Моңғахела өзені жағасындағы ежелгі қоныстар мен ірі тайпалар тарихы

Тарих

Колумбияға дейінгі дәуірде Мононгахела өзенінің оң жағалауында темірге бай қызыл тас басым болған бірнеше төбелер болды, қазір оларды төбелер мәдениеттерінің бір тармағы салған деп санайды, бірақ отарлаушылар бекініс деп ойлаған. Осының нәтижесінде өзен арқылы өтуге жақын жердегі аймақ түрлі отарлық үкіметтік құжаттарда Редстоун Ескі Форты деп, ал кейінірек, қару-жарақ қоймасы салынғаннан кейін Форт Берд деп аталды. 1640 жылдары голландтық отарлаушылар мен саудагерлер және француздықтар бұл аймақпен танысқан кезде, жерлер көбінесе бос болды, бірақ бір тайпа басқарды немесе бірнеше ирокез тобымен бөлісті, мүмкін Эри немесе Венро тайпалары, сондай-ақ Сеника, Шоуни және Сусквеханнок тайпаларымен де бөлісті. Мононгахела, Югиогени және Аллегени өзендеріне құятын көптеген өзендер мен арналардың болуына байланысты, 17 ғасырғы Бобер соғыстарындағы аймақтың нақты рөлі туралы көп мәлімет жоқ. Бірақ 1640 және 1650 жылдары француз, голланд және швед тері саудагерлері Ұлы Огайо алқабына енген кезде, олардың пікірінше, кейін Огайо аймағы деп аталған жерлер бос және халқы жоқ сияқты көрінді. 17 ғасырда бірнеше провинциялық Вирджиниялықтар мен Мэрилендтіктер аймақтың бос екенін растады. 1750 жылдарға дейін аймақты Делавэр және Эри мен Сусквеханнок тайпаларының қалдықтары "қоныстандырды", ирокездер оларға, өздеріне бағынышты халықтар ретінде (Аллегенидің өткелдеріне көтеріліп) көшуге рұқсат берді. Бұл көші-қон 1750 жылдардағы француз және үнді соғысына дейін 70-80 жылға созылды, сол кездегі тарихшылар жерлер ұзақ уақыт бойы қуатты Ирокез конфедерациясының бес тайпасының "аң ауру аумақтары" ретінде сақталғанын хабарлайды. Революция кезінде ирокездер колонияларды немесе ана елін қолдау мәселесінде екіге бөлінді және көбінесе бейтарап болуға тырысты. Дегенмен, 1778 жылы британдық офицерлердің шекаралық шабуылдарға шақыруына байланысты, лоялистер (ториттер) мен ирокездердің аралас топтары 1778 жылы зұлымдықтар жасады, сондықтан Вашингтон 1779 жылы Салливан экспедициясын жіберді, ол ирокездердің күшін жойып, Огайо аймағын қоныстануға қайта ашты. Өзен арқылы өтуге ең жақын болғандықтан, қаладан көптеген қоныс аударушылар өтіп өтті. Колониялық қоныс аударушылар жер төбелерінің тарихқа дейінгі бекініс екеніне сенгендіктен, олар елді мекенді Редстоун Ескі Форты деп атады; кейінірек, 1760 және 1770 жылдары ол 1759 жылы салынған британдық бекініске қолбасшылық еткен офицердің құрметіне "Редстоун Форты" немесе "Форт Берд" деп аталды. Форт француз және үнді соғысы кезінде өзен үстіндегі жартаста, сонымен қатар тарихи үнділердің жерлеу орындары болған тарихқа дейінгі төбелердің жанында салынды. 1774 жылы Вирджиния колониясының әскерлері Минго және Шоуни тайпаларына қарсы Лорд Данмор соғысы кезінде бекініске орналасты. Ол Немаколин жолының маңызды стратегиялық өзен арқылы өтуіне, шыңға қарай батуға басшылық етті; кейіннен ол жақсартылып, "Берд жолы" деп аталды. Бұл Джордж Вашингтонның құрылысына көмектескен Брэддок жолынан Мононгахела өзенінің аңғарына басқа балама жол болды. Вашингтон Мононгахеланың батыс жағалауындағы жерлердің үлкен бөлігін иеленді; Пенсильвания заң шығарушы органы оның құрметіне округті Вашингтон округі деп атады. Кәсіпкер Томас Браун Америка революциясының соңында Файетт округіне айналған батыс жерлерін сатып алды. Ол Камберленд тарлауығы арқылы өтудің ашылуы және соғыс аяқталуы Файетт округінің батыс шетіндегі жерді Кентукки, Теннесси және Огайо сияқты батысқа қарай саяхаттайтын қоныс аударушылар үшін табиғи серпіндік тақтаға айналдырды. Көптеген саяхатшылар Огайо өзенін және оның Мононгахела атқылауын пайдаланды. Ақырында елді мекен оның құрметіне "Браунсвилл" деп аталды. 1780 жылдары Джейкоб Боуман Немаколин қасқасының орналасқан жерін сатып алды; ол сауда бекеті болды және эмигранттарға қоныс аударушыларға қызметтер мен жарақтар ұсынды. Редстоун Ескі Форты С.М. Юингтің 1794 жылғы "Виски көтерілісінің себептері" (1930) еңбегінде виски көтерілісі кезінде 1791 жылдың 27 шілдесінде "Виски акцизіне қарсылық" кездесуі өткен жер ретінде еске алынған. Бұл шекарадағы заңсыз көтерілістің алғашқы кездесуі болды. Браунсвилл бастапқы жол желісінің батыс шетінде (Брэддок жолынан Берд жолына дейін Камберленд тар жолағы арқылы) орналасқан, ол ақырында Камберленд ақылы жолы, содан кейін Ұлттық Пайк (федералды үкіметтің алғашқы жол жобасы) және кейін қазіргі АҚШ-тың 40 бағыты, бастапқы федералдық тас жолдардың бірі болып кемелге жетті. Батысқа саяхатшылар үшін шығу орны ретінде, Редстоун/Браунсвилл, жақын жердегі кең және терең өзендердің көптеген салаларымен, кемелерді салуға қолайлы болды, сондықтан 19 ғасырда кеме жасау орталығына айналды, бастапқыда қалақайықтар мен жазық кемелер, бірақ кейінірек түрлі өлшемдегі бу кемелері. Бүкіл аймақта жергілікті көмір мен темір кенін пайдаланатын шағын өнеркәсіптер пайда болды, темір бұйымдар мен өнімдерін өзенмен саяхаттауға дайындалып жатқан қоныс аударушыларға сатты. 1845 жылдан кейін олардың кемелері тіпті Санта-Фе жолына немесе Орегон жолына баруға ниеттенгендер де пайдаланды, өйткені Миссисипи өзені мен басқа порстарға қалақайықпен жүзу сол кездегі құрлықтағы саяхаттан гөрі қауіпсіз, оңай және әлдеқайда жылдам болды. Браунсвиллде жазық кемелерді жасаудың ірі өнеркәсібі дамыды, қазіргі Батыс Браунсвильдегі өзен арғы бетіндегі жазықтарды кеме құрылысына пайдаланды. Бұған бу кемелерін салуға жылдам өтуі ілесуші болды: жергілікті шеберлер 1814 жылы "Энтерпрайз" құрылысын аяқтады, ол Миссисипи өзенімен Нью-Орлеанға және кері саяхаттауға жеткілікті қуатты болған алғашқы бу кемесі болды. 1811 жылдан 1888 жылға дейін кеме жасаушылықтар 3000-нан астам бу кемесін жасады. Американдық Азамат соғысынан кейін жол тасымалдау саласында бу кемелерінің орны бірте-бірте теміржол желілерінің құрылысымен алмастырылды, бірақ сонымен бірге Огайо өзенінде және салаларында минералдарды жеткізіп жүретін буксирлер ретінде маңызды рөл атқара бастады, 1850 жылдардан бастап өзен бойында өсіп келе жатқан болат өнеркәсібіне қызмет етті. Бу кемелерінің қозғалтқыштары 20 ғасырдың ортасында технология жетілгенге дейін дизельдік буксирлермен алмастырылмады. АҚШ-та салынған алғашқы толығымен шойын аркалық көпір Браунсвиллде Ұлттық Пайк (сол кезде ат арбасы жолы) арқылы Данлап арығынан өту үшін салынды. Данлап арығы көпіріне қараңыз. 2023 жылғы мәліметтерге сәйкес, көпір әлі де пайдаланылуда. 1853 жылы Балтимор және Огайо теміржолы Огайоға дейін салынғаннан кейін Браунсвиллде эмигранттардың ат арбаларын жабдықтау маңыздылығы төмендеді. Дегенмен, Питтсбург аймағындағы болат өнеркәсібінің өркендеуі Браунсвиллді теміржол түйіні және кокс өндіріс ортасы ретінде дамытуға әкелді, әдетте аңғардағы басқа қалалармен біріктірілді, сондықтан Браунсвилл және Батыс Браунсвилл аймақтық операциялармен байланысты болды. Ешбір депода жеткілікті орын болмаса да, өзен бойындағы әрбір қалашар ресурстарды бөлісіп, созылған депо жүйесі ретінде жұмыс істеді. Теміржол орталығы және кокс өндіріс ортасы ретіндегі жаңа рөлімен және жабдықтаудың төмендеуімен қала біртіндеп әртүрлі бизнестерін жоғалтты, бірақ 20 ғасырдың басында 1960 жылдарға дейін жалпы өркендеді. Браунсвилл Ұлы депрессия кезінде белсенді болды, бірақ жергілікті экономика екінші дүниелік соғыс кезінде және одан кейін болатқа сұраныс артқан кезде қайта өркендеді, сол кезде көптеген инфрақұрылымдық жобалар АҚШ-тың 40 бағытын жаңа биік деңгейдегі Лейн Бейн көпірі арқылы жақсартты және қайта бағыттады, соның нәтижесінде жиі кездесетін трафик проблемасы шешілді. 1940 жылы Браунсвиллде 8015 адам тұрды. Соғыстан кейінгі өсу Малден, Лоухилл және Денбоу Хайтс (Денбоу Хайтс) сияқты округтерді қамтитын қала маңындағы елді мекендердің дамуына әкелді, олар негізінен жұмысқа бару қашықтығындағы жатын бөлмелері болды.

In pre Columbian times, the right bank of the Monongahela River held several mounds where iron rich red stone predominated, now believed to have been constructed by a branch of the Mound Builders cultures, but believed by colonials to have been forts. This led to the area near the river crossing being called Redstone Old Fort in various colonial government records and later Fort Burd when an arms cache was built there. By the time the region first became known to Dutch colonists and traders and the French in the 1640s, the lands were largely unoccupied, but under the management of one tribe or shared by several groups of Iroquoian peoples, likely the Erie people or Wenro people and possibly shared with the Seneca, the Shawnee people and the Susquehannocks. With all the rivers and streams tributary to the Monongahela, Youghiogheny, and Allegheny Rivers, there is little known about the region's precise role in the Beaver Wars of the 17th century, but when French, Dutch and Swedish fur traders penetrated to the Greater Ohio Basin in the 1640s and 1650s, the one thing that seemed clear to those observers was that the lands later termed the Ohio Country seemed empty and unpopulated. In the 17th century, several provincial Virginians and Marylanders confirmed the emptiness of the region. Before the 1750s, the area was "colonized" by weakened remnant tribes such as the Delaware and the few Erie and the Susquehannock survivors that the Iroquois allowed to move there as tributary peoples (climbing the gaps of the Allegheny). These migrations occurred over the 70 to 80 years before the French and Indian War in the 1750s, where today's historians usually report the lands were long held as "hunting territories" of the powerful Five Nations of the Iroquois Confederacy. During the Revolution, the Iroquois were divided whether to back the colonies or the mother country, and mostly did neither, attempting to stay neutral. Nonetheless, in 1778, agitated by British officers lobbying for frontier attacks, mixed parties of Tories (Loyalists) and Iroquois committed atrocities in 1778, so Washington sent the Sullivan Expedition in 1779, which broke the power of the Iroquois and reopened the Ohio Country to homesteader settlement. As a river crossing, the closest to the pass that reached the Monongahela, the town saw many settlers passing by. Because colonial settlers believed that the earthwork mounds were a prehistoric fortification, they called the settlement Redstone Old Fort; later in the 1760s and 1770s, it became known as "Redstone Fort" or "Fort Burd", named after the officer who commanded the British fort constructed in 1759. The fort was constructed during the French and Indian War on the bluff above the river near a prehistoric earthwork mound that was also the site of historic Native American burial grounds. In 1774, a force from the Colony of Virginia garrisoned and occupied the stockade during Lord Dunmore's War against the Mingo and Shawnee peoples. It commanded the important strategic river ford of Nemacolin's Trail, the western path to the summit; this was later improved and called "Burd's Road". It was an alternative route down to the Monongahela River valley from Braddock's Road, which George Washington helped to build. Washington came to own vast portions of the lands on the west bank of the Monongahela; the Pennsylvania legislature named Washington County after him. Entrepreneur Thomas Brown acquired the western lands in what became Fayette County, Pennsylvania, around the end of the American Revolution. He realized the opening of the pass through the Cumberland Narrows and the end of the war made the land at the western tip of Fayette County a natural springboard for settlers traveling to points west, such as Kentucky, Tennessee and Ohio. Many travelers used the Ohio River and its tributary, the Monongahela. Eventually the settlement became known as "Brownsville" after him. In the 1780s, Jacob Bowman bought the land on which he built Nemacolin Castle; he had a trading post and provided services and supplies to emigrant settlers. Redstone Old Fort is mentioned in C. M. Ewing's The Causes of that so called Whiskey Insurrection of 1794 (1930) as the site of a July 27, 1791, meeting in "Opposition to the Whiskey Excise Tax," during the Whiskey Rebellion. It was the first meeting of that illegal frontier insurrection. Brownsville was positioned at the western end of the primitive road network (Braddock's Road to Burd's Road via the Cumberland Narrows pass) that eventually became chartered as the Cumberland toll road, then the National Pike (the federal government's first ever road project), and later present day U. S. Route 40, one of the original federal highways. As an embarkation point for travelers to the west, Redstone/Brownsville, blessed by several nearby wide and deep river tributaries that could support building slips, soon became a 19th century center for the construction of riverine watercraft, initially keelboats and flatboats, but later steamboats large and small. The entire region sprouted small industries using local coal and iron deposits, selling iron fittings and products to outfitting settlers about to embark on the river. After 1845, its boats were used even by those intending to later take the Santa Fe Trail or Oregon Trail, as floating on a poleboat by river to St. Louis or other ports on the Mississippi River was generally safer, easier and far faster than overland travel of the time. A large flatboat building industry developed at Brownsville, exploiting the flats across the river in present day West Brownsville to erect building slips. This was followed by its rapid entry into the building of steamboats: local craftsmen built the Enterprise in 1814, the first steamboat powerful enough to travel down the Mississippi River to New Orleans and back. From 1811 to 1888, boatyards produced more than 3,000 steamboats. Steamboats were gradually supplanted in the passenger carrying trade after the American Civil War as the construction of railroad networks surged, but concurrently grew important locally on the Ohio River and tributaries as tugs delivering bargeloads of minerals to the burgeoning steel industries growing up along the watershed from the 1850s. Steamboat propulsion would not be replaced by diesel powered commercial tugs until the technology matured in the mid 20th century. The first all–cast iron arch bridge constructed in the United States was built in Brownsville to carry the National Pike (at the time a wagon road) across Dunlap's Creek. See Dunlap's Creek Bridge. as of 2023, the bridge is still in use. After the 1853 completion of the Baltimore and Ohio Railroad to the Ohio, outfitting emigrant wagon trains in Brownsville declined in importance. Yet the rise of the steel industry in the Pittsburgh area led Brownsville to develop as a railroad yard and coking center, generally integrated into other towns within the valley, so Brownsville and West Brownsville were tied to regional operations. While no one yard had space enough to be large, each township along the river shared resources and functioned as an elongated yard system. With its new role as railroad center and coking center together with the decline of outfitting, the town gradually lost its diverse mix of businesses, but, nonetheless, generally prospered during the early 20th century through the 1960s. Brownsville tightened its belt during the Great Depression, but the local economy resumed growth with the increased demand for steel during and after World War II, when many infrastructure projects improved and rerouted U. S. Route 40 over the new high level Lane Bane Bridge, clearing up a perennial traffic congestion problem. In 1940, 8,015 people lived in Brownsville. Its postwar growth led to the development of cross county line suburbs such as Malden, Lowhill, and Denbeau Heights (Denbow Heights), which were mainly bedroom communities within commuting distance. After the OPEC oil embargo of 1973–1974 triggered a recession, together with the restructuring of the steel industry and loss of industrial jobs, Brownsville suffered a severe decline, along with much of the Rust Belt. Generally, the region has declined in population and vitality ever since. By 2000, the population was 2,804, as younger people had moved away to areas with more jobs. as of 2011, Brownsville has a handful of buildings that are condemned or boarded up. Abandoned buildings include the Union Station of the railroad, several banks, and other businesses. The sidewalks around the town are still intact and usable. Brownsville attracted major entertainers in the early postwar years who also were performing in nearby Pittsburgh. According to Mike Evans in his book Ray Charles: The Birth of Soul (2007), the singer developed his hit "What'd I Say" as part of an after show jam in Brownsville in December 1958. In 2019, Brownsville served as the primary filming location for the coming of age comedy drama web television series I Am Not Okay with This, which became available on Netflix in 2020.

География

Браунсвилл (40.020026, −79.889536) координаталарында орналасқан. Файетт округінің солтүстік-батыс шетінде, солтүстікке қарай ағатын Мононгахела өзеніндегі кең, батысқа қарай иілген бөліктің шығыс (дөңгелек) жағында жатыр. Өзен әрекеті тік құмтасты төбелерді тоздырып, үстел тәрізді жазықтықтарды жасады, сондай-ақ қаланың жағалауға жақын немесе оған қол жетімді төмендіктерін құрды. Қаланың көптеген тұрғын үйлері бизнес ауданынан биік орналасқан. Вашингтон округінің қарсы жағалауы, бұл аймақ үшін ерекше емес, су деңгейінен де төмен және көбінесе тегіс. Батыс жағалауында 992 тұрғыны бар Батыс Браунсвилл деген шағын елді мекен пайда болды. Тарихи тұрғыдан, бұл жер табиғи өзен арқылы өту жолы болды, сонымен қатар мұнда паром, қайық құрылысы және жолдарды тасымалдау үшін көпір салынды. Америка Құрама Штаттарының жаңа үкіметі алғашқы жол құрылысы жобасына қаржы бөлгенде, 1811 жылы Браунсвилл жаңа Ұлттық жол бойындағы маңызды аралық пункт ретінде таңдалды. Өзенге көпір салынғанға дейін Браунсвилл батыс соңғы аялдамасы болды. Редстоун-Крик – Браунсвиллдің солтүстігінде Мононгахела өзеніне құятын жергілікті сала. Оның қызғылт түсі өзен төселіндегі темірлі құмтастан, сондай-ақ Ескі бекіністер маңындағы құмтасты биіктіктерден келген. Бұл өзен қоныс аударушыларға көптеген салалы қайықтар, кемелер және басқа да су кемелерін салуға, жабдықтауға және жүктеуге жеткілікті кең болды. Оның шеберлері Солтүстік-Батыс аймағына көшіп келген иммигранттарды тасымалдау үшін мыңдаған бағаналы қайықтар жасады. Кейін Браунсвиллдегі өнеркәсіп ішкі өзендерде алғашқы бу кемелерін, содан кейін жүздеген кемелерді құрды. Колонистер "Ескі бекіністер" терминін ежелгі үйінділер мен топырақ жұмыстары үшін қолданды. Археологтар мен антропологтар Солтүстік Америкадағы Миссисипи өзені мен оның салаларының бойындағы ежелгі халықтар Еуропамен кездесуге дейін мыңдаған жылдар бойы салтанатты, жерлеу және діни мақсаттар үшін алып топырақ құрылыстарын салғанын анықтады. Мысалы, Миссисиппи мәдениеті, шамамен 1150 жылы қазіргі Иллинойс штатындағы Кахокияда өркендеген, Миссисипи және Огайо өзендерінің аңғарларында және Оңтүстік-Шығыста кеңінен таралған. Археологиялық зерттеулер жалғасуда, жергілікті үйінділерді және аймақтық жақын жердегі басқаларын нақты бір дәуір мен мәдениетке байланыстыруға бағытталған.

Brownsville is located at (40.020026, −79.889536), situated on the east (convex) side of a broad sweeping westward bend in the northerly flowing Monongahela River on the northwestern edge of Fayette County. The river's action eroded the steep sided sandstone hills, creating shelf like benches and connecting sloped terrain that gave the borough lowland areas adjacent to or otherwise accessible to the river shores. Much of the borough's residential buildings are built above the elevation of the business district. The opposite river shore of Washington County is, uncharacteristically for the region, shaped even lower to the water surface and is generally flatter. A small hamlet called West Brownsville developed on the western shore, with a current population of 992. Historically the area was a natural river crossing, and it was the site of development of a ferry, boat building and a bridge to carry roads. When the nascent United States government appropriated funds for its first road building project, in 1811 Brownsville was chosen as an early intermediate target destination along the new National Road. Until a bridge was built across the river, Brownsville was the western terminus. Redstone Creek is a local tributary stream of the Monongahela River, entering just north of Brownsville. Its color came from the ferrous sandstone that lined its bed, as well as the sandstone heights near the Old Forts. The creek was wide enough for settlers to build, dock and outfit numerous flatboats, keelboats, and other river craft. Its builders made thousands of pole boats that moved the emigrants who settled the vast Northwest Territory. Later Brownsville industry built the first steamboats on the inland rivers, and many hundreds afterwards. Colonists used the term "Old Forts" for the mounds and earthworks created by the prehistoric Mound Builders cultures. Archeologists and anthropologists have since determined that many prehistoric Native American cultures in North America along the Mississippi River and its tributaries built massive earthworks for ceremonial, burial and religious purposes over a period of thousands of years prior to European encounter. For instance, the Mississippian culture, reaching a peak about 1150 CE at Cahokia in present day Illinois, had sites throughout the Mississippi and Ohio river valleys, and into the Southeast. Archaeological research is ongoing working to tie the local mounds and others regionally close to a particular era and culture.

Демография

2000 жылғы санақ бойынша, ауданда 2804 адам, 1238 үй шаруашылығы және 716 отбасы тұрды. Халық тығыздығы құрады. 1550 тұрғын үй болды, орташа тығыздығы – . Аудан халқының этникалық құрамы: 85,95% ақ нәсілді, 11,41% афроамерикалық, 0,11% американдық үндістер, 0,07% азиялық, 0,21% басқа нәсілдерден және 2,25% екі немесе одан көп нәсілді. Кез келген нәсілге жататын испан немесе латын американдықтары халықтың 0,82% құрады. 1238 үй шаруашылығының ішінде 24,7% 18 жасқа дейінгі балалары бар, 36,2% бірге тұратын некедегі жұбайлар, 17,0% күйеуі жоқ әйелдер басқарады, ал 42,1% отбасы емес. Барлық үй шаруашылықтарының 38,0% жеке адамдардан тұрады, ал 20,5% 65 жасқа толған және жалғыз тұратын азаматтардан құралған. Үй шаруашылығының орташа мүше саны 2,24, ал отбасының орташа мүше саны 2,97 болды. Аудан халқы жас бойынша таралып, 23,2% 18 жасқа дейінгілер, 9,0% 18-24 жас аралығындағылар, 25,6% 25-44 жас аралығындағылар, 21,1% 45-64 жас аралығындағылар және 21,1% 65 жасқа жоғары жастағылар құрады. Орташа жас 40 жасқа тең. Әр 100 әйелге 83,1 еркек шақ келді. 18 және одан жоғары жастағы әр 100 әйелге 77,7 еркек шақ келді. Аудан бойынша үй шаруашылығының орташа табысы 18 559 доллар, ал отбасының орташа табысы 32 662 доллар құрады. Ер адамдардың орташа табысы 31 591 доллар, ал әйелдердің орташа табысы 21 830 доллар болды. Аудан халқының жан басына шаққандағы орташа табысы 13 404 долларға тең. Отбасылардың 28,8% және халықтың 34,3% кедейлік шегінен төмен тұрды, оның ішінде 18 жасқа дейінгілердің 51,2% және 65 жастан асқандардың 17,9% кірді.

Ерекшеліктері

Dunlap's Creek Bridge (1839) Market Street-тің бір бөлігі астында орналасқан, ескі U.S. Route 40 жолын Brownsville-дегі Dunlap's Creek арқылы өткізеді және елдегі ең көне құйма темір көпір болып табылады. (Кэп. Ричард Делафилд, инженер; Джон Сноудон және Джон Хербертсон, құюшылар)

Flatiron Building (шамамен 1830 ж.), гүлденген 19 ғасырдағы Brownsville қаласында бизнес-ғимарат ретінде салынған, Allegheny тауларының батысындағы ең көне, сақталған темір коммерциялық құрылымдардың бірі. Тарихы бойында ол жеке коммерциялық мекемелерге, сондай-ақ пошта кеңсесі сияқты мемлекеттік мекемелерге үй иесі болған. Бұл АҚШ-та көрінетін flatiron ғимараттарының ресми емес "прототипі". Ең танымал мысалы – Нью-Йорктегі Market Square-дегі Flatiron Building. Бұл ғимаратты бұзуға жақын болған кезде, Brownsville Area Revitalization Corporation (BARC) оны құтқарып қалды. Екі онжылдық бойы жеке және мемлекеттік гранттар арқылы BARC Flatiron Building-ді Brownsville-дің тарихи мүлігі ретінде қайта жаңартуға көмектесті. 69 Market Street мекенжайында орналасқан Flatiron Building Heritage Center, Brownsville-дің өркендеген кезеңдерінен қалған артефакттарды, сондай-ақ қаланың маңызды көмір және кокс мұрасы туралы көрмелерді ұсынады. Heritage Center-дің ішінде орналасқан Frank L. Melega Art Museum, осы жергілікті оңтүстік-батыс Пенсильвания суретшісінің көмір және кокс дәуірін бейнелейтін атақты туындыларының көптеген мысалдарын көрсетеді. Dunlap's Creek Bridge-тен басқа, Brownsville Ұлттық тарихи орындар тізіміне енген басқа да мүліктерге ие. Оларға Bowman's Castle (Nemacolin Castle), Brownsville Bridge, St. Peter's Church және Thomas H. Thompson House жатады. Сонымен қатар, екі ұлттық тарихи аудан бар: Brownsville Commercial Historic District және Brownsville Northside Historic District.

Көлік

Браунсвилл Солтүстік Американың ең маңызды су жолдарының бірі – Огайо өзенінің ірі саласы – Мононгахела өзенінің жағасында орналасқан. Мононгахела өзені Браунсвиллде толықтай кеме жүзе алады және Чикаго, Нью-Орлеан, Флоридадағы Сент-Маркс, Миннеаполис, Тулса, Канзас-Сити, Хьюстон және Мексикамен шекарадағы Техас штатының Браунсвилл қаласына арзан баржамен тасымалдау мүмкіндігін ұсынады. Пенсильвания штатының Браунсвилл кеме құрылысшылары 1849 жылы Техас штатының Браунсвилл қаласының негізін қалаушы, капитан Ричард Кингке Рио-Гранде өзенінің күшті ағыстарында жүзуге арналған жаңа, қуатты өзен кемелерін жасап берді. Браунсвилл 1914 жылы салынған Браунсвилл көпірі арқылы Вашингтон округіндегі Батыс Браунсвилл қаласымен байланысты, бұл көпір Мононгахела өзенінің үстінен өтеді. 1960 жылы, өзен ағысының төменгі жағында Лэйн Бэйн көпірі салынды, содан кейін АҚШ-тың 40 тас жолы жаңа, биік құрылысқа және жаңа төрт жолақты тас жолға көшірілді, бұл ескі 40 тас жолын айналып өтеді, екі жол Малден деп аталатын шағын тұрғын ауданында бірікті. Конэстога атты көшпенділердің саяхаттарының қалыптасу кезеңінде және Браунсвиллдің төбелі жерінің тығыздығынан туындаған қиындықтарда, Малден маңындағы жазықтар батысқа бет алған саяхатшыларға кемпінг құруға және таудан түскеннен кейін демалуға сирек кездесетін кең ашық кеңістіктерді ұсынды. 1950 жылдардың соңында және 1960 жылдардың басында салынып аяқталған тас жолдарға дейін, "Калифорния жолының" екі жағында орналасқан екі қосымша тұрғын үйлер шоғырланған, олар шағын бизнес ауданының ортасындағы Paci's Restaurant және Cuppies Drive In Theatre сияқты маңызды орындарда қиылысатын. Төртінші тұрғын үйлер шоғыры Cuppies Drive In-нің жанында және одан тысқары қарай, АҚШ-тың 40 тас жолының екі жағында бір шақырымнан астам жерге созылған, енді ол қайтадан бір жолақты екінші деңгейдегі тас жолға айналды. Бұл қауымдастықта аз ғана дүкендер мен өзен аңғарларының үстіндегі төбелі жазықта орналасқан бірнеше тұрғын үйлер бар. Калифорния аймақтық орта мектебінің бір бөлігі Малденнің кейбір бөліктерінде орналасқан.

Brownsville is located on the banks of the Monongahela River, a major tributary of the Ohio River, one of North America's most important waterways. The Monongahela is fully navigable at Brownsville, and offers inexpensive barge transportation to Chicago, New Orleans, St. Marks in Florida, Minneapolis, Tulsa, Kansas City, Houston, and Brownsville, Texas, on the border with Mexico. The shipyards of Brownsville, Pennsylvania, provided Captain Richard King of Brownsville, Texas (founder of the King Ranch), with powerful new built riverboats to navigate the fast currents of the Rio Grande in 1849. Brownsville is connected to the satellite community of West Brownsville (in Washington County) by the Brownsville Bridge completed in 1914, which spans the Monongahela River. In 1960, the Lane Bane Bridge was constructed just downstream, and path of U. S. Route 40 was moved to the new high level structure and new four lane highway by passing old Route 40 until the two merged in the small bedroom neighborhood known locally as Malden. In the heyday of Conestoga wagon migration travels and with the congestion of Brownsville's hilly terrain, the flat lands about Malden just two to three further on offered rare open spaces for west bound travelers to camp and recuperate from the rigorous mountain descent. Before the highway construction of the late 1950s was completed in the early 60s, two additional branchlike housing concentrations existed, the lined either side of "California Road" which intersected Old U. S. 40 in the heart of the small business district at landmarks, Paci's Restaurant and Cuppies Drive In Theatre; the former set in a 17th century stone Inn. The fourth concentration of housing extended from beside and beyond Cuppies Drive In for over a mile either side of U. S. 40, now once again, single lane secondary highway. The community has few stores and several housing developments sited along a hilly plateau above the river valleys. The California Area High School is in part sited within parts of Malden.