Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық өнеркәсіпші және қайырымды (1808–1878)
American industrialist and philanthropist (1808–1878)
Бенджамин Эдвард Бейтс IV (/bɛɪtɪz/; 12 шілде, 1808 – 14 қаңтар, 1878) – американдық теміржол өнеркәсібінің өкілі, тоқыма өнеркәсібінің магнаты және қайырымды. 1850 жылдан 1878 жылға дейін Мэн штатындағы ең бай адам болды. Бейтс Массачусетс штатының Мэнсфилд қаласында көпбалалы отбасында дүниеге келген. Ол Бристольге, Мэн штатына жұмысқа орналасу үшін Б.Т. Лоринг компаниясына көшіп келді. 1830-шы жылдардың басында «Дэвис, Бейтс және Тернер» қолөнер тауарлары мен қызметтер фирмасын құруға дейін жұмыс істеді. Ол 1852 жылы Бейтс Миллін салды, ол Левистондағы ірі Бейтс Өндіріс компаниясын іске қосты. Оның компаниясы тез арада Мэн штатындағы және үш онжылдық бойы Левистондағы ең ірі жұмыс берушіге айналды. Мэн заң шығарушы органымен келісімшарт жасасқан Бейтс Льюистон су электр стансасын құрды, бұл қаладағы алғашқы каналды салған ірі диірмендік кәсіпорын болды. Америка Азамат соғысының басында Бейтс Оңтүстік штаттарындағы бөліну туралы әңгіме мақтаның тапшылығына әкелетінін дұрыс болжады. Форт-Самтер шайқасынан бұрын рекордтық көлемде сатып алып, ол нарықты дерлік толық бақылауға алды. Нәтижесінде мақта тапшылығы туындады, монополия орнады және бағалар күрт өсті, бұл Нью-Англиядағы ондаған кәсіпорындардың бәсекеге төзе алмай жабылуына әкелді. Қаладағы экономикалық теңсіздік 1861 жылғы Льюистон мақта төңкерісіне әкелді, бұл Бейтстің экспансиялық бизнес тактикасын жұмсартуға және қайырымдылыққа жұмсалатын қаражатты арттыруға итерді. Сол кездегі басқа да ірі бизнесмендер сияқты, мысалы, Дж. П. Морган, Эндрю Карнеги және Джон Д. Рокфеллер, Бейтс капитализмді және бәсекеге қарсылықты қолдады. Бейтс туралы қоғамдық пікір оның өмірі бойында қарама-қарсы болды. Кейбіреулер оның экономикалық әсерін маңызды деп есептесе, ал басқалары оның бизнес тактикасын әлеуметтік тұрғыдан зиянды деп сынады. Оның ата-анасы екеуі де діндар болды және Мэнсфилдтің конгрегациялық шіркеуіне мүше болды. 1838 жылы шіркеуде Мәсіхтің құдайлығына күмән келтіретін унитарийлердің теологиялық қауымдастығын құру үшін бөлініс болды, ал Елкана Бейтс осы қозғалысты басқаруға таңдалды. Оның әкесінің әкесі Америка революциясында капитан болып соғысқан, кейін Массачусетс штатының милициясында бригадир генерал болған. Ол Бенджамин Бейтс II-нің шөбересі, Девоншир әскерлерінің қолбасшысы және «Тозақ от клубының» мүшесі. Бейтс кішкентай кезінде ағасы оның екі жылқымен «көп қашықтыққа» сүйреліп, қатты жарақат алғанын есіне алды. Ол жылқыларды тоқтатып, олардың қозғалысын тоқтатты, Бейтс сол кезде 14 жаста болғандықтан бұл өте мақтауға лайық іс болды. Бейтс әртүрлі жеке мектептерге барып, 15 жасында Врентэм академиясына түсті, онда 1823 жылдан 1825 жылға дейін оқыды. 1829 жылы 21 жасында Бостонға (Массачусетс штаты) көшіп келді. Бейтс Барнабас Т. Лорингпен бірге Вашингтон көшесінде құрғақ тауарлар бизнесін бастады. 24 жасында ол христиандық сенімін ашық білдірді және өмір бойы конгрегациялист болып, тыйым салуды қолдады. Бейтс Бостонның бірнеше шіркеуінде жексенбілік мектепте сабақ берді, соның ішінде Парк-стрит шіркеуі, кейін Бостонның Орталық конгрегациялық шіркеуінің белсенді мүшесі болды.
Benjamin Edward Bates IV (/b//eɪ//t//ɛ//s///; July 12, 1808 – January 14, 1878) was an American rail industrialist, textile tycoon and philanthropist. He was the wealthiest person in Maine from 1850 to 1878. Bates was born to a large family in Mansfield, Massachusetts. He moved to Bristol, Maine, for a working residency at B. T. Loring Company before he created the Davis, Bates & Turner, a craft goods and service firm in the early 1830s. After entering the milling business, he built the Bates Mill in 1852, which launched the larger Bates Manufacturing Company in Lewiston, Maine. His company quickly became the largest employer per capita in Maine and the largest in Lewiston for three decades. Contracted by the Maine Legislature, Bates founded the Lewiston Water Power Company, a large mill based enterprise that built the first canal in the city. At the start of the American Civil War, Bates correctly anticipated that the talk of secession in the Southern States would lead to a shortage of cotton. By buying up an unprecedented amount prior to the Battle of Fort Sumter, he cornered the market. The resulting shortage created an absolute monopoly and skyrocketing prices, which drove dozens of New England businesses to close because of their inability to compete. Growing economic inequality in the city culminated to 1861 Lewistown cotton riots, which led Bates to loosen his expansionary business tactics and increase philanthropic spending. Like other business magnates at the time, such as J. P. Morgan, Andrew Carnegie, and John D. Rockefeller, Bates supported capitalism and anti competitiveness. The public's opinion of Bates was highly polarized throughout his life. Some cited his economic impact as critical, but others criticized his business tactics as socially detrimental. Both of his parents were religious and belonged to the Congregational Church of Mansfield. In 1838, there was a denominational split within the church to create a Unitarian theologian association that questioned the divinity of Christ, and Elkanah Bates was picked to lead the movement. His paternal grandfather fought in the American Revolution as a captain and later became a brigadier general for the Massachusetts state militia. He is the great great grandson of Benjamin Bates II, Commander of the Devonshire Forces, and member of the Hell Fire Club. When Bates was a younger boy, his brother recounted him being dragged by two horses across a "considerable distance," which left him badly cut and bruised. He pulled the horses down and eventually halted their movement, a commendable task considering Bates was only 14 years old at the time. Bates attended various private schools and enrolled at the age of 15 to the Wrentham Academy, where he studied from 1823 to 1825. He moved to Boston, Massachusetts, in 1829, at the age of 21. Bates entered the dry goods business with Barnabas T. Loring on Washington Street. At age 24, he made a public profession of Christian faith, and he was a lifelong Congregationalist and temperance supporter. Bates taught Sunday school at several churches in Boston, including Park Street Church, and was later an active member of Central Congregational Church, in Boston.
Б. Т. Лоринг және компания
Джон Г. Дэвис 1830-шы жылдардың басында Бенджамин Бейтспен танысты, және кейін олар бизнес серіктестеріне айналды. Олар Бейтс Вашингтон көшесінде Барнабас Т. Лорингтің кеңсесінде қызметкер болып жұмыс істеген кезде, ортақ танысы "жақсы беделді фирмада жұмыс істеуге" ұсыныс жасағаннан кейін кездесті. Сол кезде Бейтстің жеке кірісі 700 долларға тең болды, бұл төменгі орта тапқа жататын деңгей еді. Кейіннен фирма Б. Т. Лоринг компаниясы ретінде құрылды. Фирманың нарығы Мэн штанының барлық аймағына кеңінен тарады, содан кейін бөлшек саудадан бас тартып, көтерме саудаға көшті, бұл Бейтстің Бристоль, Мэн штатындағы карьерасы барысында орнаған байланыстарының арқасында мүмкін болды. Бір жыл өткен соң, олар "қала орталығына" Вашингтон көшесінен Централь көшесіне көшіп, қызметтерін жалғастырды. Барнабас Т. Лоринг қайтыс болды, бұл топты Б. Т. Лоринг & Co. фирмасын таратып, оның орнына Дэвис, Бейтс және Тернер фирмасын құруға итермеледі.
John G. Davis met Benjamin Bates in the early 1830s, and they later became business partners. They met while Bates was a clerk for Barnabas T. Loring on Washington Street after a mutual friend had offered "a firm with respected work." At the time, Bates' net worth was at $700, which was considered lower middle class. The firm subsequently organized as the B. T. Loring Company. The firm's market expanded widely throughout Maine and went on to depart from retail and focus on whole sale, which was made possible by the connections the Bates had made throughout his career in Bristol, Maine. One year later, they moved "downtown" from Washington Street to Central Street and continued operations. Barnabas T. Loring died, which prompted the group to dissolve B. T. Loring & Co., and create Davis, Bates, & Turner.
Davis, Bates & Turner компаниясы
Б. Т. Лоринг & Co. компаниясы жұмысын аяқтағаннан кейін Бейтс 1833 жылдан 1847 жылға дейін өмір сүрген Davis & Bates фирмасын құрды. Фирма бұрынғы келісімдерінің арқасында Мэн штатының сауда қауымдастығы арасында жоғары беделге ие болғандықтан, қаржылық сәттілікке қол жеткізді. Фирма тұрақты негізге ие болған соң, Джон Н. Тернер оған қызығушылық танытып, одан әрі қатысу мүмкіндігін талқылады. Бейтстің ортақ досы және заңгерлік білімі бар маман ретінде ол бухгалтерлік есеп жүргізу және құқықтық мәселелермен айналысуға бекітілді. Фирма жылдар ішінде ондаған мың доллар жинады және дамып өсті. Тернер 1833 жылдың 13 ақпанында ресми түрде серіктес болып қабылданды, ал фирманың атауы ресми түрде Дэвис, Бейтс және Тернер болып өзгертілді.
With the conclusion of B. T. Loring & Co., Bates co founded the firm of Davis & Bates, which existed from 1833 to 1847. The firm enjoyed financial success as its previous deals had garnered high standing among the mercantile community of Maine. With the firm on stable footing, John N. Turner developed an interest and discussed furthered involvement. As a mutual friend of Bates, and with his background in law, he was tasked with bookkeeping and legal relations. The firm amassed tens of thousands of dollars within years, and the firm continued to grow. Turner was officially brought in on February 13, 1833, and the firm was officially renamed Davis, Bates & Turner.
1837 жылғы қаржылық үрей
1837 жылы фирма Нью-Йорктегі қаржылық қауіпсіздік және несиеге байланысты паниканың сыртқы әсерінен кіріс пен өнімнің төмендеуін бастан өткерді. "Ел тарихындағы ең үлкен қаржылық паника" деп есептелген 1837 жылғы паника Жаңа Англияда көптеген фирмалардың банкротқа ұшырауына себеп болды, ал Дэвис, Бейтс және Тернер жиі нарықтық құнды бағалауда және банктерден несие алуда қиындықтарға тап болды. Фирма белсенді қызметін жалғастырды және жақсы кредиті мен қарызының болмауының арқасында паника кезінде кейбір жылдары оң таза табыс та жасады. Көтерме тауарларға байланысты жалпы спекулятивтік нарықтар Бейтстің фирмасын сату кезінде және қайта құру үшін несие алуда сақтық танытуға мәжбүр етті. Нью-Йорктан Мэйн штатына банк реттеуі мен нарықтық бағалардың тұрақтанысы туралы хабар жетті, бұл штатты рецессиядан шығарып, тұрақты өсуге итермеледі. Бейтс бұл жаңалықты Джордж Бонд Нью-Йорк банктері қайтадан несие беруді бастағанын хабарлағанда жеке қабылдады. Мэйн мен Массачусетс штаттарының бизнес-лидерлері арасындағы консультациялар кезінде танымал банкир Гомер Бартлетт: "Сол кездесудегі ең күшті адам кім болды?" [қаржылық паникаға сілтеме жасап] деп сұрады. Көпшілік бірауыздан: "Бейтс!" деп жауап берді. Бейтс сол жердегі ең күшті адам еді. Бұл цитата Бейтстің шағын танымалдылығын қалыптастырды және беймәлімдік кезінде ең жақсы нәтижелерді беру репутациясын арттырды. Кездесуге Лайман Николс, Джордж Л. Уорд, Александр Де Витт, Фрэнсис Скиннер, Гомер Бартлетт және Сент Джон Смит қатысты. 1840 жылы фирма Уотер-стритке, ал бес жылдан кейін Милк-стритке көшті, онда Дэвис денсаулығының нашарлауына байланысты фирмадан шықты.
In 1837, the firm experienced low levels of revenue and output because of the external effects of panics involving financial security and credit in New York City. Considered the "greatest financial panic the country has ever seen," the Panic of 1837 caused numerous firms all over New England to fail, and Davis, Bates & Turner often had trouble assessing market value and withdrawing loans from the banks. The firm remained active and even put up positive net return on some years during the panic because of its good credit and lack of debt. The overall speculative markets involving whole sale goods caused Bates's firm to remain cautious when it sold and took out loans for restructuring. News from New York was delivered to Maine that stated further banking regulation and overall stabilization of market prices, which brought the state out of a recessive period into a sustained growth. The news was received by Bates personally when George Bond declared that loans would be issued by the New York Banks once again. During the recovery consultations between Maine and Massachusetts business leaders, a prominent banker, Homer Bartlett, was quoted as famously saying, Who was the strongest man in that meeting [referring to the financial panics]?To which the crowd overwhelmingly replied,Bates! Bates was the strongest man there. The quote would go on to largely shape Bates's minor celebrity status and fed the growing reputation of producing the best results in times of uncertainty. The crowd included Lyman Nichols, George L. Ward, Alexander De Witt, Francis Skinner, Homer Bartlett, and St. John Smith. In 1840, the firm moved to Water Street and five years later to Milk Street, where Davis withdrew from the firm for poor health.
Bates, Turner & Co. және Union Pacific
Сайлс Баском Дэвистің орнына келді, ал фирма Бейтс, Тернер және компания деп атау өзгертілді. Фирма қаржылық сәттілікке қол жеткізіп, 1847 жылдың наурыз айындағы нарық жабылуымен бірге қызметін аяқтауға кірісті. Фирма таратылғаннан кейін Бейтс бірнеше банк, өндіріс және теміржол корпорацияларының президенті және директорлар кеңесінде қызмет етті, оның ішінде Бостон қаласындағы Бірінші Ұлттық коммерциялық банк. 1873 жылғы экономикалық дағдарыс кезіндегі оның іс-әрекеттері салдарынан 1849 жылдың 1 тамызында Юнион Пасифик теміржолының президенті болуға шақырылды. Ол 1850 жылдың 3 мамырына дейін осы лауазымда болды, содан кейін Александр Де Витт оған Мэн штатының Льюистонындағы мүмкіндіктер туралы айтып, дереу отставкаға кетуіне ықпал етті.
Siles Bascom replaced Davis, and the firm was renamed Bates, Turner & Co. The firm enjoyed financial success and began to conclude its practice with the closing of markets in March 1847. After the dissolution of the firm, Bates served as president and on the board of several banking, manufacturing, and railroad corporations, including First National Bank of Commerce in Boston. His activities during the Panic of 1873 caused him to be asked to be the founding successor president of the Union Pacific Railroad on August 1, 1849. He served in that capacity until May 3, 1850, when Alexander De Witt spoke to him about opportunities in Lewiston, Maine, and prompted his immediate resignation.
Льюистондағы өмір
Бейтс Бостон және Мэннің басқа қалаларында тұрғанда "халықпен байланыс жасау, кәсіпорындарға бағыт-бағдар беру және оның экономикасын қолдау" мақсатымен Левистонға үнемі сапар шегетін. Бейтс, Тернер & Co. жабылуынан кейін және Union Pacific Railroad президенті қызметінде қысқа уақыт өткен соң, жақын досы және сенімді адамы Александр Де Витттің кеңесімен Мэн штатының Льюистон қаласына көшіп келді. Де Витт Льюистонды "күшке толы және жаңарулармен гүлденген қала" деп сипаттады. Ол Де Виттпен бірге қалалық кеңес пен қала әкімімен қаладағы маңызды даму жобаларын талқылау үшін құпия түрде қалаға келді.
Bates travelled to Lewiston regularly while he lived in Boston and other Maine towns to "interact with the people, give guidance to the businesses, and support its economy." After the closing of Bates, Turner & Co. and a quick stint as president of the Union Pacific Railroad, he moved to Lewiston, Maine, upon the advisement of his close friend and confidant Alexander De Witt, who went on describe Lewiston as a "city full of hope and innovation." He was escorted to the town secretly with De Witt to meet with the city council and the mayor to discuss major developments in the town.
Бейтс өндіріс компаниясы
Бейтс тез арада компанияларды дамыта бастады, өзінің Өндірістік компаниясы арқылы кішкентай компанияларды сатып алды, содан кейін қалаға 16 миллион долларлық кіріс әкелді, бұл сол кездегі Льюистон тарихындағы ең ірі ақша айналымы болды. Оның бизнесі Мэн және Канададан келген мыңдаған адамды жұмыспен қамтыды, шамамен бес мың адам канадалық және ирландтық тегінен еді. Ол 1850 жылдың 3 қаңтарында құрылғаннан бастап компанияның президенті қызметін атқарды, және 1862 жылдың 20 ақпанында Льюистонға кеткен кезде, компанияны басқаруға мұрагер тағайындады.
Bates quickly began developing companies, acquired smaller ones under his Manufacturing Company, and subsequently brought in $16 million in revenue for the town, the largest circulation of currency in the history of Lewiston at the time. His businesses provided employment for thousands of people from Maine and Canada, It employed approximately five thousand people from Canadian and Irish descent. He served as the president of the company from its founding on January 3, 1850, until he appointed a successor to overtake the company as he left for Lewiston on February 20, 1862.
Бейтс Милл
Бейтс Милл 1850 жылы құрылған және Мэн штатының Льюистон қаласында 35 Канал көшесінде орналасқан тоқыма фабрикасы болды. Фабрикадан түскен капиталдың көп бөлігі Бейтс колледжінің негізін қалауға жұмсалды. Құрылғаннан бастап Бейтстің фабрикадағы тәжірибесі тоқыма индустриясына үстемдік етті және АҚШ-тың алғашқы ірі бизнес трестерінің бірі болды. Ол бастапқыда тоқыма өндірісі және жылжымайтын мүліктерді дамыту арқылы байлыққа және ықпалға қол жеткізді, бұл фабрикалармен байланысты болды.
The Bates Mill was a textile factory company that was founded in 1850 and located at 35 Canal Street in Lewiston, Maine. Much of the capital generated from the mill was used in the foundation of Bates College. Since its conception, Bates's practices with the mill dominated the mill industry and was one of the first great US business trusts. He initially gained wealth and influence from manufacturing textiles and estate development with correspondence to the mills.
Кеңейтілген ескертулер
Орен Чейни, "Бенджамин Эдвард Бейтс өміріне арналған некролог", Бейтс студенті, 1878 жылғы маусым, 131–149 беттер, (Muskie Archives and Special Collections Library, Bates College) (2-бөлім).
Oren Cheney, "Eulogy on the Life of Benjamin Edward Bates," Bates Student, June 1878, 131–149, (Muskie Archives and Special Collections Library, Bates College) (part 2).