Эллен Биддл Шипман: Ландшафт сәулетшісінің өмірі мен еңбектері
Ellen Biddle Shipman
Эллен Биддл Шипман – американдық ландшафт сәулетшісі, ресми бақтар мен гүлді өсімдіктерді ұнатқан. Әйелдердің ландшафт дизайнына әсері, Duke Gardens сарқып тұр.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эллен Бидль Шипман, ландшафт сәулетшісі
Ellen Biddle Shipman, the landscape architect
Эллен Бидль Шипман (5 қараша 1869 – 27 наурыз 1950) – американдық ландшафт сәулетшісі, формальды бақшаларымен және жасыл гүлзарларымен танымал. Беатрикс Фарранд пен Мариан Крюгер Коффинмен бірге, ол сол заманғы стильді анықтады және көбінесе ерлер кәсібі болған ландшафт дизайнына зор ықпал еткен алғашқы буынның өкілі болды. 1938 жылы «The New York Times» газетіне берген сұхбатында ерлер басымдығы туралы айта келіп, ол: «әйелдер бұл мамандыққа белсенді араласқанға дейін ландшафт сәулетшілері, менің айтуымша, зираттарды безендірумен айналысқан» деді. Шипман өзінің гүлзарларды қолдануын суретшінің сурет салуымен теңестірген. Оның жұмыстарының көп бөлігі дизайнының күшті еңбекті қажет етуіне байланысты бүгінгі күнге жетпеді, бірақ сақталған кеңістіктер бар, соның ішінде Дьюк университетінің Сара П. Дьюк бақтары, олар көбінесе АҚШ-тың ең әдемі университет кампустарының бірі деп есептеледі. Ол Нью-Гэмпшир штатының Плейнфилд қаласында, Брук Плейс есімімен белгілі болған үйінің жанында жерленген.
Ellen Biddle Shipman (; November 5, 1869 – March 27, 1950) was an American landscape architect known for her formal gardens and lush planting style. Along with Beatrix Farrand and Marian Cruger Coffin, she dictated the style of the time and strongly influenced landscape design as a member of the first generation to break into the largely male occupation. Commenting about the male dominated field to The New York Times in 1938, she said "before women took hold of the profession, landscape architects were doing what I call cemetery work." Shipman preferred to look on her career of using plantings as if she "were painting pictures as an artist." Little of her work remains today because of the labor intensive style of her designs, but there exist preserved spaces, including the Sarah P. Duke Gardens at Duke University, often cited as one of the most beautiful American college campuses. She is buried in Plainfield, New Hampshire, near Brook Place, her estate there.
Ерте өмір
Элен Филадельфияда дүниеге келді, балалық шағын Техас және Аризона аймағында өткізді. Оның әкесі, полковник Джеймс Биддл, Батыс шекарасындағы карьералық армия офицері болды. Отбасының қауіпсіздігіне қауіп туғанда, ол оларды Нью-Джерси штатының Элизабет қаласындағы МакГоуэн фермасына көшірді. Ол Балтимор, Мэриленд штатындағы пансионда оқыды, сол жерде өнерге деген қызығушылығы оянды және жиырма жасында бақ жобаларын салуды бастады. Гарвардтың филиалы – Радклиф колледжіне қабылданғанда, ол Гарвардта оқыған драматург Луис Шипманмен танысты. Олар бір жылдан кейін оқуды тастап, үйленді және Максфилд Пэрриш пен Август Сент-Годенс қатысқан Корниш өнер колониясына, Нью-Гэмпшир штатының Плейнфилд қаласына көшіп кетті. Колонияны сәулетшілер емес, көркемдік білімі бар және тыныштықтың эстетикасын түсінген суретшілер абаттандырды, нәтижесінде елдегі ең әдемі бақтардың бірі пайда болды. Шипман геометриялық пішіндер мен колониялық өсімдіктерге баса назар аударатын Корниш стиліне ерекше бейімделді, соның арқасында өзінің ерекше стилін жасады – бұл стиль көзден қашып өтпеді.
Ellen was born in Philadelphia, and she spent her childhood in Texas and the Arizona territory. Her father, Colonel James Biddle, was a career Army officer, stationed on the western frontier. When the safety of his family was threatened, he moved them to the McGowan farm in Elizabeth, New Jersey. She attended boarding school in Baltimore, Maryland, where her interests in the arts emerged and by her twenties she had already started drawing garden designs. When she entered the Harvard annex, Radcliffe College, she met a playwright attending Harvard named Louis Shipman. They left school after one year, married, and moved to Plainfield, New Hampshire, in the Cornish Art Colony, which included Maxfield Parrish and Augustus Saint Gaudens. The colony is said to have been landscaped by artists who were not architects, but had artistically trained eyes and an awareness for the aesthetics of repose, which gave rise to a collection of some of the finest gardens in the country. Shipman took strongly to the Cornish style, one that focused on geometric patterns and colonial plantings, and with it created her own style – a style which did not go unnoticed.
Ынтымақтастық
Шипманның әріптесі және Корнуолл өнер колониясының мүшесі Чарльз А. Плат итальян бақтарына қызығушылығымен танымал суретші және сәулетші болды. Плат Шипманның талантын мойындады. Ол бау-бақша шаруашылығы туралы көп білмейтін, бірақ елде "ауылдық үйге үй де, бақ-бақша да жобалай алатын адам" деп құрметпен еске алатын, себебі ол жақында Италияға сапар шегіп, ондағы бақтар туралы кітап жазған еді. 1910 жылы Шипмандар ажырасқан кезде Эллен Шипман бүкіл елде талантты бау-бақша дизайнері ретінде танылуға қадам басқан болатын. Олар Платпен бір-бірінің қажеттіліктерін өтеді: Платқа Элленнің бау-бақша шаруашылығы туралы білімі, ал Элленге Платтың жобалау және дизайн туралы білімі қажет болды. Шипманға Гертруда Джекиллдің шекараларды тамаша пайдалануы, сондай-ақ ата-анасының шаруашылығының естеліктері де зор әсер етті. 1920 жылға қарай ол Платтан тәуелсіз жұмыс істеді, бірақ олар оның тұрғын үй жобалары бойынша ынтымақтастығын жалғастырды.
Shipman's colleague and fellow member of the Cornish Art Colony, Charles A. Platt, was an artist and architect known for his interest in Italian gardens. Platt recognized Shipman's talents. He did not know much about horticulture, but was highly respected and thought of as "the man who could design both house and garden for a country estate", for he had recently made a trip to Italy and wrote a book about the gardens there. By the time the Shipmans divorced in 1910, Ellen Shipman was well on her way to establishing herself as a talented garden designer nationwide. She and Platt played off their mutual requirements: Platt needed Ellen for her knowledge of horticulture and Ellen needed Platt for his knowledge of drafting and design. Shipman was also heavily influenced by Gertrude Jekyll's brilliant use of borders, as well as memories of her grandparents’ farm. By 1920 she was working independently of Platt, though they continued to collaborate on his residential projects.
Үлгілер
Шипманның Платпен алғашқы ынтымақтастығының бірі – 1913 жылы Куперстаун, Нью-Йорк штатындағы Купер отбасына тиесілі Финмер иелігі болды. Бұл жоба Уильям Купердің ұрпақтары үшін Шипманға айтарлықтай танымал есім беруге мүмкіндік берді. Тас үй 1979 жылы бұзылса да, ландшафттық жұмыстардың бір бөлігі сақталған. Шипман сондай-ақ Хиткот атты Купер отбасының көршілес иелігін жобалады, ол бүгінде жеке меншікте. Ықпалдас тапсырма Кливлендтегі Гвинн иелігінде де орындалды, онда Платтан оған және Уоррен Х. Мэннингке бақша жобаларын жасауда көмектесуді сұрады. Бұл жоба 1912 жылы аяқталды, ол оның алғашқы жұмыстарының бірі болды және оның жұмысы көбінесе гүлдермен Платтың жобаларын толықтыруға бағытталған. Манхэттендегі Астор Корт ғимаратының аула бақшалары Платт пен Шипманның тағы бір бірлескен жобасы болды. Плат пен Шипманның 1915 жылғы Вашингтон, округ Колумбиядағы Пармели иелігі, «Каузвей» үшін жасаған жобасында сарайды және ресми бақшаларды қоршап тұрған жабайы бақша болды. Онда есейген ағаштар, рододендрон сияқты өсімдіктердің ірі топтары, жаяу және атпен жүруге арналған жолдар, тас көпірлер мен көлдер бар. Бұл және Лонг Вью үйі мен бақшасындағы бір акрлық жабайы бақша Шипманның жабайы бақшаларының сақталған жалғыз мысалдары болып табылады. «Каузвей» қазір «Трегарон» иелігі деп аталады және ол көпшілікке ашық. Шипман көп жағдайда Платтың шәкірті ретінде қарастырылды, сондықтан одан оның бақшаларының бірін қайта жасауды бірнеше рет сұрады, соның ішінде Платтың алғашқы маңызды тапсырмасы – Жоғарғы сот. Нью-Гэмпшир штатының Корниш қаласында Платтың үйінен қарсы бетте орналасқан Ансон Гудъир Шипманды өсімдіктерді жаңарту және бақша қабырғаларын қайта құру үшін жалдады. Оның басқа маңызды бақшаларына Байо Бенд бақшалары, Жаңа Орлеандағы Лонг Вью бақшалары, Стэн Хайуэт бақшалары, Грейклифф иелігі (қазір қайта жаңартылуда), Странахан иелігі (сондай-ақ қайта құрылуда), Миддлтон үйі және Роберт М. Ханс үйі Уинстон-Салем, Солтүстік Каролина және Дьюк университетінің Сара П. Дьюк бақшалары кіреді, ол оның ең жақсы жұмыстарының бірі деп жиі аталады. Шипман көптеген сәулетшілермен бірлесіп, АҚШ-тың барлық аймақтарындағы жеке тұрғын бақшаларын жасады. Оның егіс жоспарлары геометриялық архитектураның «сүйектерін» өзіндік сөзді айтуға жеткілікті күшті егіс жобаларымен жұмсартты. Ол бірде былай деді: «Есте сақтаңыз, сіздің үйіңіздің дизайны – бұл сіздің суретіңізді кейінірек жасауға арналған қаңқа. Бұл қаңқаны мүмкіндігінше қарапайым етіп сақтаңыз».
Among Shipman's earliest collaborations with Platt was the Cooperstown, New York estate of Fynmere in 1913, owned by the Cooper family on the edge of the village. This project, for descendants of William Cooper, provided significant visibility for Shipman. While the stone mansion was demolished in 1979, a few elements of the landscape work survive. Shipman also designed the adjoining Cooper estate of Heathcote, which is extant today in private hands. A similar task was undertaken at the Gwinn Estate in Cleveland, where she was asked by Platt to aid him and Warren H. Manning in their garden designs. It was finished in 1912, one of her earliest projects, and one where her job was largely planting oriented, filling the designs of Platt with lush flower arrangements. The courtyard gardens of Manhattan's Astor Court Building were another Platt Shipman collaboration. Platt and Shipman's 1915 design for the Parmelee estate, The Causeway, in Washington D. C. included a Wild Garden surrounding the mansion and formal gardens. It featured mature trees, large clumps of plants such as rhododendron, walking and riding paths, stone bridges and a pond. This, and a substantial one acre Wild Garden at Longue Vue House and Gardens, are the only surviving examples of Shipman's Wild Gardens. The Causeway is now called Tregaron Estate and is open to the public. Seen in many ways as Platt's protégé, Shipman was asked on various occasions to rework one of his gardens, including Platt's first major commission, High Court Located across the road from Platt's own house in Cornish, New Hampshire, Anson Goodyear hired Shipman to revitalize the plantings and reconfigure the garden walls. Her other significant gardens include the Bayou Bend Gardens, Longue Vue Gardens in New Orleans, Stan Hywet Gardens, the Graycliff Estate (now under restoration), Stranahan Estate (also under reconstruction), Middleton House and Robert M. Hanes House at Winston Salem, North Carolina and Duke University's Sarah P. Duke Gardens, which is often named one of her finest works. Shipman created her own residential gardens all over the United States, collaborating with many architects. Her planting plans softened the bones of geometric architecture with planting designs that were muscular enough to speak for themselves. She once said, "Remember that the design of your place is its skeleton upon which you will later plant to make your picture. Keep that skeleton as simple as possible."
Қоғамдық танылу және жеке жұмыс
Шипманның бақтары жиі журналдарда, оның ішінде House Beautiful журналында жарияланды. 1933 жылы House & Garden журналы оны "Әйелдер ландшафт сәулетшілерінің деканы" деп атады. Ол көптеген лекциялар оқыды және 400-ден астам жобаны аяқтады. Оның мұрағаты Корнелл университетінде сақталады. Көптеген жұмыстары еңбек талап ететін гүлзарлар мен жиектерді қамтитындықтан, олардың көп бөлігі бүгінгі күнге жетпеді. Дегенмен, осы жиектердің арқасында ол әйел клиенттерімен байланыс орната алды. Оның ниеті – жеке кеңістік пен айналамен әрекеттесуге арналған орын жасау болатын. Әйелдер бұл бақтарды таныс және жайлы деп тапты. Шипман 40 жыл бойы ландшафт сәулетшісі ретінде жұмыс істеген кезеңде, тек Lowthorpe School of Landscape Architecture, Gardening and Horticulture for Women мектебінің түлектерін ғана жұмысқа алған деседі. Оның мұндай жұмысқа алу себебі толыққанды түсініксіз болғанымен, сол кезде әйелдерге ерлер кеңселерде шәкірттік беруге мүмкіндік болмағаны кеңінен қабылданады.
Shipman's gardens often appeared in magazines, including House Beautiful. In 1933, House & Garden named her the "Dean of Women Landscape Architects". She lectured widely, and completed over 400 projects. Her archives are at Cornell University. Because much of her work includes labor intensive plantings and borders, many have not survived. However, it was because of these borders that she was able to connect with her female clientele. Her intent was to provide privacy and a place for interaction with the surroundings. Women found the gardens provided familiarity and comfort. It is said that throughout the 40 years she practiced landscape architecture, Shipman would only hire graduates from Lowthorpe School of Landscape Architecture, Gardening, and Horticulture for Women. Although it is not thoroughly understood why this was her hiring practice, it is widely believed that because of the time, women were not being given apprenticeships in male offices.