Өмірдің көрінісі: Жүз жылдықтардағы нәсіл, сынып және гендерлік теңсіздіктер
Imitation of Life (novel)
Фанни Херсттың «Өмірдің көрінісі» романы – нәсіл, әлеуметтік топ, гендерлік теңсіздік туралы 1933 жылғы туынды. Фильмге де бейімделді. АҚШ тарихындағы маңызды шығарма.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
«Imitation of Life» – Фани Херсттің 1933 жылы жарық көрген, Universal Pictures студиясы үшін екі сәтті фильмге бейімделген романы: 1934 жылғы фильм және 1959 жылғы қайта түсірілім. Бұл роман нәсіл, әлеуметтік топ және гендерлік теңсіздік мәселелерін қамтиды және бастапқыда 1932 жылы «Pictorial Review» журналында «Sugar House» деген атпен жарияланды.
Imitation of Life is a popular 1933 novel by Fannie Hurst that was adapted into two successful films for Universal Pictures: a 1934 film, and a 1959 remake. The novel, which deals with issues of race, class and gender, was originally serialized in 1932 in the magazine Pictorial Review under the title "Sugar House".
Қысқаша мазмұны
Роман 1910 жылдары Нью-Джерсидің "Шорында" орналасқан. Роман 20-ғасырдың басындағы АҚШ-тағы нәсіл мен тап мәселелерін зерттейді. Би Чипли - анасы қайтыс болған Атлантик Ситидің тыныш, мысық жасөспірім қызы, ол үйді әкесі (Мистер Чипли) және Бенджамин Пуллманға қалдырады. Бір жыл ішінде оның әкесі мен Пуллман қыздың Пуллманға үйленуі керектігін шешеді; ол көп ұзамай жүкті болып, Джесси есімді қызға ие болады. Оның әкесі инсульт алып, мүгедектер арбасына отырғызады, ал Пуллман пойыз апатынан қаза табады. Биа әкесі мен Джессиді жалғыз өзі асырайды. Ол шығындарды өтеу үшін интернатты қабылдайды, сонымен қатар Пуллманның клен шәрбәтін үйме-үй сатуға, оның "Б. Пуллман" визит карточкаларын пайдаланып, 1910-шы жылдардың барлық жерде кездесетін сексизмнен аулақ болуға көмектеседі. Сәби қызын және мүгедек әкесіне қамқорлық жасау үшін Беа Пуллман сәби қызы Пеола бар африкалық американдық ана фигурасы Делиланы жалдайды. Қыздың "таза терісі" бар (сонда сипатталғандай). Делила вафли жасау шебері болғандықтан, Беа Делиланың шеберлігін пайдаланып, "Б. Пуллман" вафли ресторанын ашады. Бұл жағалаудағы көптеген туристерді өзіне тартады. Ақырында ол бүкіл елде, кейін халықаралық деңгейде өте табысты мейрамханалар тізбегін құрды. Фрэнк Флейк медицина мектебіне түсуге ниетті жас жігіт Беаның бизнес менеджері болады. Джесси мен Пеола бір-бірімен бірге өсті. Пеола өзінің ақ тәндік келбеті мен қара нәсілдік болмысының арасындағы шиеленісті ауыр сезіммен сезінеді. Ол үнемі ақ түсті болып көрінуге тырысады. Қызын бақытсыздыққа ұшыратып, Далида оны қара нәсілімен мақтануға шақырады. Ақырында, бірнеше жыл бойы Сиэтлде ақ әйел ретінде өмір сүргеннен кейін, Пеола отбасымен барлық байланыстарды үзді. Ол ақ нәсілді ер адамға үйленіп, Боливияға тұрақты өмір сүру үшін көшіп кетеді. Делиланың жүрегі жараланып, қайтыс болады. Беа өзінен сегіз жас кіші Флейкке ғашық болады. Жасөспірім жастағы Джесси үйіне келіп, Беа "Б.Пуллман" желісін сатып, Флейкке үйленуді жоспарлап отыр. Үшеуі бір-біріне ғашық болып, содан соң Беа жалғыз қалады.
Set in the 1910s at "the Shore" of New Jersey, the novel explores issues of race and class in early 20th century United States. Bea Chipley is a quiet, mousy Atlantic City teenage girl whose mother dies, leaving her to keep house for her father (Mr. Chipley) and Benjamin Pullman, a boarder who peddles ketchup and relish on the boardwalk and sells maple syrup door to door. Within a year, her father and Pullman decide that she should marry Pullman; she soon becomes pregnant and has a daughter named Jessie. Her father suffers an incapacitating stroke, confining him to a wheelchair, and Pullman is killed in a train accident. Bea is left to fend for her father and Jessie by herself. She takes in boarders to defray expenses as well as peddles Pullman's maple syrup door to door, using his "B. Pullman" business cards to avoid the ubiquitous sexism of the 1910s. To care for her infant daughter and disabled father, Bea Pullman hires Delilah, an African American mammy figure, who has an infant daughter Peola. The girl has "light skin" (as described then). As Delilah is a master waffle maker, Bea capitalizes on Delilah's skills to open a "B. Pullman" waffle restaurant. It attracts many of the tourists at the Shore. She eventually builds a nationwide and then international chain of highly successful restaurants. Frank Flake, a young man intent on entering medical school, becomes Bea's business manager. Jessie and Peola have grown up side by side. Peola is painfully aware of the tension between her white appearance and black racial identity. She continually attempts to pass as white to gain wider advantages. Disturbed by her daughter's unhappiness, Delilah encourages the girl to take pride in her black "race." Eventually, after living in Seattle for several years as a white woman, Peola severs all ties with her family. She marries a white man and moves to Bolivia to pass permanently. Heartbroken, Delilah dies. Bea falls in love with Flake, who is eight years her junior. Jessie, by now in her late teens, comes home for a visit just as Bea is planning on selling the "B. Pullman" chain and marrying Flake. The three are mired in a love triangle, resulting in a tragic ending that leaves Bea alone.
Тарихи контекст
20 ғасырдың басынан бастап Жоғарғы Соттың "Левингке қарсы Вирджиния" ісі бойынша (1967 ж.) шешім шығарғанға дейін, көптеген оңтүстік штаттар "бір тамшы ережесін" қолдайтын заңдар қабылдады, оған сәйкес кез келген африкалық тегі бар адамдарды тізімдерде қара деп жіктеу қажет болды. Тек қара және ақ расалық санаттар мойындалды, ал қаралар расалық сегрегация заңдарымен шектелді. Вирджиния штаты 1924 жылы "өзге расаға өту" (passing) мәселесіне қатысты заң қабылдады. Хёрст өзінің романын бірінші дүниежүзілік соғыста африкалық американдық сарбаздардың өз елі үшін күрескенінен туындаған "ойдағы ой" немесе "сезімі" үшін жазғанын айтты, тіпті олар өз елінде кемсітілгеніне қарамастан.
From the turn of the 20th century until the Supreme Court ruled in Loving v. Virginia (1967), numerous Southern states passed laws enforcing a "one drop rule", requiring that persons of any known African ancestry had to be classified in records as black. Only black and white were recognized as racial categories, and blacks were restricted by racial segregation laws. Virginia enacted a law regarding "passing" in 1924. Hurst stated that her novel was written because of a "consciousness" that came from how African American soldiers had fought for their country in World War I even though they were discriminated against at home.
Әдеби мәні және сын
Хёрст – еврей әйел және феминистік қозғалысты қолдаушы болған. Ол афроамерикандықтардың теңдік күресіне де қолдау көрсетті. Ол Гарлем қайта жандануына, әсіресе Зора Нил Херстонмен тығыз байланыста болды. Хёрст Херстонның Барнард колледжіндегі бірінші жылында оған қаржылық көмек көрсетті және Херстонды қысқа мерзімге атқарушы хатшы ретінде жұмысқа алды. Екеуі бірге саяхат жасаған, бұл Хёрсттің нәсілдік дискриминацияны түсінуіне әсер еткен болуы мүмкін. Хёрстон мен Лэнгстон Хьюз екеуі де «Өмірді еліктеу» романын ұнатқанын айтқан, бірақ Стерлинг Аллен Браун кітапты және 1934 жылғы фильмді «Өмірді еліктеу: Кез келген уақытта пісірілген панкейк» деген рецензиясында сынағаннан кейін пікірлерін өзгертіп алды, бұл бірінші фильмдегі бір сөзге сілтеме еді. «Өмірді еліктеу» романы әлі де дау тудырып келеді, себебі кейбіреулер оны стереотиптерге толы деп санайды, ал басқалары оны 20 ғасырдың басындағы Америкадағы нәсіл, жыныс және әлеуметтік жағдай туралы сыпайы және сатиралық тұрғыдан қарастырады. Роман 1934 және 1959 жылдары екі рет фильмге түсірілді. Роман да, фильм де американдық қоғамның санасында терең бойға сіңген. 1970 жылы Тони Моррисон өзінің «Көк көздер» романындағы кейіпкерлерінің бірін «Пекола» деп атады. Романдық нұсқасында Пеола түгелдей кетеді, ал екі фильмде де Пеола кейіпкері (екінші фильмде Сара Джейн деп аталған) қайтып оралып, анасының жерлеу рәсіміне қатысып, өкініш білдіреді. Молли Хиро «романың нұсқасынан Пеоланың ерте кетіп қалуы» оның тек «қаралығынан» қашуына ғана мүмкіндік бермейтінін, сонымен қатар кейіпкерді оқырмандардан алыстатып, нәсілдік мән-жайлар туралы түсінікті хабар беруге қабілетсіз ететінін» айтады.
Hurst was a Jewish woman and supporter of feminist causes. She also supported African Americans in their struggle for greater equality. She was deeply involved in the Harlem Renaissance, especially with Zora Neale Hurston. Hurst helped sponsor Hurston in her first year at Barnard College and employed Hurston briefly as an executive secretary. The two traveled together on road trips that may have contributed to Hurst's understanding of racial discrimination. Both Hurston and Langston Hughes claimed to like Imitation of Life, though both reversed their opinion after Sterling Allen Brown lambasted both the book and the 1934 film adaptation in a review entitled "Imitation of Life: Once a Pancake", a reference to a line in the first film. The novel Imitation of Life continues to provoke controversy, as some read it as heavy handed stereotyping, while others see it as a more subtle and subversive satire of and commentary on race, sex, and class in early 20th century America. The book was adapted twice as film, in 1934 and 1959. Both the novel and films have remained deeply embedded in the American consciousness. In 1970, Toni Morrison named one of her characters "Pecola" in her novel The Bluest Eye. The novel version has Peola leave for good, while in both films, the Peola character (named Sarah Jane in the second film) returns, attends her mother's funeral, and shows remorse. Molly Hiro contends the "premature removal of Peola" from the novel version of the story "not only allows her successfully to escape the “blackness” she has resisted, but also keeps the character at a distance from readers, thereby rendering her incapable of representing a legible message about racial authenticity."