Рональд Эйрд: Англиялық крикетші және әкімшісінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Ағылшын крикетшісі және әкімшісі Рональд Эйрд (4 мамыр 1902 – 16 тамыз 1986) – ағылшын бірінші сыныпты крикетшісі, крикет әкімшісі және британдық армия офицері. Эйрд 1920 жылы Хэмпшир графтығының крикет клубында бірінші сыныпты крикет карьерасын бастады, графтық атынан 100-ден астам ойын өткізіп, 3600-ден астам ұпай жинады. Клэр колледжінде оқып жүрген кезінде Кембридж университетінің крикет клубында да бірінші сыныпты крикет ойнағаннан кейін, Эйрд 1926 жылы Мэрилебон крикет клубының (MCC) көмекші хатшысы болып тағайындалды, бұл оның кейін бірінші сыныпты крикеттегі қатысуын шектеді. Ол Уильям Финдлей мен Роуэн Райт Керрдің көмекшісі болып қызмет етті және Керр 1952 жылы зейнеткерлікке шыққаннан кейін өзі хатшы болып сайланды. Эйрд 1962 жылға дейін осы лауазымда қалды және 1968 жылы MCC президенті болды, сол жылы ол Д’Оливейра ісі кезінде Оңтүстік Африкамен қарым-қатынас мәселесі бойынша MCC-нің арнайы жалпы жиналысын жүргізді. Кейін 1971 жылдан 1983 жылға дейін Хэмпшир графтығының крикет клубының президенті болды. Крикеттен басқа, Эйрд Екінші дүниежүзілік соғыста Корольдік бронетанкті корпусында қызмет етті және Әскери крестпен марапатталды.

Ерте өмір және крикет мансабы

Малколм Ракер Эйрдтің ұлы, ол сэр Джон Эйрдтің ұлы болған, ол 1902 жылдың мамыр айында Паддингтонда дүниеге келген. Ол Итон колледжінде білім алған, онда колледж крикет командасы үшін Итон мен Винчестер арасындағы матчтарда ойнаған. Итон қаласында ракета спортында да белсенді болды, екі рет Куинс клубындағы жұптар финалына жеткен. 1920 және 1921 жылдары Итон колледжіндегі соңғы екі жылында Эйрд Гэмпшир командасына қатысуға үміткер болды және Портсмут қаласында Уорвикширге қарсы өткен матчта бірінші сыныпты крикетте дебют жасады. Итоннан кейін ол Кембридж университетіндегі Клэр колледжіне оқуға түсті. 1922 жылғы округтік чемпионатта Гэмпшир командасының тұрақты ойыншысы болғанына қарамастан, ол 1923 жылға дейін Кембридж университетінің крикет клубы үшін бірінші сыныпты крикет ойнамады. 1923 жылы ол «көк» белгісін алды, сол маусымда университет үшін 12 матч өткізді. Бұл нәтижеге оның Йоркшир командасына қарсы көрсеткен өнері себеп болды, онда Джордж Маколей, Уилфред Роудс, Эммотт Робинсон және Эббе Уоддингтоннан тұратын күшті боулингке қарсы 64 ұпай жинады. Эйрд 1938 жылға дейін Гэмпшир командасы үшін бірінші сыныпты крикетпен айналысты, округ үшін 108 матч өткізді. Ол Гэмпшир үшін 22,24 орташа есеппен 3603 ұпай жинады, соның ішінде төрт жүздік және он жартылай жүздік соқты. Оның ең жоғары көрсеткіші – 1929 жылы Лестерширге қарсы өткен матчтағы 159 ұпай, жалпы есеп 272 ұпайды құрады. Ол Солтүстік Африкадағы әскери науқанда қатысып, бірнеше рет жарақаттанды, соның ішінде бір рет ауыр жарақат алды. Ол екі рет жойылған танктан жалғыз аман қалған адам болды. Соғыстан кейін ол әскери қызметте қалып, Лондонның 4-ші графтық йемендік полкіне ауысты. 1951 жылдың сәуір айында оған Территориялық медалі табысталды, сол кезде ол капитан шеніне ие болды. 1952 жылдың тамызында ол қайта шақыруға жарамды жас шегінен асып кетті, соның салдарынан офицерлер резервінен шығарылды, бірақ майор шенінің құрметті атағын сақтап қалды. Соғыстан кейін ол Райт Керрге көмектесуді жалғастырды, және 1952 жылы МКК хатшысы болып тағайындалды. Оның хатшылық қызметінің қалған бөлігі Уизден журналында ешқандай айқын реформалар мен жаңалықтарсыз деп сипатталды. 1971 жылы ол МКК сенімдісі болып сайланды және 1983 жылы өмірлік вице-президент болып тағайындалды. Ол сондай-ақ, I Zingari клубымен елу жылдан астам уақыт бойы хатшы және казнашы ретінде жұмыс істеді, клубты 1920 жылдары төмен деңгейге түсіп кеткеннен кейін қайта жандандыруға көмектесті, оның мүшелігі қайтадан танымал болды. Крикеттен басқа, Эйрд лордс аренасында шын тенниспен айналысты, 1933 және 1949 жылдар аралығында алты рет күміс ракетка жеңіп алды, бірақ алтын ракетканы ешқашан жеңе алмады, екі рет барон Абердерден және төрт рет В. Д. Макферсоннан жеңілді. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол Сассекс графтығындағы Яптон ауылына көшіп барды, онда ол Батыс Даун үйінде тұрды. Ол Арундел қаласына жақын орналасқандықтан, Арундел қамалының крикет алаңының достарымен байланыс орнатты, оларға көптеген ақыл-кеңестер мен тәжірибе берді. Өмірінің соңғы жылдары Эйрд аурумен күресіп, 1986 жылдың тамыз айында Яптон ауылында 84 жасында қайтыс болды.

The son of Malcolm Rucker Aird, who was the son of Sir John Aird, he was born at Paddington in May 1902. He was educated at Eton College, where he played for the college cricket team in the Eton v Winchester matches. He was also active in rackets at Eton, reaching the pairs final at Queen's Club twice. During his final two years at Eton in 1920 and 1921, Aird trialled for Hampshire, making his debut in first class cricket against Warwickshire at Portsmouth. From Eton, he matriculated to Clare College, Cambridge. Despite featuring for Hampshire regularly in the 1922 County Championship, it was not until 1923 that he played first class cricket for Cambridge University Cricket Club, having not been in the running for selection in 1922. He gained a blue in 1923, a season in which he made 12 appearances for the university, largely due to his performance against Yorkshire, when he scored 64 against a strong bowling line up containing George Macaulay, Wilfred Rhodes, Emmott Robinson and Abe Waddington. He played first class cricket for Hampshire until 1938, making 108 appearances for the county. Aird scored 3,603 runs for Hampshire at an average of 22.24; he made four centuries and ten half centuries. His highest score of 159 came against Leicestershire in 1929, in a total of 272. He saw action during the North African campaign and was wounded several times, once severely. He had been the sole survivor of a destroyed tank on two occasions. He remained in the military following the war, transferring to the 4th County of London Yeomanry. He was conferred the Territorial Decoration in April 1951, at which point he held the rank of captain. He exceeded the age limit for liability to recall in August 1952, at which point he ceased to belong to the Reserve of Officers, but was allowed to retain his honorary rank of major. Following the war, he continued to assist Rait Kerr, until he succeeded him as MCC secretary in 1952. The remainder of his secretaryship was summarised by Wisden as one absent of any startling reforms or innovations. He was elected a trustee of the MCC in 1971, a position he held until his appointment as a life vice president in 1983. He was also involved with I Zingari for over fifty years, as secretary and treasurer, helping raise the club from the low esteem with which it had fallen to in the 1920s, to a club whose membership again became popular. Outside of cricket, Aird competed at Lord's in real tennis, winning the silver racket six times between 1933 and 1949, though he never won the gold racket, being defeated twice by Baron Aberdare and four times by W. D. Macpherson. In retirement, he moved to the Sussex village of Yapton, where he was resident at West Down House. His move there bought him close to nearby Arundel, with Aird becoming associated with the Friends of Arundel Castle Cricket Ground, to whom he provided much wisdom and experience. In his latter years, Aird struggled with illness and died at Yapton in August 1986, aged 84.