Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондон өмірі - Генри Джеймстің 1888 жылы Scribner's Magazine журналында алғаш рет жарияланған новелласы. Сюжет күйреп бара жатқан неке және оның көптеген адамдарға, әсіресе, ажырасуға дайындалып жатқан әйелдің қарындасы Лора Уингке тигізетін әсері төңірегінде өрбиді. Лаура – классикалық Джеймс еңселі "орталық сана", оның ойлары мен сезімдері оқиға желісі мен басқа кейіпкерлерді бейнелеуге түс қосады. Бұл туынды сексуалдық қатынастар мен ажырасуға тікелей, тіпті қатал көзқараспен ерекшеленеді. Мұндай көзқарас 1880-ші жылдары Джеймске француз натурализмінің ықпал еткенін көрсетеді.
A London Life is a novella by Henry James, first published in Scribner's Magazine in 1888. The plot revolves around a crumbling marriage and its impact on many other people, especially Laura Wing, the sister of the soon to be divorced wife. Laura is a classic Jamesian "central consciousness," whose reflections and emotions color the presentation of the storyline and the other characters. The tale is notable for its straightforward, even hard edged approach to sexuality and divorce. This might reflect the influence of French naturalism on James during the 1880s.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Лаура Уинг, кедей америкалық қыз, Лондонға әпкесі Селина Беррингтонға барады. Селинаның күйеуі Лайонел, көңілсіз және көбінесе мас болып, Чарли Криспенмен жасаған қарым-қатынасы үшін әйелімен ажырасуға дайындалуда. Лаура Селинадан оның бұл ісі туралы сұрақ қояды және Селинаның кінәсіздігіне күмән келтіреді. Отбасының егде жастағы досы Леди Дэвенент Лаураға әпкесінің отбасылық мәселелерін жақыннан қабылдамауға кеңес береді. Лаура Вендовер есімді жағымды, бірақ көңілсіз америкалықпен танысады, ол оған күйеу болып ұсыныс жасайды. Соңында, операдағы қызықты даулы оқиғадан кейін Селина күйеуін тастап, Криспинмен бірге Брюссельге кетеді. Лаура Вендовердің неке ұсынысын қабылдамайды және әпкесінің соңынан Брюссельге барады, бірақ ештеңеге жете алмайды. Лаура соңында Америкаға қайтады, ал Вендовер оның соңынан келеді, бірақ олардың болашағы қалай болатыны белгісіз. Оқиға Беррингтон және басқалардың ісі сотта қаралатындығын еске салып аяқталады.
Laura Wing, an impoverished American girl, is visiting her sister Selina Berrington in London. Selina's husband Lionel, boorish and often drunk, is preparing to divorce his wife for her adultery with Charlie Crispin. Laura challenges Selina about her affair and doubts Selina's protestations of innocence. Lady Davenant, an elderly friend of the family, counsels Laura not to take her sister's marital troubles so hard. Laura meets a pleasant but boring American named Wendover, who becomes a suitor. Eventually, after a tempestuous and (for the reader) entertaining scene at the opera, Selina leaves her husband and goes to Brussels with Crispin. Laura spurns Wendover's marriage proposal and pursues her sister to Brussels, where she accomplishes nothing. Laura finally goes back to America, where Wendover follows her though there is no assurance as to how their future will play out. The story ends with a reminder that the case of Berrington v. Berrington and others is upcoming in the courts.
Негізгі тақырыптар
Бұл оқиғаға Виктория дәуіріндегі "жағымсыз" сипаттамасы қолданылды, бұл бұрын Эмиль Зола мен басқа француз натуралистерінің туындыларына қатысты да қолданылған. Джеймс өзінің әңгімесін тікелей, Беррингтон отбасының нәзіктігі мен ізгілігі туралы ешқандай иллюзиясыз баяндайды. Оқырман екі жақтың да – жалпақ мінезді күйеудің де, жеңілтек әйелдің де жанына жақын бола алмайды. Тіпті Джеймс романының орталық кейіпі Лора Уинг та осы ұятты жұптың ажырасуына қатты үрейленіп, өте күшті реакция көрсетеді. Леди Дэвенант Селина мен Лайонелге ден қоймауды кеңес бергенде, Лораға аса қажетті ақыл-ойымен көмектесуге тырысады. Оқиғаның атмосферасы "Мейзи нені білді" туындысының сыбайласқан және жауапсыз ортасына ұқсас, ал Лора Лондон өмірінің сөзсіз жамандықтарын көтере алмайды. Ол құтқаруға тұрмайтын некені сақтап қалуға тырысып, мүлдем нәтижесіз болады, ал Америкаға қашуы – жеңіліске қайғылы мойындау. Кейіпкерлердің бір бөлігі американдық болғанымен, Джеймс халықаралық контрастқа ешқандай мән бермейді. Көптеген сыншылар Джеймстің неліктен осындай ерекше халықаралық мотивке ден қойғанын таң қалдырады, өйткені барлық кейіпкерлер оқиғаға ешқандай әсер етпей ағылшын болуы мүмкін еді.
The rather Victorian adjective "unpleasant" has been applied to this story, much as it was long ago used for the products of Émile Zola and other French naturalists. James certainly tells his story in a blunt fashion, with no illusions about the delicacy or virtue of the Berringtons. The reader can sympathise with neither the oafish husband nor the frivolous wife. Even Laura Wing, the Jamesian central intelligence, is presented as extreme in her horrified reaction to the breakup of this distasteful couple. Lady Davenant tries to supply a much needed dose of common sense to Laura when she advises that Selina and Lionel aren't worth the bother. The atmosphere of the story is similar to the corrupt and irresponsible milieu of What Maisie Knew, and Laura simply can't abide the inevitable sleaziness of, well, a London life. She proves completely ineffective in her attempts to save a marriage not worth saving, and her eventual flight to America is a sad admission of defeat. Although several of the characters are American, James makes nothing of the international contrast. Many critics have wondered why James bothered with such an odd echo of his international theme, when all the characters could easily have been English without affecting the story in any way.
Санаткерлік бағалау
Эдмунд Уилсонға бұл әңгіме әйел мен ердің ажырысуының шындығына тікелей, әрі беймазмұндықсыз қарауы ұнады. Ол оны Джеймстің ең жақсы кезеңінің бір бөлігі деп есептеді, онда жазушы "мен үшін оның толыққанды көркемдік қамығына жеткен: ол бұрынғы туындыларына тән белгілі бір қатыгездік пен тәжірибесіздіктен арылып, жаңа икемділік пен жеке стильге ие болды". Басқалары одан да қатал болды. Жоғарыда айтылғандай, Роберт Гейл бұл әңгімені "жағымсыз" деп сипаттады, ал Эдвард Вагенкнехт оны "техникалық тұрғыдан әсерлі емес", "асығыс аяқталған" және "біршама күштеп жазылған" халықаралық мәселесі бар деп тапты. Лора Уингке қатысты пікірлер де екіге бөлінді: Леон Эдель оны "қатаң және басқалардың ісіне араласатын" деп есептесе, Вагенкнехт оған үлкен симпатиямен қарады: "Джеймс өзінің кітаптарында Лора Уингке, тіпті Изабель Арчерге, тіпті Фледа Ветчке қарағанда көбірек берілді". Мұндай күшті реакциялар әңгімедегі қиын ажырысудың ашық суреттелуінің күшіне куәлік етеді.
Edmund Wilson liked this story for its no nonsense approach to the realities of a marital breakup. He classed it as part of what he saw as James's best period, when the novelist "reaches what seems to me indisputably his completist artistic maturity: he has got over a certain stiffness, a certain naivete, which characterized his earlier work and he has acquired a new flexibility and a personal idiom." Others have been much less kind. As mentioned above, Robert Gale tagged the story as "unpleasant" and Edward Wagenknecht found it "not technically impressive," with a "hurried ending" and a "rather forced" international note. Critics have also divided on Laura Wing, with Leon Edel dismissing her as "rigid and meddlesome" while Wagenknecht sympathizes with her in strong terms: "There is no character in his books—not even Isabel Archer, not even Fleda Vetch—to whom James commits himself more unreservedly than to Laura Wing". Such forceful reactions may testify to the power of the story's unembarrassed portrayal of a messy divorce.