Ренсселер Және Ньюман Орталығы: Діни және Мәдени Кешеннің Тарихы
Chapel + Cultural Center at Rensselaer
Трой, Нью-Йорк қаласындағы Rensselaer Chapel + Cultural Center – рухани және өнер орталығы. RPI кампусында орналасқан, бірақ тәуелсіз. Христиандық орталық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ренсселердегі Капелла + Мәдени орталығы – Нью-Йорктің Троя қаласында орналасқан, архитектуралық ерекшелігімен көзге түсетін, көп мақсатты өнер орындары мен рухани кеңістік. Орталыққа Ренсселер Ньюман қоры (RNF) иелік етеді және оны басқарады. Ол көбінесе "C+CC" деп аталады; "+" таңбасы христиандық айқыш белгісі ретінде "және" немесе амперсандтың орнына ресми түрде қолданылады. Ренсселер политехникалық институтының (РПИ) кампусында орналасқан C+CC тәуелсіз ұйымдық бірлік ретінде басқарылады және жұмыс істейді. C+CC Рим католиктік университетінің "Мәсіхтің әділдік күні" приходына үй береді. Оның қызметкерлері RPI-де католик, протестант, еврей және мұсылман қауымдарына капелландық қызмет көрсету үшін әкімшілік қолдау ұсынады.
The Chapel + Cultural Center at Rensselaer is an architecturally unique, multipurpose performing arts and spiritual space in Troy, New York. The Center is owned and operated by the Rensselaer Newman Foundation (RNF). It is conventionally referred to as "The C+CC"; the "+" sign has come to be formally used instead of "and" or an ampersand as a representative symbol of the Christian cross. While located on the campus of Rensselaer Polytechnic Institute (RPI), the C+CC is managed and operated as an independent organizational entity. The C+CC provides a home to the Roman Catholic University Parish of Christ Sun of Justice. Its staff members offer administrative support for chaplaincy services at RPI for the Catholic, Protestant, Jewish, and Muslim communities.
Ерте тарих
РПИ-дегі Рим католик шіркеуі 1907 жылы факультет кеңесшісімен Ньюман қауымдастығы ретінде құрылды. ("Ньюман қауымдастықтары" және "Ньюман орталықтары" мемлекеттік және басқа да католик емес университеттердегі католик кампус миссиясының орталықтарын белгілеу үшін жиі қолданылады; олар өз аттарын кардинал Ньюманнан алған). 1914 жылы Албани Рим-католик епархиясының епискобы RPI-ге жарты күндік капеллан жіберді. 1936 жылы Монсеньор Уильям М. Славин RPI-дегі тұңғыш Резидент католик капелланы болып тағайындалды, ол бүкіл кампус қауымына қызмет етті. 1959 жылы оның орнын иегер Томас В. Фелан басты. 1960 жылдардың басында, тұрақты орын мәселесі одан да өткір болды, себебі Жақсы бағушы монастырының капелласы RPI-ге сатылды, бұл католик қауымын тұрақты құдайға сыйынған орынсыз қалдырды. Нью-Йорк штатына тәуелсіз нысанды қаржыландыру және басқару үшін коммерциялық емес ұйымды тіркеу туралы өтініш берілді. 1963 жылдың 22 қарашасында Нью-Йорк штаты университетінің регенттері Ренсселер Ньюман қорыны (Rensselaer Newman Foundation, RNF) білім беру корпорациясы ретінде бекітті. RNF-тің негіздеуші сенімділері: Мартин Ф. Дэвис, Уильям А. Керриган, Джон И. Миллет (Басқарма төрағасы), Монсеньор Уильям М. Славин және иегер Томас В. Фелан. Корпорацияның жарғысында белгіленген мақсаттары:
The Roman Catholic Church at RPI began as a Newman Association with a faculty advisor in 1907. ("Newman Associations" and "Newman Centers" are often used to designate Catholic campus ministry centers at state and other non Catholic universities; they take their names from Cardinal Newman). In 1914, a part time chaplain was assigned to RPI by the Bishop of the Roman Catholic Diocese of Albany. In 1936, Monsignor William M. Slavin was appointed as the first Resident Catholic Chaplain at RPI, serving the entire campus community. He was succeeded in that position by Reverend Thomas W. Phelan in 1959. In the early 1960s, the issue of a permanent home became more pressing when the chapel of the Convent of the Good Shepherd was sold to RPI, leaving the Catholic community without a regular worship space. A petition was filed with the State of New York to incorporate a nonprofit organization to support fundraising for and operation of an independent facility. On November 22, 1963, the Regents of the University of the State of the New York chartered the Rensselaer Newman Foundation (RNF) as an educational corporation. The RNF's founding trustees were Martin F. Davis, William A. Kerrigan, John I. Millet (Board President), Monsignor William M. Slavin and Reverend Thomas W. Phelan. The purposes of the corporation as stated on its charter were:
а. Теология, философия және осымен байланысты пәндер бойынша дипломдық емес курстарды құру және ұстап тұру;
a. To establish and maintain non degree courses in theology, philosophy and related subjects;
б. Ренсселер политехникалық институтына қатысатын католик студенттері үшін сабақтан тыс бағдарламаларды дамыту және ұсыну;
b. To foster and provide extracurricular programs for Catholic Students attending Rensselaer Polytechnic Institute;
в. Стипендияларды, шәкіртақыларды және басқа да студенттік көмектерді дамыту және ұсыну; және
c. To foster and provide scholarships, fellowships and other student aids; and
г. Діни білім беру, мәдени шаралар және әлеуметтік қатысу арқылы католик студенттерінің рухани және моральдық өмірін дамыту және жетілдіру. 1965 және 1966 жылдары RNF сенімділері арнайы нысан салу үшін жер іздеу және сатып алуды бастады, соңында Бёрдетт даңғылында, Халық даңғылы мен Шерри жолының арасындағы бірнеше учаскеге тоқтады. 1966 жылдың 6 желтоқсанында RNF Басқармасы Стивен Э. Виберли төрағалығымен Құрылыс комитетіне C+CC үшін соңғы жоспарды әзірлеуді тапсырған қаулы қабылдады. 1967 жылдың ақпанына қарай C+CC дизайнын Нью-Йорк штатының Итака қаласындағы Леватич және Миллер архитектура фирмасы аяқтады. 1967 жылдың маусымында Басқарма төрағасы Джон И. Миллет Corina Construction Company компаниясымен C+CC құрылысын салу туралы келісімшартқа қол қойды. 1968 жылдың қазан және қараша айларында нысанның ашылуы екі апталық фестивальмен өтті. 1970 жылдың қыркүйегінде Албани Рим-католик епархиясының епискобының каноникалық жарлығымен Мәсіх Әділетті Күнінің университеттік приходы құрылды. Иегер Томас В. Фелан бұл шіркеудің алғашқы пасторы болды және 2001 жылға дейін қызмет етті, содан кейін оны иегер Эдвард С. Касергуис алмастырды. (Иегер Фелан пастор ретінде қызмет еткен жылдардың көп бөлігінде RPI гуманитарлық және әлеуметтік ғылымдар деканы болды). Феланның 1959 жылы басталған қызметінен бері C+CC-ге жалпы он бір қосымша католик діни қызметкері, сондай-ақ алты әйел католик капелланы және тоғыз дін қызметкері емес директор тағайындалды.
d. To foster and develop the intellectual and moral life of Catholic students through religious education, cultural activity and social participation. In 1965 and 1966, the RNF trustees began researching and acquiring land to build a dedicated facility, eventually settling on a series of parcels on Burdett Avenue between Peoples Avenue and Sherry Road in Troy. On December 6, 1966, the RNF Board of Trustees passed a resolution directing its Building Committee, chaired by Stephen E. Wiberley, to develop a final plan for the C+CC. By February 1967, the C+CC design was completed by the architectural firm of Levatich and Miller from Ithaca, New York. In June 1967, Board President John I. Millet signed a construction contract with Corina Construction Company to build the C+CC. The facility opened with a two week dedication festival in October and November 1968. In September 1970, the University Parish of Christ Sun of Justice was chartered by canonical decree of the Bishop of the Roman Catholic Diocese of Albany. Reverend Thomas W. Phelan was the parish's first pastor, and served in that capacity until 2001, when he was relieved by Reverend Edward S. Kacerguis. (Reverend Phelan also served as RPI's Dean of Humanities and Social Sciences through much of his tenure as pastor). A total of eleven additional Catholic priests have been assigned to the C+CC since Phelan's service began in 1959, as well as six female Resident Catholic Chaplains, and nine non clerical Directors.
C+CC ғимараты
C+CC қасиетті және зайырлы, діни қызметтер мен сахналық өнер, білім беру және әлеуметтік шараларды біріктіретін функционалды, көп мақсатты нысан ретінде жобаланып, құрылды. 1969 жылдың ақпан айына дейін тоғыз ұлттық және халықаралық басылым C+CC туралы маңызды мақалалар жариялады (соның ішінде The New York Times газетінің мұқабасында), оның ерекше пайдалы қарапайымдылығы мен функционалды икемділігін (ғимарат аяқталмаған құрылыс екенін ескерсек) жоғары бағалады. Ол Литургиялық конференция таратқан діни ғимараттарға берілетін ең жоғары награданы алды. 1971 жылы C+CC туралы арнайы кітап – «Кампустағы қауым» (редакторы Майрон Б. Блой, кіші) жарық көрді, онда RNF негізін қалаушы сенімділері жасаған ерекше көп мақсатты үлгі Америкадағы заманауи католик шіркеуінің дамуындағы маңызды кезеңді белгіледі, сондай-ақ Екінші Ватикан соборының литургияны либерализациялауы мен шіркеутің зайырлы әлемдегі рөлін толыққанды қабылдады. C+CC-де 450 адамға дейін сыйымдылығы бар негізгі зал бар, жылжымалы сатылар мен орындықтар түрлі шараларға қарай әртүрлі конфигурациялар жасауға мүмкіндік береді. Алтарлық шапель жылжымалы ағаш есіктер арқылы залға қосылуы немесе бөлінуі мүмкін. Аде Бетюн алтарлық шапельдің және негізгі залдағы литургиялық элементтерді, соның ішінде шығыс қабырғасындағы боялған шыныдан жасалған люксті (oculus) жобалады. Әке Эдвард Катич негізгі залдағы еденге грек, рим және еврей әліпбилерінен жасалған үлкен әріптерді жазды. Бетюн люксінің жанында Эрик Гилл жасаған және Англияның Сассекс округындағы Сент-Джозеф пен Сент-Доминик гильдиясынан сатып алынған «Spoil Bank Crucifix» кескінінің үлкен бөлігі ілінген. C+CC тұрақты коллекциясына Пабло Пикассо, Томи де Паола, Джордж Накашима, Эдгар Холлоуэй, Ларри Каган және көптеген басқа заманауи суретшілердің туындылары, сондай-ақ антикалық мүсіндер мен литургиялық заттардың жинағы кіреді. Коридордағы көркемсурет галереясы, демалыс бөлмесі және конференц-зал көркемсурет көрмелерін және қоғамдық жиналыстарды өткізуге арналған кеңістіктерді ұсынады. Бірге орналасқан пасторлық үй шіркеу қызметкерлері мен қызметшілеріне баспана ұсынады; пасторлық үй Моссеньор Славиннің құрметіне «Славин үйі» деп аталды. 1994 жылы C+CC-де ғимаратты және аумақты жақсартуды қаржыландыру және құрылысты 1990 жылғы Мүгедектерге қатысты АҚШ заңына толық сәйкес келтіру мақсатында капиталдық науқан басталды. 2003 жылдың қазан айында Трой қаласындағы Шерри-роуд пен Пиплз-авеню арасындағы 19-шы көше RNF/C+CC негізін қалаушының жергілікті қоғамға қызметін мойындау үшін «Том Фелан алаңы» деп аталды. Пастор Фелан 2006 жылдың сәуір айында 81 жасқа толуға аздай қалғанда қайтыс болды. Оның христиандық жерлеу рәсімі C+CC-де өтті. 2011 жылы ғимарат Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді.
The C+CC was conceived and designed as a functional multi purpose facility, drawing together the sacred and the secular, religious services and performing arts, educational and social events. By February 1969, nine national and international publications had written major feature articles on the C+CC (including a cover story in The New York Times), praising its unique mixture of utilitarian simplicity (it is an unfinished block building) and functional flexibility. It received the highest award then given for religious buildings by the Liturgical Conference. A book specifically about the C+CC, Community on Campus (edited by Myron B. Bloy, Jr.) was published in 1971, arguing that the distinct multi purpose model created by the RNF's founding trustees marked a major milestone in the development of the contemporary Catholic Church in America by fully embracing the Second Vatican Council's liberalization of the liturgy and the role of the Church in the secular world. The C+CC features a main auditorium that can seat up to 450 people, with movable risers and chairs allowing a variety of configurations for various events. An altar chapel may be connected to or separated from the auditorium via sliding wooden doors. Ade Bethune designed the altar chapel and main auditorium's liturgical features, including the stained glass oculus in the east wall. Father Edward Catich wrote the giant Greek, Roman and Hebrew alphabets painted on the main auditorium's floor. Next to the Bethune oculus hangs a massive fragment of the "Spoil Bank Crucifix" carved by Eric Gill and acquired from the Guild of St Joseph and St Dominic, Sussex, England. The C+CC's permanent collection also includes works by Pablo Picasso, Tomie dePaola, George Nakashima, Edgar Holloway, Larry Kagan and numerous other contemporary artists, as well as a collection of antique sculpture and liturgical pieces. A hallway art gallery, lounge and conference room provide space for curated fine art exhibitions and community meetings. A connected rectory provides housing for parish priests and staff; the rectory was named "Slavin House" in honor of Monsignor Slavin. In 1994, a capital campaign was begun to fund building and grounds improvements at the C+CC, and to bring the facility fully into compliance with the Americans with Disabilities Act of 1990. In October 2003, 19th Street between Sherry Road and Peoples Avenue in Troy was renamed "Tom Phelan Place" in recognition of the RNF/C+CC founder's service to the local community. Reverend Phelan died in April 2006 shortly before his 81st birthday. His Liturgy of Christian Burial was held at the C+CC. In 2011 the building was added to the National Register of Historic Places.