Паркинсон ауруын зерттеудегі маңызды тұлға: Уильям Лэнгстонның ғылыми еңбектері

Кіріспе

Дж. Уильям Лэнгстон – Калифорния штатының Саннивейл қаласындағы Паркинсон институты мен клиникалық орталығының негізін қалаушысы, бас ғылыми қызметкері, қозғалыс бұзылыстары маманы және бас атқарушы директоры, Майкл Дж. Фокс қорының ғылыми кеңес тақтасының негіздеуші мүшесі және «Паркинсон ауруы журналының» бас редакторы. Ол Миссури университетінің медицина мектебінің түлегі. Лэнгстон бұрын Стэнфорд университетінде оқытушы болып жұмыс істеген және Сан-Хоседегі Санта-Клара аймақтық медициналық орталығының неврология кафедрасын басқарған. Лэнгстон неврология саласында 360-қа жуық рецензияланған мақаланың авторы немесе авторларының бірі, олардың көп бөлігі Паркинсон ауруы және оған байланысты аурулар туралы. Лэнгстон 1982 жылы «синтетикалық героин» қоспасындағы (MPTP) ластанушы зат пен паркинсонизм арасындағы байланысты тапқаны үшін ұлттық және халықаралық деңгейде танымал болды.

Мансап

1982 жылы Уильям Лэнгстон Санта-Клара аңғарындағы медициналық орталықтың неврология бөлімінің меңгерушісі болғанда, «Қатып қалған есірткі сатушылар» кітабында егжей-тегжейлі сипатталған бірнеше оқиға нәтижесінде Паркинсон ауруын зерттеуде маңызды қадам жасады. Лэнгстон Паркинсон ауруын зерттеуді жалғастырып, халықаралық деңгейде танымал нейроғалым атанды. 1988 жылы Калифорния штатының Саннивейл қаласында Паркинсон институтын және клиникалық орталығын ашып, институттың бас атқарушы директоры және ғылыми жетекшісі болды. Лэнгстонның қазіргі зерттеу қызығушылықтары нейрондардың дегенерация механизмдерін, Паркинсон ауруының этиологиясын зерттеу және аурудың прогрессиясын баяулату немесе тоқтату үшін жаңа стратегияларды әзірлеуді қамтиды, мысалы жасушаларды алмастыру терапиясы және гендік терапия, сондай-ақ Паркинсон ауруының қоршаған ортаның әсерінен туындауы мүмкін себептерін зерттеу, оның ішінде пестицидтер, жиі кездесетін жағдайлар және геномдық карта арқылы әсер еткен адамдарды ерте анықтау. 2014 жылы Кароли Барлоу институттың бас атқарушы директоры болды, ал Лэнгстон Бас ғылыми қызметкер лауазымын сақтап қалды. 2009 жылы өткен сұхбатта Лэнгстон: «Мен ауруды емдей аламын деп уәде бермеймін. Бірақ, жеткілікті қаржыландыру болған жағдайда, аурудың себебін табуда және оның алдын алуға, сондай-ақ аурудың прогрессиясын баяулату және тоқтату жолдарын табуда үлкен прогресс жасай аламыз деп ойлаймын. Менің өмірімде, мансабымда мұндай мүмкіндік бар деп санаймын. Осыған дейін бес-он жыл бұрын мұндай айтпаған едім. Ал, ем табу туралы қазірден айта алмаймын» деді. Кітап Лэнгстонның, оның әріптестері мен серіктестерінің әлем бойынша көптеген героин пайдаланушыларда Паркинсонға ұқсас белгілерді тудырған нейротоксикалық ластаушыны анықтау және осы жаңалықты пайдалану әдістерін әзірлеу бойынша атқарған жұмыстарын егжей-тегжейлі сипаттайды. Кітапта ластаушы затты қолдану кезінде зерттеушілерге қауіп төндіретін жағдайлар, сондай-ақ зерттеушілер арасындағы бәсекелестік пен келіспеушіліктер туралы ақпарат бар. 1982 жылы Санта-Клара аңғарындағы медициналық орталықта неврология бөлімінің меңгерушісі болған Уильям Лэнгстон қозғала да, сөйлей де алмайтын есірткіге тәуелді адамды қабылдады. Ол округтік түрмеден түскен және бастапқыда сырнайлап жатқан адам ретінде қарастырылған, бірақ кейіннен кататониялық шизофрения күдігімен психиатриялық бөлімге жатқызылды. Пациентті тексеріп жатқанда, Лэнгстон оның саусақтарының ерікті түрде қозғалғанын байқап, оларды қарындашқа орады. Пациент ақыл-есінің сау екенін, бірақ денесінің жауап бермейтінін жазып көрсетті. Ол белгілер пайда болғанға дейін героин қолданған. Кездейсоқ жеке байланыстар мен БАҚ арқылы осындай белгілері бар тағы бес науқас табылды. Олардың барлығында Паркинсон ауруының белгілері байқалды. Олардың өмірін сақтап қалу үшін доктор Лэнгстон L-допаны, Паркинсон ауруын емдеу үшін жақында ғана енгізілген дәріні қолданды. Науқастар жауап беріп, қозғалып, сөйлей бастады. (Айыныштысы, алты науқастың барлығы кейіннен ауыр жағымсыз әсерлерге ұшырады.) Пациенттердің арасындағы ортақ байланыс – олардың қолданған героиннің партиясы. Медициналық және полициялық зерттеулер алты пациенттің де қолданған синтетикалық героин партиясында МТТП (MPTP) деп аталатын нейротоксикалық ластаушы бар екенін анықтады. МТТП (кейде тиімді синтетикалық опиоид МРРР-ға (MPPP) қосымша қосылады) Паркинсон ауруында зардап шегетін мидың сол жасушаларына селективті түрде зиянды әсер етеді – қара зат. Бұл қосылыстың биологиялық әсерін анықтау Паркинсон ауруын зерттеудегі негізгі және клиникалық зерттеулердің жаңа деңгейге көтерілуіне әкелді. Бұл жағдайдың клиникалық маңызы зор болды. Паркинсон ауруы тек адамдарда ғана кездеседі, бірақ жаңа дәрілерді әзірлеу үшін жануарлармен зерттеулер маңызды. Енді МТТП-ны қолдану арқылы маймылдарда Паркинсон ауруының белгілерін тудыруға болады және ауруды емдеу үшін жаңа дәрілерді зерттеуге кірісуге болады. «Бастапқыда есірткіге байланысты трагедия ретінде басталған оқиға әлемдегі Паркинсон ауруынан зардап шегушілерге үміт сыйлайтын медициналық зерттеулердің жаңа тарауын ашты» делінген. Roche Pharmaceuticals компаниясының «Ең үздік клиникалық зерттеуші» сыйлығы, 1999 жылғы Американдық неврология академиясының «Қозғалыс бұзылулары» ғылыми-зерттеу сыйлығы, 2008 жылғы Дональд Калн лекциясы және 2012 жылғы Майкл Дж. Фокс Паркинсон ауруын зерттеу қорының Роберт А. Прицкер сыйлығы.

In 1982 William Langston was head of neurology at Santa Clara Valley Medical Center when he made a major breakthrough in the research of Parkinson's Disease as a result of several incidents detailed in the book The Case of the Frozen Addicts. Langston continued research into Parkinson's Disease and became an internationally known neuroscientist. He opened the Parkinson's Institute and Clinical Center in Sunnyvale, California in 1988 and became the chief executive officer and scientific director. Langston's current research interests include the study of mechanisms of neuronal degeneration, the etiology of Parkinson's disease, and the development of new strategies to slow or halt disease progression such as cell replacement therapy and gene therapy and, more recently, the possible environmental causes of Parkinson's disease such as pesticides, cluster cases and the early identification of affected people through genome mapping. In 2014 Carrolee Barlow became chief executive officer of the institute with Langston continuing as Chief Scientific Officer. During an interview in 2009 Langston stated: "I would never promise I could solve the disease. What I would do is say, I think there's a very real possibility, with the adequate funding, that we could make major progress on both finding the cause of the disease, which could lead to prevention, and also major progress on finding ways to slow and halt disease progression. I think that's a realistic possibility in my lifetime, my career. I wouldn't have said that five or 10 years ago. A cure, I will not say." The book details the work done by Langston, his colleagues and associates around the world to isolate the neurotoxic contaminant which caused the Parkinson's like symptoms in a number of heroin users and to develop methods of utilising this discovery. The book includes discovery of the dangers to researchers in handling the contaminant and some competition and contention between researchers. William Langston was head of neurology at Santa Clara Valley Medical Center in 1982 when a drug offender was admitted who could neither move or talk. He had been admitted from the county jail and initially treated as a malingerer but later admitted to the psychiatric unit with suspected catatonic schizophrenia. During an examination of the patient, Langston noticed his fingers moving, perhaps voluntarily, and wrapped them around a pencil. The patient began to write notes that indicated that his mind was normal but his body was not responding. He had taken heroin before the symptoms developed. Through coincidental personal connections and media presentations another five patients with the same symptoms were discovered. All had what appeared to be symptoms of advanced Parkinson's Disease. In an attempt to save their lives Dr Langston administered L dopa, a drug then recently introduced to treat Parkinson's Disease. The patients responded and could move and talk. (Unfortunately all six patients later developed severe side effects.) The common link between the patients was the batch of heroin they had taken. Medical and police research established that the batch of synthetic heroin all six patients had used contained a neurotoxic contaminant, MPTP. MPTP (which sometimes taints MPPP, an effective synthetic opioid), is selectively toxic to the same nerve cells in the brain which die in Parkinson's disease, the substantia nigra. The discovery of the biologic effects of this compound led to a renaissance of the basic and clinical research in Parkinson's disease. The clinical implications of this case were ground breaking. Parkinson's Disease is only experienced by humans but animal testing is essential in drug development. Now Parkinson's Disease symptoms could be induced in monkeys by using MPTP and research could begin into drugs to treat the disease. "[W]hat had started as a drug tragedy was to open a new chapter of medical research which would offer hope to Parkinson's disease sufferers throughout the world." the Distinguished Clinical Investigator Award from Roche Pharmaceuticals, the 1999 Movement Disorders Research Award from the American Academy of Neurology, the 2008 Donald Calne Lectureship and 2012 Robert A. Pritzker Prize for Leadership in Parkinson's Research from The Michael J. Fox Foundation for Parkinson's Research.