Кіріспе
Мюрреллз Инлет – Америка Құрама Штаттарының Оңтүстік Каролина штатындағы Джорджтаун округіне қарасты халық қонысы. 2010 жылғы халық санауы бойынша, тұрғындар саны 7 547 адамды құрады. Ол Оңтүстік Каролина штатының Мертл Бич қаласынан оңтүстікке қарай 13 миль, ал округ орталығы Джорджтауннан солтүстікке қарай 21 миль қашықтықта орналасқан. Бұл қауымдастық бұрын негізінен балықшылар ауылы болған. Қазіргі заманда ол Гранд-Страндтың қалған бөлігімен бірге туризм мен зейнеткерлік демалыс орны ретінде дамыды. Мюрреллз Инлет батпағы – тұзды батпақтың үстінен салынған серуендеу жолымен әйгілі. Серуендеу жолының бойында көптеген мейрамханалар салынған.
География
Мюрреллз кіреберісі Джорджтаун округінің солтүстік-шығысында орналасқан (33.551593, 79.048794). CDP-нің солтүстік шеті Хорри округінің шекарасымен өтеді. АҚШ-тың 17-ші бағыты (Океан тас жолы) қоғамдастықтың ортасынан өтеді, солтүстік-шығысқа қарай 13 миль (21 км) Мертл-Бич қаласына және оңтүстік-батысқа қарай 21 миль (34 км) Джорджтаунға, Джорджтаун округінің орталығына жетеді. АҚШ Халық санағы бюросы мәліметтері бойынша, Мюрреллз-Инлет CDP-нің жалпы ауданы бар, оның ішінде жер аумағы және су аумағы, немесе 2,21% суды құрайды. Жергілікті төзімділік аймағы 8b.
Тарих
Мюрреллз шығанағының айналасындағы жерлер мыңдаған жылдар бұрын, жазба тарихтан бұрын адамдар қоныстанған. Атлант мұхитынан Ваккамоу өзеніне дейінгі аралықтағы қабырғалы үйінділер мен археологиялық жаңалыстар осы аймақта өмір сүрген жергілікті халықтардың мәдениетін көрсетеді. Еуропалықтармен алғашқы кездесу кезінде, жергілікті тұрғындар Ваккамау тайпасы болды, олар өзендер мен сарқырамалардың ұсынып берген табиғи ресурстарын пайдаланды. Вакесау атауы шамамен "Ұлы қайғы орны" деп аударылады, ол жерлеу орындарымен байланысты. Вакесаудағы биік жартастарда еуропалық моншақтар, құмыралар және басқа да заттар бар үнділердің жерлеу орны табылды. Аймақтың жазба тарихы ағылшын отаршылдық қоныстарымен және Иеленушілердің жер беруімен басталады. Оңтүстік Каролина колониясын дамытуға ынталандыру үшін олар жұмысшыларды тасымалдауға және жерді игеруге дайын адамдарға Ваккамоу мойнының үлкен бөліктерін берді. Бұл ендіктер Атлант мұхитынан Ваккамоу өзеніне дейін созылды. Барониялар әдетте ондаған мың акр жерді құрады, олар ұзын, тар плантацияларға бөлінді. Мюрреллз шығанағының плантацияларына Оукс, Брукгрин, Спрингфилд, Лорелл Хилл, Ричмонд Хилл және Вакесау (оңтүстіктен солтүстікке қарай) кірді. Алғашқы жер гранттары 1711 жылы Роберт Дэниелге берілді, ол кейін бірнеше басқа спекулянттарға сатты. Алғашқы плантаторлар 1730 жылдары, олардың кейбіреулері Вирджиниядан келді, ауыл шаруашылығы мен қоныстарды дамытуды бастады. Капитан Джон Мюррелл сатып алған жерлер кейін Вакесау және Ричмонд Хилл плантациялары ретінде дамыды. Ол 1733 жыл шамасында жартасқа үй салды. Ол өзін-өзі қамтамасыз ететін фермер болды және негізгі ақшалық дақыл ретінде индиго өсірді. Ол 1771 жылы қайтыс болып, жерін ұлы Дэниелге және екі қызына қалдырды. Ол жоғарыда аталған екі плантацияға бөлінді. Вакесау плантациясын 1800 жыл шамасында Аллард Белин сатып алды. Ричмонд Хиллді Мюррелл ұрпақтары Аллстонға (көптеген жағдайда, қышпен күріш егу әдістерін енгізген Джон Хейс Аллстонға) сатқанға дейін ұстады. XIX ғасырда күріш бүкіл Төменгі ел аймағында индигоның орнын басты. Жақын маңдағы плантациялар Плоуден Вестон, оның немересі Плоуден С. Дж. Вестон, Уильям Оллстон, Бенджамин Оллстон, Генри Флагг, Аллард Флагг, Джошуа Уорд, Аллард Белин және олардың ұрпақтарына тиесілі болды. Бұл плантациялар 1700-1800 жылдарда күріш өсіру мәдениетінің қалыптасу кезеңінде гүлденді. Бұл плантаторлар көбінесе Американдық Революция кезінде американдықтарды қолдады. Уильям Оллстон өзінің қайын інісі Фрэнсис Марионның (Оллстон отбасымен неке арқылы байланысы бар) астында капитан болып қызмет етті. Ваккамоу мойнындағы плантаторлар элиталық топты құрады: олар 1800 жылдары штаттық Сенат пен Палатаға, сондай-ақ губернатор мен вице-губернатор лауазымдарына сайланды. Бай күріш плантаторлары әлеуметтік, білім беру және діни ұйымдарды да құрды, соның ішінде Планерлер клубы, Джорджтаундағы Винья Индиго қоғамы, Ыстық және ыстық балық клубы, Барлық қасиеттілер академиясы, Ваккамоу методистік миссиясы және Барлық қасиеттілер Ваккамоу. 1783 жылға дейінгі түрлі тарихи карталарда осы отбасылық атаулар плантацияларда көрсетілген. "Мюрреллз шығанағы" осы ертедегі отбасының атынан алынған. Кейінгі карталарда ол "Морралл шығанағы" және "Мюррейс шығанағы" деп те көрсетілген. Күріш плантацияларының дәуірі Азамат соғысынан кейін құлдардың азаттыққа шығуымен (күріш өсіру еңбекті көп қажет ететін) және 1893 жылғы дауылмен аяқталды (Флаг су тасқыны деп те аталады, онда Атлант мұхиты Ваккамоу өзенімен кездескен). Құлдық еңбектің жоғалтылуы күріш өсіру үшін қажетті егістік жерлердің, бөгеттердің және суды бақылау құрылыстарының күйреуіне әкелді, өйткені плантаторлар егіншілерде жұмыс істеу үшін бостандыққа шыққандарға сүйенуге мәжбүр болды. Азамат соғысынан кейін және 1893 жылғы дауылға дейін болған бірнеше күшті дауылдар ағаштардың түбімен құлауына және күріш алқаптарындағы су тасқынынан зақымдалған бөгеттерге әкелді, нәтижесінде Ваккамоу мойнында күріш өндірісі тоқтатылды. 1893 жылғы дауыл Флаг су тасқыны деп аталды, өйткені Магнолия жағалауындағы үйлерде тұратын Флаг отбасылары (Артур, оның әйелі Джорджан, оның ұлы Артур кіші, және оның әйелі мен алты баласы) дауыл толқынында сүрініп кетті. Уорд Флаг (үш ұлының бірі) дауылдан аман қалды және Брукгриндегі диірменшінің үйіне қайтты, содан кейін теңізге бармады. Аллард Флагг 1901 жылы қайтыс болғаннан кейін, оның қызы Вакесау және Гермитажді Сэмюэль Сидни Фрейзерге, жылжымайтын мүлік спекулянтына сатты, ол Азамат соғысынан кейін бірнеше ескі плантациялардағы үлестерді сатып алып сатты. Фрейзер 1905 жылы Роберт Эрнест Битиге сатқанға дейін плантацияны қысқа ғана уақытқа сақтап қалды. Марионнан келген Кларк А. Уилкокс 1910 жылы Вакесау және Гермитажді 10 000 долларға сатып алып, жазғы демалыс орны ретінде пайдалану үшін алды. Уилкокс отбасы Гермитажді сақтап қалды, бірақ 1930 жылы Вакесауді Уильям А. Кимбелге сатты, ол үлкен аң аулау иелігін дамыту мақсатымен Ричмонд Хиллді де сатып алды. Екі мүліктің сатып алынуымен Кимбел Джон Мюрреллдің бастапқы плантациясының шекарасын қалпына келтірді. 1920 жылы Самтерден келген Юлиус А. Муд және спортшылар тобы Брукгрин, Спрингфилд, Лорелл Хилл және Оукс плантацияларын аң аулау қорығы ретінде пайдалану үшін сатып алды. Оның қызы, Джулия Муд Питеркин, Брукгринге бірнеше рет келді және осы аймақты өзінің романдарының бірі үшін пайдаланды. Ол 1928 жылы "Қызыл әпке Мэри" романы үшін Фикция бойынша Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Клуб мүшелері он жыл бойы аң аулау парадизін ұнатты, бірнеше иегерлер мүлікті сақтап қалды, содан кейін оңтүстікте жер арзан болған бай сырттан келген адамға сатты. Көптеген иегерлерден кейін, теміржол магнаты Арчер Милтон Хантингтон 1930 жылы Брукгринге ие болды. Бастапқыда ол және оның әйелі, Анна Хайатт Хантингтон, Брукгринды қысқы курорт ретінде қарастырды. Ақырында олар плантацияны әйелінің сыйлықтарының галереясы ретінде пайдалануға шешім қабылдады. Хантингтондар қазіргі Хантингтон Бич мемлекеттік паркіндегі оның студиясы және тұрғын үйі ретінде пайдаланған испан стиліндегі Аталаяны салды, плантация үйлерін тастап кетті. Азамат соғысынан кейінгі және Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдар Мюрреллз шығанағына табиғи ресурстарды пайдалану үшін көшіп келген қоныс аударушылардың санының артуына әкелді. 1900-1930 жылдардағы халық санағындағы отбасылық атаулар өсуді көрсетеді және бүгінде Мюрреллз шығанағында оларды табуға болады. Осы аймаққа көшіп келген отбасылар Марион, Конвей, Саутпорт және басқа да жақын аудандардан келді. 1900 жылдарға дейінгі көліктік дәліздер негізінен кемелер үшін Ваккамоу өзені және Атлант мұхиты, сондай-ақ Жорж Вашингтонның сапары кезінде пайдаланылған Корольдік жол және плантация үйлерінің жанындағы Ваккамоу өзенінің жағалауындағы Өзен жолы болды. Бұл топырақ жолдар қазіргі заманауи тас жолдарға ешқандай ұқсамайтын жалпы және қиын жолдар болды. 1933 жылы 17 тас жолы АҚШ бойынша тас жолдарды қамтамасыз ету мақсатымен федералдық бағдарламаның бөлігі ретінде салынды. Алғашқы кемелер Ваккамоу өзенінің терең суға қол жеткізуін пайдаланып, көп мөлшерде материалдар мен тауарларды тасыды. Команч - Вакесауға келіп, Мюрреллз шығанағына жолаушылар мен пошта жеткізген алғашқы бу кемелердің бірі болды.
The plantations of Murrells Inlet included The Oaks, Brookgreen, Springfield, Laurel Hill, Richmond Hill, and Wachesaw (from south to north). The first land grants were given to Robert Daniell in 1711, who in turn sold to several other speculators. The first planters arrived in the 1730s, some from Virginia, to begin developing agriculture and settlements. Captain John Murrell bought , which were eventually developed as Wachesaw and Richmond Hill plantations. He had a house on a bluff built around 1733. He was a subsistence farmer, and raised indigo as the primary cash crop. He died in 1771, leaving his land to son Daniel and two daughters. It was divided into the two plantations named above. Wachesaw Plantation was purchased by Allard Belin around 1800. Richmond Hill was held by Murrell descendants until it was sold to an Allston (most likely John Hayes Allston, who pioneered rice planting techniques with clay). In the nineteenth century, rice replaced indigo as the commodity crop throughout the Lowcountry region. Adjacent plantations were owned by such planters as Plowden Weston, his grandson Plowden C. J. Weston, William Allston, Benjamin Allston, Henry Flagg, Allard Flagg, Joshua Ward, Allard Belin and their descendants. These plantations prospered during the establishment of the rice culture of the late 1700s and 1800s. These planters generally supported the American cause during the Revolutionary War. William Allston served as a captain under his brother in law Francis Marion (who had family ties through marriage to the Allston family). The Waccamaw Neck planters comprised the elite class: they were elected to the state Senate and House, as well as to the Governor's and Lieutenant Governor's offices during the 1800s. The wealthy rice planters also established social, educational, and religious organizations, including the Planters Club, the Winyah Indigo Society in Georgetown, the Hot and Hot Fish Club, the All Saints Academy, the Waccamaw Methodist Mission, and All Saints Waccamaw. Various historic maps dating to 1783 show these family names on plantations. "Murrells Inlet" was likely named after that early family. It has been alternately shown as "Morrall's Inlet" and "Murrays Inlet" on later maps. The rice plantation era came to an end after the Civil War with the emancipation of the slaves (rice cultivation was labor intensive) and a series of hurricanes that climaxed with the 1893 Hurricane (also known as the Flagg flood, where the Atlantic Ocean was reported to meet the Waccamaw River). The loss of the slave labor resulted in the decline of the fields, dikes, and water control structures required for rice cultivation, since planters had to rely on freedmen to work the fields. Several powerful hurricanes following the Civil War and up to the 1893 hurricane resulted in uprooted trees and flood damaged dikes in the rice fields and ultimately ended the production of rice on the Waccamaw Neck. The 1893 hurricane became known as the Flagg Flood, because the Flagg families that lived in houses on Magnolia Beach (Arthur, his wife Georgeanne, his son Arthur Jr., and his wife and six children) were swept away in the storm surge. Ward Flagg (one of three sons) survived the storm and retired to the miller's cottage in Brookgreen and reportedly never visited the ocean again. After Allard Flagg's death in 1901, his daughter sold Wachesaw and the Hermitage to Samuel Sidney Fraser, a real estate speculator, who bought and sold interests in several old plantations after the Civil War. Fraser held onto the plantation briefly before selling to Robert Ernest Beaty in 1905. Clarke A. Willcox of Marion purchased Wachesaw and the Hermitage in 1910 for $10,000 to use as a summer retreat. The Willcox family retained the Hermitage, but sold Wachesaw in 1930 to William A. Kimbel, who also bought Richmond Hill with the purpose of developing a large hunting estate. With his purchase of both properties, Kimbel had restored the boundaries of John Murrell's original plantation. In 1920, Julius A. Mood of Sumter and a group of sportsmen bought Brookgreen, Springfield, Laurel Hill, and The Oaks to use as a hunting preserve. His daughter, Julia Mood Peterkin, made several visits to Brookgreen and used the area as the setting for some of her novels. She won the Pulitzer Prize for Fiction for Scarlet Sister Mary in 1928. Club members enjoyed their hunting paradise for ten years, as a succession of owners conserved the property before selling out to yet another wealthy outsider seeking a rural estate in the South where land was cheap. After numerous owners, railroad magnate Archer Milton Huntington purchased Brookgreen in 1930. At first, he and his wife, Anna Hyatt Huntington, intended Brookgreen as a winter resort. Eventually, they decided to use the plantation as an outdoor gallery for Mrs. Huntington's award winning sculptures. The Huntingtons constructed Atalaya, a Spanish style fort, on the beach to use for her studio and living quarters at what is now Huntington Beach State Park, abandoning the plantation houses. The years from Reconstruction until World War I saw an increase in the number of settlers who moved to Murrells Inlet to enjoy the natural resources provided. The family names listed in the 1900–1930 census records reflect the growth and are still found in Murrells Inlet today. The families that moved into this area were from communities like Marion, Conway, Southport, and other nearby counties. The transportation corridors up to the 1900s were primarily the Waccamaw River and the Atlantic Ocean for boats, and the Kings Road (used during George Washington's visit) and the River Road (along the Waccamaw River near the plantation houses) for horse and wagons. These dirt paths were crude rough paths that bore no resemblance to today's modern highways. Highway 17 was paved around 1933 as part of a federal effort to provide paved roads across the United States. Early shipping routes relied on the deepwater access provided by the Waccamaw River to move vast quantities of materials and goods. The Comanche was an early steamship that called on Wachesaw Landing to deliver passengers and mail to Murrells Inlet.
2020 жылғы халық санағы
+Мурреллз Инет тұрғындарының этникалық құрамыRaceNum. Пайыз. Ақ (испан тілді емес) 8,682 89.14%Қара немесе африкалық америкалық (испан тілді емес) 478 4.91%Түпкілікті американдықтар 19 0.2%Азиялықтар 57 0.59%Басқа/Аралас 281 2.89%Испан тілділер немесе латиноамерикандықтар 223 2.29%2020 жылғы АҚШ халық санағы бойынша, CDP-де 9,740 адам, 4,129 шаруашылық және 2,773 отбасы тұрады.
As of the 2020 United States census, there were 9,740 people, 4,129 households, and 2,773 families residing in the CDP.
2010 жылғы санақ
2010 жылғы санақ бойынша, CDP-де 8 547 адам, 2 585 үй шаруашылығы және 1 654 отбасы тұратын. Халық тығыздығы – 3 151 тұрғын үй бірлігі, орташа тығыздығы көрсетілген. CDP-нің нәсілдік құрамы: 91,59% ақ нәсілді, 7,12% афроамерикалық, 0,16% американдық үндістер, 0,29% азиялық, 0,04% Тынық мұхиты аралдарынан шыққандар, 0,20% басқа нәсілдер және 0,60% екі немесе одан көп нәсілдердің өкілдері. Кез келген нәсілге жататын халықтың 0,62% -ы испан немесе латын американдықтарды құрады. 2 585 үй шаруашылығының 17,6% -ында 18 жасқа дейінгі балалар тұрады, 53,7% -ы бірге тұратын ерлі-зайыптылар, 7,5% -ы күйеуі жоқ әйелдер басқарады, ал 36,0% -ы отбасы емес. Барлық үй шаруашылығының 27,9% жеке адамдардан тұрады, ал 10,8% -ында 65 жастан асқан жалғыз адамдар тұрады. Үй шаруашылығының орташа мөлшері 2,14 адамды, ал отбасының орташа мөлшері 2,59 адамды құрайды. CDP-де халық жас бойынша былай таралады: 18 жасқа дейінгілер – 15,5%, 18-24 жас аралығы – 4,8%, 25-44 жас аралығы – 26,9%, 45-64 жас аралығы – 31,5%, 65 және одан жоғары жастағылар – 21,3%. Орташа жас 47 жасқа тең. Әр 100 әйелге 98,0 еркек келеді. 18 және одан жоғары жастағы әр 100 әйелге 96,6 еркек келеді. CDP-дегі үй шаруашылығының орташа табысы 39 877 доллар, ал отбасының орташа табысы 47 194 долларды құрайды. Ер адамдардың орташа табысы 30 562 доллар, ал әйелдердің орташа табысы 26 178 доллар. CDP-нің жан басына шаққандағы орташа табысы 28 197 доллар. Отбасылардың 5,4% және халықтың 7,9% кедейлік шегінен төмен жатыр, оның ішінде 18 жасқа дейінгілердің 15,4% және 65 жастан асқандардың 6,2% кедейлікте өмір сүреді.