Кіріспе

Халл университетінің Еңбек клубы (HULC) – Лейбористік партияны қолдайтын Халл университеті студенттері үшін Халл университеті студенттік кәсіподағының ұйымы. Бұл Халлдың ең көне ұйымдарының бірі, ол алғаш 1952-1958 жылдары Халл колледжінің Еңбек қоғамы, 1958-1967 жылдары Халл университетінің социалистік қоғамы, ал 1967 жылдың қыркүйегінен бастап Халл университетінің Еңбек клубы ретінде құрылды. 1950 жылдары Ұлттық Еңбек студенттері ұйымдары қауымдастығының (NALSO) бастапқы кезеңдерінде маңызды рөл атқарды, сондай-ақ Студенттердің ұлттық одағы, Еңбек студенттері және Жас лейбористер қозғалыстарында жеке құрылғаннан бері белсенділік танытты. Ең айқын жетістігі – 1960 жылдардағы жергілікті және ұлттық науқандарға, сондай-ақ 2015 жылғы жалпы сайлауға белсенді қатысуы болды. Соңғы жылдары олардың ықпалы төмендегенімен, қазір қайта жаңғыру үстінде. 2010-2015 жылдар аралығында мүшелік саны айтарлықтай азайды, бірақ 2016 жылдан бері қайта өсуде.

Халл колледжіндегі солшыл студенттік белсенділік, 1927-1950

1927 жылдан бастап, Халл университетінің Лондон университетінің шағын колледжі ретінде құрылуынан бастап, бар болғаны 200 студентімен 1950 жылға дейін Халлдегі солшыл студенттік саясат туралы өте аз мәлімет белгілі. 1935 жылы таратылғанға дейін колледжде "Социалистік топтың" белсенді болғанын және Халлде туған жұмысшы сыныбының гей-жазушысы Дэн Билланидің (1913 ж. ш., 1943 ж. ш.) хатшы болғанын білеміз. Алайда, Биллани ешқашан Лейборист партиясына қосылмаған және Ұлыбританияның Социалистік партиясының (SPGB) мүшесі болған, бірақ SPGB ешқашан жарияламаған себептермен одан шығарылған. Халл колледжінің тіркеушілік іс қағаздарында 1946 жылы Еңбек клубының болмауы тіркелген, ал сол кездегі кампустағы жалғыз "даулы қоғамдар" ретінде мыналар тізілген: Католик қоғамы; Студенттік Христиандық Қозғалысы (СХҚ); және Социалистік қоғам. 1930 немесе 1940 жылдары Халлде "Еңбек клубы" деп аталатын қоғам болмаған болуы мүмкін, бірақ бұл нақты белгілі емес. Бұл университет гранттарының берілуінен бұрынғы кезең еді. Биллани сияқты кедей, жұмысшы сыныбының студенттері (өз өзінің Халл колледжіне тек қана жеңіске толы стипендия арқылы түскені) кампуста ерекше жағдай болды, сондықтан клуб мүшелерін тартуға қабілетті маңызды топты құра алмады. Дегенмен, солшыл студенттер 1936 және 1937 жылдары Халл қаласында Освальд Мослидің Британ Фашистер Одағына (БФО) қарсы наразылық акцияларында белгілі бір рөл атқарған болуы мүмкін, ал 1936 жылғы митинг БФО-ның сол кезеңде Лондондан тыс Британиядағы ең ірі митингі болды. 1943 жылы бүкіл ел бойынша кәсіби одақтар мен студенттердің көптеген наразылықтары болды, себебі британдық Сыртқы істер министрі Герберт Моррисон Освальд Мослиді түрмеден босату туралы шешім қабылдады. Сол жақтағылар үшін Моррисонның бұл әрекеті фашизммен күресіп жатқан әскерлерге жасалған сатқындық болып есептелді. Халл студенттеріне қатысты саясатын түсіндіретін 1942 жылғы Герберт Моррисонның хаты туралы Халл студенттік клубының бұрынғы мүшесі айтқан. Көрсетілген хат клуб басшылығында сақталған, мүшелер арасында таратылған, бірақ оның ізіне таппады және Кевин Макнамара 1950 жылдары клубта белсенді болған кезде мұндай хатты көргенін жоққа шығарды.

Халл университет колледжінің еңбек қоғамы, 1952 1958 ж.

Ұлыбританияның саяси экономикасы, сонымен бірге Ұлыбритания университеттерінің әлеуметтік негізі 1945 жылдан кейін өзгерді. 1944 жылғы білім беру реформасының алғашқы жұмысшы табының иеленушілері, Лейбористік партияға берілгендігімен, 1950 жылдары Халлде оқуға түсті, бұл Халлдағы солшыл студенттік саясатқа әсер етті. 1944 жылғы білім беру реформасының екі иеленушісі, болашақ лейбористік депутаттар Рой Хаттерсли мен Кевин Макнамара 1950 жылы Халлге келді, кампуста Социалистік қоғам жұмыс істеп тұрғанын, бірақ Лейборист клубы болмағанын көрді. Бұл Социалистік қоғам Студенттік Еңбек Федерациясына (СЛФ) мүше болды, ол 1930 жылдары ИЛП-ның Біріккен фронт ұйымдарының бір тармағы болып табылды және саяси көзқарастардың әртүрлі түрлерін бір антифашистік тудың астына біріктіруге тырысты. СЛФ осы Біріккен фронт операцияларының ең табыстыларының бірі болды және соғыс бойы, содан кейін де Ұлыбританиядағы барлық социалистік, еңбек және басқа студенттік ұйымдарды білдірді. Алайда, 1946 жылы Кембридж, Оксфорд және LSE студенттері Лейборист партиясы бағытындағы студенттер Ұлттық Лейборист Студенттік Ұйымдар Ассоциациясын (NALSO) құрды, ол барлық Лейборист клубтарының өкілдігі ретінде жұмыс істеді. Лейборист партиясының Бас хатшысына NALSO-ның құпия хаттары көрсеткендей, олар NUS және кампустағы марксистік ықпалға қарсы күреске мүшкілдік танытты, сондай-ақ Халықаралық Социалистік Жастар Одағында (IUSY) халықаралық деңгейде. Социалистік қоғамдардан бөлек және ерекше Лейборист клубтарын құру осы стратегияның бір бөлігі болды. NALSO-ның 1957–1958 жылдарғы жылдық есебі осы кезеңдегі солшыл студенттік саясатты былайша сипаттады: «1947 жылға дейін университеттердегі Лейборист партиясының жақтастары ұзақ және құрылымды тарихы бар СЛФ мүшелері болды, бірақ қазіргідей Коммунистік партияның бақылауында болды және 1945 жылғы Лейборист үкіметіне қарсы болды (оның конституциясындағы Лейборист партиясын қолдау туралы ереженің қарамастан). СЛФ әлі де «Бірлік солшылдары» үшін сөйлейміз деп мәлімдейді, бірақ шындығында бүгін тек коммунистік студенттер мен СЛФ-ке қатысты Социалистік қоғамдарға қосылып, Кремльдің көзқарасын қолдайтындар үшін ғана сөйлейді». Халлдегі саяси жағдай ұлттық картинаға сәйкес келді. Осылайша, 1952 жылы Рой Хаттерсли, Кевин Макнамара, Фред Мурхаус және Кэт Харт басқаратын Социалистік қоғам студенттерінің көп бөлігі NALSO-ға мүше болған Халл университетінің колледж Еңбек қоғамын құрды (Халл 1954 жылға дейін университет болған жоқ), Социалистік қоғамнан бөлініп шықты. Ол тез арада Социалистік қоғамнан өсіп, кампустағы басты күшке айналды, Халл колледжінің студенттік одағында да, NALSO-да да маңызды рөл атқарды, Хэттерсли, Мурхаус және Макнамара екі ұйымның да басшы лауазымдарын иеленді. Халл 1950 жылдары NALSO-ның екі төрағасын шығарды: Фред Мурхаус (1954–1955) және Рой Хаттерсли (1956–1957); тек Оксфорд ғана төрт төрағасымен 1947 жылдан 1959 жылға дейін NALSO-ның алғашқы кезеңдерінде Халлдың көрсеткіштерін басып өтті. Кембридж, Глазго, Манчестер, Биркбек колледжі және Суонси әрқайсысы бір төрағаны ұсынды, ал LSE де екі төрағасын ұсынды. Жаңа қоғамға алғашқы сөз сөйлеген депутаттардың бірі - Денис Хили болды. Хью Гейтскелл, сол кездегі Лейборист партиясының қазынашысы, сондай-ақ 1954–1955 жылдары қоғамның құрметті вице-президенті болды. Клубтың алғашқы маңызды бағыттарының бірі - сыртқы саясат, себебі ішкі мәселелер бойынша кең ауқымды келісім болды, сонымен қатар клубта Нигериядан көптеген мүшелер болды, сондай-ақ отарлық саясатқа жоғары басымдық берген бірнеше кипрліктер болды. Сондықтан клуб көптеген отарлық спикерлерді қабылдады, әсіресе 1953 жылы, Социалистік қоғаммен бірлесіп, Университет одағының ортақ бөлмесінде Гайананың құлатылған бас министрі Чедди Джаганды қабылдады. Джаганды Черчилль үкіметі мен армиясы оның марксистік көзқарастарынан қорқып, американдықтардың қысымымен жыл басында жұмыстан босатты. 1956 жылы Халл университетінің одақ хатшысы Кевин Макнамара Энтони Иденнің Суэцке басып кіруіне қарсы шеруге жетекшілік етті, онда оны Халл университетінің консервативтік қауымдастығының мүшелері әзіл ретінде ұрлауға тырысты. Хаттерсли мен Макнамара сонымен қатар Халлдың пікірсайыс қоғамын құрушылары болды.

Жаңа солшылдық пен студенттік саясат, 1956 ж.

1950 жылдардың ортасына қарай британдық солшылдықтағы өзгерістер, ең әсерлісі – Ұлыбританиядағы алғашқы Жаңа солшылдықтың құрылуы, елдегі солшыл студенттік саясатқа әсер ете бастады. 1956 жылы Хрущевтің Сталинизмді айыптаған құпия хабарламасы АҚШ-қа түсіп, әлемге тарады. Сол кезде, Франция мен Ұлыбритания Суэцке басып кіргенмен бірдей, Кеңес Одағы Венгриядағы демократиялық социалистік көтерілісті жаншып тастады. Екі оқиға да британдық Коммунистік партиядағы ревизионизм процесін күшейтті. Көптеген британдық солшылдар, әсіресе Халл қаласында Джон Савилл мен Тони Топхэм – Халл университетінің экономика және ересектер білімі оқытушылары – Кеңес идеологиясын сынағандары үшін партиядан қуылды. Бұл оқиғалар британдық солшылдардың, соның ішінде студенттердің Лейбористік партияға деген ықыласын арттырды. Жаңа солшылдардың жетекші ойшылы Стюарт Холл 2010 жылы 1950 жылдардың ортасында Оксфордта студент кезінде саяси жағдайдың қалай өзгергенін еске алды: "Оксфордтағы солшылдар өте алуан түрлі болды. Біріншіден, Балиолда аз ғана КП [Коммунистік партия] мүшелері болды. Содан кейін Лейбористік клубты қолдаушылардың үлкен тобы болды, көпшілігі Фабиандық лейбористік және реформаторлық ұстанымдарға берілген, ал кейбіреулері болашақ парламенттік мансабына үміттенеді. Соңында, интеллектуалды тұрғыдан осы екі лагердің ешқайсысына жатпайтын және олардың арасында дүйпектеп жүретін "тәуелсіздер" болды. Біздің пікірталасымыздың ортасы – 1930 жылдардағы халықтық фронттан бері көбінесе тасталып, жайрандаған Социалистік клуб болды, оны біз қайта жандандырдық. Басқа университеттерде де ұқсас пікірталастар өрбіп жатқаны және жаңадан пайда болып келе жатқан студенттік солшылдық үшін ортақ платформа қажет екені анық болды". Ұқсас өзгеріс Халл университетінде де болды, нәтижесінде Еңбек қоғамы өз атын Социалистік қоғамға өзгертті. NALSO-ға мүше болса да, ол социалистік ойлардың барлық түріне қызмет ететін кең коалицияға айналды. Бұл ауысу 1958–1960 жылдар аралығында болған сияқты, өйткені Халл университетінің студент газеті "Torchlight"-тағы мақала 1958 жылдың 19 наурызында Еңбек қоғамының әлі де бар екенін көрсетеді. Герберт Моррисон сол жылы Университеттің Құрметті қонағы болды, ал мақалада былай делінген: "Еңбек қоғамының бірнеше мүшесі Университеттің есебінен шай ішті, Bob Cryer мистер Герберт Моррисонды қонаққа шақырды. Одақ кешкі асы мен Балдан бұрын шай ішуге жиналды. Бұл жас жігіттер Моррисон мырзаға күннің өзекті мәселелері бойынша сұрақтар қойды. Моррисон мырза VES туралы не ойлады? Ол ұлттық атқару комитеті жұмысшы класынан шықпаған, сондықтан жұмысшылардың атынан сөйлей алмайтын және сөйлей алмайтын адамдардан құралған деп ойлады ма? Еңбек партиясы Насерді ақтады ма? және тағы басқалар. Герберт Моррисон олардың барлығына да тыныш қабылдады, немесе темекі түтінінің бұлты арқылы. Сұрақ қоюшылар толық қанағаттанбады, бірақ кем дегенде жұмысшы класының шынайы өкілімен кездесіп, дәмді шай ішті". SocSoc-тың мүшелері солшыл пікірлердің барлық түрін білдіретін көптеген адамдарды қамтыса да, SocSoc-тың көптеген мүшелері мен оның әдістерінің Жаңа солшылдықтың ықпалында болғаны байқалды. Боб Хит өзінің сөзімен "Жаңа солшылдықтың өні" болды және 1956 жылы Жаңа солшылдықтың ресми органы "Universities and Left Review" журналының редакторы болуға шақырылды. 1950 жылдардың соңында Гарри Барнс солшыл интеллектуал Г.Д.Х. Коулдың іліміне шабыттандырылып, Лейбористік партияға қосылды, ол Стюарт Холл мен Оксфордтағы басқа да Жаңа солшыл студенттерге де әсер еткен. Жаңа солшылдықтың Батыс және Кеңес Одағының сыртқы саясатын сынауы және тәуелсіз британдық сыртқы саясатты талап етуі SocSoc мүшелерінің арасында үлкен қолдау тапты. Қоғам сонымен қатар жоғарыдан төменге қарай емес, орталықтандырылмаған, жеңілдетуші құрылымды қолданды – бұл Жаңа солшылдықтың маңызды идеалы, әсіресе 1950 жылдардың соңында пайда болған студенттік қозғалыстар үшін.

Халл университетінің социалистік қоғамы, 1958 1966 ж.

1960 жылдар Халл қаласындағы солшыл саясаттың алтын ғасыры болды. Әр түрлі факторлар – қаладағы күшті Еңбек партиясы; Джон Савилл, Тони Топхэм, Аксель Стерн және Джанет Блэкман сияқты солшыл лекторылардың ықпалы; және Халл университетінің Оксфордтағы (көбінесе солшыл) жұмысшы табының ересектер білімі үшін құрылған Раскин колледжімен байланысы, көптеген студенттерді Соцсоц қатарын толықтыруға мүмкіндік берді, мысалы, болашақ депутаттар Джон Прескотт және Гарри Барнс, сондай-ақ 1962 жылдан 1965 жылға дейін Соцсоц төрағасы болған Боб Хит. Бұл Халл университетіне баспасөз және қызметкерлер мен студенттер арасында «қызыл кірпіштердің ең қызылы» деген атақ әкелді. Көптеген солшыл болашақ студенттер саяси белсенділікке қатысу мүмкіндігін және академиялық білім алу мүмкіндігін ұсынатын оқу орнына түсуге ниеттенді және Халл университетіне оқуға тартылды. Осы кезеңдегі Соцсоц науқандарының ең жоғары нүктесінде Халл университетінің студенттерінің кемінде 10% (сол кезде 1700 студент болған) қолдауын қамтамасыз етті, ал мүшелер барлық пікірдегі жақтастардың кең коалициясын құруға тырысты. 1962 жылы Соцсоц мүшелері Куба ракеталық дағдарысы кезінде бейбітшілікке шақыру үшін Халл қалалық әкімшілігіне шеру ұйымдастырды. Консерваторлар мен шын ниетті христиандарды қоса алғанда, шамамен 200 студент оларға қосылды, бұл оқиға жергілікті газеттерде жарияланды. 1963 жылы Соцсоц мүшелерінің бір тобы, басқалармен бірге, Джон Савиллдің құпия тапсырмасымен студенттер «Листер көшесінің шайқасы» деп атаған оқиғаға қатысты. Жеке сектордағы үй иелеріне тиесілі Листер көшесі Халлдағы ең нашар тұрғын үйлердің бірі болды, ал 1963 жылы тұрғындар жағдайға наразылық білдіріп, жалға ақысын төлеуден бас тартты. Жеке үй иелерінен шығарылып жатқан тұрғындарға қолдау көрсету үшін Халл студенттерінің бір бөлігі араласты. Науқан «Халл Daily Mail» газетінің бірінші бетінде «Листер көшесіндегі кедергілер» деген тақырыппен жарияланды және Халлдағы нашар тұрғын үйлердің жағдайына назар аудару мақсатына жетті, бұл мәселеге Халл қалалық кеңесінің мүшелері көбінесе немқұрайлы қарады. Студенттік одақ ісінде Хэттерсли/Макнамара дәуірімен салыстырғанда маңызды болмаса да, Соцсоц университет одағын Оңтүстік Африка өнімдерін бойкоттауға итермеледі. Одақ Соцсоц ұсынысын мақұлдамағандықтан, олар одақ сайлауына оннан астам кандидатты тікелей ұсынды. Олардың көпшілігі сайланды және тыйым салу күшіне енді. Бұдан өзге, олар жергілікті Еңбек партиясына және сол кездегі ықпалды Халл және Ист-Райдинг кооперативтік қоғамындағы Дэвид Уайтлиге тыйым салуға көмектесті. Олар сондай-ақ Блэкберн (қазіргі BAE) зауытының Броу қаласында апартеидтік Оңтүстік Африкаға сатуға арналған Буканер бомбалаушыларын өндіруіне қарсы науқан жүргізді. 1964 жылы Гарольд Уилсон Еңбек партиясының премьер-министрі болып қайта сайланғаннан кейін Оңтүстік Африкаға қару сатуды тоқтатты. 1950 жылдардағыдай, Соцсоц NALSO-дағы маңызды рөлін жалғастырды, 1962 жылы Халлдағы Ференс залында NALSO конференциясын өткізді және оның бірнеше мүшелері NALSO атқарушы органдарына сайланды, мысалы Колин Ливетт вице-төраға болып сайланды. Сонымен қатар, 1962 жылғы NALSO конференциясында Соцсоц студенттері Колин Ливетт және Хедли Тейлор гомосексуализмді қылмыстық жазадан босату туралы NALSO-дағы алғашқы ұсынысты енгізді. Соцсоц ұйымдастырған спикерлердің қатарында Джон Савиллдің байланыстарының арқасында Жаңа солшыл идеологияны қолдайтын бірнеше тұлғалар болды. 1962 жылы Халл қаласын аралап өткен кездегі Еңбек партиясының лидері Хью Гейтскелл де клубта сөз сөйледі. Шындығында, 1962 жылдың 2 наурызында Еңбек партиясының аймақтық ұйымдастырушысы Дж.Т. Ансон Гайтскеллге сапары алдында былай деп сендірді: «Бұл Университет Социалистік клубының терминнің қатаң мағынасында Еңбек партиясының клубы емес екенін атап өткен жөн, бірақ оның қатарында социализмге сенетін барлық адам бар, бұл КП немесе басқа түр болсын. Депутат Свинглер мырзаның ұлы клубтың лауазымды тұлғасы және ол, әрине, «сол жақта» тұр».

Жаңа солшыл студенттік радикализмнің өрлеуі және СоцСоц/Лейбористік клубтың бөлінуі, 1967-1970

Бұл алтын ғасыр 1967 жылдың қыркүйегінде аяқталды, осы кезде Халл университетінің Еңбек клубы (HULC) күрделеніп бара жатқан радикалды SocSoc ұйымынан бөлініп шықты. 1964–70 жылдардағы Гарольд Уилсонның Лейбористік үкіметіне наразылық, ықтимал, бұл бөліністің маңызды себебі болды. Оның журналының тұңғыш саны, "Comment", үйсіздік туралы мақалаға ие болды.

Халл университетінің еңбек клубы: 1971-1980

1960-жылдардың соңы мен 1970-жылдар студенттік наразылықтың кең тараған кезеңі болды, және ХАЛК сол кезде Халл қаласындағы солшыл студенттік клубтардың әртүрлі тобының бір бөлігі ретінде осы процеске қатысты. ХАЛК университеттің Апартеидтік Оңтүстік Африкаға жасаған инвестицияларына қарсы науқандарда, ең бастысы – университеттің Barclays Bank және Reckitt and Coleman компанияларындағы акцияларын сату науқанында белсенділік танытты, себебі олар Апартеидке қатысқан. Сонымен қатар, шетелдік студенттер үшін оқу ақының әртүрлілігіне қарсы үлкен науқан жүргізілді. 1978 жылы ХАЛК кандидаттары Пит Маккейб пен Дэвид Хансон клуб тарихында алғаш рет HUU президенті және вице-президенті болып сайланды.

Бөлінетін 80-жылдар

Хулл клубының 1980 жылдардағы қызметі жұмбақ, бірақ осы кезеңнің көп бөлігінде клубтың радикалды солшылдардың ықпалында болғаны көрінеді: 1984 жылы Халл қаласында Ұлттық еңбек студенттері ұйымының (NOLS) конференциясы, наразылық көтерілісі мен зорлық-зомбылық салдарынан өткізілмеді.

ХАЛК-тің 90-шы жылдардағы қайта өркендеуі

Болашақ депутат Том Уотсон мен Ребекка Грей 1991 жылы Халл университетінде оқуларын бастағанда, ХУЛК кампуста маңызсыз деп есептелді және өткен жылы ХУУ президентіне үміткерлікке ұсынуына байланысты өткір дау болған еді. Бірақ бір жыл ішінде Уотсон мен Грей, басқалармен бірге, ХУЛК-ті маңызды, кәсіби ұйымға айналдырды, ол өркендеген шағында 230-250 мүшеге дейін өсіп, сол кездегі басқа университеттердегі ұқсас Еңбек клубтарынан басып өтті. Ескі SocSoc сияқты, ХУЛК қоғаммен байланыс жасап, саяси көзқарастарға кеңдік таныту арқылы мүшелерін көбейтті.

Жақында болған оқиғалар

2000 жылдар бойы қоғам Халл университетінде ірі және белсенді клуб болып қала берді. Оның ықпалы мен науқандық мүмкіндіктері Халл университеті студенттік одағындағы көптеген президенттер мен толық уақытты қызметкерлердің, оның ішінде Эд Марш, Хелен Гибсон, Эйдан Мерш және Виктория Винтертонның қатарынан көрінеді. Клубтың дәстүрлі түрде кем дегенде бір ішкі мүшесі Халл университеті студенттік одағының толық уақытты командасына сайланып келді, алайда бұл дәстүр 2015 жылы тоқтатылды. 2016 жылы клубтың ішкі мүшесі кандидат ретінде түскен жоқ. Осы кезеңде оның Еңбекші студенттермен қарым-қатынасы шиеленісіп, 2011 және 2013 жылдары HULC мүшелерінің кейбіреулері бұл ұйым енді оларды тиімді түрде өкілдік етпейді деп ойлады. Бұл жағдай 2013 жылдың басында HULC-тің үш нақты себеппен ұйымнан шығуына әкелді: 1. Халл университеті Еңбекші клубының Ішкі Еңбекші студенттер саясаты бойынша ұсынысын қабылдамау. 2. Еңбекші студенттер конференциясына қатысушыларға қатысты қарым-қатынас. 3. Еңбекші студенттермен ұзақ мерзімді мәселелер. Халл университеті Еңбекші клубының атқару комитетіне жеткізілген бірнеше мәселені мысалға келтірейік: ҰСҚ кандидаттарын іріктеудегі қиындықтар, Еңбекші студенттер шараларының құны, Студенттік қозғалыстың Жастар қозғалысынан бөлінуі, Ұлттық атқару комитетінің демократиялық емес сайлауы, жалпы жемқорлық, шеткері топтарды (мысалы, Халл) шеттету және жалпы әрекетсіздік пен басқарудағы кемшіліктер. Ол кезде 11 университет клубы ұйымнан шықты, бұл ішкі тексеруге және келесі президенттен дауыс беру туралы уәде алуға әкелді. Бұл клубтың басты мақсаттарының бірі – қазіргі делегаттық жүйеге қарсы «бір мүше – бір дауыс» сайлау жүйесін енгізу болды. Бұл наразылық сәтті аяқталды және 2016 жылы ғана емес, OMOV енгізіліп, HULC-тің Еңбекші студенттерге қайта қосылуына да себеп болды. Клуб студенттік белсенді қозғалыстың бір бөлігі ретінде өзінің бастапқы қағидаларына оралуға кірісті, ал түлектер Ұлттық студенттер одағында (алайда бұл тенденция Халл университеті студенттік одағының ҰСҚ-ден шығу туралы шешімінен кейін тоқтатылды) және Жас лейбористерде жоғары лауазымдарға тағайындала бастады. Клуб 2020/21 оқу жылында көптеген мәселелердің салдарынан құлдырауға жақын болды. Алайда, 2021 жылдың сәуір айында жаңа атқару комитеті сайланып, қоғамның келесі жылға дейін жалғасатыны қамтамасыз етілді. Еңбекші клубы Алан Джонсон, Крис Брайант, Джон Макдоннелл, Том Уотсон, Деннис Скиннер, Оуэн Джонс және тағы да басқалар сияқты көрнекті Еңбекші спикерлерін қабылдады. Ол 2010 және 2015 жылдары Кингстон-апон-Халл Солтүстік округінің депутаты Диана Джонсонның сайлау науқанында маңызды рөл атқарды, оның көпшілігін соңғы рет 12 000-нан астам дауысқа дейін арттырды.

Парламенттік әріптестер, депутаттар және ЕОП мүшелері

Жалпы саны 23 Парламент мүшесі Халл университетінде оқыған, олардың 19-ы Еңбек партиясының мүшелері. Бұған қоса, Еуропалық парламенттің екі және Лордтар палатасының үш мүшесі де Халлде білім алған. Еңбек партиясының 16 орынбасар басшысының үші Халл университетінің түлектері.

Кеңесшілер, зиялы қауым өкілдері және басқа да танымал тұлғалар

Халлдың еңбек саласымен байланысты басқа да түлектері жергілікті саясаткерлер Брин Дэвис, Ұлы Лондон Кеңесінің бұрынғы мүшесі және Ішкі Лондон білім беру органының (ILEA) жетекшісі, Фрэнсис Моррелл, ол ILEA-ны басқарды және Тони Бенннің жақын досы болды, сондай-ақ Дуг Тейлор, Энфилд Кеңесінің жетекшісі және 1979 жылдан 1980 жылға дейін HULC төрағасы. Белгісіз саны Халл түлектері сайлауға қатысқан, олардың ішінде Фред Мурхаус (Бат, 1964 және 1966), Майк Коуэн (Эшфилд, 1977) және Ұлттық студенттік одақтың бұрынғы президенті Эндрю Пэкс (Милтон Кейнс Норт, 2010; Милтон Кейнс Саут, 2015) бар. Робин Свинглер, лейборист Стивен Свинглердің ұлы және Комитет 100-дің негізін қалаушы мүшесі, 1960 жылдары белсенді қатысушы болды. Энтони Гидденс, «Үшінші жол» саясатымен байланысты саяси философ, Халл университетін бітірген. Халл түлектерінің арасында халықаралық аренада табысқа жеткендерге Нили Крус, қазіргі уақытта бәсекелестік мәселелері жөніндегі Еуропалық комиссар қызметін атқаратын голланд саясаткері; Джозеф Гарсия, Гибралтар либералдық партиясының жетекшісі; Малайзия парламентінің депутаты Ход Пуад Заркаши; Сент-Люсия заңгері және саясаткері Сара Флод Боберн; Бельгия саясаткері және олардың «Groen!» партиясының төрағасы Вутэр Ван Безиен; Дэниел Фрэнсис Аннан, 1993 жылдан 2001 жылға дейін Гана Парламентінің спикері; Доминика саясаткері Николас Ливерпуль; және Гонконг министрі, олардың қазір таратылған демократиялық «Азаматтар партиясының» негізін қалаушы Кристин Ло кіреді.