Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Өзгермелі түсу бұрышы бар қанаттың фюзеляжға қатысты түсу бұрышы реттеледі. Бұл қанатқа ұшып тұру және қону кезінде жоғары шабуыл бұрышында жұмыс істеуге мүмкіндік береді, ал фюзеляж көлденеңге жақын қалуына болады. Бұл иіс механизмi әдеттегi қанатқа қарағанда қосымша салмақ қосады және құнды арттырады, бірақ кейбір жағдайларда артықшылықтары шығындардан басым болуы мүмкін. Бірнеше мысалдары сынақтан өтті, соның iшiнде F-8 Crusader авиациялық тасымалдағыш истребителi сериялық өндiрiске шықты.
A variable incidence wing has an adjustable angle of incidence relative to its fuselage. This allows the wing to operate at a high angle of attack for take off and landing while allowing the fuselage to remain close to horizontal. The pivot mechanism adds extra weight over a conventional wing and increases costs, but in some applications the benefits can outweigh the costs. Several examples have flown, with one, the F 8 Crusader carrier borne jet fighter, entering production.
Тарих
Кейбір ертедегі ұшақтарда дәстүрлі рульдік беттердің орнына, басқару және теңдестіру үшін инциденциясы өзгертілетін қанаттар болды. Қанаттың иілуі сыртқы қанаттың инциденциясын өзгертіп, бірнеше пионерлер, соның ішінде бастапқыда Райт ағайындары қолданды. Қатты өзгермелі инциденциялы қанаттардың алғашқы үлгілері аса сәтті болған жоқ. Олардың қатарында 1911 жылғы Mulliner Knyplane, 1913 жылғы Ratmanoff монопланы және 1913 жылғы Pasul Schmidt бипланы бар. BV 144 прототипінің фюзеляжы қысқа шассиде төмен орналасқан, бұл жолаушыларға қосымша басқыштарсыз оңай түсуге және көтерілуге мүмкіндік берді. B&V компаниясының P 193 шабуыл ұшағы итеру конфигурациясында болды және винті жерге тимей, ұшып көтерілу үшін фюзеляжын бұра алмады, сондықтан оған өзгермелі инциденциялы қанат берілді. Ресейлік конструктор С.Г. Козлов E1 өзгермелі инциденциялы истребителін жобалады, бірақ 1941 жылы зауытты Германия басып алғанда аяқталмаған прототипі жойылды. Йефим Гордон және Билл Ганстон; Советтік X ұшақтары, Мидленд, 2000, 83-бет. Әскери-теңіз кемесіндегі ұшақтар палубаға қону кезінде түсу және жақындау кезінде жақсы алдыңғы көрініске ие болуы керек. Өзгермелі инциденциялы қанат (немесе басқа жоғары көтергіштік құрылғысы) болмаған жағдайда, ұшқыш қажетті баяу жылдамдықпен ұшу үшін ұшақтың барлық бөлігін көтеруге мәжбүр болады, бұл алдыңғы көріністі шектеуі мүмкін. Қанаттың инциденциясын арттыру арқылы, бірақ фюзеляждың емес, жоғары көтергіштік пен жақсы алдыңғы көрініс сақталады. Бұл құрылғы сонымен қатар ұшып көтерілу кезінде шабуыл бұрышын арттыру үшін ұзын, көлемді және ауыр мұрын шассисіне қажеттілікті жояды. Supermarine Type 322 прототипі 1943 жылы, ал Seagull ASR.1 амфибиялық ұшағы 1948 жылы ұшты. Соғыстан кейін АҚШ реактивтік эра үшін бұл идеяны қайта қарастырды. Martin XB 51 бомбалаушысы және Republic XF 91 перехватчик B&V сияқты себептермен өзгермелі инциденцияны қабылдады. Екі ұшақ та 1949 жылы алғаш рет ұшты, бірақ олардың тек бірнеше прототипі ғана салынды. 1955 жылы Vought F 8 Crusader әскери-теңіз кемесіндегі реактивтік истребителі өндіріске енгізіліп, сәтті қызметтік карьераға ие болды.
Some early aeroplanes had wings which could be varied in incidence for control and trim, in place of conventional elevator control surfaces. Wing warping varied the incidence of the outer wing and was used by several pioneers, including initially the Wright brothers. Early examples of rigid variable incidence wings were not particularly successful. They include the Mulliner Knyplane in 1911, the Ratmanoff monoplane in 1913 and the Pasul Schmidt biplane, also in 1913. The fuselage of the BV 144 prototype transport sat low on a short undercarriage, allowing passengers to go on and off without the need for additional steps. Another proposal by B&V, the P 193 attack aircraft, was of pusher configuration and could not rotate its fuselage for takeoff without the propeller fouling the ground, so it was given a variable incidence wing. Russian designer S. G. Kozlov designed the E1 variable incidence fighter, but the unfinished prototype was destroyed when the factory was overrun by Germany in 1941. Yefim Gordon and Bill Gunston; Soviet X Planes, Midland, 2000, p.83. Carrier borne aircraft must have good forward visibility during the descent and approach for a deck landing. Without a variable incidence wing (or other high lift device), the pilot must pitch up the entire aircraft to maintain lift at the slow approach speed required, and this can restrict forward vision. By increasing the incidence of the wing but not the fuselage, both high lift and good forward vision can be maintained. The device also avoids the need for a long, bulky and heavy nose undercarriage to raise the angle of attack at takeoff. The Supermarine Type 322 prototype flew in 1943, and the Seagull ASR.1 amphibian flying boat in 1948. After the war the USA revisited the idea for the jet age. The Martin XB 51 bomber and the Republic XF 91 interceptor adopted variable incidence for much the same reason as B&V. Both first flew in 1949, but only a handful of prototypes of either was built. They were followed in 1955 by the Vought F 8 Crusader carrier borne jet fighter, the only variable incidence type to go into production and enjoy a successful service career.