Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Франко Модильяни (18 маусым 1918 – 25 қыркүйек 2003) – итальян-американдық экономист және 1985 жылғы Экономика саласындағы Нобельдік естелік сыйлығының иегері. Ол Иллинойс университетінде, Карнеги-Меллон университетінде және MIT Слоан басқару мектебінде профессор қызметін атқарды.
Italian American economist (1918–2003)
Franco Modigliani (18 June 1918 – 25 September 2003) was an Italian American economist and the recipient of the 1985 Nobel Memorial Prize in Economics. He was a professor at University of Illinois at Urbana–Champaign, Carnegie Mellon University, and MIT Sloan School of Management.
Ерте өмір және білім
Модильяни 1918 жылғы 18 маусымда Римде еврей отбасында дүниеге келді. Әкесі педиатр, ал анасы ерікті әлеуметтік жұмыскер болған. Ол он жеті жасында университетке түсіп, Римдегі Сапиенца университетінің құқық факультетіне оқуға қабылданды. Сапиенцадағы екінші курсында мемлекеттік ресми студенттік ұйым демеушілік еткен экономика бойынша жалпыұлттық байқауға ұсынған жұмысы бірінші орынды жеңіп алды және Модильяни Бенито Муссолинидің қолынан сыйлық алды. Ол либерализмді сынаған фашистік идеологиялық ағымдарға бейімділігін көрсеткен фашистік «Lo Stato» журналына бірнеше мақала жазды. Фашистік Италиядағы оның ерте жұмыстарының бірі – итальян тілінде жазылған және социалистік экономикадағы өндірісті ұйымдастыру мен басқару туралы мақала. Ол Абба Лернер және Оскар Ланге сияқты бұрынғы нарықтық социалистер ұсынған принциптер бойынша социализмді қорғады. Бірақ Италиядағы нәсілдік заңдар қабылданғаннан кейін бұл ертедегі ынтасы тез суып қалды. 1938 жылы Модильяни Италиядан Парижге, сол кездегі әйелі Серена Калабимен бірге, оның ата-анасына қосылу үшін кетті. Римге қысқа қайтып оралғаннан кейін қаладағы университете дипломдық жұмысын талқылады, 1939 жылғы 22 шілдеде диплом алды және Парижге оралды. Бұл жаңа үрдіс деп есептеледі. 1962 жылы ол MIT профессурасына институт профессоры ретінде қосылды. Ол экономикадағы жинақтау деңгейін түсіндіруге тырысатын өмірлік цикл гипотезасын ұсынды. Бұл гипотеза тұтынушылар өмір бойы тұрақты тұтыну деңгейін сақтауға ұмтылады деген пікірге негізделген (мысалы, жұмыс істейтін жылдары жинап, зейнеткерлікке шыққанда жұмсайды). Экономистер рационалды күтулер гипотезасының бастауы Модильяни мен Эмиль Грунбергтің 1954 жылғы мақаласында деп санайды. Карнеги Меллон университетінің профессоры болған кезінде ол 1958 жылы Мертон Миллермен бірлесіп корпоративтік қаржыға қатысты Модильяни-Миллер теоремасын жасады. Теоремаға сәйкес, белгілі бір шарттарда фирманың құнына оның өзіндік капиталмен (акция сату арқылы) немесе қарызбен (ақша қарыздау арқылы) қаржыландырылуының ешқандай әсері жоқ, яғни жеке фирмалар үшін қарыз бен өзіндік капитал арақатынасы маңызды емес. Ол 1963 жылы Альберт Андомен бірлесіп Милтон Фридман мен Дэвид И. Мейзельманның мақаласына жазған жұмысы экономистер арасында «монетарлық/фискалдық саясат жөніндегі пікірталас» деп аталатын пікірталасты бастады, ол алпыстан астам жылға созылды. 1975 жылы Модильяни бұрынғы студенті Лукас Пападемостың бірлескен авторы болған мақаласында «NIRU» тұжырымдамасын енгізді, яғни инфляцияны тудырмайтын жұмыссыздық деңгейі, бұл «жұмыссыздықтың табиғи деңгейі» тұжырымдамасына қарағанда жақсарту болып саналады. Бұл терминдер инфляцияның өсуіне әкелетін жұмыссыздық деңгейін білдіреді. 1997 жылы Модильяни мен оның немересі Лия Модильяни қазір «Модильяни тәуекелге түзетілген өнімділік» деп аталатын инвестициялық портфельдің тәуекелге түзетілген кірістілігін өлшеу әдісін жасады, бұл Шарп коэффициентінен алынған, портфельдің тәуекеліне қатысты, мысалы, «нарық» тәуекеліне түзетілген.
Modigliani was born on 18 June 1918 in Rome to the Jewish family of a pediatrician father and a voluntary social worker mother. He entered university at the age of seventeen, enrolling in the faculty of Law at the Sapienza University of Rome. In his second year at Sapienza, his submission to a nationwide contest in economics sponsored by the official student organization of the state, won first prize and Modigliani received an award from the hand of Benito Mussolini. He wrote several essays for the fascist magazine Lo Stato where he showed an inclination for the fascist ideological currents critical of liberalism. Among his early works in Fascist Italy was an article about the organization and management of production in a socialist economy, written in Italian and arguing the case for socialism along lines laid out by earlier market socialists like Abba Lerner and Oskar Lange. But, that early enthusiasm evaporated soon after the passage of racial laws in Italy. In 1938, Modigliani left Italy for Paris together with his then girlfriend, Serena Calabi, to join her parents there. After briefly returning to Rome to discuss his laurea thesis at the city's university, he obtained his diploma on 22 July 1939, and returned to Paris. and is considered "ground breaking." In 1962, he joined the faculty of MIT, as an Institute Professor. of the life cycle hypothesis, which attempts to explain the level of saving in the economy. The hypothesis that consumers aim for a stable level of consumption throughout their lifetime (for example by saving during their working years and then spending during their retirement). The rational expectations hypothesis is considered by economists to originate in the paper written by Modigliani and Emile Grunberg in 1954. When he was a member of the Carnegie Mellon University faculty, he formulated in 1958, along with Merton Miller, the Modigliani–Miller theorem for corporate finance. The theorem posits that, under certain assumptions, the value of a firm is not affected by whether it is financed by equity (selling shares) or by debt (borrowing money), meaning that the debt to equity ratio is unimportant for private firms. co authored with Albert Ando, to the 1963 paper of Milton Friedman and David I. Meiselman, initiated the so called "monetary/fiscal policy debate" among economists, which went on for more than sixty years. In 1975, Modigliani, in a paper whose co author was his former student Lucas Papademos, introduced the concept of the "NIRU", the non inflationary rate of unemployment, ostensibly an improvement over the "natural rate of unemployment" concept. The terms refer to a level of unemployment below which inflation rises. In 1997, Modigliani and his granddaughter, Leah Modigliani, developed what is now called the "Modigliani Risk Adjusted Performance," a measure of the risk adjusted returns of an investment portfolio that was derived from the Sharpe ratio, adjusted for the risk of the portfolio relative to that of a benchmark, e. g. the "market."
Тағайындаулар мен марапаттар
1985 жылдың қазан айында Модильяни "жинақ пен қаржы нарықтарын зерттеудегі жаңалықтары үшін" экономика саласындағы Нобель сыйлығымен марапатталды. 1985 жылы Модильяни МТИ-нің Джеймс Р. Киллиан факультетінің жетістіктеріне арналған сыйлығын алды. 1997 жылы ол Неаполь Федерико II университетінен менеджмент инженериясы саласында құрметті доктор дәрежесін алды. Өмірінің соңында Модильяни "Бейбітшілік және қауіпсіздік үшін экономистер" ұйымының мүшесі болды, бұл ұйым бұрын "Қаруды төмендетуді қолдайтын экономистер" деп аталған және ол "әсерлі кеңесші" саналды: 1960 жылдардың соңында Федералды резервпен жасалған келісім бойынша ол "МТИ Пенсильвания әлеуметтік ғылымдар зерттеу кеңесі" моделін жасады, бұл құрал "көптеген жылдар бойы Вашингтондағы ақша-кредит саясатын бағыттады".
In October 1985, Modigliani was awarded the Nobel prize in Economics "for his pioneering analyses of saving and of financial markets." In 1985, Modigliani received MIT's James R. Killian Faculty Achievement Award. In 1997, he received an honoris causa degree in Management Engineering from the University of Naples Federico II in 1997. Late in his life, Modigliani became a trustee of the Economists for Peace and Security organization, formerly "Economists Allied for Arms Reduction" and was considered an "influential adviser": in the late 1960s, on a contract with the Federal Reserve, he designed the "MIT Pennsylvania Social Science Research Council" model, a tool that "guided monetary policy in Washington for many decades."
Сын
Модильянидің фискалдық саясат жөніндегі жұмысы посткейнсиандық экономиканың жақтастарынан сынға ұшырады, олар оның көзқарастарының «кейнсиандық» екенін жоққа шығарды, сондай-ақ NAIRU тұжырымдамасына қосқан үлесі мен фискалдық тапшылықтарға қатысты оның жалпы ұстанымын атап өтті. Модильяни-Миллер теоремасы бойынша, жабық экономика үшін мемлекеттік қарыз алу – бұл тек кейінге шегерілген салық салу, себебі мемлекеттік шығындарды тек «ақша басып шығару», салық салу немесе қарыз алу арқылы қаржыландыруға болады. Сондықтан мемлекеттік шығындарды ақшалай қаржыландыру, сәйкесінше, кейіннен «инфляциялық салық» деп аталатын салық салуға әкеледі, ол номиналды табысқа тікелей салық салумен бірдей әсер етеді. Дегенмен, олар оның жұмыссыздық мәселесіндегі қарсы пікірін мойындады, онда Модильяни 20-шы ғасырдың соңында Еуропадағы жұмыссыздықтың себебі үнемдеу саясатының нәтижесінде туындаған сұраныстың жетіспеушілігі екендігі туралы гетеродоксалды экономистермен ерте келісті.
Modigliani's work on fiscal policy came under criticism from followers of Post Keynesian economics, who disputed the "Keynesianism" of his viewpoints, pointing out his contribution to the NAIRU concept, as well as his general stance on fiscal deficits. The Modigliani Miller theorem implies that, for a closed economy, state borrowing is merely deferred taxation, since state spending can be financed only by "printing money", taxation, or borrowing, and therefore monetary financing of state spending implies the subsequent imposition of a so called "inflation tax," which ostensibly has the same effect on permanent income as explicit taxation. Nonetheless, they acknowledged his dissenting voice on the issue of unemployment, in which Modigliani concurred early on with heterodox economists that Europe wide unemployment in the late 20th century was caused by the lack of demand induced by austerity policies.
Жеке өмір
1939 жылы Парижде болғанда Модильяни Серенна Калабиге үйленді. Олардың Андре мен Серджио Модильяни есімді екі баласы болды. Модильяни 2003 жылы Массачусетс штатының Кембридж қаласында, MIT-де жұмыс істеп, өмірінің соңғы айларына дейін оқытумен айналысып жатқанда қайтыс болды. Ол 85 жаста еді. Серенна Модильяни Калаби прогрессивті саясатқа белсенді қатысып, әсіресе Әйелдер сайлаушылар лигасымен тығыз байланыста болды, сондай-ақ халықтың қатысу демократиясына берілгендігімен көзге түсті. Ол 2008 жылы қайтыс болды.
In 1939, while they were in Paris, Modigliani married Serena Calabi. They had two children, Andre and Sergio Modigliani. Modigliani died in Cambridge, Massachusetts, in 2003, while still working at MIT, and teaching until the last months of his life. He was 85. Serena Modigliani Calabi, active to the end in progressive politics, most notably with the League of Women Voters, and an outspoken believer in participatory democracy, died in 2008.