Лука Джордано (1634-1705) – италиялық суретші, кеш барокко өкілі. Неаполь, Рим, Флоренция, Венеция және Испанияда жұмыс істеген. Суреттерінде философтар бейнесі көп.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Итальян барокко суретшісі (1634–1705)
Italian Baroque painter (1634–1705)
Лука Джордано (18 қазан 1634 – 3 қаңтар 1705) – итальяндық кейінгі барокко кезеңінің суретшісі және гравюра шебері. Оның өнері ағылшын тіліндегідей еркін, сәндік безендіруге толы болды. Испанияда он жыл жұмыс істегенге дейін Неаполь, Рим, Флоренция және Венеция қалаларында сәтті жұмыс істеді.
Luca Giordano (18 October 1634 – 3 January 1705) was an Italian late Baroque painter and printmaker in etching. Fluent and decorative, he worked successfully in Naples, Rome, Florence, and Venice, before spending a decade in Spain.
Ерте өмір және тәрбие
Неаполь қаласында туған Джордано, суретші Антонио Джорданоның ұлы еді. Шамамен 1650 жылы Неаполь вице-королінің ұсынысымен Рибераның шәкірті болды, ал оның ерте туындыларына ұстазының үлкен әсері тиді. Рибера сияқты, ол көптеген философтардың кеудеден төменге дейінгі суреттерін, нақты тұлғалардың ойша жасалған портреттерін немесе жалпылама бейнелерді салды. Ол "Лука шапшаң жұмыс істейді" деген мағына беретін "Лука фа прсто" деген лақап атқа ие болды. Оның дизайн және қол өнеріндегі жылдамдығы, сондай-ақ басқа суретшілерді алдауға мүмкіндік беретін жан-жақтылығы оған "Найзағай" (Фулмин) және "Суретшіліктің Протейі" деген тағы екі атақ әкелді.
Born in Naples, Giordano was the son of the painter Antonio Giordano. In around 1650 he was apprenticed to Ribera on the recommendation of the viceroy of Naples and his early work was heavily influenced by his teacher. Like Ribera, he painted many half length figures of philosophers, either imaginary portraits of specific figures, or generic types. He acquired the nickname Luca fa presto, which translates into "Luca paints quickly." His speed, in design as well as handiwork, and his versatility, which enabled him to imitate other painters deceptively, earned for him two other epithets, "The Thunderbolt" (Fulmine) and "The Proteus" of painting.
Испаниядағы сарай суретшісі (1692 1702)
1692 жылы Джордано Карл II-нің шақыруымен Испанияға барды. Ол он жыл бойы сол жерде болып, 1702 жылы Карл қайтыс болғаннан кейін Неапольге оралды. Испанияда болған кезінде ол Буэн-Ретиро сарайының, Эль-Эскориалдың, Толедо соборының сакристиясы мен Аранхуес патша сарайындағы маңызды сәндік суреттерді салған. "Алтын жүннің аллегориясы" – шамамен 1694 жылғы Касон дель Буэн Ретиро төбесіндегі фрескасы, ғимараттың XIX ғасырда Буэн-Ретиро сарайының көптеген басқа ғимараттары бұзылған кезде сақталып қалуының себептерінің бірі болуы мүмкін. Қазір ол Прадо музей кешенінің бір бөлігі болып табылады және зерттеушілерге арналған кітапхананы қамтиды. Ол сонымен қатар германиялық Сент-Антони шіркеуіндегі фрескалардың бір бөлігін, сондай-ақ патша сарайы, жеке тапсырыс берушілер мен шіркеулер үшін көптеген суреттерді салған. Оның шәкірттері Аниелло Росси және Маттео Пачелли Испанияда оған көмектесті. Джордано испандықтардың сарайында танымал болды, ал король оған "кабальеро" атағын берді. Оның көптеген туындылары осында сақталған. Жақын жерде Сан-Фернандо Корольдік көркем өнер академиясы (Real Academia de Bellas Artes de San Fernando) оның бірнеше туындысына ие, ал көршілес Тиссен-Борнемиса мұражайында Баронша Кармен Тиссеннің жеке коллекциясына тиесілі Соломонның сотталуының ұзақ мерзімді экспонаты бар.
In 1692 Giordano went to Spain at the invitation of Charles II. He stayed there for ten years, returning to Naples in 1702, following Charles' death. While in Spain, he painted major decorative schemes at the Buen Retiro Palace, El Escorial, the sacristry of Toledo Cathedral and the Royal Palace of Aranjuez. The Allegory of the Golden Fleece, a c. 1694 fresco on the ceiling of the Casón del Buen Retiro is one of the possible reasons given for the building having survived when most of the other Buen Retiro palace complex buildings were demolished in the nineteenth century, now it's an annex of the Prado Museum Complex that holds a library for researchers. He also painted part of the frescoes at the Church of Saint Anthony of the Germans and many pictures for the court, private patrons and churches. His pupils, Aniello Rossi and Matteo Pacelli, assisted him in Spain. Giordano was popular at the Spanish court, and the king granted him the title of "caballero". houses a large compilation of his works. Not far from there, the Real Academia de Bellas Artes de San Fernando owns several of his works and in the neighboring Thyssen Bornemisza Museum there is a Judging of Salomon long term loan, belonging to Baroness Carmen Thyssen Private Collection.
Неаполдегі кешкі жұмыс
1702 жылдың басында Неапольге оралғаннан кейін Джордано өнімді сурет салуын жалғастырды. Оның басқа шәкірттері Хуан Антонио Бухас, Нунцио Феррайоли (Нунцио degli Afflitti), Ансел Фьяминго (ил Франческитто немесе Франческитто), Джованни Баттиста Лама, Андреа Миглионико, Джузеппе Симонелли, Андреа Висенти, Андреа Висо, Томмазо Фасано, Томмазо Джакинто, Доменико ди Марино, Пьетро ди Мартино, Педро де Калабрия, Маттео Пачелли, Франсиско Трамуллес, Николо Мария Росси, Аниелло Росси және Раймондо де Доминичи болды. Жас шағында Джордано өз суреттері, мысалы, Ваал ділдарының қырғыны сияқты туындыларын да өте шеберлікпен гравюралады. Ол сонымен қатар көптеген итальяндық сарайларда кездесетін айналардың, шкафтардың және басқа да заттардың кристалл жиектеріне көп сурет салған және осы өнер саласында Пьетро Гарофалоның ұстазы болды. Ол Тиеполоның алға басушысы ретінде қарастырылады, Кортонаның ұлы стилін Тиеполомен жарқыратылатын стильде қайта жандандырды.
After his return to Naples early in 1702, Giordano continued to paint prolifically. Other pupils included Juan Antonio Boujas, Nunzio Ferraiuoli (Nunzio degli Afflitti), Ansel Fiammingo (il Franceschitto or Francesquitto), Giovanni Battista Lama, Andrea Miglionico, Giuseppe Simonelli, Andrea Vicenti, Andrea Viso, Tommaso Fasano, Tommaso Giaquinto, Domenico di Marino, Pietro di Martino, Pedro de Calabria, Matteo Pacelli, Francisco Tramulles, Nicolo Maria Rossi, Aniello Rossi, and Raimondo de Dominici. As a young man, Giordano engraved works with considerable skill, including some of his own paintings, such as the Slaughter of the Priests of Baal. He also painted much on the crystal borderings of looking glasses, cabinets and others seen in many Italian palaces, and was, in this form of art, the master of Pietro Garofalo. He has been viewed as a proto Tiepolo, reanimating that grand manner of Cortona in a style that would brighten with Tiepolo.
Галерея
Сондай-ақ қараңыз: «Лука Джорданоның суреттері» санаты.