Уильям Уоррен Барбур: Американ саяхатшысы және боксшы чемпионы

Кіріспе

Уильям Уоррен Барбур (31 шілде 1888 – 22 қараша 1943) – американдық саясаткер, АҚШ Республикалық партиясының өкілі. 1931 жылдан 1937 жылға дейін және 1938 жылдан өмірінің соңына дейін, 1943 жылы қайтыс болғанға дейін Нью-Джерси штатынан АҚШ Сенатына сайланды. Сонымен қатар, ол кәсіпкер және әуесқой боксшы, Құрама Штаттарда (1910) және Канадада (1911) ауыр салмақта чемпион атанды.

Отбасылық тарихы және ерте өмір

Уоррен Барбур, төрт ағайынның үшіншісі, 1888 жылы Нью-Джерси штатының Монмут округіндегі Монмут-Бич қаласында полковник Уильям Барбур мен оның әйелі Джулия Аделаида Спрагтың отбасында дүниеге келді. Оның үлкен ағасы Томас Барбур – табиғатты зерттеуші және герпетолог, Гарвардтағы Салыстырмалы зоология мұражайының директоры қызметін атқарды. Әкесі, полковник Уильям Барбур, Атлантиканың екі жағында кең бизнес жүргізген «Linen Thread Company, Inc.» жіп өндіруші компаниясының негіз қалаушысы және президенті болды. Уоррен Барбур мемлекеттік мектептерде оқыды, бірақ 1906 жылы Нью-Йорк қаласындағы Браунинг мектебін бітірді. Ол сондай-ақ Принстон университетіне түсті, бірақ бір семестрден кейін әкесі президенті болған «The Linen Thread Company» компаниясына жұмысқа орналасты. 1917 жылы әкесі, «Полковник» қайтыс болғаннан кейін Уоррен Барбур компания президенті болды. Жастық шағында Барбур туберкулезбен ауырып, қарқынды жаттығулар мен спортпен айналысу арқылы одан құтылды. Оның спорттық жетістіктерінің ішінде бокс болды, нәтижесінде 1910 жылы Джозеф Беркті жеңіп, АҚШ-тың, ал 1911 жылы Канаданың ауыр салмақтағы бокс чемпионы атанды. Осы кезеңде Теодор Рузвельт пен «Джентльмен Джим» Корбет одан «Ұлы ақ үміт» атандырып, ауыр салмақтағы чемпион Джек Джонсонмен жұдырықтасуын қалады. Барбур мен оның әкесі бұл идеяны қолдағанмен, анасы оған қатаң қарсы болды және жоспарды тоқтатып тастады. Барбур кәсіби бокс мансабын жалғастырмаса да, 1919 жылы Джек Демпси мен Джесс Уиллард арасындағы жекпе-жектің уақыт есептеушісі болды. Әскери қызметінде ол он жыл Нью-Йорк Ұлттық гвардиясының құрамында болды, 1916 жылы Мексика шекарасында дислокацияланып, капитан шынжырғысына жетті. 1921 жылы ол Элизабет Кокран Карререге үйленді, олардың үш баласы мен он немересі дүниеге келді. Отау құрғаннан кейін көп ұзамай Барбур саяси аренаға қадам басты, 1922 жылы Рамсон қалалық кеңесінің мүшесі, ал 1923 жылдан 1928 жылға дейін Рамсон қаласының мэрі болды.

W. Warren Barbour, the third of four brothers, was born in 1888 to Colonel William Barbour and his wife, Julia Adelaide Sprague, in Monmouth Beach, Monmouth County, New Jersey. His eldest brother, Thomas Barbour, a general naturalist and herpetologist, served as director of the Museum of Comparative Zoology at Harvard. His father, Colonel William Barbour, was founder and president of the Linen Thread Company, Inc., a thread manufacturing enterprise having much business on both sides of the Atlantic. W. Warren Barbour attended the public schools, but ultimately graduated from the Browning School, New York City, in 1906. He also entered Princeton University but left after one semester to join The Linen Thread Company, of which his father was president. W. Warren Barbour became president of the company in 1917 when his father, "The Colonel", died. As a teenager, Barbour suffered from tuberculosis, which he overcame by intensive exercise and participation in sports. These athletic pursuits included boxing, which eventually led to his becoming amateur heavyweight boxing champion of the United States in 1910, when he defeated Joseph Burke, and Canada in 1911. Around this time, both Theodore Roosevelt and "Gentleman Jim" Corbett wanted him to take up the mantle of "the great white hope" and fight Jack Johnson, the reigning professional heavyweight champion. While the idea apparently appealed to Barbour and his father, his mother was adamantly opposed and firmly quashed the plan. While Barbour never continued with a professional boxing career, he did serve as timekeeper for the Jack Dempsey–Jess Willard fight in 1919. Militarily, he served as a member of the New York National Guard for ten years, being stationed on the Mexican border in 1916, and attaining the rank of captain. In 1921, he married Elysabeth Cochran Carrere, a union which gave rise to three children and ten grandchildren. Soon after his marriage, Barbour entered the political arena, serving as a member of the Rumson Borough Council in 1922 and as mayor of Rumson from 1923 to 1928.

Саяси мансап және Холокостқа қарсылық

1930 жылы Барбур және оның отбасы Локуст Пойнт, Монмут округі, Нью-Джерсидегі үйін ресми резиденциясы ретінде алды, сонымен қатар Нью-Йорк қаласындағы үйін де сақтап қалды. Барбур әртүрлі өнеркәсіптік кәсіпорындардағы жұмысын жалғастырды, оның ішінде отбасылық жіп өндіру бизнесінде президент болып қызмет етті. 1931 жылдың 1 желтоқсанында Нью-Джерси губернаторы Морган Ф. Ларсон Дуайт В. Морроудың қайтысынан бос қалған орынды толтыру үшін Барбурды АҚШ Сенатына тағайындады. Тағайындау келесі жылы, 1932 жылдың 8 қарашасында, 49% дауыспен АҚШ Сенатына тартысты сайлау арқылы расталды. Бұл жылы Сенатқа үміткер болған республикалықтардың жартысынан астамы жеңіліске ұшырады, себебі Франклин Рузвельт және Демократиялық партия үлкен жеңіске жетті. Ол 1937 жылдың 3 қаңтарына дейін Сенатта қызмет етті. Морроудың аяқталмаған мерзімін аяқтағаннан кейін Барбур 1936 жылы қайта сайлануға үміткер болды, бірақ сәтті болмады. Келесі екі жыл бойы ол бұрынғы қызметтерін жалғастырды, соның ішінде 1937 жылы Нью-Джерси жұмыссыздыққа байланысты төлемдер жөніндегі комиссия мүшесі болып жұмыс істеді. Барбур 1938 жылдың 8 қарашасында сенаттық орынды қайта иеленді, ол А. Гарри Мурдың отставкасынан туындаған бос орынды толтыру үшін сайланды. 1940 жылы Мурдың мерзімін аяқтағаннан кейін, ол халықтың қолдауымен сайланды және 1943 жылы қайтыс болғанға дейін Нью-Джерси штатынан АҚШ сенаторы болып қызмет етті. Барбур нацистік геноцид құрбандарының ауыр халдеріне терең ойланып, қатты сезінді. 1943 жылдың сәуір айында, көптеген конгрессмендер мен сенаторлармен бірге, Барбур Бен Хехт жазған және Бергсон тобы қойған «Біз ешқашан өлмейміз» атты қойылымды тамашалаған болуы мүмкін, ол еуропалық екі миллион еврейдің қазасын еске алуға арналған. 1943 жылдың күзінде ол сенаторлар мен конгрессмендердің шағын тобының бірі болды, олар вице-президентпен бірге 1943 жылы Вашингтонда Бергсон тобымен бірге шеру өткізген 400 раввинмен кездесті, бұл еврейлердің күнәларын өтеу күні Йом Кипурға дейін болды. Олардың шеруі АҚШ үкіметін Холокостқа қарсы ресми ұстаным қабылдауға итермелеуді мақсат еткен. Президент Франклин Д. Рузвельт раввиндермен кездеспегенімен, сенатор Барбур бірнеше конгресс әріптестерімен бірге олармен АҚШ Капитолиінің баспалдағында кездесіп, олардың мүддесін қолдайтынын білдірді. 1943 жылдың 14 қазанында, раввиндермен кездескеннен бір апта өткен соң, және АҚШ-қа одан әрі иммиграцияға рұқсат беруге қарсы қоғамдық және саяси пікірлерге қарамастан, Барбур Холокост құрбандарының 100 000-ға дейін «жақында нәсілдік немесе діни сенімдеріне байланысты қудаланып жатқандарына» Америкаға келуге және соғыс аяқталғанға дейін Америка Құрама Штаттарында тұруға рұқсат беретін заң жобасын ұсынды. Бұл 1890 жылғы санақ бойынша АҚШ-та болған отандастарының санының 2% ғана иммиграцияға рұқсат беретін қолданыстағы саясаттан елеулі өзгеріс болар еді. Барбурдың бірнеше аптадан кейін 1943 жылдың қараша айында қайтыс болуы оның заң жобасын қабылдауға жұмыс істеуіне кедергі келтірді. Дегенмен, раввиндерге көрсеткен қолдауы және Сенаттағы одан әрі шаралары нацистік геноцид құрбандарына саяси және қоғамдық назар аударуға және оларға көмектесуге үлкен үлес қосты.

By 1930, Barbour and his family took their house in Locust Point, Monmouth County, N. J., as their official residence, while also maintaining a home in New York City. Barbour continued his work in various industrial enterprises, primarily including the family thread manufacturing business, of which he was president. On December 1, 1931, New Jersey Governor Morgan F. Larson appointed Barbour, a Republican, to the United States Senate to fill the vacancy created by the death of Dwight W. Morrow. The appointment was confirmed the following year when he was narrowly elected to the U. S. Senate on November 8, 1932, with 49% of the vote, in a year when more than half of the Republican incumbents running for the Senate were defeated when Franklin Roosevelt and the Democratic Party won in a landslide. He served in the Senate until January 3, 1937. After completing Morrow's unfinished term, Barbour was unsuccessful in his 1936 reelection bid. For the next two years, he resumed his former pursuits, including service as a member of the New Jersey unemployment compensation commission in 1937. Barbour regained his Senate seat on November 8, 1938, when he was elected to fill the vacancy caused by the resignation of A. Harry Moore. Popularly elected to the office in 1940 after completing Moore's term, he served as U. S. Senator from New Jersey until his death in 1943. The plight of victims of Nazi genocide stirred Barbour deeply. In April 1943, along with many other Congressmen and Senators, Barbour may have attended a performance of We Will Never Die, a pageant written by Ben Hecht and produced by the Bergson Group to commemorate two million European Jews who had already been murdered. In the fall of 1943, he was one of a small group of senators and congressmen who, together with the vice president, met with 400 rabbis who marched with the Bergson Group in Washington in 1943, shortly before Yom Kippur, the Jewish Day of Atonement. It was hoped their march would encourage the United States government to take a formal stand against the Holocaust. While President Franklin D. Roosevelt did not meet with the rabbis, Senator Barbour, along with a handful of Congressional colleagues, met them on the steps of the United States Capitol and expressed his commitment to their cause. On October 14, 1943, barely a week after meeting with the rabbis, and despite strong public and political opinion against allowing further immigration to the United States, Barbour introduced a bill that would have permitted as many as 100,000 victims of the Holocaust "who are now being persecuted either because of racial or religious belief" to come to America and to remain in the United States as visitors for the duration of the war. This would have been a significant change from the existing policy limiting immigration to only 2% of the number of their countrymen who had been in the United States as of the 1890 Census. Barbour's death just a few weeks later in November 1943, prevented him from working toward passage of the bill. His support of the rabbis, however, and his subsequent actions in the Senate did much to increase political and public awareness of and compassion for the victims of the Nazi genocide.

Өлім және жерлеу

Сенатор Барбур 1943 жылғы 22 қарашада Вашингтондағы үйінде 55 жасында ми қан құйылуынан қайтыс болды. Ол Нью-Джерси штатының Патерсон қаласындағы Седар-Лаун зиратында әке-шешесімен және ағасы Роберт Барбурмен бірге жерленген. Ол қайтыс болған кезде Элизабет Кокран (Каррере) Барбурдан ажырасып, (1947 жылы сэр Уильям Лори Уэльске үйленген) үш бала және кейіннен он немересін қалдырды.