Кіріспе

Карло Пенко (1948 жылдың тамызында туған) – итальяндық аналитикалық философ және Италияның Генуя университетіндегі тіл философиясы профессоры.

Өмірбаян

Пенко 1972 жылы Генуя университетінде философия ғылымдарының докторы (Summa cum Laude) дәрежесін алды, мамандығы – ғылым философиясы (сол кезде Италияда PhD болған жоқ, ол кейін оқытушы ретінде PhD бағдарламасының мүшесі атанды). Ол Генуяда Эвандро Агацимен, Оксфордта Майкл Дамметпен, ал кейін Питтсбург университетінде Роберт Брэндоммен оқыды. Ол CNR стипендиясы (1976), Оксфорд университетіндегі НАТО стипендиясы (1979) және Пенсильвания штатының Питтсбург қаласындағы ғылым философиясы орталығының стипендиясы сияқты түрлі академиялық марапаттар мен стипендиялар алды (1998). Ол 2002-2004 жылдары Италияның аналитикалық философия қоғамының президенті және Италияның логика және ғылым философиясы қоғамы мен Еуропалық аналитикалық философия қоғамының басқару комитетінің мүшесі болды. Жоао Бранкино мен Жозеп Корбимен бірлесіп, Латын Америкасымен байланыс орнатып, Еуропаның оңтүстік елдеріндегі аналитикалық философтар арасында идеялар алмасуды ынталандыру мақсатында «Аналитикалық философиядағы латын кездесулері» сериясын ұйымдастырды. 1988-1991 жылдары Оңтүстік Италияда (Лекче университеті) оқытумен айналысты, содан кейін Генуя университетіне көшті, онда қазірге дейін тіл философиясы бойынша профессор қызметін атқарады. 2004-2010 жылдар аралығында философия магистрінің президенті болды, кейін гуманитарлық ғылымдар докторына арналған мектебінің меңгерушісі атанды. Ол «Эпистемология» (Логика және ғылым философиясы жөніндегі халықаралық журнал), «Желілер» (Жасанды интеллект және танымдық ғылымдар философиясы жөніндегі журнал), «Аналитикалық философияның еуропалық журналы», «Теория» (Швецияның философия жөніндегі журналы) сияқты түрлі журналдардың редакциялық немесе ғылыми комитеттерінде жұмыс істеді. Оның алғашқы зерттеу қызығушылықтары негізінен кейінгі Витгенштейннің және Фрегенің философиясына қатысты. 1999 жылдан бастап «Контексті модельдеу және пайдалану» кездесулерінде контекст мәселесі бойынша жұмыс істей бастады. Оның соңғы қызығушылықтары тіл философиясы мен прагматиканың түрлі тақырыптарына, әсіресе семантика мен прагматика арасындағы шекара мәселесіне тікелей байланысты.