Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Индонезиялық рок – Индонезияның рок музыкасы, елдің мәдениеті мен жаһандану үрдісінің нәтижесінде пайда болған, осы жанрдағы әлемдік музыкаға ұқсас.
Indonesian rock music
Indonesian rock is rock music from Indonesia, a product of the culture and globalizing outlook of the country, similar to this genre's music globally.
1940 - 1960 жылдар
Рок музыкасы 1950-ші жылдары батыс елдерінде рок қызуы басталған кезде Индонезияға енді. Алайда, Индонезияда рок музыкасының өркендеу кезеңі 1967 жылы құрылған The Rolles тобының джаз-рок жанрындағы музыкасымен басталды. Олар сол кездегі музыка тыңдаушыларының талғамына сай келетін жаңа үлгідегі музыка әкелді. Топ өміршеңдігін сақтап, 1980-ші жылдарға дейін танымал болды. Сол кезеңде индонезиялық голланд рок-топтары да кең танылды, мысалы, 1947 жылы Купанг қаласынан Регги, Понтон, Энди және Лулу Тильман ағайындылары құрған The Tielman Brothers тобы. Бұл топ Indorock-тің негізін қалаушы деп есептеледі, бірақ олардан бұрын да Indorock топтары болған. Олар индонезиялық ұлттан болғанымен, Нидерланд пен Германиядағы ақ нәсілді тыңдаушылар үшін батыс музыкасын орындады. Осы жылдары Сурабая қаласынан шыққан әйелдерден құралған Dara Puspita поп-рок тобы пайда болды, ол 1960-шы жылдардың соңы мен 1970-ші жылдардың басында белсенді болды. Топ 1964 жылы Титиек Рахман мен оның қарындасы Лиз гитарада ойнағанда құрылды. Сонымен қатар, Ани Кусума ритм-гитарада, ал Сюзи Нандер барабанда ойнады. 1965 жылы Лиз білімін аяқтау үшін бір айға топтан кеткенде, оның бас гитарасын Титиек Хамза ауыстырды. Лиз қайтып келген соң Ани Кусума топтан кетіп, Лиз ритм-гитарашы болды. Бұл әйелдер рок-тобы Индонезияда рок музыкасының дамуына зор ықпал етті. Шындығында, тек рок сахнасы ғана емес, индонезиялық поп музыкасы да Dara Puspita тобының ықпалында болды. 1968 жылдың шілдесінде топ Индонезиядан шығып, Еуропа мен Азия елдеріне, соның ішінде Батыс Германияға, Венгрияға, Англияға, Францияға, Бельгияға, Нидерландыға, Испанияға, Иранға және Түркияға гастрольдік сапар жасады. Олар үш жыл бойы гастрольде болып, 1971 жылдың 3 желтоқсанында Индонезияға оралды. Осылайша, Dara Puspita халықаралық деңгейде танымал болды, бірақ жергілікті музыка тыңдаушыларының қолдауы одан да зор болды.
Rock music began to enter Indonesia around the 1950s during the western rock fever. However, the heyday of rock music in Indonesia was preceded by the band The Rolles (1967) with the genre of jazz rock music. They brought music with different concepts so that they were able to play with the tastes of music lovers at that time. The band was also able to survive and was still popular until the 1980s. In that era, Indonesian Dutch rock bands were also very popular, such as The Tielman Brothers, which was founded in 1947 by several youths from Kupang (Reggy, Ponthon, Andy and Loulou Tielman). The band is generally seen as the founder of Indorock, although other Indorock bands have existed before them. Being ethnically Indonesian and playing Western music for white audiences in the Netherlands and Germany. During that time, Dara Puspita emerged as a pop rock group consisting of women from Surabaya, Indonesia, which was active in the 1960s and early 1970s. The band was formed in 1964, with Titiek Rachman and his sister Lies on guitar. Apart from that, Ani Kusuma is a rhythm guitarist, and Susy Nander is a drummer. When Lies left the band for a month in 1965 to complete his education, his bass position was replaced by Titiek Hamzah. When Lies returned, Ani Kusuma left the band, and Lies became a rhythm guitarist. This female rock band was also influential in the early development of rock music in Indonesia. In fact, not only the rock scene, Indonesian pop was also quite influenced by the Dara Puspita band. In July 1968, the band left Indonesia, and toured to Europe and Asia, including West Germany, Hungary, England, France, Belgium, the Netherlands, Spain, Iran, and Turkey. Touring for three years, before returning to Indonesia on 3 December 1971. In this way, Dara Puspita also gained international popularity even though the support base was still larger in the local music scene.
1970 - 1990 жылдар
Индонезиядағы рок музыкасының дамуы God Bless, Gang Pegangsaan, Giant Step және Rawa Rontek сияқты рок-топтар Индонезияда рок музыка жанрын нығайтуға белсенді кіріскенде қарқынды өркендеді. Индонезияда рок музыкасының дамуымен қатар, «Underground» термині пайда болып, қатты, жабайы және экстремалды музыка концепциясын ұстанатын топтарды біріктірді. 1980-ші жылдарды Индонезиядағы рок музыкасының алтын ғасыры деп айтуға болады, себебі 1988 жылдың басында рок музыкасы алғаш рет көпшілік алдында орындалды. Содан кейін Малайзияның баяу рок музыкасы Search тобының «Isabela» хитінің арқасында кең танымал бола бастады. Осылайша Индонезияда баяу рок жанры кеңінен тарала бастады. Баяу рок жанрында ойнауымен танымал индонезиялық музыкант – Дэдди Дорес. Сонымен қатар, Дэдди Дорестің көптеген шығармаларын Nike Ardilla, Cony Dio, Poppy Mercury, Mayank Sari орындаған. Индонезиялық баяу рок үлгісі Индонезиядағы басқа музыканттар мен әншілерге де әсер етті, мысалы, Oppie Andaresta, Minel, Inka Christy, Lady Avisha, Cut Irna және тағы да басқалар. Индонезиялық баяу рок музыкасының танымалдығы 1980-1990 жылдарға дейін сақталды. Сол дәуірде индонезиялық рок музыкасы көбінесе жұмсақ және қайғылы стильде болды.
The development of rock music in Indonesia grew rapidly when rock bands such as God Bless, Gang Pegangsaan, Giant Step and Rawa Rontek moved quickly to strengthen the rock music genre in Indonesia. Along with the development of rock music in Indonesia, the term "Underground" emerged to group bands with the concept of loud, wild and extreme music. The 1980s can be said to be the golden era of rock music in Indonesia because early 1988 became the first history in which rock music was performed directly in front of the public. Then when slow rock music from Malaysia started to boom thanks to the appearance of the band Search through the hit song "Isabela". So in Indonesia the slow rock genre began to gain wide popularity. An Indonesian musician who is famous for playing the slow rock genre is Deddy Dores. In addition, there are also many works of Deddy Dores performed by Nike Ardilla, Cony Dio, Poppy Mercury, Mayank Sari. The pattern of Indonesian slow rock has also plagued other musicians or singers in Indonesia such as Oppie Andaresta, Minel, Inka Christy, Lady Avisha, Cut Irna, and others. The popularity of Indonesian slow rock occurred during the 1980s to 1990s. In that era, Indonesian Rock mostly had a mellow and sad music style
Djarum компаниясының демеушілігімен Log Zhelebour деп лақап аталған промоутер Индонезиялық Рок Фестивалін ұйымдастырды. Осы фестивальдің арқасында көптеген музыканттар мен топтар пайда болды. Log Zhelebour мансабын дамытуға көмектескен әншілер мен топтар: Ita Purnamasari, Mel Shandy, Lady Avisha, Nicky Astria, Elpamas, Emperor, Power Metal, Gank Pegangsaan, Boomerang және Jamrud. Log Zhelebour Индонезия рок музыкасына 1984 жылдан 2004 жылға дейін үлкен әсер етті. 90-шы жылдарда инди-рок топтары да пайда болды. Инди музыканың бастамашылары Bandung қаласынан D.I.Y. немесе «Өзің жаса» концепциясымен PAS Band сияқты топтар арқылы шықты. PAS Band 1990 жылы ресми түрде құрылды. 1993 жылы олар Four Through The Sap дебютімен бірге инди лейблында EP альбомын шығарды. Сонымен қатар, Pure Saturday, Koil және Rumah Sakit сияқты басқа да инди-топтар болды.
The promoter who is familiarly called Log Zhelebour organized the Indonesian Rock Festival sponsored by Djarum. With this festival, many musicians and bands emerged from this festival. Singers and bands that have been handled by Log Zhelebour to develop their careers include Ita Purnamasari, Mel Shandy, Lady Avisha, Nicky Astria, Elpamas, Emperor, Power Metal, Gank Pegangsaan, Boomerang, and Jamrud. Log Zhelebour influence on the Indonesian rock music scene stretched from 1984 to 2004. The 90s also saw the emergence of indie rock bands. The initiator of indie music emerged from Bandung with the concept of D. I. Y. or Do It Yourself through bands like PAS Band. Pas Band was officially founded in 1990. In 1993 it released an EP album on an indie label with its debut, Four Through The Sap. Apart from that, there were also other indie bands such as Pure Saturday, Koil, and Rumah Sakit.
2000 жылдар
Үшінші мыңжылдыққа енумен Индонезиядағы рок музыкасы көбірек әртүрлілікке ие болды. 1990-жылдардың тәуелсіз музыкасының мұрасынан, көптеген жаңа сілтемелер ұсынғаннан бөлек, ұлттық аренадағы роктің түрлі бағыттары халықаралық рок музыкасының даму үрдістерімен де байланысты. Осы кезеңде поп-рок музыкасы индонезиялық эстрададағы көптеген топтар мен музыканттарға шабыт берді. Әсіресе, BritPop стиліндегі Peterpan тобы индонезиялық музыка жанкүйерлерінің кең назарына ілікті. Dr PM, Ada Band, Nidji, Ungu және тағы да басқалар сияқты бірнеше топтар да көзге түсті. Ал бұрын, 1999-2000 жылдар аралығында дебюттік альбомдары шыққан Sheila on 7, Cokelat және Padi топтарында осы үрдіс байқалған болатын. Осы уақытта Индонезияда альтернативтік рок, әсіресе эмо-рок жанры да дами бастады. Эмо-рок концепциясын қолданатын топтар пайда бола бастады, мысалы, Seems Like Yesterday (2003), Alone At Last (2004), Killing Me Inside (2005), Last Child (2006) және Killed by Butterfly (2008).
Entering the third millennium, rock music in Indonesia has more variety. Apart from the legacy of independent music from the 1990s which has offered many new references, the various types of rock in the national realm are also intertwined with the symptoms of the development of rock music in the international world. In this era, pop rock music has inspired many bands and musicians on the Indonesian mainstream music scene. Especially after Peterpan, which carries a concept similar to BritPop, received widespread attention from music lovers in Indonesia. Several other bands that can also be said to have received the spotlight include Dr PM, Ada Band, Nidji, Ungu and others. Meanwhile, previously, the symptoms had been visible through bands such as Sheila on 7, Cokelat, and Padi, who released their debut albums between 1999 and 2000. At this time the alternative rock especially emo rock genre also began to grow in Indonesia. Bands that use the emo rock concept began to emerge, such as Seems Like Yesterday (2003), Alone At Last (2004), Killing Me Inside (2005), Last Child (2006), and Killed by Butterfly (2008).