Кіріспе

Егіншілік және жерді дамытуда топырақ эрозиясын болдырмау практикасы. Эрозияны бақылау – ауыл шаруашылығында, жерді игеруде, жағалау аймақтарында, өзендердің жағалауларында және құрылыста жел немесе су эрозиясын болдырмау немесе оны басқару практикасы. Тиімді эрозияны бақылау жер бетіндегі су ағынын басқаруға және судың ластануын, топырақ жоғалуын, жабайы табиғаттың мекендеу орындарының жоғалуын, сондай-ақ адамдардың мүлкіне келтірілетін зиянды алдын алудың маңызды тәсілдері болып табылады.

Қолданылуы

Эрозияны бақылау табиғи аймақтарда, ауыл шаруашылығы жерлерінде немесе қалалық ортада қолданылады. Қалалық жерлерде эрозияны бақылау көбінесе жергілікті билік органдары талап ететін жаңбыр суларын басқару бағдарламаларының бір бөлігі болып табылады. Бақылау шаралары көбінесе желдің немесе судың эрозияға себеп болатын энергиясын жұтатын өсімдіктер немесе тас сияқты физикалық тосқауелдер құруды қамтиды. Олар сонымен қатар, дауылды су желілерін салу және күтіп ұстауды да қамтиды. Құрылыс алаңдарында олар көбінесе шөгінді бассейндері және шөгінді қоршаулары сияқты шөгіндіні бақылау шараларымен бірге қолданылады. Жағалау эрозиясы – табиғи процесс: ол болмаса, өзендер қисылып, бағыттарын өзгерте алмас еді. Дегенмен, гидрографиялық жағдайды және/немесе өсімдік жамылғысын өзгертетін жерді басқару жолдары арналардың жылжу жылдамдығын арттыруға немесе азайтуға әсер ете алады. Көптеген жерлерде адамдар, жағалаулар адам қызметінен тұрақсыз болса да, өзенді бір орында ұстауға тырысады. Бұл, қоршаған ортаны қалпына келтіру үшін немесе өзеннің бағытын өзгеріп, адамдар пайдаланатын жерге өтпеуі үшін жасалуы мүмкін. Мұны істеудің бір жолы – жағалауға рипрап немесе габион орналастыру.

Математикалық модельдеу

1920-1930 жылдардан бері ғалымдар топырақ эрозиясының механизмдерін және одан туындаған шөгінділердің беттік ағынын түсіну үшін математикалық модельдер құрастырып келеді, оның ішінде Альберт Эйнштейннің Баер заңын қолданған алғашқы жұмысы да бар. Бұл модельдер арық және жапырақша тәрізді эрозияны қамтыды. Ең алғашқы модельдер қарапайым байланысқан теңдеулер жиынтығынан тұрды, оларды қолмен есептеу арқылы пайдалануға болады. 1970 жылдарға қарай модельдер кеңейіп, мыңдаған компьютерлік кодтармен жазылған нүктелік емес ластану мәселелерін шешетін күрделі компьютерлік модельдерге айналды. Күрделі модельдер микрометеорологияның ерекшеліктерін, топырақ бөлшектерінің мөлшерін таратуын және микрорельефтің өзгерістерін ескере алды.