды сәттерін адамдық көзқараспен бейнелейтін, бірақ тақырыптың нақтылығынан аса шықпайтын туындылар еді. Бұл стильді Күзгі салон (Salones de Otoño) және Испан академиясы сияқты ресми мекемелер үнемі қолдады, олардың басты назарында қатаң сурет салу және тарихи деректерді дәл беру болды.
Даму
Ландшафт тақырыбы испан романтизмімен бірге маңызға ие болды және бельгиялық суретші Карлос де Хес, испан академиясында пейзаж суретінен алғашқы профессор болған кезге дейін дерлік эксклюзивті тақырыпқа айналды. Сонымен қатар, қала және буржуазиялық көріністерге қатысты каталондық бейімділік дами бастады. Бұл ақырында Каталондық преимпрессионизміне әкелді, ол Мариа Фортуни мен Эдуардо Росалеспен бірге келді. Фортуниге «tableautin» (кішкентай картина) жасауы есептеледі – көбінесе үйдің ішін безендіруге арналған, көңілді немесе жағымды тақырыпты бейнелейтін кішкентай формат.
Суретшілер
Бұл қозғалысты Франсиско Прадилла Ортис және Кано де ла Пенья көрнекті өкілдері етіп көрсетті. Антонио Гисберт пен Хосе Касадо дель Алисал сол кездегі императорлық саяси режимнің екіпартиялық фронтының жақтастары болды.