Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық журналист Уильям Финнеган – «The New Yorker» журналының штат жазушысы және халықаралық журналистика саласындағы автор. Ол Оңтүстік Африкадағы расизм және қақтығыстар, Мексика мен Оңтүстік Америкадағы саяси жағдай, сондай-ақ АҚШ-тағы жастар арасындағы кедейлік сияқты мәселелерді ерекше зерделеп жазған. Ол серфинг туралы жазбаларымен де кеңінен танымал.
American journalist
William Finnegan is a staff writer at The New Yorker and author of works of international journalism. He has specially addressed issues of racism and conflict in Southern Africa and politics in Mexico and South America, as well as poverty among youth in the United States, and is well known for his writing on surfing.
Алғашқы жылдар
Финнеган Нью-Йорк қаласында Патрисия мен Билл Финнеганның төрт баласының үлкені ретінде дүниеге келді, Билл Финнеган – теледидар және кино продюсері, оның ең танымал жұмыстарының ішінде «Hawaii Five O» және «The Fabulous Baker Boys» бар. Билл Финнеган Гавайиде түсірілген бірнеше телефильмдерде жұмыс істеді, ал Уильям мен оның бауырлары Лос-Анджелесте және Гавайиде өсті. Уильям Калифорния штатының Вудленд-Хиллс қаласындағы Уильям Говард Тафт орта мектебін бітіріп, 1974 жылы Санта-Круздегі Калифорния университетінде әдебиет мамандығы бойынша бакалавр дәрежесін алды. Жастық шағында ол серфингпен айналыса бастады, ол өмір бойына ұнаған хоббиге айналды. Шындығында, ол үйде Лонг-Айленд жағажайында әлі күнге дейін жаттығулар жасап жүреді. Финнеган келесі төрт жылды маусымдық жұмыстар істеуге және Монтана университетінде шығармашылық жазу бойынша магистрлік диплом алуға жұмсады. Содан кейін Финнеган Азия, Австралия және Африканы аралап, төрт жыл бойы шетелде болды. Ол өзін жеке жазушылық еңбектерімен және басқа да уақытша жұмыстармен қамтамасыз етті, бірақ Оңтүстік Африканың Кейптаун қаласына жеткенде, оған жұмыс қажет болды. Ол «түсті терілі» оқушыларға арналған Grassy Park орта мектебінде ағылшын тілінің мұғалімі болып жұмысқа орналасты. Финнеганның оқыту тәжірибесі бүкіл ел бойынша мектептерде бойкот жарияланумен бірге өтті, бұл оған оның алғашқы кітабына материал берді – «Сызықты кесіп өту: Апартеид еліндегі бір жыл», ол 1986 жылы жарық көрді және «New York Times Book Review» басылымы оны жылдың он үздік ғылыми-танымдық кітабының бірі деп таныды.
Finnegan was born in New York City, the eldest of four children to Patricia and Bill Finnegan, a television and film producer whose well known credits included Hawaii Five O and The Fabulous Baker Boys. Bill Finnegan worked on a number of television productions shot on location in Hawaii and William and his siblings were raised in Los Angeles and Hawaii. William graduated from William Howard Taft High School in Woodland Hills, California and received his B. A. from the University of California, Santa Cruz in 1974 with a degree in Literature. During his youth he took up surfing, which became a lifelong passion. In fact, he still practices off Long Island when at home. Finnegan spent the next four years taking seasonal jobs and working on an MFA in creative writing at the University of Montana. Finnegan then spent four years abroad, traveling in Asia, Australia, and Africa. He supported himself with freelance travel writing and other odd jobs, but upon reaching Cape Town, South Africa, Finnegan was in need of a job. He found a position as an English teacher at Grassy Park High School, a school for "coloured" students. Finnegan's teaching experience coincided with a nationwide school boycott, giving him fodder for his first book, Crossing the Line: A Year in the Land of Apartheid, which was published in 1986 and was selected by the New York Times Book Review as one of the ten best nonfiction books of the year.
Журналистік мансап
Финнеганның Оңтүстік Африкадағы тәжірибесі оны романдар жазушыдан саяси журналистке айналдырды. Оның Шри-Ланкада өмір сүрген тәжірибесі туралы алғашқы қысқаша мақаласы 1979 жылы "Mother Jones" журналында жарияланды. Финнеган 1984 жылы "The New Yorker" журналына үлес қоса бастады және 1987 жылдан бері сол журналда штаттандырылған жазушы болып жұмыс істейді. Ол сондай-ақ "Harper's" және "The New York Review of Books" сияқты басқа да басылымдарға материалдар жазды. Финнеган 1992 жылы "New Yorker" журналы үшін "Доктын ойындары" деген екі бөлімдік мақалалар сериясын дайындады. Өзі де тәжірибелі серфер болғандықтан, Финнеган Сан-Францискодағы серфинг өнерінің жергілікті жағдайын, Ocean Beach және доктор Марк Реннекер ("Док") айналасындағы оқиғаларды, сондай-ақ жеке тәжірибесін жазады. Бұл керемет жазба серфинг туралы ең жақсы журналистикалық материалдардың бірі саналады. Финнеганның келесі екі кітабы "The New Yorker" журналына тапсырылған жұмыстардың нәтижесі болды. 1986 жылы ол Йоханнесбургке жіберілді, онда апартеид кезінде ақ репортерлер үшін ақпарат жинаған қара репортерлерді бақылады. Бұл 1988 жылы "Dateline Soweto: Оңтүстік Африкалық қара репортерлермен саяхат" кітабының жарық көруіне әкелді. 1992 жылы жарық көрген "Күрделі соғыс: Мозамбиктің қиын жағдайы" кітабы, журнал үшін соғысқа ұшыраған ел туралы хаттар сериясынан және Финнеганның сол ел бойынша жасаған саяхаттарынан туындады. 1998 жылы "Суық жаңа әлем: Қиын елде өсу" кітабы жарық көрді, онда АҚШ-тың экономикалық өркендеуіне қарамастан, американдық жасөспірімдердің қиын өмірі суреттеледі. Бұл кітап 1999 жылы Нью-Йорк қалалық кітапханасының журналистика саласындағы үздік еңбектер үшін берілетін Хелен Бернштейн сыйлығының финалисі атанды. 2009 жылғы 20 шілдеде "The New Yorker" журналында Финнеган Аризона штатының Марикопа округінің шерифі Джо Арпайо және сол шекаралық штаттағы иммиграциялық дауға қатысқан рөлі туралы мақала жариялады. 2010 жылғы 31 мамырда ол Мексиканың Мичоакан штатынан "La Familia" есірткі тобының күшеуі және Мексикадағы әлеуметтік-саяси тұрақсыздықтың өсуі туралы хабарлады. Оның "Borderlines" тақырыбындағы "Қаладағы әңгіме" деген пікірі, АҚШ-тың иммиграциялық реформа бойынша саяси тоқырауына тоқталды және бұл мақала журналдың 2010 жылғы 26 шілдедегі санында жарияланды.
Finnegan's experience in South Africa transformed him from a novelist to a political journalist. His first short piece, about his experience living in Sri Lanka, was published in Mother Jones in 1979. Finnegan began contributing to The New Yorker in 1984 and has been a staff writer there since 1987. He has also contributed to Harper's and The New York Review of Books, among other publications. Finnegan contributed a two part series for the New Yorker in 1992 entitled "Playing Doc's Games." A widely experienced surfer himself, Finnegan writes about the local surf scene in San Francisco revolving around Ocean Beach and Dr. Mark Renneker ("Doc") as well as Finnegan's own personal experiences. A remarkable piece of writing, it is considered to be one of the best pieces of journalism on surfing. Finnegan's next two books grew out of assignments for The New Yorker. In 1986, he was sent to Johannesburg, where he followed black reporters who gathered information for white reporters during Apartheid. This led to the 1988 publication of Dateline Soweto: Travels with Black South African Reporters. A Complicated War: The Harrowing of Mozambique, published in 1992, grew out of a series of correspondences about the war torn nation for the magazine, and Finnegan's own travels throughout that war torn nation. 1998 saw the publication of Cold New World: Growing Up in a Harder Country, which deals with the bleak lives of American teenagers in spite of the United States’ economic affluence. It was a finalist for the New York Public Library’s Helen Bernstein Book Award for Excellence in Journalism in 1999. In the July 20th, 2009 issue of The New Yorker, Finnegan profiled Sheriff Joe Arpaio of Maricopa County, Arizona and his role in the conflict over immigration in that border state. In the May 31st, 2010 issue, he reported from Michoacan state in Mexico on the rise of the "La Familia" drug gang and the increasing social and political instability in Mexico. His "Talk of the Town" comment on "Borderlines," which addresses the U. S. political stalemate over immigration reform, appeared in the magazine's issue for July 26, 2010.
Марапаттар
Финнеганның "Барбарий күндері: Серфинг өмірі" атты автобиографиялық еңбегі 2016 жылы Биография немесе Автобиография саласындағы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Автор және серфинг тілшісі Энди Мартин "Әдеби шолу" журналында былай деп жазды: "Осы кітапты оқу – оның ізімен түтік ішінде серфинг жасағандай, туған мен өлгенді, жаратылыс пен соңғы күнді ұлғайтатын, арманды, жарқын телескоп арқылы қарап тұрған сияқты." Финнеган 1994 және 1996 жылдары Солтүстік-Батыс университетінің Медилл журналистика мектебінің қоғамдық мүддедегі журналистикасы үшін Джон Бартлоу Мартин сыйлығына екі рет ие болды. Ол 1990 және 1995 жылдары Ұлттық журнал сыйлығының финалисі атанды. 1994 жылы оның "Deep East Texas" мақаласы Есірткі саясаты қорының журналистика саласындағы жетістіктері үшін Эдвард М. Бречер сыйлығымен марапатталды. Оның "Қажетсіздер" мақаласы 1998 жылы журналдық репортаж үшін Сидни Хиллман сыйлығын жеңіп алды. Суданнан жазған "Көрінбейтін соғыс" атты репортажы 2000 жылы "Шетелдік баспасөз клубы" сыйлығының иегері атанды. 2002 жылы Нью-Йорк қалалық университетінің Хантер колледжі оны "Жаңбырды жалға алу" мақаласы үшін, таза суды бақылаудағы күресіне арналған әлеуметтік әділеттілік журналистикасы үшін Джеймс Аронсон сыйлығымен құрметтеді.
Finnegan's autobiographical work "Barbarian Days: A Surfing Life" won the 2016 Pulitzer Prize for Biography or Autobiography. Andy Martin, author and surfing columnist, wrote in Literary Review, "Reading this book is like riding in the tube alongside him, looking through a dreamy, luminous telescope that magnifies birth and death, genesis and apocalypse." Finnegan has twice received the John Bartlow Martin Award for Public Interest Magazine Journalism, given by Northwestern University’s Medill School of Journalism, in 1994 and 1996. He has twice been a National Magazine Award finalist, in 1990 and 1995. In 1994, his article “Deep East Texas” won the Edward M. Brecher Award for Achievement in the Field of Journalism from the Drug Policy Foundation. His article “The Unwanted” won the Sidney Hillman Award for Magazine Reporting in 1998. His report from Sudan, “The Invisible War,” won a Citation for Excellence from the Overseas Press Club in 2000. In 2002, Hunter College, City University of New York, honored him with the James Aronson Award for Social Justice Journalism for his article "Leasing the Rain" on the fight to control fresh water.