American industrialist (1826–1909)
the American merchant
Джозеф Уортон (3 наурыз 1826 – 11 қаңтар 1909) – американдық өнеркәсіпші. Ол кен өндіру, өндіріс және білім беру салаларында қатысты. Ол Пенсильвания университетінде Уортон мектебін құрды, «Бетлехем болат» компаниясын бірлесіп құрды және Свартмор колледжінің негізін қалаушылардың бірі болды.
Joseph Wharton (March 3, 1826January 11, 1909) was an American industrialist. He was involved in mining, manufacturing, and education. He founded the Wharton School at the University of Pennsylvania, co founded the Bethlehem Steel company, and was one of the founders of Swarthmore College.
Ерте өмір және білім
Уортон 1826 жылдың 3 наурызында Филадельфияда, либералды Хикссайт квакерлер отбасында он баланың бесіншісі болып дүниеге келді. Оның ата-анасы Уильям Уортон мен Дебора Фишер Уортон екеуі де квакерлік тектің танымал ерте американдық иммигрант отбасыларынан шыққан. Уортонның екі әжесі де Ханна есімді болған және олар Ньюпорт, Род-Айлендтен шыққан. Уортонның анасының әкесі, Сэмюэл Р. Фишер, Филадельфия мен Лондон арасында сәтті коммерциялық бизнес және кемелерді тасымалдаумен айналысты, ал оның әжесі, Ханна Родман, Корнелл университетінің негізін қалаушы Езра Корнеллдің арғы атасы Томас Корнеллдің ұрпағы болды. Уортонның балалық шағы Филадельфияның орталық қаласындағы Spruce және 4-ші көшелердегі отбасылық үйде және қазіргі Солтүстік Филадельфиядағы Bellevue имениесінде өтті. Уортонның әкесі – әдеттегі джентльмен болған, бірнеше ауруы болғандықтан тұрақты жұмыс істемеді, бірақ ол өзінің мүлкін басқарды, Филадельфия мектеп кеңесінде қызмет етті және әйелі Деборамен бірге Хикссайт миссиясында белсенді болды. Отбасы жиі жақын жердегі Schuylkill өзеніне, Дебораның әкесінің әкесі Джошуа Фишердің The Cliffs сияқты көршілес жерлеріне барып, демалыс күндері ат пен каретада Филадельфияның айналасындағы елді мекендерге саяхат жасап, кейде кішкентай квакерлер жиналыстарына қатысты. Бала кезінде Уортон Филадельфиядан тыс қалалардағы екі квакерлер мектеп-интернатында және қаладағы бірнеше жеке мектепте оқыды. 14-16 жас аралығында Уортон жеке репетитордың көмегімен колледжге дайындалды. Алайда, 16 жасында ол ата-анасының пікірін тыңдап, шаруаның өмірін үйреніп, жетілуге бел буды, бұл сол кездегі қалада туған Хикссайт квакерлерінің көптеген арманы болды. Ол үш жыл бойы Джозеф пен Абигейл Уолтонның отбасылық фермасында, Пенсильвания штатының West Chester қаласының жанында тұрды. Уортонның бойы 6 футқа (2 метрге) жетіп, мықты дене бітіміне ие болды, сонымен қатар ол көңілді мінезді де еді. Ол спортта жақсы жетістіктерге қол жеткізді, мысалы, атпен жүру, жүзу және Schuylkill өзенінде қайықпен жүзуді ұнатты. Қыс айларында Уортон Филадельфиядағы ата-анасының үйіне оралып, француз және неміс тілдерін оқыды, бұл тілдер ғылым мен технологияны зерттеуге пайдалы болды. Сонымен қатар ол Филадельфиядағы Мартин Ханс Бойе зертханасында химияны оқыды. Жастық шағында Уортон мен оның бауырлары өнертапқыштар мен құрылысшылар Сайрус МакКормик пен Сэмюэл Ф. Б. Морзға жақындық танытты.
Wharton was born in Philadelphia, on March 3, 1826, the fifth child of ten in a liberal Hicksite Quaker family. His parents, William Wharton and Deborah Fisher Wharton, were both from prominent early American immigrant families of Quaker descent. Both of Wharton's grandmothers were named Hannah and were from Newport, Rhode Island. Wharton's maternal grandfather, Samuel R. Fisher, ran a prosperous mercantile business and shipping packet line between Philadelphia and London, and his grandmother, Hannah Rodman, was a descendant of Thomas Cornell, the ancestor of Ezra Cornell, the co founder of Cornell University. Wharton's youth was spent in the family's house near Spruce and 4th streets in Center City Philadelphia and at Bellevue, a country mansion in present day North Philadelphia. Wharton's father was a typical gentleman, and did not hold a regular job because he had several illnesses, but oversaw his estate, served on the Philadelphia School Board, and was active with his wife, Deborah, in the Hicksite ministry. The family often visited the nearby Schuylkill River, neighboring estates such as Deborah's grandfather Joshua Fisher's The Cliffs, and took weekend horse and carriage excursions to the countryside surrounding Philadelphia, sometimes attending the smaller Quaker Meetings. As a boy, Wharton attended two Quaker boarding schools in the towns outside of Philadelphia and also several private schools in the city. Between the age of 14 and 16, Wharton was prepared for college by a private tutor. At age 16, however, he took the advice of his parents to mature and learn the life of a farmer, a common dream of city born Hicksite Quakers at the time. For three years, he boarded with Joseph and Abigail Walton on their family farm near West Chester, Pennsylvania. Wharton matured to a strong frame, 6 feet (2 m) in stature, with a serious but cheerful outlook. He was accomplished in sports, including horseback riding, swimming, and rowing on the Schuylkill River. During the winter, Wharton returned to his parents' home in Philadelphia and studied languages such as French and German, which were useful for learning about science and technology. He also studied chemistry at the Philadelphia laboratory of Martin Hans Boyè. In their early years, Wharton and his brothers identified with inventors and builders Cyrus McCormick and Samuel F. B. Morse.
Мансап
Уортон 19 жасында екі жыл бухгалтердің шәкірті болып, бизнес әдістері мен бухгалтерлік есептің шеберлігін меңгерді. 21 жасында үлкен ағасы Родманмен серіктесіп, ақ қорғасын өндіретін бизнес құрды. Уортонның химия пәнінің ұстазы Мартин Бой мақта тұқымы майын тазарту әдісін жасаған еді, бірақ Уортон ағайындылары оны тиімді түрде өндірудің жолын таба алмады. 1849 жылы Уортон патенттелген машинаны қолданып, құрғақ сазды формаларға сығып кірпіш шығару бизнесін бастады. Кірпіш бизнесінде үлкен бәсекелестік болды және ол бизнес айналымына байланысты ауытқуларға ұшырады. Бірнеше сапармен кірпіштерді және кірпіш жасау машиналарын сатқаннан кейін, Уортон жақсы пайда табу мүмкіндігінің аз екенін түсінді. Дегенмен, бұл іс оған құнды тәжірибе сыйлады. 1853 жылы Уортон Пенсильвания штатындағы Бейтлехем қаласының жанындағы Пенсильвания және Лехай цинк компаниясына қосылды, алдымен кен өндіру жұмыстарын, содан кейін мырыш оксиді зауытын басқарды. Уортон зауыт үшін жаңа уставты келіссөздер арқылы бекітіп, өзін көрсетті. 1857-1858 жылдардағы қиын қаржылық жағдайда ол мырыш зауытын басқаруды өз қолына алып, тиімді басқару арқылы пайда тапты. 1860 жылы Уортон компания директорларымен қиын келіссөздер жүргізіп, Lehigh Zinc үшін Америкадағы металл мырыш өндіретін алғашқы зауытты салды. Келесі бизнес айналымын ескере отырып, ол зауытты төрт жылға жалға алды және ақырында Азамат соғысы жылдарында сұраныс артқан мыс жасауға қолданылатын металл мырышты сатудан үлкен пайда тапты.
When he was 19, Wharton apprenticed with an accountant for two years and became proficient in business methods and bookkeeping. At 21, he partnered with his older brother Rodman to start a business manufacturing white lead. Wharton's chemistry mentor, Martin Boye, had developed a method to refine cottonseed oil and the Wharton brothers tried but failed to develop a profitable method to extract it. In 1849 Wharton started a business manufacturing bricks using a patented machine which pressed dry clay into forms. There was substantial competition in the brick business, which was affected by cyclical business swings, and after several trips to sell bricks and the brick making machines, Wharton found the prospects for making good profits were dim. However, from the endeavor he gained valuable experience. In 1853, Wharton joined the Pennsylvania and Lehigh Zinc Company near Bethlehem, Pennsylvania, first managing the mining operation and later the zinc oxide works. Wharton proved himself by negotiating a new charter for the works, and in the difficult financial environment of 1857–1858 he took over control of the zinc works, managing it carefully so that it turned a profit. In 1860, Wharton, after some challenging negotiations with the directors of the company, developed for Lehigh Zinc the first plant to manufacture metallic zinc in America. Looking into the next business cycle, he leased the plant for four years and eventually made a robust profit from the sale of metallic zinc, used in making brass, which picked up in the Civil War years.
Никель өндіру
Никельді монеталарда пайда табуға үміттене отырып, Уортон 1863 жылы мырышқа деген қызығушылығын сатып, Нью-Джерси штатының Камден қаласында никель өндіруді бастады, Пенсильвания штатындағы Никель-Майнс кені мен оны өңдеу зауытын иелігіне алды. Камден зауыты 10-шы көшенің шығыс жағында, Купер ағысының жанында орналасқан және бірнеше ірі кірпіштен салынған ғимараттар мен мұржалардан тұрды. Уортон Камдендегі зауытты «Америкалық никель зауыты» деп атады, ал оның кеңсесі операциялық орталығына айналды. Алайда, монеталарда никельдің қолданылуы уақытша тоқтатылып, көп ұзамай Камден зауыты өртенді. Уортон оны 1868 жылы қайта жаңартып, никель өндіруден айтарлықтай пайда тапты, себебі ол монета жасау үшін ыңғайлы материал болып танылды. Уортон әлемдегі алғашқы иілгіш никелін және никель магниттерін ойлап тапқаны үшін кеңінен даңқ алды, сондай-ақ 1878 жылғы Париж көрмесінде алтын медаль жеңіп алды. Оның зауыты АҚШ-тағы жалғыз никельді және әлемдік өндірістің маңызды бөлігін шығарды. Gap кенінің беткі қабаттары азайғаннан кейін, Уортон Канаданың Онтарио штатындағы Садбери кенінен никель рудасын сатып алуға мәжбүр болды. Бұл тәжірибе Уортон үшін қиындыққа толы болды, ол нарықтық экономика және қорғаныс шаралары туралы білім алды, өйткені шетелдік никель өндірушілер оның никель сатып алу және өндіру әрекеттеріне қарсылық көрсетті. Осы кезде Уортон басшыларымен жеке кездесудің және олармен бірге кен орындары мен өндіріс орындарын үнемі тексерудің маңыздылығын түсінді. Ол өзі сатып алған кәсіпорындарының тиімділігі мен пайдалылығын арттыру үшін тырысқандықтан және өнімдеріне жаңа нарықтар іздегендіктен сәттілікке жетті. Уортон никель бизнесінен 40 жыл бойы тұрақты табыс тапты, бірақ 1900 жылға қарай шетелдік бәсекелестікке байланысты оның болашағы күңкейе бастады. 1902 жылы Уортон және басқа АҚШ және Канаданың никель кәсіпорындары «Халықаралық никель компаниясын» (Inco) құрды. Ол Камдендегі «Америкалық никель зауытын» және Gap кенін жаңа компанияның үлесіне сатты және оннан астам директорлар кеңесінің мүшесі болып тағайындалды. Осы кезде оның бизнес империясының табыстылығы никель өндірісіне байланысты емес еді, өйткені ол бұған дейін басқа да пайдалы кәсіптерге инвестиция салған болатын.
Hoping to profit from the use of nickel in coins, Wharton in 1863 sold his interest in zinc and started the manufacture of nickel at Camden, New Jersey, taking over a nickel mine and refining works at Nickel Mines, Pennsylvania. The Camden plant was located on the east side of 10th Street, adjacent to Cooper Creek, and had several large brick buildings and smokestacks. Wharton renamed the Camden plant the American Nickel Works, and his office there became his center of operations. However, the use of nickel in coinage was temporarily halted, and soon the Camden plant burned. Wharton rebuilt it in 1868 and made excellent profits from producing nickel because it became favored for coinage. Wharton won wide acclaim for his malleable nickel, the first in the world, and also for nickel magnets, and received the Gold Medal at the Paris Exposition of 1878. His factory produced the only nickel in the U. S. and a significant fraction of the world supply. The surface deposits at the Gap mine were eventually depleted, and Wharton was obliged to purchase nickel ore from a mine in Sudbury, Ontario, Canada. This experience was a challenge to Wharton, who learned about market economics and protection when foreign nickel manufacturers opposed his nickel purchasing and manufacture efforts. Wharton by then had learned the value of meeting personally with his managers and regularly inspecting the mines and manufacturing plants with them. He was successful because he worked hard to increase efficiency and profitability of the businesses he acquired, and energetically pursued markets for his products. Wharton made a robust profit from his nickel business over its 40 year duration, but by 1900 its outlook was fading due to foreign competition. Wharton and a group of other United States and Canadian nickel enterprises formed the International Nickel Company (Inco) in 1902. He sold his American Nickel Works in Camden and the Gap mine for a share in the new company, and was named one of the dozen board members. By this time, the profitability of his business empire did not depend on the manufacture of nickel because he had already diversified into other profitable businesses.
Елі, суы және Нью-Джерси
1854 жылы Филадельфия шекарасын кеңейтіп, айналасындағы қалашықтарды қосып, салық базасын арттырды, ал Азамат соғысынан кейін халқы көбейді. 1870 жылға қарай «Жүзжылдық көрме» жақындап, Филадельфия қарқынды түрленді. Қала су дағдарысынан зардап шегіп, көбірек су қажет болды, бірақ суды тазартуға лайықты әдіс болмады, ал Делавэр және Шюилкиль өзендері қатты ластанған еді. Филадельфиядағы ішек құрты ауруының көрсеткіші елдегі ең жоғары деңгейде болды, ал жағдайы жақсы отбасылар көбінесе бөтелкедегі тау суын ішті. Уортон отбасының Солтүстік Филадельфиядағы Беллвью сарайы мен қалаға қосылған жақын маңдағы бірнеше үйлер, қаланың ауыз су сақтауға арналған жаңа суқойма салу үшін иелігінен айырылу қаупінде болды. Уортон 1870 жылдары Оңтүстік Джерсиде жер сатып ала бастады, соңында Пайнлендс аймағында 150 шаршы миль (388 км²) жерге ие болды, онда бірнеше өзендер мен көлдермен толы сулы қабаттар бар еді. Пайнлендс суы салыстырмалы түрде таза болғандықтан, ол Филадельфияға су экспорттауды жоспарлады. Уортон қала басқаратын компанияның қажетті су құбырларын және сорғыларды салуға болатынын ұсынды, бұл акциялар мен облигацияларды сатып алу арқылы қаржыландырылатын еді. Филадельфия мен Нью-Джерсиде жоспарға қарсылық туды, нәтижесінде Нью-Джерсиде су экспорттауға тыйым салатын заң қабылданды. Беллвью сарайы қаланың меншігіне өтті, бірақ жоспарланған суқойма жергілікті саясаттың және 1890 жылға қарай суды сүзгілеу арқылы тазарту мүмкіндігінің арқасында, қосымша суқойманың қажеттілігін жойғандықтан ешқашан салынбады. Оның орнына, бұл мүлік Солтүстік Филадельфиядағы жаңадан құрылған өнеркәсіп үшін жаңа тұрғын үйлер салу үшін құрылысшыларға сатылды.
In 1854, Philadelphia increased its tax base by expanding its borders to include the surrounding suburbs, and after the Civil War, its population swelled. By 1870 the Centennial Exposition was upcoming, and Philadelphia was rapidly changing. It was suffering from a water crisis because it required more water, but there was no appropriate method for water purification and the Delaware and Schuylkill rivers were heavily polluted. Philadelphia's typhoid fever rate was among the highest in the nation, and most well to do families drank bottled spring water. The Wharton family's Bellevue Mansion estate in North Philadelphia, along with several others nearby that had been annexed into the city, were threatened with condemnation by the city for the construction of a new reservoir to hold potable water. Wharton started purchasing land in South Jersey in the 1870s, eventually acquiring 150 square miles (388 km2) in the Pinelands, which contained an aquifer replenished by several rivers and lakes. The water from the Pinelands was relatively pure and he planned to export the water to Philadelphia. Wharton suggested that a city controlled company could develop the necessary water mains and pump, funded by public purchase of stocks and bonds. Opposition to the plan emerged in Philadelphia and in New Jersey, and eventually, a law was passed in New Jersey preventing the export of water. The Bellevue Mansion was taken by the city, but the planned reservoir was never constructed, because of local politics and also because by 1890 water could be purified by filtration, obviating the need for an extra reservoir. The estate was instead sold to developers for construction of new housing for the newly organized industry nearby in North Philadelphia.
Тау-кен және темір жол
Уортон көп саяхаттап, кен орындары, зауыттар және темір жолдар сияқты көптеген өнеркәсіптік кәсіпорындарға қатысты. Ол Оңтүстік Джерсиде менхаден балық фабрикасы (мұнай мен тыңайтқыш өндіретін), заманауи орман шаруашылығы егу операциялары, жусан мен қант қызылшасы фермалары сияқты бірнеше кәсіпорынды іске қосты. Уортон сонымен қатар Порт Орамдағы (Нью-Джерси) Солтүстік Джерсидегі кен және темір пеш орналасқан жерді сатып алды, кейіннен Моррис каналы мен темір жолдарға жақын болғандықтан, ол Уортонның құрметіне Уортон, Нью-Джерси деп аталды. Ол Батыс Пенсильванияда көмір шахтасын сатып алып, жұмысшылар үшін теміржол бойында 85 үй мен дүкеннен тұратын қалашық салды. Ол сондай-ақ Батыс Вирджинияда көмір кенішіне арналған жерлерді, Мичиган штатында темір мен мыс кен орындарын, Аризона мен Невада штаттарында алтын кен орындарын сатып алды. Уортон Рединг және Лихай теміржолдары және басқа да бірнеше теміржолға қатысып, кен мен дайын металл өнімдерін тасымалдау үшін теміржолдармен қосымша желілер құрды. Ол кең көлемде іскерлік хат алмасып, өмірінің соңғы жылдары демалыс кезінде де осы тәжірибені жалғастырды. Уортон өнертапқыштар Езра Корнелл, Элиас Хоу және Томас Эдисон, кәсіпкер Корнелиус Вандербильт сияқты жетекші тұлғалармен әріптес болды. Оның басқару стилі 1800 жылдардың екінші жартысында дамыды, ол байланыс, көлік және өндіріс үшін жаңа технологияларды пайдаланды, осылайша көптеген салаларды бұрынғыдан гөрі үлкен ауқымда тиімді басқарды.
Wharton traveled widely and became involved in many industrial enterprises such as mines, factories and railroads. He started several enterprises on South Jersey property, including a menhaden fish factory that produced oil and fertilizer, a modern forestry planting operation, and cranberry and sugar beet farms. Wharton also purchased land containing ore and an iron furnace in North Jersey at Port Oram, New Jersey, later renamed Wharton, New Jersey in Wharton's honor, which was located close to the Morris Canal and railroads. He purchased a coal mine in Western Pennsylvania, constructing for the workers a town of 85 houses and stores along the railway. He also purchased coal land in West Virginia, iron and copper mines in Michigan, and gold mines in Arizona and Nevada. Wharton became involved in the Reading and Lehigh railroads and several others, arranging spur lines with the railroads to carry ore and finished metal products. He maintained an extensive business correspondence and in later life maintained this practice through his vacations. Wharton was a colleague of leaders such as inventors Ezra Cornell, Elias Howe and Thomas Edison, and entrepreneur Cornelius Vanderbilt. His management style evolved throughout the latter half of the 1800s, making use of new technology for communication, transportation, and production, so that he controlled many industries profitably on a larger scale than was previously possible.
Бейтлехем болат
1870 жылдары Уортон шойын мен болат рельстер өндіретін «Бейтлехем темір компаниясына» үлестік қатыса бастады, уақыты мен күш-жігерін біртіндеп көбірек салды, бірақ күнделікті басқару ісіне араласпады. Ол компанияның директорлар кеңесіне өкіл болып сайланды, ең ірі акционеріне айналды және ақырында компанияның бақылау пакетін сатып алды. 1885 жылы Уортон АҚШ Әскери-теңіз күштерімен сапалы болаттан жасалған бронялық плиталарға келісім жасады, ал 1886 жылы Англияға («Уитворт компаниясы») және Францияға («Шнайдер компаниясы») жоғары сапалы болат өндіру үшін зауыт жобаларын зерттеуге барды. Осы жобалардың негізінде «Бейтлехем темір компаниясы» АҚШ-та жоғары беріктікті болаттан жасауға арналған алғашқы зауытты салды. Зауытта соғыс кемелері үшін бронялық плиталар мен қару-жарақтар жасалды. Ұқсас келісімдер компанияға, кейін «Бейтлехем болат компаниясы» деп аталған, тұрақты табыс әкелді, ал Уортон баяу, бірақ тұрақты пайда тапты. 1901 жылы ол компанияны сатты, бірақ өзінің кең ауқымды темір және көмір кендері мен байыту комбинатының арқасында елдегі шойынның ең ірі өндірушісі болып қала берді.
Through the 1870s Wharton began to buy into Bethlehem Iron Company which produced pig iron and steel rails, gradually investing more of his own time and energy, but without involvement in the day to day operations. He became the largest shareholder with a position on the board of managers, and eventually purchased a controlling share of the company. In 1885, Wharton successfully bid a contract with the United States Navy for forged steel armor, and in 1886 he visited England (Whitworth Co.) and France (Schneider Co.) to research the designs for a plant to forge steel of higher quality. With these designs, Bethlehem Iron built the first plant to forge high strength steel in the United States. The plant fabricated armor plates and guns for warships. Similar contracts gave the company, renamed the Bethlehem Steel Company, a consistent source of income, and Wharton made slow but steady profits. In 1901 he sold the company but continued to be the largest producer of pig iron in the country because of his extensive iron and coal mines and refining works.
Саясат және құрметті қонақтар
Бірнеше онжылдық бойы Уортон Вашингтон қаласында АҚШ өндірісін қорғайтын тарифтік заңдарды табысты түрде лоббиледі. Ол ірі бизнесті қорғады және беделді республикашылға айналды. Ол АҚШ ақшасында никельді пайдалану үшін сәтті лоббилік жұмыс жүргізді, бірақ никельге арналған тарифтерді лоббилеуі толыққанды сәтті болмады, мүмкін, себебі ол АҚШ-та өндіріске дерлік монополия иеленген еді. 1873 жылы әлем өте ауыр экономикалық дағдарысқа тап болды және көптеген өнеркәсіптік фирмалар банкротқа ұшырады. Уортон өндірістік компаниялардың Индустриялық лигасының жетекшісі және Америка темір және болат институтының басты лоббисі және президенті ретінде кеңінен танылды. Ол Улисс С. Грант, Рутерфорд Б. Хейз және Бенджамин Харрисон сияқты бірнеше президенттермен жеке дос және кеңесші болды. Уортон халықаралық деңгейде танымал қонақтарды қабылдады, олардың ішінде биологтар Томас Хаксли мен Джозеф Лейди, астроном Самуэль Лэнгли, ғалым Лорд Кельвин, сенаторлар Джеймс Блейн мен Джастин Моррилл, өнеркәсіпші Эндрю Карнеги және металлург Альфред Крупп болды. Уортон Пенсильвания Бас Ассамблеясында тәуекелге толы кәсіпорындарға капиталдың кеңірек қатысуына мүмкіндік беру үшін шектеулі серіктестіктерді қолдау туралы заң жобасын сәтті лоббиледі.
Over several decades, Wharton lobbied successfully in Washington, D. C. for tariff laws protecting U. S. manufacturing. He was a defender of large business and evolved into a staunch Republican. He successfully lobbied for the use of nickel in the U. S. coinage, but his lobbying for nickel tariffs was only partially successful, probably because he had a virtual monopoly on production in the U. S. In 1873 the world was in a very trying economic depression and many industrial firms went bankrupt. Wharton became widely known as a leader of the Industrial League of manufacturing concerns, and the main lobbyist and President of the American Iron and Steel Institute. He was a personal friend and consultant with several presidents, including Ulysses S. Grant, Rutherford B. Hayes, and Benjamin Harrison. Wharton entertained distinguished internationally known guests, including biologists Thomas Huxley and Joseph Leidy, astronomer Samuel Langley, scientist Lord Kelvin, Senators James Blaine and Justin Morrill, industrialist Andrew Carnegie, and metallurgist Alfred Krupp. Wharton successfully lobbied for a bill in the Pennsylvania General Assembly supporting Limited Partnerships to allow more participation of capital in enterprises with risk.
Ғылым
Уортон табиғат әлеміне қызығушылық танытқан ғалым болды және астрономия мен металлургия сияқты әртүрлі тақырыптар бойынша ғылыми мақалалар жазды, олардың бірнешеуін Америка философиялық қоғамына ұсынды. Ол 1869 жылы қоғамға мүше болып сайланды. 1883–1884 жылдардың қысында күн батуы бүкіл әлемде ерекше қызыл түсті болған бірнеше айға созылды. Кейбіреулер бұл қызыл түстің себебі Кракатау жанартауының атмосфераға тараған күлі деп ойлады. Басқалары қызғылт реңнің темір және болат қорыту пештерінен шыққан шаңнан болуы мүмкін деп болжады, себебі олар қызғылт қоңыр шаң шығаратыны белгілі еді. Уортон бұл құбылысқа қызығушылық танытып, бір күні қар жауып тұрғанда үйінің жанындағы даладан қар жинап, ерітіп, буландырды. Содан кейін қалған бөлшектерді металлургиялық зерттеулер үшін қолданыс тапқан микроскоп арқылы зерттеді. Бөлшектер "ретсіз, жалпақ, дөңгелексіз" шыны бөлшектері сияқты көрінді. Ол Кракатаудан шамамен бірнеше жүз шақырым қашықтықтағы Маниладан келген кемеге барды. Кеме мұхитта қалқып жүрген көп мөлшердегі пемзадан баяулаған, оның Кракатаудан шыққандығы анық болды. Уортон кеме экипажының бірінен пемза алды, оны жинаған шаңмен салыстырып, дерлік бірдей бөлшектер тапты. 1893 жылы Уортон Америка философиялық қоғамының 150 жылдық мерекесінде шаң туралы мақала ұсынды. Сондай-ақ, Уортон екі жұлдыздың шығаратын жарығының түсіне Допплер эффектісін қолдану арқылы олардың Жерден қашықтығын анықтау туралы мақала жазды және оны өткенде дыбысы өзгеретін пойыз гулкісімен салыстырды. Уортон өмірі бойында АҚШ-тағы ең талантты металлургтердің бірі болды және сөзсіз, ең танымал болды.
Wharton was a scientist interested in the natural world, and wrote scientific papers on a variety of topics including astronomy and metallurgy, presenting several to the American Philosophical Society. He has been elected to the Society in 1869. In the winter of 1883–1884 there was a period of several months when sunsets were extraordinarily red worldwide. Some imagined that the red color was from dust dispersed in the atmosphere worldwide by the volcano Krakatoa, which erupted. Others imagined that the reddish hue might come from iron and steel furnaces because they were known to create a reddish brown dust. Wharton was curious, and one morning when a light snow was falling, collected some from a field near his house, melted and evaporated it, studying the remaining particles under a microscope, which he had on hand for metallurgy. The particles looked like "irregular, flattish, blobby" glass particles. He visited a ship from Manila that arrived in port in Philadelphia, a course that took a few hundred miles from Krakatoa. It had been slowed by a huge amount of pumice floating in the ocean, evidently spewed out by Krakatoa. Wharton obtained some pumice from one of the ship's crew, compared it with the dust he had collected, and found almost identical particles. In 1893, Wharton presented a paper about the dust to the 150th anniversary meeting of the American Philosophical Society. Wharton also wrote a paper about the use of the Doppler effect on the color of light emitted by binary stars to determine their distance from Earth, and made the analogy to a train whistle which changes tone as it passes. Wharton was one of the most accomplished metallurgists in the U. S. during his lifetime, and certainly the most widely known.
Суортмор колледжі
1864 жылы Уортон анасы Дебора Фишер Уортонмен және Филадельфия, Балтимор және Нью-Йорк қалаларынан келген бірдей ойлы Хикссайт квакерлер тобымен бірге Филадельфияның жанында Суортмор колледжін құрды. Суортмор, дін басымды болмайтын, достар дәстүрінде ерлер мен әйелдердің екеуі де жоғары сапалы білім ала алатын колледжге қажеттілік тудырды. Уортон жан-жақты көмектесіп, кампуста достардың жиналыс үйін салды және ғылым ғимаратына да үлес қосты. Оның анасы Дебора 1862–1870 жылдары Суортмордың басқару кеңесінде қызмет етті, ал Джозеф 1870–1909 жылдары, сондай-ақ 1883–1907 жылдары оның президенті болды. Ол көбінесе кампуста болып, көптеген бітіру салтанатында сөз сөйледі.
In 1864, Wharton along with his mother Deborah Fisher Wharton and a group of like minded Hicksite Quakers from Philadelphia, Baltimore, and New York City were the founders of Swarthmore College, a Hicksite Quaker college outside Philadelphia. Swarthmore filled an important need of a college where both men and women could receive a high quality education in the tradition of Friends not dominated by religion. Wharton gave generously, building a Friends Meeting on campus and also contributing to a science building. His mother Deborah served on the Swarthmore Board of Managers from 1862–1870, and Joseph served on the board from 1870–1909, and from 1883–1907 as its president. He was often on campus and gave many commencement addresses.
Уортон мектебі
Уортон экономикалық мәселелер, соның ішінде қорғау тарифтері және бизнес циклдері туралы кеңінен жазды. 19-ғасырдың соңғы жартысында бизнес білімі көбінесе жұмыс орнында оқыту немесе шәкірттік арқылы жүзеге асырылатын. Уортон бизнесті қалай дамытуға және басқаруға, сондай-ақ экономикалық белсенділіктің циклдарын болжауға және оларға бейімделуге үйрететін мектепті жоспарлады. 1881 жылы Уортон Пенсильвания университетіне осы мақсатта 100 000 доллар сыйлады, нәтижесінде "Қаржы және экономика мектебі" құрылды. Ол Уортон мектебінің профессорлары экономикалық протекционизмді қолдауын қалады, өйткені ол Вашингтонда американдық бизнес лоббилеу кезінде де осыны жақтаған. Алайда, мектеп көп ұзамай көзқарасын жаһандық деңгейге кеңейтіп, саясат және дамып келе жатқан әлеуметтік ғылымдар сияқты басқа да пәндерді оқыта бастады, сондай-ақ бизнес-менеджмент пен қаржыны оқытуды енгізді, осы салалар біртіндеп бірігіп дамығанда. Уортон мектебі бизнес, қаржы және басқаруға назар аударуды алғаш рет енгізді. Құрылғаннан бері қазіргі күнге дейін ол әлемдегі ең беделді бизнес мектептерінің бірі ретінде танылды. 2023 жылы Уортон мектебі Financial Times 2023 MBA рейтингісінде алғаш рет тізімнен шықты, бұл рейтинг құрылғаннан бергі алғашқы жағдай.
Wharton wrote extensively on economic matters, including protective tariffs and business cycles. In the last half of the 19th century, business education typically consisted mainly of training on the job or an apprenticeship. Wharton conceived of a school that would teach how to develop and run a business, and to anticipate and deal with the cycles of economic activity. In 1881, Wharton donated $100,000 to the University of Pennsylvania to found a "School of Finance and Economy" for this purpose. He specified that the Wharton School faculty advocate economic protectionism, as he had when lobbying for American businesses in Washington. However, the school soon began to broaden its outlook to a global one and to teach other disciplines such as politics and the developing social sciences, and introduced the teaching of business management and finance as these disciplines gradually coalesced. The Wharton School was the first to include such a practical focus on business, finance, and management. During its first century through the present day, it was and is widely known as one of the most prominent schools of business in the world. In 2023, the Wharton School fell off of the Financial Times 2023 MBA rankings for the first time since the ranking's inception.
Соңғы жылдар
Уортон өмірінің соңына дейін дене және іскерлік жағдайларда белсенді болды. 72 жасқа дейін Филадельфия маңындағы Онталауна иелігіндегі көлде қонақтарымен коньки теуіп, кешкі астан кейін отбасымен серуендеген. Өмірі бойы дене шынықтырумен айналысып, темекіге толық бас тартты, тіпті жеңіл алкогольдік сусындарды да шектеп ішті. 80 жасқа таяғанда Невададағы күміс кенішін аралау үшін Колорадо өзенімен каноэмен жүзіп, шахтаға шұңқылмен түсті. 81 жасында немересі Джозеф Уортон Липпинкоттпен бірге Германияға сапар шегіп, кайзер Вильгельм II-ге барып, кайзердің яхтасында кешкі ас ішті. Пенсильваниядағы кокс және Нью-Джерсидің солтүстігіндегі темір өндірісін қадағалауды жалғастырды. Ол әдебиетті көп оқыды және шебер ақын болды. Оның көптеген өлеңдері шетелге жасаған саяхаттарынан шабыттанды. 1873 жылы Еуропаға сапардан кейін "Стюардсонның әңгімесін", Кубаға кендерді тексеруге барғаннан кейін "Солтүстік пальма" және "Кубадағы янки-филистиннің әдемі сыпайылығы", ал 1889 жылы Мексикаға сапардан кейін "Мексика" өлеңдерін жазды. Невададағы алтын кендерін көру үшін жасаған сапары нәтижесінде "Каньондағы төбелер" атты туынды жарық көрді.
Wharton was active to near the end of his life both physically and in business affairs. Until he was 72, he skated with guests on the pond at his Ontalauna estate near Philadelphia and would often go on walks with his family after dinner. Throughout his life he partook in physical exercise, total abstinence from tobacco, and restricted use of even mild alcoholic drinks. When he was nearly 80, he visited his Nevada silver mine by canoeing down the Colorado River and descending into the mine in a bucket, and when he was 81, he traveled to Germany with his grandson, Joseph Wharton Lippincott, to visit Kaiser Wilhelm II and had dinner on the kaiser's yacht. He continued to oversee his holdings in coke manufacture in Pennsylvania and iron in northern New Jersey. He read widely in literature and was an accomplished poet. Many of his poems were inspired by trips abroad. He wrote "Stewardson's Yarn" after an 1873 visit to Europe, "The Royal Palm" and "The 'Sweet Reasonableness' of a Yankee Philistine in Cuba" after a visit to Cuba to inspect mines there, and "Mexico" after an 1889 visit to Mexico. A domestic journey to Nevada to see his gold mines there resulted in "The Buttes of the Canyon".
Жеке өмір
Уортон 1854 жылы квакерлік рәсімде квакерлік әріптесі және ағасы Чарльздің әйелінің кіші қарындасы Анна Корбит Ловерингке үйленді. Бірнеше ай Аннаның отбасында тұрғаннан кейін, жұбайлар оның анасына тиесілі үйге, Филадельфияның орталық бөлігіндегі 12-ші және Уолнат көшелеріне жақын жерге көшіп барды. Бірақ Анна Жүсіп қаладан кеткен кезде көбінесе ата-анасымен қалуды ұнатты. Ол жайлы өмір сүруді қалағанмен, Жүсіптің жоғары мақсаттарына кедергі келтіргісі келмеді. Осы уақыт ішінде Уортон қарапайым өмір салған, қонақ үйде тұрып, Пенсильвания штатындағы Бейтлехемдегі мырыш зауытын басқарды, ал Анна Филадельфиядағы үйлерінде олардың тұңғыш қызы Джоаннаға күтім жасады. Жүсіп мүмкіндігінше жиі келіп, хаттар арқылы үнемі байланысып тұрса да, бұл кезеңде олар үлкен стресске ұшырады, бұл олардың некесіне әсер етті. Кейіннен Жүсіп мырыш өндірісінде толығымен орныққанда, Анна мен Джоанна Бейтлехемде онымен бірге тұрып, екі жыл бойы қуанышпен өмір сүрді, әлеуметтік шараларға қатысып, жергілікті өзендер мен аймақты зерттеді. Уортон мырыш бизнесіндегі үлесін сатқаннан кейін, олар Филадельфияға қайтып келді. Уортон жиі түрлі меншіктерін қадағалау үшін немесе жаңа бизнес байланыстарын дамыту үшін саяхат жасағанмен, ол енді отбасысынан бөлек өмір сүрген жоқ. Ол Филадельфиядан бірнеше шақырым солтүстікке қарай "Онталауна" деп аталатын шаруашылық жер сатып алды және үш баласына – Джоанна, Мэри және Аннаға – атпен саяхаттауға арналған есек сатып алды. Кешкі уақытта Уортон көбінесе балаларымен бірге тарихты оқыды немесе тарихқа қатысты ойындар ойнады.
Wharton married Anna Corbit Lovering, a fellow Quaker and the younger sister of his brother Charles' wife, in 1854 in a Quaker ceremony. After living with Anna's family for several months, the couple moved into a house belonging to his mother near 12th and Walnut streets in Center City Philadelphia, but Anna often continued to stay with her parents when Joseph was out of town. She preferred a life of comfort but did not wish to stifle Joseph's ambition. During this time, Wharton lived a spartan life, boarding at a hotel and managing the zinc works in Bethlehem, Pennsylvania, and Anna cared for their first child Joanna at their home in Philadelphia. Although Joseph returned as often as possible and they communicated often by letter, they felt much stress during this period, and their marriage suffered. Later, when Joseph was more secure in his job manufacturing zinc, Anna and Joanna came to live with him in Bethlehem, where they lived a happier life for two years, partaking in social events and exploring the local rivers and countryside. After Wharton sold his interest in zinc, they returned to Philadelphia. Although Wharton often traveled to oversee his properties or develop business connections, he never again lived apart from the family. He purchased a country estate several miles north of Philadelphia, called "Ontalauna", and bought a donkey for their three children, Joanna, Mary, and Anna, to ride on horseback expeditions. In the evenings, Wharton often studied or played history games with the children.
Өлім
1907 жылы Уортон инсультке ұшырады. Ол инсульттен аман қалғанмен, денсаулығының көп бөлігіне мүгедектік келді. 1909 жылдың 11 қаңтарында 82 жасында Филадельфияда қайтыс болғанға дейін оның денсаулығы біртіндеп нашарлады. Ол Филадельфияның сыртындағы Пенсильвания штатының Бала-Синвид қаласындағы Лорел-Хилл зиратындағы отбасылық қабірге жерленген.
In 1907, Wharton experienced a stroke. While he survived the stroke, it left him largely incapacitated. His health gradually worsened until his death in Philadelphia on January 11, 1909, at age 82. He is buried in the family plot at Laurel Hill Cemetery in Bala Cynwyd, Pennsylvania, outside Philadelphia.
Мұра
Уортонның қызы Джоанна 1887 жылы танымал филадельфиялық баспагер Дж. Бертрам Липпинкоттқа үйленді және олардың үлкен ұлын Джозеф Уортон Липпинкотт деп атады; Анна 1896 жылы Пенсильвания Көркемсурет академиясымен байланысы бар Харрисон С. Морриске үйленді, бірақ Мэри ешқашан тұрмысқа шыққан жоқ. 1908 жылы Уортон Филадельфияның Олни ауданында Фишер паркін құрды. Өмірінің соңында ол Филадельфия қаласына "Рождестволық сыйлық" ретінде жерді сыйға берді. Оның қайтысынан кейін Уортон отбасы 1920 жылдарға дейін Нью-Джерси штатындағы Батстодағы отбасылық сарайда жинала берді. 1954 жылы олар Оңтүстік Джерсидегі Уортонның кең Пинлендс иеліктерін Нью-Джерси штатына сатты, қазір бұл Уортон мемлекеттік орманның ядросын құрайды. 1981 жылы Уортон мектебінің құрылғанына 100 жыл толуына арналған 18 центтік Джозеф Уортон еске алу почта маркасы шығарылды. 2004 жылы Уортон АҚШ Жастар жетістіктері Бизнес құрмет залына енгізілді. Нью-Джерси штатындағы Уортон борондысы, бастапқыда Порт Орам деп аталған, Джозеф Уортонның құрметіне қайта аталды. Уортон – бұрынғы UCLA және Майами Дельфин командаларының ойыншысы Джош Розеннің бес атасы.
Wharton's daughter Joanna married noted Philadelphia publisher, J. Bertram Lippincott, in 1887 and named their eldest son Joseph Wharton Lippincott; Anna married Harrison S. Morris, who was associated with the Pennsylvania Academy of the Fine Arts, in 1896; but Mary never married. In 1908, Wharton created Fisher Park, a park in the Olney section of Philadelphia. On his deathbed, he donated the land to the City of Philadelphia as a "Christmas gift". After his death, the Wharton family continued to hold gatherings at the family mansion at Batsto, New Jersey, until the 1920s. In 1954, they sold Wharton's vast Pinelands properties in South Jersey to the state of New Jersey, which now form the core of Wharton State Forest. In 1981, a Joseph Wharton 18 cent commemorative postal stamp was issued to commemorate the 100th anniversary of the founding of the Wharton School. In 2004, Wharton was inducted into the Junior Achievement U. S. Business Hall of Fame. The borough of Wharton, New Jersey, originally known as Port Oram, was renamed to honor Joseph Wharton. Wharton is the great great great grandfather of former UCLA and Miami Dolphins quarterback Josh Rosen.