Ирландия саяхаты мен саяси қайраткері: Донъю МакКарти, Кланкарти графы

Кіріспе

Ирландиялық сарбаз және саясаткер (1594–1665 жж.)

Сэр Доно МакКарти, Кланкартидің 1-ші графы (1594–1665 жж.) – ирландиялық сарбаз және саясаткер. 1641 жылы әкесінен кейін Мұскэридің 2-ші виконты болды. Ол үкіметке қарсы көтеріліп, Ирландия католик конфедерациясына қосылды, католик ретінде діни еркіндік талап етті және гелдік аристократияның құқықтарын қорғады. Кейіннен ол Ирландияны Кромвель басып алған кезде корольді парламенттік жауларына қарсы қолдады. 1634–1635 және 1640–1649 жылдары Ирландия парламентінің Төменгі палатасында отырды, онда король Карл I-нің авторитарлық вице-королі Страффордқа қарсы шықты. 1642 жылы ол Ирландия көтерілісіне қосылды, ол Мюнстердегі оның иеліктеріне жеткен кезде басталды. Ол Лимерик қоршауында және Лискарролл шайқасында көтерілісшілер үшін күресті. Ирландия католик конфедерациясына қосылып, олардың Жоғарғы кеңесіне кірді. Ирландия конфедерациялық соғыстарында шайқасқан ол 1643 жылғы келісім туралы келіссөздер жүргізді, ол конфедераттар мен король арасындағы уақытша атысты тоқтату болды. Ол осы келісімді тұрақты бейбітшілікке айналдыруға тырысты және Рим папасының өкілі Ринуччини бастаған дін қызметкерлеріне қарсы болған конфедераттардың бейбітшілік партиясын басқарды. Президент Маунтгарретпен бірге ол 1645 жылы Гламорган бейбітшілігін келісті, бірақ король оны қабылдамады. 1646 жылы ол Бунратти қамалын парламентарийлерден тартып алып, Бірінші Ормонд бейбітшілігін келісті, бірақ Ринуччини оны қабылдамады және оны шіркеуден шығарды. Кромвельдің жаулап алу кезінде ол 1651 жылы Нокнаклэши шайқасында жеңіліске ұшырады, бірақ 1652 жылға дейін Эдмунд Лудлоудан Росс қамалын қорғады. Ол соңғылардың бірі болып капитуляциялады. 1653 жылы одақтастық кезінде ол соғыс қылмыстары бойынша сотталды, бірақ ақталды. Континенттегі эмиграцияда Карл II оны Кланкарти графы етіп жариялады. 1660 жылы монархия қайта жаңғырғанда ол өз жерлерін қайтарып алды.

Туған жері

Доно Маккарти 1594 жылы Корк округінде, мүмкін Бларни немесе Макрум қамалында, ата-анасының резиденцияларында дүниеге келген. Ол Чарльз (қарауы аты Кормак Оги) Маккарти мен оның бірінші әйелі Маргарет О'Брайеннің екінші, бірақ ең үлкен тірі баласы болды. Сол кезде оның әкесі сэр Чарльз Маккарти деп аталса, оның әкесінің әкесі Кормак Макдермот Маккарти 16-шы Мускэри лорды титулын алып, Корк округінің орталық бөлігін қамтитын ата-бабалар жеріне ие болды. Оның әкесі Мускэри Маккартилерінен шыққан, бұл әулет 14 ғасырда кіші ұлы Мускэриді иелік ретінде алғанда Маккарти Мор желісінен бөлініп шыққан. Дононың анасы Доно О'Брайеннің, 4-ші Томмонд графының үлкен қызы болды. Доно осы әкесінің құрметіне осылай аталған (Мускэри Маккартилерінің әулетінде Доно есімді адам болған жоқ). Бұл есім – ирланд тіліндегі Donnchadh есімінің ағылшыншаланған, қысқартылған түрі. Оның отбасы, О'Брайендер, Ирландияның ортағасырлық жоғары патшасы Брайан Борудан тараған тағы бір ирландтық әулеті болды. Оның ата-анасы шамамен 1590 жылы үйленген. Ол жеті баланы (екі бауыры мен бес қарындасы) арасында өсті. Толық тізімді оның әкесінің мақаласында қараңыз.

Дін

Генрих VIII және Елизавета патшалардың протестант үкімшілігі тұсында ирландиялықтардың көпшілігі католик дінін сақтап қалғанмен, Маккартидің екі әкесі де протестант болған. Оның әкесінің әкесі Кормак Макдермот Маккарти мемлекеттік дінге көшкен. Маккартидің анасының әкесі, 4-ші Томмонд графы Доног О'Брайен, ағылшын сарайында протестант болып тәрбиеленген. Маккартидің әкесі жастық шағында протестант болған сияқты, бірақ кейін католикке айналған.

Төменгі палата

1634-1635 жылдары Карл I Ирландия парламентін шақырғанда, қырықтан асқан МакКарти Корк округінен сайланды және сол кездегі округ депутаттары деп аталатын екі «шир рыцарының» бірі болды. 1634 жылы ол рыцарь атағына ие болды. Ирландияның лорд-депутаты Томас Уэнтуорт (кейіннен лорд Страффорд) салықтарды мақұлдау үшін ұсынды: 50 000 фунт стерлингтік (шамамен £) алты субсидия бірауыздан қабылданды. Парламент сондай-ақ 1628 жылғы жеңілдіктерді кешіктіріліп және толық емес ратификациялады, онда король ақшаға құқықтарды мойындады. МакКарти 1640-1649 жылдардағы Ирландия парламентіне Корк округінен қайта сайланды. Парламенттік тізімдерде ол рыцарь ретінде тіркелген, бірақ шамамен 1638 жылы әкесі оған Новая Шотландия барондық атағын сатып алды. Король оларды әрқайсысы 3000 шотланд меркіне немесе 166 фунт 13 шиллинг 4 пенске (шамамен £ тең) сатты. Страффордтың басшылығымен парламент бірауыздан 45 000 фунт стерлингтік (шамамен £) төрт субсидияны мақұлдады, бұл Шотландияға қарсы Екінші епископ соғысы үшін 9000 ирланд әскерін жинауға жұмсалды. Сәуір айында Страффорд Вестминстердегі Ұзақ Парламент кезінде корольға кеңес беру үшін Ирландиядан кетті. Ирландияның Төменгі палатасы Страффордтың авторитарлық үкіміне наразылық білдіру мүмкіндігін пайдаланды. Олар наразылықтар жөніндегі комитет құрды, оның құрамында МакКарти де болды. Комитет қараша айындағы петиция деп аталатын наразылық хатын дайындады, оған барлық мүшелері қол қойды. Петиция содан кейін дауысқа салынып, Төменгі палатада мақұлданды. МакКарти де қараша айында патшаға петиция тапсыру үшін Лондонға барған 13 депутаттан тұратын делегацияның құрамында болды. Лордтар өз наразылықтарын білдіру үшін жеке делегация жіберді, онда МакКартидің әкесі де болды.

Виконт Мускэри

1641 жылдың ақпан айында 70 жас шамасындағы Маккартидің әкесі парламенттік миссиясы барысында Лондонда қайтыс болды. Ол Вестминстер аббаттығында жерленді. Маккарти 2-ші Мускэри виконты болды. Оның орнын әкесінің екінші әйелінің туысы Редмонд Рош басты. Оның үлкен ағасы бұрын қайтыс болғандықтан, мұрагерлік құқығы бойынша кезектілікке түсу қажеттігі тумады. Наурыз айында Страффордты Англия Лордтар палатасы соттағанда, Мускэри Страффордтың ирландтарды корольмен кездесуден алғандарын куәландырды. Дублинге оралған соң Мускэри Ирландия Лордтар палатасында өз орнын иеленді.

Ирландия соғыстары

Ирландия 1641 жылдан 1652 жылға дейін 11 жыл соғысқа ұшырады, оны 1641 жылғы көтеріліс, Конфедерациялық соғыстар және Кромвельдің жаулап алуы деп бөлуге болады. Бұл Он бір жылдық соғыс немесе Он бір жылдық соғыс – Ұлыбритания азаматтық соғыстары деп те аталатын Үш патшалықтың соғыстарының бір бөлігі болды.

Көтеріліс

Патшаның әлсіздігін көріп, плантацияларға қарсылық көрсетуге тырысқан сэр Фелим О’Нилл 1641 жылдың қазан айында солтүстік Ульстер провинциясынан көтеріліс бастады. Ол Дунганнон жариялағанда, өзінің іс-қимылдарын бекітетін патшалық комиссиясы бар екенін мәлімдеді. Мюнстерде Мускэри Ирландияда қоныстанған ағылшын протестанты Ричард Бойлмен танысты, ол Стрэффордқа қарсы болған еді. Көтеріліс туралы жаңалық Лорд Коркқа Касллиондағы кешкі ас кезінде жетті, онда Дэвид Барри, 1-ші Барримор графы, Мускэри мен Корктің ұлы Роджер, Лорд Брогиллді шақырды. Барримор ирланд протестанты және Корктің күйеу баласы еді. Кейін ол Барримор мен Брогиллге қарсы шайқасқа қатысты, бірақ 1642 жылдың ақпан айында Мускэри Мюнстердің Лорд-президенті сэр Уильям Сент-Легермен бірге көтерілісшілерге қарсы тұрды. Мускэри заң мен тәртіпті сақтау үшін өз жалға алушылары мен тәуелділерінен қарулы күштер жинауды ұсынды. Ол әйелімен бірге көтерілісшілерден қашып жүрген протестанттарды құтқаруға тырысты. 1642 жылдың қаңтар айында Морис Рош, 8-ші виконт Фермой басшылығындағы Мюнстер көтерілісшілері Югалда Лорд Коркты қоршап алды. Алайда, көтеріліс күшейді, 2 наурызда Мускэри католик діні мен корольді қорғау үшін жағын өзгертті, ол 17 наурызда Барриморға жазған хатында түсіндірді. Мускэри Фелим О’Ниллдің патшалық жарлық бойынша әрекет еткеніне сенді, бірақ король қаңтар айында ирланд көтерілісшілерін сатқын деп жариялаған еді. Оның жағын өзгерткенін естіген ирланд Парламенті Мускэридің мүлкін тәркілеуді жариялады. Ол әкесінің 1640 жыл шамасында салған Дублин қаласындағы үйінен айырылды, бірақ үкімет оның Мюнстердегі жерлерін тартып ала алмады. Көптеген католик роялистері сияқты, Мускэри Чарльздың Шотландиядағы пресвитериандық дінді қабылдағаны сияқты, Ирландиядағы католицизмді де қабылдауға көндірілуі мүмкін деп ойлады. Сондай-ақ, Уильям Сент-Лежердің католик халқына қарсы жасаған қиянаттары және Ричард Батлер, 3-ші виконт Маунтгареттың бүлікші әскерімен жақындауы оны қаруға көтеруге итермеледі. Мускэри Маунтгареттің қол астында қызмет етуден бас тартты және Мюнстердегі басшылыққа Фермоймен бәсекелесті, ол Мускэридің әкесінің әйелінің ағасы еді. Фермой Мюнстердегі көтеріліске бұрын жетекшілік еткен, бірақ Мускэри одан бай еді. Бларнидегі басшылардың кездесуінде испандық Фландрия армиясының тәжірибелі сарбазы Гаррет Барри Мюнстер көтерілісшілерінің армиясының генералы болып тағайындалды. Мускэри оның оң қолбасшысы болды. Наурыз және сәуір айларында Мускэри мен Фермой 4000 адаммен Корк қаласындағы Сент-Лежерді сәтсіз қоршады. 13 сәуірде ирланд протестанты, 6-шы барон Мюрроу О’Брайен шабуылшыларды Рочфордстаундағы базасынан ығыстырып, қоршауды бұзды. Бұл шайқаста Мускэри өзінің қару-жарағын, шатырын және сандықтарын жоғалтты. Ол әйелімен бірге сол кезде Бларни қамалында болды. 16 мамырда Мускэри мен Фермой Касллиондағы Барримор қамалын басып алды, ол Барримордың резиденциясы еді. Сент-Лежер 2 шілдеде қайтыс болды, ал вице-президент Инчикин Мюнстердегі үкіметтік күштердің басшылығын өз қолына алды.

Seeing the King weak and trying to oppose plantations, Sir Phelim O'Neill launched the Rebellion from the northern province of Ulster in October 1641. He pretended, in his Proclamation of Dungannon, to have a royal commission sanctioning his actions. In Munster Muskerry socialised with Richard Boyle, 1st Earl of Cork, an English Protestant established in Ireland, with whom he had opposed Strafford. News of the rebellion reached Lord Cork at a dinner at Castlelyons where David Barry, 1st Earl of Barrymore entertained Muskerry and Cork's son Roger, Lord Broghill. Barrymore was an Irish Protestant and Cork's son in law. Muskerry would later oppose Barrymore and Broghill in battle, but in February 1642 Muskerry still sided with Sir William St Leger, Lord President of Munster, against the insurgents. Muskerry offered to raise an armed force of his tenants and dependants to maintain law and order. He and his wife tried to save Protestants fleeing from the insurgents. In January 1642 the Munster insurgents under Maurice Roche, 8th Viscount Fermoy besieged Lord Cork in Youghal. However, the rebellion was gaining ground, and on 2 March, Muskerry changed sides, to defend the Catholic faith and the King as he explained on 17 March in a letter to Barrymore. Muskerry believed Phelim O'Neill acted under a royal warrant, but the King had already denounced the Irish insurgents as traitors in January. Hearing of his defection, the Irish Parliament declared Muskerry's estates forfeit. He lost the Dublin townhouse that his father had built about 1640, but the government could not seize his Munster estates. Like many Catholic royalists, Muskerry imagined Charles could be convinced to accept Catholicism in Ireland as he accepted Presbyterianism in Scotland. He was also prompted to take up arms by the atrocities committed by William St Leger against the Catholic population and by the approach of Richard Butler, 3rd Viscount Mountgarret with his rebel army. Muskerry refused to serve under Mountgarret and competed for the leadership in Munster with Fermoy, an uncle by his stepmother. Fermoy had led the rebellion in Munster before Muskerry joined and outclassed him in terms of precedence, but Muskerry was richer. At a meeting of the leaders at Blarney, Garret Barry, a veteran of the Spanish Army of Flanders, was made general of the Munster insurgents' army as a compromise. Muskerry was his second in command. In March and April, Muskerry and Fermoy with 4,000 men unsuccessfully besieged St Leger in Cork City. On 13 April Murrough O'Brien, 6th Baron Inchiquin, an Irish Protestant, lifted the siege by driving the insurgents from their base at Rochfordstown. Muskerry lost his armour, tent, and trunks in this action. He and his lady stayed nearby at Blarney Castle at the time. On 16 May, Muskerry and Fermoy captured Barrymore Castle at Castlelyons, Barrymore's seat. St Leger died on 2 July, and Inchiquin, the vice president, took over the command of the government forces in Munster.

Лимериктің қоршауы

1642 жылдың мамыр және маусым айларында Маскэри, Гаррет Барри, Патрик Перселл Круа және Фермой Лимерикке шабуыл жасады. Қала өз қақпаларын ерікті түрде ашты, бірақ протестанттар Лимерик қоршауында король Джон қамалын қорғады. Оларға Ньюкаслдың 1-ші бароны Джордж Куртенэй басшылық етті, ол Лимерик қамалының констеблі болған. Маскэри Қасиетті Мария соборының мұнарасына зеңбірек орнатты, ол қамалға қарап тұрды. Қоршаушылар қамалдың шығыс қабырғасына және оңтүстік-шығыс бұрышындағы бастионға мина қазып шабуыл жасады. 21 маусымда қамал капитуляциялады және Маскэри оны басып алды. Көтерілісшілер Лимериктің батысындағы Коннелло аймағындағы қалаларға шабуыл жасады, олар Мюнстер плантациясы кезінде ағылшындармен қоныстанған еді. 26 наурызда Патрик Перселл Кастлтаунды қоршады, оны болашақ Кромвель генералы Хардресс Уоллер қорғады. Қала мамыр айында түсті. Шілдеде Маскэри мен Патрик Перселл король Джон қамалынан алынған артиллерияны пайдаланып Килфинниді басып алды, оны Уоллердің енесі Элизабет Доудалл қорғады.

Лискаролл қоршауы мен шайқасы

Мюнстерлік көтерілісшілер содан кейін сэр Филип Персевалдың қамалдарына шабуыл жасады. 1642 жылдың жазында Мускерри Типперри округіне қарасты Аннах қасiлiн басып алды, ал тамыз айында Корк округіне қарасты Лискаролл қасiлiн қоршады. Қамал 2 қыркүйекте тапсырылды. Келесі күні Инчикин әскерімен қамалдың алдына келді. Саны жағынан кем болғанына қарамастан, Инчикин генерал Гаррет Барри бастаған көтерілісшілерді Лискаролл шайқасында жеңіске жеткізді. Мускерри қорқып, қашып кетіп, басқаларды да қашуға итермеледі. Оның протестант досы Барримор қыркүйек айында, шайқаста алған жараларынан көз жұмды деген қауесет бар.

Конфедерация

1642 жылы көтерілісшілер Ирландия католик конфедерациясын құрды. Мамыр айында католик шіркеуі соғысты заңды деп жариялады. Бірлестік серті жасалды. Қазан айында Маскери Килкенниде Конфедерацияның бірінші бас ассамблеясына қатысты, онда Маунтгарет Конфедерацияның президенті болып сайланды. Маскери Жоғарғы Кеңеске сайланбады, бірақ оның қарсыласы Фермой сайланды. Гаррет Барри жақындағы жеңілісіне және шамалы жасына қарамастан Мунстер армиясының генералы болды. Барри, көрінеу, 1646 жылғы наурыз айында Лимерикте қайтыс болғанға дейін осы лауазымды сақтап тұрды, бірақ оның орнына басқалар басшылық етті. 1643 жылы Маскери мен Фермой екеуі де Жоғарғы Кеңеске сайланды. Мускери 1643 жылғы 4 маусымдағы Клаугли шайқасында жаяу әскерге қолбасшылық етті, онда Кастельхейвеннің 3-ші графы Джеймс Тушет басқарған ирландиялық атты әскер, Инчикиннің әскерлерінен бір отрядты жеңді. Бұл отрядқа сер Чарльз Вавасур, Киллингторптың 1-ші баронеті басшылық еткен, ол күні бұрын Клаугли мұнаралық үйін басып алған болатын. Мускери жаяу әскермен кавалерия шабуылынан кейін ғана келді. Кастельхейвен оны баяу деп есептеді және "ескі генерал" деп атады. Сол жылы Мускери Мунстер армиясын Уотерфорд графтығында Инчикинге қарсы шабуылға бастады. Лейтенант-полковник Патрик Перселл Корк графының резиденциясы – Лизмор қамалын сәтсіз қоршауға алды. Мускери Каппокинге ие болуға азда қалды, бірақ келіссөздерге түсіп, Инчикин оны алдады, ол қаланың капитуляциясын қыркүйекке дейін, соғысты тоқтату шарты күшіне енгенге дейін кешіктірді.

Тоқтату және Оксфорд конференциясы

Мускери, Конфедерациядағы дәулеттілердің көпшілігі сияқты, король билікті қайта алғанда лауазым мен жерін жоғалтудан қорқып, сондықтан корольге қарсы фракцияның ішінде, «бейбітшілік партиясы» немесе «Ормондтықтар» деп аталатын, мұндай шығынға қарсы келісімге қол жеткізуді мақсат тұтқан топқа қосылды. Король, керісінше, ағылшын азаматтық соғысына жұмсау үшін Ирландиядан әскерін шығару үшін Конфедерациямен бейбітшілік орнатуға тырысты. 1643 жылы король Ормондтан Конфедерациямен келіссөздер жүргізуді өтінді. 1643 жылдың 15 қыркүйегінде Сиггинстаунда, Страффордтың аяқталмаған үйінде Конфедерация Ормондпен «Тоқтату» деп аталған атысты тоқтату туралы келісімге қол қойды. Мускери де қол қойғандардың бірі болды. Конфедерация корольге бірнеше төлемдермен 30 000 фунт стерлинг (шамамен £) төлеуге келісті. Қарсылығында Конфедерация белгілі бір деңгейде дипломатиялық мойындылыққа қол жеткізді. Тоқтату шартында Лисмор қамалы мен Каппокин Инчикинге берілді. 1643 жылдың қараша айында Жоғарғы Кеңес жеті делегатты, Мускериді жетекші етіп, корольге наразылықтарын білдіру және бейбітшілік шарты бойынша келіссөздер жүргізу үшін тағайындады. 1644 жылдың қаңтарында олар Лорд-әділдерден қауіпсіз өту құжатын алды. Бұл, мүмкін, олардың кеңседегі соңғы күндері болды, өйткені Ормонд 21 қаңтарда Ирландияның лорд-лейтенанты болып ант берді. Делегаттар 24 наурызда корольдің сарайы орналасқан Оксфордқа келді. Мускери католик дінін ашық түрде ұстануға, ағылшын парламентінен тәуелсіздікке және олардың бүлігі үшін толық кешірім беруге талап қойды. Король Мускериге граф титулын ұсынды, бірақ ол одан бас тартты. 17 сәуірде ирландиялық протестанттық делегация келді. Маусымның соңында Конфедерация делегаттары қолдары бос Ирландияға оралды. Тоқтату Конфедерацияға ағылшын парламентімен одақтас Ольстердегі келісімшілдермен соғысқа назар аударуға мүмкіндік берді. Оуэн Ро О’Нилл сол майданға орналастырылған Конфедерациялық Ольстер армиясын басқарды, бірақ Жоғарғы Кеңес 1644 жылғы науқан үшін Кастлхейвенді бас генерал етіп тағайындады. Кастлхейвен солтүстікке қарай Шарлемонтқа бет алды, бірақ келісімшілдерді шайқасқа шақырмады. Шілдеде Инчикин парламентке жақтады, Корк қаласының маңындағы оңтүстік майданды қайта жандандырды, онда Мунстер армиясы орналасқан еді. 1644 жылдың шілдесінде өткен төртінші жалпы жиналыс төртінші Жоғарғы Кеңесті сайлады. Мускери өзінің орнын қайта алды, бірақ Фермой сайланбады. Тоқтату мерзімі бір жылды құрады және 1644 жылдың 15 қыркүйегінде аяқталды. Ол екі рет ұзартылды: 1644 жылдың тамызында Мускери мен Ормондпен 1 желтоқсанға дейін; және қыркүйекте Мускери мен Лорд-канцлер Болтонмен 1645 жылдың 31 қаңтарына дейін. 1645 жылғы науқанда Кастлхейвен Мунстер армиясына Инчикинге қарсы күресте басшылық етті. Кастлхейвеннің басшылығымен Патрик Перселл Лисмор қамалын басып алды, бірақ Инчикин қалған бөліктерін табандылықпен қорғады. 1645 жылдың жазында өткен бесінші жалпы жиналыста Мускери Жоғарғы Кеңеске қайта сайланды.

Muskerry, like most of the magnates among the Confederates, was afraid to lose title and land when the King regained control. He therefore adhered to a faction within the Confederates, called the peace party or the Ormondists, that sought an agreement that would protect against such a loss. The King, on the other hand, sought peace with the Confederates to be able to withdraw troops from Ireland for use in the English Civil War. In 1643, the King asked Ormond to open talks with the Confederates. On 15 September 1643 at Sigginstown, Strafford's unfinished house, the Confederates signed a cease fire with Ormond, called the "Cessation". Muskerry was one of the signatories. The Confederates agreed to pay the King £30,000 (equivalent to about £ in ) in several instalments. In return, the Confederates gained some degree of diplomatic recognition. The articles of the Cessation gave Lismore Castle and Cappoquin to Inchiquin. In November 1643 the Supreme Council appointed seven delegates, with Muskerry as leader, to submit grievances to the King and negotiate a peace treaty. In January 1644 they obtained safe conducts from the Lords Justices. It must have been their last days in office as Ormond was sworn in as lord lieutenant of Ireland on 21 January. The delegates arrived on 24 March at Oxford where the King held his court. Muskerry demanded public exercise of the Catholic religion, independence from the English parliament, and full amnesty for their rebellion. The King offered Muskerry an earldom, which he refused. A competing Irish Protestant delegation arrived on 17 April. End of June the Confederate delegates returned to Ireland empty handed. The Cessation allowed the Confederates to focus on their war with the Covenanters in Ulster, who were aligned with the English Parliament. Owen Roe O'Neill led the Confederate Ulster army, deployed on that front, but the Supreme Council imposed Castlehaven as general in chief for the campaign of 1644. Castlehaven marched north to Charlemont but did not bring the Covenanters to battle. In July Inchiquin declared for Parliament, reactivating the southern front around the city of Cork, where the Munster Army was deployed. The fourth general assembly, in July 1644, elected the fourth Supreme Council. Muskerry regained his seat, but Fermoy did not. The cessation had a duration of one year, expiring on 15 September 1644. It was extended twice:
by Muskerry and Ormond in August 1644 until 1 December; and by Muskerry and Lord Chancellor Bolton in September until 31 January 1645. In the campaign of 1645, Castlehaven commanded the Munster Army in its fight against Inchiquin. Under Castlehaven's command Patrick Purcell took Lismore Castle, but Inchiquin doggedly defended the rest. In the fifth general assembly in summer 1645, Muskerry was re elected to the Supreme Council.

Гламорган туралы шарт

1645 жылы король Конфедерациямен бейбіт келіссөздерді жеделдету үшін Гламорган графы Эдвард Сомерсетті Ирландияға жіберді. Гламорган – ағылшын католик және Ворчестердің 1-маркизі Генри Сомерсеттің ұлы, маңызды роялист. Ормонд 11 тамыздағы Маскерриге хат арқылы ұсыныс жасап, Гламорганды Килкенниге жіберді. Оны Маунт-Гаррет және Маскерри қабылдады. 25 тамызда Гламорган Конфедерациямен бірінші Гламорган шартына қол қойды. Маскерри де қол қойғандардың бірі болды. Шарт құпия сақталды. Ол католиктерге көтерілістің басынан бері Конфедерация басып алған шіркеулерді берді. Сэр Чарльз Кут оны қазан айында Слайго маңында шайқаста қаза тапқан Туам епискобы Малахи Кьюэллидің багажынан тауып, жариялады. Король 1646 жылдың қаңтарында шарттан бас тартты.

Нунций

1645 жылы папа Джованни Баттиста Ринуччиниді Ирландия католик конфедерациясына нунций ретінде жіберді. Ринуччини қазан айында Ирландияның оңтүстік-батыс жағалауына ақша және қару-жарақпен қонды. Конфедерацияның астанасы Килкенниге жол тартқанда Ринуччини Макрум қамалына соқты, онда Леди Мускэри және оның 11 жасар үлкен ұлы Чарльз күйеуі Дублинде Ормондпен келіссөздер жүргізіп жатқанда оны қарсы алды. Нунций төрт күн бойы сонда болды, сосын Килкенниге беттеп, 12 қарашада жетті. Қалаға келгенде, Дублиннен оралған Мускери мен генерал Престон нунцийге қызмет көрсетті. Олар оны Маунт-Гарреттің ресми қабылдауына Килкенни қамалына алып барды және оны тұрақты жеріне қайтарды.

Бірінші Ормонд бейбітшілігі

Конфедерация жиналысы 1646 жылғы 6 наурызда өз делегаттарына Ормондпен бейбіт келісімге келуге уәкілеттік берді. Маскэри 1646 жылғы 28 наурызда Конфедерация атынан "Бірінші Ормонд бейбітшілігіне" қол қойды. Келісімнің 30 бабы азаматтық құқықтарды қамтыды, ал діни мәселелерді болашақ ирланд парламенті шешуге қалдырылды. Тараптар келісімді әзірге жариялауды кейінге шегерді. Келісімге сәйкес, Конфедерация 1 мамырға дейін Англияға 10 000 сарбаздан тұратын ирланд әскерін, шамамен Конфедерация әскерінің жартысын жіберуге міндетті болды, бірақ ол кезде бұл мүмкін болмай қалды. Бристоль 1645 жылдың қыркүйегінде, ал Честер 1646 жылдың ақпан айында жаулап алынды, бұл корольді Ирландия теңізіндегі басты портынан айырды. Адмирал Ричард Суонли және капитан Уильям Пенн парламенттік флоттың ирланд эскадрильясымен теңізде күзеттік тартты. Маскери 3 сәуірде Ормондқа ирланд әскерінің Англияға жорығын тоқтату қажеттігін хабарлады. Бірінші Англия азаматтық соғысы Бірінші Ормонд бейбітшілігіне қол қойылғаннан кейін көп ұзамай аяқталды. Шотландтар корольді 5 мамырда тұтқындады.

Бунратти қоршауы

Конфедерация патшаға әскер жібермегендіктен, олардың әскерлері толық күшін сақтап қалды. Гламорган басқаратын және Ринуччини қолдауындағы Мунстер армиясы Лимерикке жақын Бунратти қамалын қоршау үшін жіберілді, оған 1646 жылғы наурыз айында протестант Томмондтың 6-шы графы парламенттік гарнизонды орналастырған болатын. Конфедерация әскерінде төлем жасауға жеткілікті ақша болмады. 1 сәуірде гарнизон қоршаушыларды Сиксмилбридждегі лагерьден ығыстырғаннан кейін, Жоғарғы Кеңес мамыр айының соңында Гламорганды Маскеримен алмастырды. Маскеридің басқаруында генерал-лейтенант Перселл, генерал-майор Стивенсон және полковник Перселл болды, олардың құрамында үш Ленстер полкі және барлық Мунстер күштері болды. Қамалдағы қорғаныс қамалдың айналасын жаңадан салынған бекіністермен нығайту арқылы күшейтілді, негізінен үлкен мұнаралы үй, қазіргі заманғы қоршау және артиллериямен қорғалған қамалдар. Бұл бекіністер теңізге тікелей жапсарды, ал Бунраттиді вице-адмирал Пенн басқаратын Парламенттік теңіз күштерінің шағын эскадрильясы қолдады. 9 мамырда лорд Томмонд Бунраттиден Англияға теңіз арқылы аттанды. 13 маусымда Оуэн Ро О’Ниллдің Бенбурбтағы келісімшілдерге қарсы жеңісі туралы жаңалық келді, бұл жеңіске нунцийдің қаржылық көмегі арқасында қол жеткізілді. Маусымның соңында Ринуччини келіп, әскерлерге 600 фунт стерлинг төледі (1646 жылғы 600 фунт стерлинг бүгінгі күнгі шамамен <есептелген сома> тең), соңғы қаражатын жұмсады. Маскери қоршау үшін Лимериктен екі ауыр зеңбірек әкелді. Оның қарсыластары Томмонд оның туысы болғандықтан қамалды сақтап қалды деп айыптады. 1 шілдеде терезеден оқ тиіп, парламенттік қолбасшы МакАдам қаза тапқаннан кейін Маскери шабуылды күшейтті және 14 шілдеде қамал капитуляциялады. Гарнизон Парламенттік теңіз күштерімен Коркқа эвакуацияланды, бірақ қару-жарақ, оқ-дәрі және азық-түліктерді қалдыруға мәжбүр болды. 1646 жылдың басында, Маскери Бунраттиді қоршауда болған кезде, Брогилл Корктан келген парламенттік күштермен Бларни қамалын басып алды. Бұл батыл әрекет болған болуы керек, өйткені Маскери қамалға опасыздық жасады деп айыпталды. Мамыр айында Леди Маскери балаларымен бірге олардың қауіпсіздігі үшін Дублинге жеткізілді. Осыған ұқсас құтқару операциялары оның анасы Леди Тёрлс және оның әпкелері Леди Гамильтон мен Леди Лаухмо үшін де ұйымдастырылды.

As the Confederates sent no troops to the King, their armies kept their full strength. The Munster Army, under Glamorgan, favoured by Rinuccini, was sent to besiege Bunratty Castle near Limerick, into which the 6th Earl of Thomond, a Protestant, had admitted a Parliamentarian garrison in March 1646. The Confederates lacked money to pay their army. After a setback on 1 April, in which the garrison drove the besiegers from their camp at Sixmilebridge, the Supreme Council replaced Glamorgan with Muskerry at the end of May. Muskerry had Lieutenant General Purcell, Major General Stephenson, and Colonel Purcell under him with three Leinster regiments and all the Munster forces. The castle's defences had been modernised by surrounding the castle proper, essentially a big tower house, with modern earthworks and forts defended by cannons. These fortifications abutted on the sea and Bunratty was supported by a small squadron of the Parliamentarian Navy under now Vice Admiral Penn. On 9 May, Lord Thomond left Bunratty for England by sea. On 13 June arrived the news of Owen Roe O'Neill's victory over the Covenanters at Benburb, won with the financial support from the nuncio. At the end of June Rinuccini came and paid the soldiers £600 (equivalent of about £600.0 in 1646 is equivalent to about <calculated amount> in recent years in ), exhausting the last of his funds. Muskerry brought two heavy cannons from Limerick for the siege. His rivals accused him of having spared the castle because Thomond was his uncle. When on 1 July a chance shot through a window killed McAdam, the Parliamentarian commander, Muskerry pressed on and the castle capitulated on 14 July. The garrison was evacuated to Cork by the Parliamentarian Navy, but had to leave arms, ammunition, and provisions behind. Early in 1646, while Muskerry was at the siege of Bunratty, Broghill with a Parliamentarian force from Cork captured Blarney Castle. It must have been a bold coup as Muskerry was accused of having betrayed the castle. In May, Lady Muskerry, with her children was brought to Dublin for their security. Similar rescues were organised for her mother, Lady Thurles, and her sisters, Lady Hamilton and Lady Loughmoe.

Бірінші Ормонд бейбітшілігінен бас тарту

Маскэри мен Ормонд 1646 жылдың шілдесінде Бірінші Ормонд бейбітшілігін қайта растады және оған қол қойды. Осылайша, бейбітшілік екі рет жасалды: 28 наурызда және 1646 жылдың шілдесінде. Маскэри нунсионың қарсылығына қарамастан, келісімді Жоғарғы Кеңесте дауыс беру арқылы бекітті. Ормонд оны 30 шілдеде Дублинде жариялады, ал Жоғарғы Кеңес 3 тамызда Килкенниде жариялады. Ринуччини Ватерфордта дін қызметкерлерінің мәжілісін өткізді, ол 1646 жылдың 12 тамызында келісімді айыптады. Ринуччини содан кейін Маскэриді және оны қолдағандарды қауымнан шығарды. 18 қыркүйекте Ринуччини Оуэн Ро О’Ниллдің Ленстерге әскерін жеткізген Ольстер армиясының көмегімен Конфедерация үкіметін төңкеріп құлатты. 26 қыркүйекте Ринуччини өзін президент етіп тағайындады және жаңа, жетінші Жоғарғы Кеңес құрды, оған Гламорган, Фермой және Оуэн Ро О’Нилл кірді. Ринуччини Маскэриді, Ричард Беллингсті және бұрынғы Жоғарғы Кеңестің басқа да ормонист мүшелерін тұтқындады. Көпшілігі Килкенни қамалында ұсталды, бірақ Маскэри үй қамауында болды. Маскэри Мунстер армиясының басшылығын Гламорганға беруге мәжбүр болды. Килкенниде тұтқында болғандықтан, Маскэри 1646 жылдың қарашасында Оуэн Ро О’Нилл мен Престонның Дублинге жасаған шабуыл қатыса алмады. Дублинді алуға сәтсіздікке ұшырағаннан кейін, Ринуччини Николас Планкеттің талабы бойынша Маскэриді және басқа да саяси тұтқындарды босатып, 10 қаңтарда Килкенниде жалпы мәжіліс шақырды. Мәжіліс сәуірдің басына дейін жалғасты. Мәжіліс жаңа Жоғарғы Кеңесті, сегізіншісін сайлады, оның президенті Антрим маркизі болды. Кеңесте клерикалдық топ басым болды, бірақ оған Маскэри және тағы үш ормонист кірді.

Мюнстер әскерінің көтерілісі

Жоғарғы кеңес 1647 жылы 1646 жылдың желтоқсанында 2-ші Ворчестер маркизі атанған Гламорганды Мюнстер армиясының генералы ретінде бекітті, бірақ Конфедерацияның армияны қаржыландыруға қаражаты жетпеді. Ворчестер әскерлер мен Мюнстер ақсүйектері арасында ұнамады, себебі ол ағылшын еді. Бірнеше полк Маскериді генерал етіп тағайындауды талап етіп, бүлік көтерді. Армияның үш доминикан дін қызметкері Маскериді өлтірудің күнә емес екенін айтты. Олардың бірі – гейл тіліндегі ақын Патрик Хакетт. Гейл тілі әлі де қатардағы жауынгерлер арасында басым тіл болып табылды. 1647 жылдың маусым айының басында Жоғарғы кеңес Мюнстер армиясының лагеріне жақын орналасқан Клонмелде бас қосты. 12 маусымда Маскери, Патрик Перселлмен бірге кеңес отырысынан армия лагеріне аттанды, онда әскерлер оны өздерінің жетекшісі деп жариялады және Ворчестерді қолбасшылықтан шеттетуге мәжбүр етті. Жоғарғы кеңес Маскеридің де-факто билікті басып алуын қанағаттандырмады, Ворчестерді де-юре командир ретінде мойындады, содан кейін қолбасшылықты ресми түрде Маскериге тапсырды. Тамыз айының басында Маскери қолбасшылықты Теобалд Коррен виконты Тааффеге берді. Ворчестер, Маскери және Тааффе Инчикинді тоқтатуға күш жеткізбеді, ол мамыр айында Каппокин мен Дунгарванды жаулап алды, ал қыркүйек айында Кашелді тонады.

Конфедерацияның құлдырауы

Осы арада, 6 маусымда 1647 жылы Ормонд Дублинге 2000 парламентариялық әскермен бірге полковник Майкл Джонсты қабылдады. 28 шілдеде Ормонд Дублинді парламентарийлерге тапсырып, Англияға кетті. Тамыз айында Престон Лейнстер әскерімен Дублинге шабуыл жасауға тырысты, бірақ Джонс оны Дунган тауында жеңді. Маскэри Лейнстерді қорғау үшін Оуэн Ро О’Ниллді шақырды. Қарашада Тааффе Инчикинге қарсы Нокнанус шайқасында жеңілді. 1647 жылдың соңында Жоғарғы Кеңес Маскери, Джеффри Браун және Антрим маркизін Францияның Сен-Жермен-ан-Лайдегі шатоға, қуғынға шығарылған королева Генриетта Мариямен келіссөздер жүргізуге жіберді. Олар Уэльс ханзадасын, болашақ Карл II-ді, сол кезде 17 жаста болған, Ирландияға шақырып, Ормондпен жасалған келісімнің орнына жаңа бейбітшілік туралы келіссөздер жүргізуді көздеді. 1648 жылдың ақпан айында Ормонд Англиядан кетіп, королеваға қосылды. Антрим Маскэри мен Брауннан бұрын жолға шығып, наурыздың басында жетті. Маскери мен Браун ақпан айында жолға шығып, 23 наурызға дейін Сен-Жерменге жетті. 1648 жылдың 24 наурызында королева үш елшіні қабылдады. Алайда 1648 жыл Екінші Англия азамат соғысының жылы болды және ханзаданың Ирландияға емес, Шотландияға барып, Engagers-терді қолдауы жоспарланды, бірақ соңында ол Францияда қалды. Жаңа бейбітшілік туралы Антрим, дін қызметкерлерінің тобын өкілдік етіп, Ирландияда папаның келісімі болмаса бейбітшілікке бармау және католик лорд-лейтенантты тағайындау қажеттігін талап етті, өзі осы лауазымды алуды үміттенеді. 1648 жылдың 3 сәуірінде Инчикин тарап ауыстырып, парламентарийлерді тастап, патша жағына шықты. Маскэри королеваны Ормондты лорд-лейтенант етіп тағайындауға және Инчикинді одақтас ретінде қабылдауға көндірді. Маскэри маусым айында Ирландияға оралып, Ормондтың келуіне дайындық жасады. Ормонд қыркүйек айында Коркқа қонды. Маскэри Ирландияның лорд-адмиралы және Жоғарғы адмиралтейство сотының президенті болды. Қарашада ол Антримнің «Мэри» және Уотерфордтың «Сент-Джон» каперлік кемелеріне марк хаттарына қол қойды. 1649 жылдың қаңтарында Екінші Ормонд бейбітшілігіне қол қойылды. Ирландия католик конфедерациясы таратылды және оның орнына уақытша роялистік үкімет құрылды. Билік 12 Сенім Комиссарына берілді. Маскэри де солардың бірі болды.

Meanwhile, on 6 June 1647, Ormond had accepted Colonel Michael Jones with 2,000 Parliamentarian troops into Dublin. On 28 July, Ormond handed Dublin over to the Parliamentarians and left for England. In August Preston tried to march on Dublin with the Leinster army, but Jones defeated him at Dungan's Hill. Muskerry called in Owen Roe O'Neill to defend Leinster. In November, Taaffe lost the Battle of Knocknanuss against Inchiquin. Towards the end of 1647, the Supreme Council sent Muskerry, Geoffrey Browne, and the Marquess of Antrim to negotiate with the exiled Queen Henrietta Maria, at the Château Neuf de Saint Germain en Laye, France. They wanted to invite the Prince of Wales, the future Charles II, then aged 17, to Ireland, and negotiate another peace to replace the one concluded with Ormond. In February 1648 Ormond left England and joined the Queen. Antrim departed before Muskerry and Browne and arrived early in March. Muskerry and Browne departed in February and had reached Saint Germain by 23 March. On 24 March 1648, the Queen received the three envoys in an audience. However, 1648 was the year of the Second English Civil War and plans were made for the Prince of Wales to go to Scotland to support the Engagers rather than to go to Ireland, but eventually, he stayed in France. With regard to a new peace, Antrim, representing the clerical faction, insisted that no peace should be accepted in Ireland without the pope's approval and that a Catholic lord lieutenant should be appointed, an office he hoped to obtain for himself. On 3 April 1648, Inchiquin changed sides, leaving the Parliamentarians and declaring for the king. Muskerry convinced the Queen to appoint Ormond as lord lieutenant and accept Inchiquin as an ally. Muskerry returned to Ireland in June to prepare for Ormond's arrival. Ormond landed at Cork in September. Muskerry was made Irish lord high admiral and president of the high Court of Admiralty. In November he signed letters of marque for the privateers Mary of Antrim and the St John of Waterford. In January 1649, the Second Ormond Peace was signed. The Irish Catholic Confederation was dissolved, and replaced with a provisional royalist government. Power was handed to 12 Commissioners of Trust. Muskerry was one of them.

Кромвельдік жаулап алу

15 тамыз күні 1649 жылы Оливер Кромвелл Дублинге қонды. Ол 1641 жылғы көтерілістің құны үшін кек алуды, ағылшын Парламентінің қарыздарын өтеу үшін ирландтық католиктерге тиесілі жерлерді тартып алуды және патшалықтың қауіпті бекінісін жоюды мақсат етті. 1650 жылдың сәуір айында Маскерри Макрум қамалын жоғалтты. Фермой және Росс епископы Боэтиус Макэган басқаратын ирланд әскері Клонмель қамалын бұзуға тырысты. Полковник Дэвид Рош пен епископ басшылығымен бұл күш Макрум арқылы өтіп, қамалдың паркінде орналасты. Макрум гарнизоны қамалды өртеп, Рош әскеріне қосылды. Кромвелл 10 сәуірде Макрум шайқасында жеңілген ирландтарды тоқтату үшін Брогиллді жіберді. Клонмель мамыр айында Кромвеллге бағынды. Кромвелл Шотландиядан келе жатқан қауіпті тойтарыс беру үшін асығыс кетіп, 19 мамырда Ирландия әскерін Генри Айретонға тапсырды. 1651 жылдың сәуір айында Улик Берк, Кланрикардтың 1-маркизі, Маскерриді Мюнстердегі жоғарғы қолбасшы етіп тағайындады. Маскерри Лимерик қамалын бұзуға тырысты, бірақ Брогилл оны 1651 жылдың 26 шілдесінде Нокнаклаши шайқасында (сондай-ақ Нокбрак деп те аталады) жеңді. Бұл шайқас соғыстың соңғы ірі шайқасы болды және Дромах қамалының жанында өтті, Кантурк қаласының батысында. Лимерик қазан айында бағынды. Маскерри Керри тауларына қайтып, Килларни маңындағы Росс қамалында орналасты, ол Сер Валентин Браунға тиесілі болды, ол оның қарындасы Мэридің немере інісі еді. 1638 жылы туған Браун кәмелетке толмағандықтан, әкесінің ерте қайтысынан кейін Маскерридің қамқорлығына алынды. 1652 жылы үкімет Маскерридің басына 500 фунт стерлинг сыйлық белгіледі. Маскерри Лоррейн герцогы ирландтық роялистерді құтқару үшін араласады деп үміттенді. Эдмунд Ладлоу Лох-Лиан көлінің жағасындағы Росс қамалында Маскерриді қоршады. Қорғаушылар көл арқылы қайықпен жабдықталып тұрды. Ладлоу өзінің қайықтарын әкелді, содан кейін Маскерри үш апталық қоршаудан кейін 27 маусымда 1652 жылы бағынды. Келісімшартта сотталу мүмкіндігі ескерілді. Маскерри келісімшартты орындауын қамтамасыз ету үшін екі кепіл берді: оның ұлдарының бірі және "Дэниел О'Брайен". Дэниел О'Брайен. Бұл бала, әдетте, Каллахан болса керек, ал Дэниел О'Брайен шамамен 30 жастағы болашақ 3-ші виконт Клэр болғанға ұқсайды, ал емес 70 жастағы болашақ 1-ші виконт. Маскерри 5000 сарбаздық әскерін таратып жіберді. Ол 12 тамыздағы Ұлттық Есептесу Заңында өмір мен мүліктің кешірімінен шеттетілді және осылайша мүлкін жоғалтты. Оның бағынуы соңғы бағынулардың бірі болды, бірақ Кланрикард 28 маусымда және Филип О'Райли 27 сәуірде 1653 жылы бағынды.

On 15 August 1649, Oliver Cromwell landed in Dublin. He wanted to avenge the uprising of 1641, confiscate enough Irish Catholic owned land to pay off the English Parliament's debts, and eliminate a dangerous outpost of royalism. In April 1650, Muskerry lost Macroom Castle. An Irish force raised by Fermoy and Boetius MacEgan, Catholic Bishop of Ross, tried to relieve the Siege of Clonmel. Led by Colonel David Roche and the bishop, this force passed by Macroom and camped in the castle's park. Macroom's garrison burned the castle and joined Roche's force, Cromwell sent Broghill to intercept the Irish, which were routed in the Battle of Macroom on 10 April. Clonmel surrendered to Cromwell in May. Cromwell had to hurry away to counter a threat from Scotland and passed the Irish command to Henry Ireton on 19 May. In April 1651 Ulick Burke, 1st Marquess of Clanricarde, appointed Muskerry supreme commander in Munster. Muskerry tried to relieve the Siege of Limerick, but Broghill intercepted and defeated him on 26 July 1651 at the Battle of Knocknaclashy (also called Knockbrack), near Dromagh Castle, west of Kanturk, the war's last pitched battle. Limerick surrendered in October. Muskerry fell back into the mountains of Kerry and based himself at Ross Castle near Killarney, owned by Sir Valentine Browne, his nephew by his sister Mary. Browne, born in 1638, was a minor and had become Muskerry's ward after his father's untimely death. In 1652 the government put a bounty of £500
(about £500.0 in 1652 is equivalent to about <calculated amount> in recent years in ) on Muskerry's head. Muskerry hoped that the Duke of Lorraine would intervene to save the Irish royalists. Edmund Ludlow besieged Muskerry in Ross Castle, on the shore of Lough Leane. The defenders were supplied by boat over the lake. Ludlow brought boats of his own whereupon Muskerry surrendered on 27 June 1652 after a siege of three weeks. The terms took a possible prosecution into account. Muskerry gave two hostages to guarantee his compliance with the terms: one of his sons and "Daniel O'Brien". Daniel O'Brien. This son probably was Callaghan, whereas the Daniel O'Brien probably was the future 3rd Viscount Clare, about 30 at the time, rather than the future 1st Viscount, who was about 70. Muskerry disbanded his 5,000 strong army. He was excluded from pardon of life and estate in the Commonwealth's Act of Settlement on 12 August and therefore lost his estates. His surrender was one of the last, but Clanricarde, 28 June, and Philip O'Reilly, 27 April 1653, surrendered later.

Қайта қалпына келтіру және өлім

Стюарттар билігі қайта орнатылған кезде Кланкарти, енді осылай аталған, Ирландияға оралды. Ол Ормондтың ықпалын өз мүліктерін қайтару үшін пайдаланды, оны II Карл 1660 жылғы 30 қарашадағы «Рақымшылық жарлығымен» бекітті. Кромвельдік жаулаушылар дереу кетіп кетуге мәжбүр болды. Енді адмирал Уильям Пеннге 1654 жылы Макрум берілген еді, оған Шанагарриде (Корктан шығысқа қарай) жер берілді. Брогилл Бларни мен Килкреаны қайтаруға міндетті болды. Кланкартилер Макрум қамалын жөндеп, кеңейтті. Кланкарти сондай-ақ қалалық үйін қайта қалпына келтірді, ол енді Кланкарти үйі аталды. Кланкарти үлкен ұлы мен екі қызы үшін бай ирландтық әйелдер таңдап берді. Ұлы 1660 немесе 1661 жылы Маргарет Буркке үйленді. Ол бай мұрагер, Кланрикардтың 1-маркизі Улик Берктің жалғыз баласы еді. Кланкартидің үлкен қызы Хелен екі рет үйленді. Біріншісі, 1660 жылдан кейін, оның екінші әйелі ретінде Дромандан сер Джон Фицджеральд, протестант. Бұл некеде бала болған жоқ. 1664 жылы оның қайтысынан кейін Хелен екінші рет Уильям Беркке, Кланрикардтың 7-графына үйленді. Кланкартидің кіші қызы Маргарет 1666 жылға дейін Люк Планкетке, Фингаллдың 3-графына тұрмысқа шықты. 1661-1662 жылдардың қысында Кланкарти Беллингс жасаған және Питер Уолш қолдаған католиктердің шағымын қол қойды, корольге адалдығын көрсету арқылы Ирландиядағы католиктердің жағдайын жақсартуға тырысты. Алайда, шағым тиімсіз болды, себебі дін қызметкерлерінің өте аз бөлігі қол қойды. 1660 жылдың тамызында II Карл Джордж Монкты, Альбемарлдің 1-герцогін, Ирландияның лорд-лейтенанты етіп тағайындады. Альбемарл ешқашан Ирландияға бармағандықтан, король оның орнына үш лорд-әділет тағайындады. Патша 1661-1666 жылдардағы Парламентті шақырғанда, оны 8 мамырда лорд-әділет ашты. Кланкарти 20 мамырда Лордтар палатасына қосылды. 11 маусымда Кланкарти лорд Инчикиннің өкілі болды, демек, оның орнына дауыс берді. Елдестіру туралы актіні қабылдау парламенттің басты мақсаттарының бірі болды. Кланкарти 1662 жылғы 30 мамырда Лордтар актіні қабылдаған кезде қатыспады. Кланкарти Ормонд герцогіне 30 000 фунт стерлинг (шамамен £) сыйлық беруді ұйымдастырған комитетте отырды. Алайда, Кланкартидің үлкен ұлы Чарльз Маккарти 19 тамызда оны сол қызметте алмастырды. 11 желтоқсанда Лордтар 1660 жылғы Жер иелігін жою туралы заңның ирландтық нұсқасын қабылдады. Кланкарти 1663 жылдың сәуірінде Лондонға көшіп келгенге дейін парламентке тұрақты түрде қатысты. 1664 жылы ол соңғы рет ирландтық мүліктеріне барып, Англияға оралды. 1665 жылғы 3 маусымда Чарльз, Маскерри виконты, Кланкартидің үлкен ұлы және мұрагері, екінші ағылшын-голландия соғысы кезінде голландтықтармен теңіз шайқасында Лоустофт шайқасында қаза тапты және оның атасы, 1-виконт сияқты, Вестминстер аббаттығында жерленді.

At the Restoration of the Stuarts, Clancarty, as he now was, returned to Ireland. He used Ormond's influence to recover his estates, which Charles II confirmed to him in his "Gracious Declaration" of 30 November 1660. The Cromwellian occupiers had to leave at once. Now Admiral William Penn, to whom Macroom had been granted in 1654, was compensated with land at Shanagarry (east of Cork). Broghill had to return Blarney and Kilcrea. The Clancartys repaired and enlarged Macroom Castle. Clancarty also recovered his townhouse, which now became Clancarty House. Clancarty found wealthy Irish spouses for his eldest son and his two daughters. This son married Margaret Bourke in 1660 or 1661. She was a rich heiress, the only child of Ulick Burke, 1st Marquess of Clanricarde. Clancarty's elder daughter Helen married twice. First, after 1660 Sir John FitzGerald of Dromana, a Protestant, as his second wife. The marriage was childless. After his death in 1664, Helen married secondly William Burke, 7th Earl of Clanricarde. Clancarty's younger daughter Margaret married Luke Plunket, 3rd Earl of Fingall, before 1666. In the winter of 1661–1662, Clancarty signed the Catholic Remonstrance drawn up by Bellings and promoted by Peter Walsh. in an attempt to improve the Catholics' condition in Ireland by demonstrating their loyalty to the King. However, the remonstrance proved inefficient, mainly because too few of the clergy signed. In August 1660, Charles II made George Monck, 1st Duke of Albemarle, lord lieutenant of Ireland. As Albemarle never went to Ireland, the King appointed three lords justices to govern in his stead. When the King summoned the Parliament of 1661–1666, it was opened by the lords justices on 8 May 1661. Clancarty joined the House of Lords on 20 May. On 11 June Clancarty became the proxy of Lord Inchiquin, therefore voting in his stead. The passing of the Act of Settlement was one of the main purposes of the parliament. Clancarty was absent on 30 May 1662 when the Lords finally passed it. Clancarty sat on the committee that organised the gift of £30,000 (about £ in ) made to the Duke of Ormond. However, Clancarty's eldest son, Charles MacCarty, replaced him in that function on 19 August. On 11 December, the Lords passed the Irish version of the Tenures Abolition Act 1660. Clancarty attended parliament regularly until April 1663 when he moved to London. He visited his Irish estates in 1664 for a last time and returned to England. On 3 June 1665, Charles, Viscount Muskerry, Clancarty's eldest son and heir apparent, was killed during the Second Anglo Dutch War in the Battle of Lowestoft, a naval engagement with the Dutch and buried in Westminster Abbey as his grandfather, the 1st Viscount, had been.